Caste and Research Topics: From Brahmin Centric to Dalit Centric

Caste remains a dominant factor that determines many things from birth to death and everything in between in India. In that backdrop it is but natural that caste should determine topics of research interests. As Indian intelligentsia, largely upper caste, began academic researches in the colonial era the journals run by Brahmins and non-Brahmins demonstrate this very effectively. 

Journal of Oriental Research

Sir P.S. Sivaswamy Aiyer, a lawyer by profession, wrote in his foreword to the first edition of Journal of Oriental Research, “For ages past the Hindus were notoriously indifferent to the value of history and the claims of historical studies. It required several decades of western education and contact with western thought before the Indian mind could realize the value of history and of independent research”. Stunning words if one contrasted it with the present climate when no one, particularly a Brahmin, would dare say the same.

Sivaswami Aiyer continued, “There is no province in India which, at the present moment, enjoys a more well deserved reputation for scholarship of the orthodox pundit type than Madras, It is high time that scholars in Madras should redeem themselves from the charge of sterility and give proof of the cultivation of Western methods of research, which are essential for the reconstruction of our past history”

The passage could possibly called as tinged with caste pride. I say, “possibly” because the words “orthodox pundit type” need not have been necessarily with reference only to Brahmins. “Pundit” was a term that was not infrequently used by the learned of other castes too. After confessing to a sterility of the pundits Sivaswami Aiyer unabashedly calls for adoption of “Western methods of research”.

Launched in 1927 in Madras the Journal frontispiece depicts goddess Saraswathi, Hindu god of learning, and the words “Tamasoma jyotirgamaya” (‘from darkness lead me to the light’) from  Brhadaranyaka Upanishad. The editorial board is notable for the sheer domination of lawyers in an academic journal of research and that almost without exception all are Brahmins. 

The topics of interest that the journal addressed were exclusively Brahminical and those that’d interest primarily Brahmins. This is not to say that a research into a topic like Bhagavad Gita is of no interest to any non-Brahmin. Published from Madras the journal is notable for not only being in English but including articles written entirely in Hindi (or Sankskrit. I don’t know the difference) and nothing in Tamil. Even articles by research students only focus on topics like Indra, authorship of Unadi Sutras etc. 

A Journal Sample

Prof D.S. Sarma, Professor of English at University of Madras, read a paper titled “The Mystic Way of the Bhagavad Gita” at the Sanskrit association of the Presidency college that is notable for his erudition and for the interesting parallels he draws to make the case for mysticism in Gita. 

While the authors were mostly lawyers I’d say that the articles were written in such intellectual depth and clarity of language that would put to shame university professors of today. Sarma, for a change, was a professor.

Plunging headlong into the topic Sarma says that “Dean Inge in his lectures on Christian Mysticism quotes twenty six definitions of the word (myticism)”. William Ralph Inge, referred as Dean Inge, was an Anglican priest and professor of divinity at Cambridge. The lectures that Sarma refers were delivered by Inge in 1899. 

Sarma’s paper quotes myriad authors from across the world and across cultures. Byazid, a Persian mystic, Niffari a tenth century Muslim mystic, St. Augustine, William Blake, Ralph W. Emerson.

Conceding that the author of Gita, Krsna, could be as historical as Christ of the Gospels or The Buddha or Socrates in Dialogoues of Plato, Sarma says his focus is the text rather than the author because like the others the author could be only a “mouthpiece” of later disciples who contributed to the text. 

One can only wistfully think if such dispassionate scholarship, however sectarian in focus, is lost from the academic portals of India today? Such a question includes, all castes and I’d even add that while the sectarian focus still remains characteristic of Brahmin dominated educational institutions the scholarship and catholic erudition, pun intended, of yore is lost. 

The Journal's Focus, Criticism and Editorial Rebuttal

Princeton University has literally a full row of books by and about Marcus Tulles Cicero (106 BCE - 43 BCE). We know the law suits that Cicero appeared in as advocate including details of the arguments. Yet, we know very little of even the author of a 12th century poet in Tamil. The authors of the Journal of Oriental Research sought to address some important lacunae in the understanding the history of authors and works. ‘Date of Andal’, ‘Date of Thiruppavai’, “Date of Periyalvar” , ‘Date of Srikantha”, Date of Manickavasagar” are few of the titles in just the first two issues of the journal. 

The focus and character of the journal survives well into the fifties thus completely bypassing the torrential political winds of anti-Brahminism that swept the state at that time. However, the editorial in the very second issue, dated April 1927, addresses a few criticisms.

The first criticism was, of course, the ‘Sanskritic’ focus of the journal. The editor writes, “For the satisfaction of our Muslim friends in the north and here, we state that we are ready to publish any article contributed by Scholars in Arabic or Persian, even though there may not be facilities for such studies in Madras and they may not interest the majority of the public.”

The dismissal of the criticism is notable for its self-blindness. The Madras province at that time included a considerable number of Muslims and even Muslim ruled princely provinces. While Brahmins were a distinct minority, then as now, universities and colleges abounded in departments devoted to the study of Sanskrit as is evident from the professional designations of many of the Journal’s authors. Moreover any journal aspiring for academic excellence should care more about variety than about whether a majority cared for the topic. If majority interest was the benchmark then it is fair to question how did the editor determine that an abstruse paper on the mysticism of Gita would interest the majority of Hindus or a dating of Periyalvar? 

The editor further added, “Sanskrit study is an absolute concomitant for any investigation in any branch of Oriental research; and without it, Oriental research will tend to be defective, narrow and, sometimes even misleading”. A breathtakingly sweeping assertion that coolly ignores, even if one accepts the mandatory necessity of knowledge of Sanskrit, knowledge of sources in other local or foreign languages. Historian K.A.N. Sastry discovered, to his horror, how his lack of familiarity of Dutch sources affected his knowledge of Oriental history. 

Citing the support for knowledge of Sanskrit by the Maharajah of Mysore, “an enlightened Hindu ruler”, the editor concludes the support of an “enlightened non-Brahmin ruler of a premier Native State” is sufficient to discredit the criticisms. 

Was the intellectual arena dominated by Brahmins? It was not. Another journal, of even an earlier origin, gave space to another dominant community, the Pillais. 

The Tamil Antiquary

“The Tamil Antiquary” established circa 1907 from Trichinopoly (now known as Tiruchirapalli) by Pandit D. Savariroyan provides an interesting window into a different section of Tamils. One, there is no adornment of any god or Sanskrit verse though here too we see a selection of Brahmin authors. 

A 1909 paper on ‘The Age of Tirujnana-Sambandha” is dedicated “as a mark of Esteem to Dr. E. Hultzsch, the leader of Historic Research in Southern India”. Hultzsch (1857 - 1927) was professor of Sanskrit at the University of Halle and an epigraphist noted for his his work on Mauryan inscriptions and for deciphering the inscriptions at the Brihadeeswarar Temple in Thanjavur. It was probably duets Hultzcsch that we now know it was Rajaraja Chola that constructed the famed temple. It is also interesting to note how study of Sanskrit was prevalent not just within colonial India but in premier universities of Europe. This focus on Sanskrit is what produced the enviable publications of India’s ancient knowledge that people now take pride in but it also meant the near total neglect of anything not in Sanskrit. 

The topics are slightly more eclectic that the Journal of Oriental Research. T.A. Ramalinga Chettiar on “Age of Pattupattu”, A. Mututthamby Pillai on “Lanka and Tamil Sangams”, Joseph C. Panjikaran on “St. Thomas the Apotsle and India”, Rev. J. Lazarus on “Kural”. (See picture below)

Tamilian Antiquary Table of Contents

One T. Ponnambalam Pillai of whom I could not find any further information appears to have been a prolific contributor to the journal, notably an essay titled “Manicka Vacagar and the Early Christians of Malabar”. This kind of a paper today would create a furor. 

A surprising article was one titled, “Heroic mothers of ancient Tamilagam” by Pandit Raghava Iyengar. Written in Tamil the article is additionally called “வீரத் தாய்மார்”.

Here too we see the preponderance of the legal fraternity as authors is surprising. That said the quality of articles, as I said before, is certainly good and would rank better than what many professors write today.

Between these two journals what we find missing is any discourse on upheavals of that era. Even if one took that the focus was on ancient history we find many histories missing. Particularly the Dalits received literally no attention. It is an injustice that is beginning to be addressed in recent times as we see in a book like “Dalit literatures in India” edited by Joshil K. Abraham and Judith Misrahi-Barak

Dalit Writing

Tulsi Ram, “author of a Dalit autobiography, Murdhaiya”, is spot on with his observation, “The literature of a class or a community in any society grows in direct proportion to the their political representation or domination…..Thus the history of Indian society and its literature revolves around the Varna system”. 

Dalit researcher Ravi Shankar Kumar draws attention to the common criticisms of Dalit literature being “propagandist”, “repetitive” or “resentful” and suggests that “conventional criteria of literature or aesthetics are not adequate to understand the ‘uniqueness of Dalit literature”. Sharmila Rege argues that Dalit literature is a “contest, explicitly or implicitly, the ‘official forgetting’ of histories of caste oppression, struggles and resistance”.

“Dalit writing”, Jasbir Singh’s essay on Dalits and conversions suggests, “expresses both a conscious and an unconscious need to reclaim their myths, histories and culture”. It is in this backdrop I’d like to study Iyothee Thass’s writings of Dalits as erstwhile Buddhists. While the historicity of that claim is questionable the understanding required to contextualize that claim should be gentler and wider beyond an instinctive dismissal. 

Dalit Poets of Punjab and Their Exclusion in Historiography

Raj Kumar Hans’s essay, “Dalit Intellectual Poets of Punjab: 1690 - 1925”, highlights three Punjabi Dalit poets and pointedly questions their exclusion from historiography.

Bhai Jaita (1657-1704) was the one who took, at great personal risk, the severed head of Guru Tegh Bahadur to his son Guru Gobind Singh. He was also a poet. His verses crackle with militant rationalism. A sample, “Neither we desire Namaz nor the Sikh prayer of Rehras, we burn the temple as we burn the mosque”. The poet warrior is grudgingly acknowledged in Sikh iconography says Raj Kumar Hans.

Sadhu Daya Singh Arif, “born in a landless untouchable Mazhabi Sikh family in 1894”, was a poet whose verses centered around transience of life and unity of faiths. “Unity”, Daya Singh’s poetry declared, “all around, wherever my eyes rove”. Though widely published Daya Singh’s name was omitted in what was considered a landmark work of history, Mohan Singh’s history of Punjabi literature. Taking their cue from Mohan Singh latter day historians followed suit says Hans. 

Dalit Witnesses and Interlocutors

Ranjith Thankappan’s essay, “Kallen Pokkudan’s two autobiographies and the Dalit print imaginations in Keralam” highlights a different issue beyond exclusion. Thankappan’s essay shows how Dalits even when they attempt to be their voices are often dominated by interlocutors who seek to speak on their behalf.

Kallen Pokkudan’s first auto-biography, “My life among Mangroves”, was supervised by Marxists Professor M.N. Vijayan, writer N. Prabhakaran and edited by Taha Madayi. The book romanticized Pokkudan’s life as a Mangrove farmer and sanitizes his caste consciousness. Madayi, Asked about this presentation of Pokkudan, replied “why should there be politics in a book meant for housewives and children”.

Kallen Pokkudan 'Ente Jeevitham'

Pokkudan’s second autobiography, “My life” (Ente Jeevitam) is more forthright about his lived experiences that include the inhuman caste related humiliations. This autobiography also detailed the disappointments with the Communist government led land reforms that made tall promises and delivered little. 

The school that Pokkudan attended, Thankappan writes, was meant for ‘Harijans’, a term that remained in vogue for long in Kerala until recent adoption of the word ‘Dalit’. Caste determined even the underwear worn by children. Nair and Tiyya children could wear underwear made of loin cloth, “chuvanna konakam” whereas the Dalit children had to wear underwear made of tender palm leaves (‘koombila’).

In his preface to the second autobiography Pokkudan is blunt that many do not like the son of a “lower caste mother” does not deserve to write and instead “prefer a subservient Pokkudan”.

Tamil Dalit Histories

In recent years Tamil publishing world has seen an efflorescence of histories connected to Dalit intellectual leadership that challenges the prevailing hagiographic narratives of E.V. Ramaswamy as the sole messiah of all non-Brahmins. The Dalit trio of Iyothee Thass, Rao Bahadur Rettaimalai Srinivasan and M.C. Rajah have seen a literal resurrection in the writings of Stalin Rajangam, Gowthama Sanna and V. Alex. 

Gowthama Sanna’s richly documented archival material of writings by Rettamalai Srinivasan, published by Sanna himself, shows Dalit intellectual leadership hitherto unknown to larger public. The fact that Sanna published it himself also underscores the arrival of Dalits on the scene of publishing in their own right. Dalit film maker Pa. Ranjith led “Neelam Panpattu Maiyyam” has created another publishing house. 

Can Others Write Dalit History? 

It is my firm view that anyone should be able to write on any subject if they choose to do so. If we subscribe to the view that only a Dalit can write legitimately write about a Dalit then we are on a slippery slope that ascribes one’s birth determines what subject one can choose to write on? Then can we fault a Brahmin for being blind to Dalit history? And does Dalit writing become legitimate merely by the fact that a Dalit wrote it?

Whether it is a Dalit writing on Bhagavad Gita or a Brahmin writing on a Dalit topic the author should serve the reader with integrity and unimpeachable scholarship. Brahmin writers have done justice to Dalit topics. 

History writing dictated by caste preferences is not only evident amongst the exclusionary practices of those that are referred as upper castes but even amongst Dalits themselves too. Alexandra de Heering’s essay, “Dalits writing, Dalit speaking”, points out how Cakkiliyars, “third largest Dalit group in Tamil Nadu, after the Pallars and Parariyars”, have been given the short shrift in Dalit studies. There’s a “lack of interest in documenting Cakkiliyars’ lives and traditions as compared to the significant number of studies published in Eng;ish about other Dalit communities”.

A pernicious trend amongst all communities into label any questioning of historical evidence or conclusions as being “anti” to that community. To be sure there are those, driven by prejudices, who’d use questioning to undermine a claim merely to discredit. However, if all questioning is tarred with that brush then history suffers and future generations are left the poorer for it. 

References:

1. Jan 1928 Issue of Journal of Oriental Research Madras https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.283290/page/n1/mode/2up 
2. Journal of Oriental Research circa 1958-1959 https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.282224/page/n1/mode/2up 
3. https://en.wikipedia.org/wiki/Pavamana_Mantra 
4. William Inge https://en.wikipedia.org/wiki/William_Inge_(priest) 
5. https://en.wikipedia.org/wiki/E._Hultzsch
6. Age of Mancikavasagar & Manickavasagar and the Early Christians of Malabar - K.G. Sesha Iyer and T. Ponnambalam Pillai https://archive.org/details/tamilianantiquar0000unse/page/56/mode/2up 
7. Rev. John Lazarus https://en.wikipedia.org/wiki/John_Lazarus_(missionary) 
8. Bhai Jaita https://en.wikipedia.org/wiki/Bhai_Jiwan_Singh 
9. Dalit Literatures in India: Edited by Joshil K. Abraham and Judith Misrahi-Barak

T.M. Krishna's Lungi, Yuja Wang's Short Dress, Rajaratnam Pillai's Shirt and Kutcheri Costumes: Music, Politics and Dress

On October 6th I attended a concert by T.M. Krishna that became quite notorious, not for the non-traditional repertoire of songs, but for the dress he wore. T.M.K had worn a lungi (a colorful sarong like garment from hip to ankle) and colorful Tommy Bahama style shirt. From Gandhi's loincloth to Ambedkar's suit and Krishna's lungi, dress has been a marker of rebellion and assertion. Dress has a special connotation in classical music. What has the choice of dress meant for various people? 'Dress', the Bard tells us, 'maketh a man'.

T.M.K, who has raised the ire of many a carnatic music aficionado thanks to his political activism and criticism of casteism within the music fraternity had touched a raw nerve when he said he would sing a song on Allah or Christ every month in response to another controversy, now really upped the ante and his haters swarmed with a barrage of venom in response to a photo I posted. The reactions, while predictable, were also alarming because of their obscenity.

Picture Credit - Aravindan Kannaiyan

Music, as cultural marker, is integral to the identity of a society and a people and is, more than even politics, a fertile ground for sartorial rebellion.

Yuja Wang and Cameron Carpenter and Dress Codes Shredded

Western classical music is reputedly stodgy and musicians wear the infamous black and black. Unlike Carnatic music the choice of black and black is to ensure that the audience is not distracted from the music. The formal dress code probably has its origins in 15th or 16th century when classical music was performed in the homes of the nobility with liveried servants.

The New York Philharmonic Orchestra, a storied institution, according a New York Times article is debating on allowing women performers to wear pants instead of long skirts as required by code. Symphony orchestras in US and elsewhere are grappling with how to appeal to a broader audience without offending long time patrons who expect a solemnity. Baltimore Symphony Orchestra now allows women to wear pants, albeit dark in color. Women performers choosing to wear pants for sake of convenience is second to those make a choice of dress to reflect their conception of music as art.

in 1958 legendary conductor Leonard Bernstein made his orchestra wear Nehru-jackets, so called after a style of jacket worn by Jawaharlal Nehru. The move was panned and Bernstein shelved the idea calling it, "Bernstein's folly". The Nehru-jacket has reappeared recently thanks to conductor Christoph Eschenbach who sports it instead of the traditional jacket with tails.

Christoph Eschenbach in Nehru Jacket (Picture credit Eschenbach-Christoph-14.jpg) 

Julliard trained and Grammy nominated organist Cameron Carpenter, a column explains, is an atheist who wants to free the organ as an instrument for music outside of the Church. Carpenter wears tank tops and cuban heeled shoes and 'bedazzles himself with Swarovski crystals'. "He'll play a Wagner overture on the same bill as a Japanese film score and takes liberties by canonized by composers like Bach for dramatic effect enraging purists".

Cameron Carpenter (From the Verge article)

Beijing born Yuja Wang, considered a prodigy pianist, created shockwaves in 2011 when she strode onto a performance wearing a scandalously short dress and high heels. Wang's dresses have remained short and sometimes, for added effect, were backless too. An Economist profile of Wang quoted a reviewer who said her "short dress and spiky heels" emphasize her petite stature and draw a contrast to the force she creates with music. Another reviewer went to the extent of saying when Wang wore traditional dresses her performance was less inspired. Wang herself attributes her creativity to her daring dress choices and said, "every dress can give some certain meaning to the music". Wang asserted that "tradition is not the worship of ashes but the preservation of fire".

Wang defends her choice of style emphatically, "if the music is beautiful and sensual, why not dress to fit? It's about power and persuasion. Perhaps it's a little sadomasochistic of me. But if I am going to get naked with my music, I may as well be comfortable while I'm at it".

                                            (Yuja Wang performing Tchaikovsky in a barely there dress)

While Wang's and Cameron's dresses have drawn their share of criticism they're, largely, celebrated in the Western classical music world and there's even an understanding of what motivates them. Unfortunately for T.M. Krishna he's a carnatic musician.

Rukmini Devi, Bala Saraswati and Rajaratnam Pillai and the 'Kutcheri' Costume

The choice of dress and what it signified played a very significant role in Carnatic music and especially Bharathanatyam. Nagaswaram artists came from the lower caste and performed bare chested and standing. Rajaratnam Pillai raised a banner of revolt and performed on stage, seated, wearing a shirt and sometimes even pants. It is not without reason there's so much ire at Krishna's costume choices.

Kaamya Sharma, post doctoral fellow in the Department of Humanities at IIT, in a well researched titled, "How to dress a national elite: The case of the Kalakshetra Sari" elaborates on how Rukmini Devi Arundale, not content with appropriating and bowdlerizing Sadir as Bharathanatyam, insisted on creating new meanings of heritage and nationalism with her emphasis on sari.

Rukmini Devi 'felt that Devadasis "used saris with lots of false lustre and tinsel"'. Devi's biographer Leela Samson says Devi studied "scriptures and temple sculpture" to make "changes in costume". Sharma asserts that Devi's inauguration of a Weavers' Service Centre in Adyar cemented the relationship "between sartorial and artistic revival". Even the sari names were to be 'traditional'. It is this cementing that the Brahmin community, that's critical of Krishna, feels is threatened.

Bala Saraswati who was often at loggerheads with Rukmini Devi's recreation of Sadir steadfastly refused to adapt to the new styles that Devi was assiduously promoting. Bala, till the last, performed as she always does in her usual sarees.

Let's be clear that to the carnatic musicians of today, especially women, the attire for a concert to perform or even attending is more a costume. It is common to find men and women performers who go about their daily lives in normal attire without religious marks on forehead choose to wear their costumes and religious markers when going on stage. Saree and jewelry shopping by women artistes is de-rigeur now informs an article.

Picture Credit: The News Minute. 'Silk and Sabhas' (see references)

Is Krishna politicizing art?

To a western musician or artist politicizing art is what connects art to the immediate and at the same time, because it is art, transcends to something beyond the immediate. Beethoven's 9th symphony, the most political work of art in western classical, was performed by the students at Tiananmen and in a celebratory performance held to commemorate the fall of Berlin wall. No one can write about Civil Rights movement in USA without talking about Jazz and Nina Simone. Artists have also been politically active. Cellist Mstislav Rostropovich went to Moscow during the 1993 constitutional crises and at great personal peril stood in support of Boris Yeltsin and performed, during a crackdown by the government, at the Red Square.

To be fair to Indians and Carnatic Musicians they were extremely political too. Only the ignorant or prejudiced will oppose Krishna by accusing him of politicizing art. Carnatic Music and Bharathanatyam were reinvented in the 1930s as the country was gripped with nationalistic fervor. The reinvention were instrumental in subsuming a nationalist narrative and in promoting a mythical connection to manufactured histories of yore conveniently glossing over what was deemed dishonorable or ugly.

The Congress movement and the Brahmin led resurgence of arts, that was conveniently labeled 'classical', yoked themselves to each other in a symbiotic relationship. Music was used for propaganda. The Music Academy itself was born out of funds raised alongside a Congress conference in Chennai. Bala Saraswati's biographer Douglas Knight Jr. notes, "artists at the Exhibition were expected to promote the Indian National Congress's political message". Carnatic Music and Bharathanatyam utilized nationalist politics and rode the political horse into becoming entrenched as India's classical arts.

The divorce of politics happened in due course and only restricted to what the art was. Carnatic Music and Bharathanatyam were steadily made into arts with only devotion as its high calling. In this one cannot blame the Brahmins alone. Even Rajaratnam Pillai and Bala held similar views. While the art was wrapped in devotion the cultural centers and the domination of the cultural scene was made entirely possible by utilizing government and political patronage.

Krishna did not bring politics anew to the field but his brand of politics is new and what that has made him do with his art is new and THAT is what is irking his detractors. In this background the controversy about his dress can be interpreted more fully.

T.M. Krishna's lungi and his repertoire

In September a controversy about Carnatic music singers performing Christian gospel songs created a furor and Krishna's name was dragged into the controversy by a singer who was targeted by fundamentalist thugs. Krishna then rose up to the occasion and declared he'd sing a song on Allah or Christ every month. The carnatic music aficionados, mostly Brahmins already nurturing a special hatred for Krishna's brand of activism, pilloried him on social media calling for boycotts and, as usual, ostracism, an ancient but effective weapon. Some had asked if Krishna would wear a lungi when he sings Muslim songs.

Picture Credit - Aravindan Kannaiyan

On October 6th Krishna performed in a school at Plainsboro, a sleepy upper middle class town that has large proportion of Indians, in New Jersey where he appeared on stage in a lungi and a floral shirt. He strode onto the stage as respectful as ever and gestured a traditional 'namaskaram' to the audience and sat down and his performance was as brilliant as ever. There was no difference whatsoever in how he conducted himself onstage during and after the performance. The difference, though, was in the repertoire.

His choices included a song by Tamil sufi lyricist Kunangudi Masthan Sahib and a poem on owl by noted contemporary writer Perumal Murugan. While carnatic musicians have performed Tamil poems on stage they were mostly from Bhakti literature or by Bharathiar. Please note that as far as I know Krishna has not explained his decision to sport a lungi and during his performance he let his repertoire speak for itself without adding any commentary.

Krishna's detractors gleefully asked if he would perform next in a loincloth or maybe even naked. Note, Krishna's lungi, a different version of the usual dhoti is exactly similar in form and function albeit colorful. There is little difference between the two but lungi is often associated with labor class and Muslims. Even amongst Hindus who wear lungi on a daily basis it is mostly considered a leisure wear whereas a dhoti is for auspicious occasions. Hence, the lungi is, in popular perception, one that does not behoove a stage let alone a stage for classical music.

Though the lungi does not expose any anatomy it remains a prohibited dress in many Tamil Nadu temples. Churches in Rome have a dress code that women should not bare shoulders or sport dresses shorter than the knees. Women and men not in conformance of the dress code can get a wrap around kept at the churches during a visit. Ironically there are Hindu temples where men can enter only bare chested and women have to wear the liberally exposing saree, not even the very modest and very Indian churidhar.

Male saints and those revered as saints in India have worn barely there clothing, like Ramana Maharishi, or have been photographed with robes that one wonders what they were doing. It is not nudity or skin exposure that troubled Krishna's detractors. So the question of whether he'd perform half naked is not asked out of any habitual preference for modesty but to mock those who are thought of as mostly wearing lungi and more importantly for portraying Krishna as belonging to a demographics different from the predominant performers of the art.

A popular photograph shows violinist Lalgudi Jayaraman and his fellow musicians performing bare chested, as required by custom, in front of Kanchi pontiff Chandrasekharendra. So why the umbrage about Krishna's choice of dress?

Picture Credit https://vandeguruparamparaam.wordpress.com/2017/04/22/lalgudi-jayaraman-was-in-the-seventh-heaven/

Krishna has been at loggerheads with Brahmins on the question of lack of diversity amongst Carnatic music performers and he has raised many an inconvenient question of what Carnatic music has been reduced to. Carnatic music is a vehemently protected religious identity to many, not all, Brahmins. It is their very identity or so it has become. The virulent and poisonous anti-brahmanism that permeates Tamil Nadu politics has politically marginalized the Brahmin and leaving few cultural spaces that they can claim as their and, in my opinion, possibly this has led to the zealotry around Carnatic music and viewing it as intrinsic to their religious identity.

Many, particularly those who disliked Krishna's attire, have asked why write about it or said "well I'm only interested in his music". Learning about how Yuja Wang's and Cameron Carpenter's sartorial choices shape their conception of music helped me better understand why Krishna's rebellion regarding attire cannot and should not be separated from discussing his music. Krishna's performance that evening can be fully appreciated not merely by knowing the raaga or being able to tap fingers in rhythmic consonance on one's lap but by understanding the poems and the dress. I'd extend it to say those who focus on raga and ignore the rest understand less than someone, like me, who gets the latter part knows little or nothing of the raaga or technicalities.

Is Krishna a divider? 

Krishna is playing divisive politics and is indulging in blaming one community is the chorus of many who have dislike or oppose him and his causes. Any reformist can be cast as being divisive. I'm a student of history and the life of Gandhi continues to fascinate me. In several arguments over Krishna I kept returning to the life of Gandhi.

When I speak of Gandhi's life and draw analogies many would roll their eyes and even consider it a sacrilege but here's my answer. A life teaches us many things and to not take lessons from the life of a person and apply it elsewhere is an injustice to history and to the life that we study. When I call an act Gandhian it does NOT mean that the act or person is shaking the pillars of an empire or indulging in an act that would change the course of history rather it shows a glimpse of a certain character. That is all.

Gandhi himself, in his own days, was called everything that Krishna is being pelted with today. Kanchi pontiff who met Gandhi during his tour to eradicate untouchability pleaded with Gandhi not to destroy Hinduism. In his day many of what Gandhi did were seen as stunts. Quit India Movement was actually a failure.

Another charge against Krishna, with some fairness, is that he chooses to opine on everything including some topics where his judgments are questionable. Why do we expect Krishna to be an all knowing oracle? On any given day Gandhi used to spout, literally, quite a lot of stupidities. Gandhi's fads on nature cure etc were laughably ridiculous. His ideas on economics ranged from the pragmatic to the utopian and plainly idiotic.

To cite Gandhi, again, it took him decades of being an activist and leader to crystallize his opinions and even then until his death Gandhi was uttering ideas that were, frankly, capable making one's head spin. Remember the Brahmacharya experiments continued till barely 2 years his assassination. Krishna's activism is barely few years old. One of his articles about Muslims was as condescending towards Muslims as Gandhi could be, at times, towards Dalits. In fact even the naming of Dalits as Harijans is now aggressively rejected by Dalits as extremely condescending and insulting. So let's not rush to the barricades every time Krishna utters something that maybe ill thought out or poorly worded.

This expectation of Krishna to be an all knowing oracle is only an attempt to silence his voice. Speak on Krishna. You're entitled to your mistakes, such as wearing a jacket with Che Guvera's pictures on it. Take heed though, mistakes cannot pile on and activism can easily be derided as antics and providing fodder for that will undermine your causes.

Will Krishna's activism create enduring change?

Again, to return to the example of Gandhi, many who lived in his ashram cleaned toilets of all residents, including those of Dalits, but once they left the ashram many lapsed to their usual caste restrictions. Whether it is Gandhi or E.V.R society has a filter for rejecting what is inconvenient to them. So also with Krishna. A lady seated next to me loved Krishna's music and completely ignored his politics. She was, like most Carnatic music lovers, only interested in the raga and other technicalities of Krishna's performance but, as far as I noticed, little interested in the Tamil poetry or any other lyrics, like that of Kunangudi Masthan's song. I'm sure there were several in the audience who appreciated the poetry but still would not support the politics of Krishna.

So, dear detractors, please rest easy and take a deep breath. T.M.Krishna may end up a mere blip in the history of Carnatic music and that would be unfortunate but you may find it worthy of celebration.

That said there are some fair criticisms of Krishna and some hope that in due course they'd see real changes starting with his own troupe. Krishna, as far as I know, is yet to groom any good musician amongst the so called lower castes on whose behalf he has raised a banner of revolt. I say this with great respect to his current accompanists, one of whom, the violinist, who brilliantly set to music the poems I admired so much.

Another fair criticism is what is Krishna doing concretely, beyond op-eds? I've to mention an effort that Ravikiran (his current controversy is immaterial to the point I'm making) made by going to government schools and conducting music classes, not performances. Sadly the effort was later scuttled for reasons beyond my knowledge. On this score I'd implore Krishna to learn more about Gandhi. It is not without reason Einstein eulogized Gandhi with those memorable words that future generations will scarce believe that a being such as Gandhi lived in flesh and blood. Gandhi was not a utopian and not a mere finger-wagging activist. He was rooted in reality and was all about solving problems. Maybe Krishna, if he has not already done, pick up Ramachandra Guha's decently written two volume biography of Gandhi. Better still, pick up Judith Brown's 'Gandhi's Rise to Power' and learn how Gandhi shaped solutions.

So what would happen if Krishna continues in this trajectory? He may end up being remembered for raising questions and being a gadfly. And that's ok too. Such limited achievements, too, have their place in history. Did Gandhi solve untouchability? Not at all, not in the least. He was, however, an important catalyst in the progress India made on that score.

I'll also add that my enthusiasm for what Krishna does may suffer from my lack of familiarity in a deeper sense with Carnatic music performances. I may be unaware of other attempts on similar lines, regarding the repertoire etc, that may not be grabbing headlines like Krishna does. But I'll say this, I'm yet to read or hear anything by others on the lines of what Krishna has written or spoken regarding the frostiness of orthodoxy in Carnatic music. His naysayers mostly try to sweep the ills under the carpet or totally whitewash history as they did when Krishna raked up a controversy on how M.S. Brahminized herself to be accepted.

Art in a climate of intolerance

Let us not fool ourselves about the magnitude of intolerance that is now coursing through the body politic of India. In an era without Facebook and led by Gandhi an M.S.Subbulakshi could sing of Allah and Christ and get away with it. Though no one kindly recalls her for that. She's more remembered, as Krishna and I'd point out, for creating and maintaining the aura of Brahminized music. The barrage of criticism and vehemence against Krishna is appalling.

The New Jersey performance was organized by Carnatic Music Association of North America (CMANA). CMANA received so many threats and of such nature that they sought police protection for the event. The police department told the organizers not to waste money seeking formal protection since a police precinct was within minutes of the venue. Ponder that for a moment. Bloody Tamils had to resort to thuggery that a music organizer had to seek police protection in America. It is this crowd that would boast that Indian-Americans are a 'model minority'. 'Model minority', my foot.

That Krishna singing songs on Allah and Christ raises a furor across India a inflames social media clearly tells us that not even M.S. Subbulakshmi would survive as an artist today. It is this climate of intolerance that Krishna's activism and activist art battles.

For all those who call into question Krishna's motives a simple question. Would you do all that he does and pay the price he pays? I hear Krishna is rich but in a country where a Gauri Lankesh could be murdered in cold blood do you think Krishna may not have any fears? If Krishna had not taken this path he was probably on auto-pilot for Sangita Kalanidhi. Krishna is having tangible losses. Unless I see better evidence to suspect his motives I treat questioning his motives as mere conspiracy theories.

It'd be an injustice if I do not mention that as much as there are Brahmins who are opposed to Krishna there are many others who support him to the hilt. That includes the brave organizers of CMANA and some friends too. And to be fair to those who oppose there are some who oppose him purely because they believe a more conciliatory approach might be better and they share some fair criticisms too. I do not wish to paint an entire community with one brush.

For the sake of better India and for Carnatic music becoming a better art I wish T.M. Krishna succeeds.

References:

1. Washington Post article on Yuja Wang's dress https://www.washingtonpost.com/blogs/classical-beat/post/on-the-lack-of-classical-style/2011/08/09/gIQAnkLq4I_blog.html?utm_term=.a695c7632e15
2. Article on Cameron Carpenter https://www.theverge.com/2014/5/22/5741570/cameron-carpenter-international-touring-organ
3. Why do orchestras wear black https://www.wqxr.org/story/explainer-why-do-orchestras-wear-all-black/
4. New York Times article on women's dress and New York Philharmonic https://www.nytimes.com/2018/06/14/arts/music/new-york-philharmonic-women-dress-code.html
5. Kaamya Sharma's article https://asianstudies.arnold-bergstraesser.de/sites/default/files/field/af-download/iqas_2017_kalakshetra_sari_sharma.pdf
6. Kaamya Sharma profile http://iim.academia.edu/KaamyaSharma
7. Rostropovich https://en.wikipedia.org/wiki/Mstislav_Rostropovich
8. English version of Bala Saraswati's speech
 Bharathanatyam at Tamil Isai Sangam http://acceleratedmotion.org/wordpress/wp-content/uploads/2014/12/bharata_natyam.pdf
9. Rukmini Devi Arundale and Bharathanatyam dress https://sangeethas.wordpress.com/2013/11/16/some-historical-snippets-of-bn-part-17-dance-costume/
10. "If the music is sensuous..." - Yuja Wang's profile in The Guardian https://www.theguardian.com/music/2017/apr/09/yuja-wang-piano-interview-fiona-maddocks-royal-festival-hall
11. http://www.theclassicalgirl.com/pianist-yuja-wangs-short-dresses-big-talent/
12. The Economist on Yuja Wang https://www.economist.com/prospero/2018/09/25/once-a-prodigy-yuja-wang-is-now-at-the-height-of-her-powers
13. WaPo article on Yuja Wang'd dress (another one), "which offends, her short dress or a critic's narrow view" https://www.washingtonpost.com/lifestyle/style/2011/08/10/gIQAMvtOBJ_story.html?noredirect=on&utm_term=.7feb406c8991
14. Civil Rights movement and denim https://www.racked.com/2017/10/30/16496866/denim-civil-rights-movement-blue-jeans-history
15. New Yorker on Yuja Wang https://www.newyorker.com/magazine/2016/09/05/yuja-wang-and-the-art-of-performance
16. Silk and the Sabha https://www.thenewsminute.com/article/silk-and-sabha-saree-trends-spotted-chennais-kutcheri-season-55674
17. My Facebook post https://www.facebook.com/arvindkannaiyan/posts/10212449821900202?notif_id=1542770616634756&notif_t=feedback_reaction_generic (these photos are mine and have been practically reused by many) This is the original post.

"நீர் ஒரு பிராமணனா?" - ஜெயகாந்தனும் வர்ணாசிரமும்.

வர்ணாசிரமம் என்பது நெகிழ்வுத் தன்மை கொண்டது, உறைந்தது அல்ல மேலும் அது வேறு ஜாதி அமைப்பு வேறு என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. எதையோ பிடிக்கப் போய்க் குரங்கானது வர்ணாசிரமம் என்பது தான் சரி.  இதற்கு முதல் உதாரணம் ஜெயகாந்தனே தான்.

ஜெயகாந்தன் கம்யூனிஸ்டா என்றே ஒரு விவாதம் செய்யலாம். அவர் கம்யூனிஸம் பேசினார், மார்க்ஸை படித்தார், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினர் ஆனார் என்பதெல்லாம் சரி ஆனால் அவர் கம்யூனிஸ்டா என்றால் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அவர் காந்தியை, நேருவை, தேசியவாதத்தைப் போற்றினார் என்பதால் மட்டும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. அவர் ஜாதி அமைப்பை ஆதரித்தார், வர்ணாசிரமத்தை 'சுரண்டல் அற்ற' அமைப்பு என்றார். ஜாதி ஒழிப்பில் நம்பிக்கையுமில்லை என்றார். அவர் மார்க்ஸையும் ஜாதிய அமைப்பையும் புரிந்துக் கொண்டாரா என்றே கூடக் கேட்கலாம்.

சென்னை நகரின் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில் திமுக அமோக வெற்றிப் பெற்றது (1950s). முக்கியக் காரணங்களுள் ஒன்று ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியினர் பிராமணர்களைத் திமுக நோக்கி இழுத்தது. பிற காரணங்களும் உண்டு. தமிழ் நாட்டு பிராமணர்களுக்கு அன்று இன்றும் ராஜாஜி ஓர் ஆதர்சம் தான்.

தோல்வியுற்ற தேசிய அணி பிராமணர்களையும், இஸ்லாமியரையும் தூற்றியது என்கிறார் ஜெயகாந்தன். 'முஸ்லிம்களும், பிராமணர்களும் இந்தத் தேசத்துக்கு எப்போதுமே துரோகிகள்' என்று மேடைகளில் பகிரங்கமாகப் பேசப்பட்டது என்கிறார் ('ஓர் இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள்'). இந்தப் பொய்யுரைக்கு எதிர் வினை ஆற்றுவதற்காகச் 'சென்னை நகரில் பிராமண வகுப்பினர் அதிகமாய் வாழுகின்ற மாம்பலத்தில் தென் சென்னை பிராமண இளைஞர்கள் மாநாடு ஒன்றைக் கூட்ட அவர்கள் முடிவு செய்தனர்'. அம்மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு உரையாற்ற ஜெயகாந்தன் அழைக்கப் பட்டார். மாநாடு கிருஷ்ண கான சபையில் நடைப் பெற்றது (1950-களில் கர்நாடக சங்கீத சபாக்கள் ஜாதிகளை ஒட்டி இடம் பெயர்ந்தன என்ற அமெண்டா வீட்மெனின் குறிப்பு இதைப் படித்த போது நினைவுக்கு வந்தது). அடுத்து வரும் செய்திகள் ஜெயகாந்தனின் நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

காலையில் பிரதிநிதிகளின் கூட்டம் என்றும் தான் பார்வையாளனாகப் போயிருந்ததாகவும் ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார். திமுக, சுதந்திரா கட்சி ஆதரவாளர்களும் அக்கட்சிகளுக்கு ஆதரவான பிராமணர்களும் பெருமளவில் வந்திருந்தார்கள். அம்மாநாட்டைப் பிராமணர்கள் மாநாடு என்று அழைக்கலாமா என்று கேள்வி எழுந்த போது மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர்கள் ஜெயகாந்தனை மேடைக்கு அழைத்து விளக்கச் சொன்னார்கள். ஜெயகாந்தன் அம்மாநாடு 'குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை ஒரு தேர்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பு என்று குற்றம் சாட்டுவதை'ச் சுட்டி அதை மறுக்கவே கூட்டப்பட்டது என்கிறார்.

மேலும் பேசிய அவர், "என்னைப் பொறுத்தவரை ஜாதி ஒழிப்புக் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை இல்லாதவன் நான். ஜாதிகளுக்கிடையே பேதங்களும் பகைமையும் நிலவுவதையே மாற்ற வேண்டும்" என்கிறார். பேதங்கள் இருந்தால் தான் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று வேறுபட முடியும் என்பது அடிப்படை அறிவியல் விதி. பிராமணன் இதைச் செய்ய வேண்டும், சத்திரியன் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற பேதமில்லாவிட்டால் அப்புறம் அங்கே ஜாதி எதற்கு? ஜெயகாந்தனும் காந்தியும் வழுக்கிய இடம் வர்ணாசிரமம்.

இப்படி அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலே சலசலப்புகளை அடக்கும் விதமாகவும் எதிர்ப்பாளர்களின் குரலாகவும் கேள்விகள் ஆங்காரத்தோடு கேட்கப்பட்டது, "நீர் ஒரு பிராமணனா? இந்த மாநாட்டில் நீர் எப்படிக் கலந்து கொள்ளலாம்?". பிராமணப் பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில் அவர் பேசலாமா என்று மீண்டும் அழுத்தமாகக் கேட்கப்பட்டது. மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர் ஒருவர் "ஜெயகாந்தன் பிராமணன்தான்" என்று தவறாகச் சொன்னாராம். இதை ஜெயகாந்தன் "தவறாக அறிந்திருந்த விஷயம்" என்று குறிப்பிடுகிறார். இல்லை. படித்தவனும், இலக்கையம் படைப்பவனும் பிராமணனாகவே இருக்கக் கூடும் என்ற மனச்சாய்வின் வெளிப்பாடு அது. அக்காலத்தில் இலக்கியவாதிகள் பலரும் பிராமணர்கள் என்பதும் காரணம். அம்பேத்கரை சந்தித்த காந்தி அவரைப் பிராமணர் என்று எண்ணி விடுகிறார். படித்து, கோட்டும், சூட்டும் போட்டிருந்தாரே!!!

மாலையில் நடந்த 'Open forum'இல் ஜெயகாந்தன் கிட்டத்தட்ட 'யார் பிராமணன்' என்றே பேசினார். "பிராமணன் என்பவன் யார்? இங்குள்ளவர்களில் யார் பிராமணன்?". அவர் பேசியதை மேற்கோள்களிலும் என் எதிர் வினைகளையும் சேர்த்தே தருகிறேன்.

"நான் பிறவியில் பிராமணன் அல்லன். நான் வேளாளர் மரபில் பிறந்தவன். அதாவது சூத்திரன். இந்த வார்த்தையில் எனக்கு அவமானமோ ஆத்திரமோ இல்லை. சூத்திரன் என்பவன் நால்வருண அமைப்பின் அடிப்படை, அவனே வருணாசிரம தர்மத்தின் 'சூத்திர'தாரி."

ஜெயகாந்தனுக்குத் தன்னைச் சூத்திரன் என்று பிரகடனப் படுத்திக் கொள்வதில் சங்கடமோ அவமானமோ இல்லை என்பது அவர் சமூகத்தில் அடைந்திருக்கும் முதன்மைக்கும் அவருக்கு அவர் மீதே இருக்கும் மதிப்பீடும் காரணம். சமூகம் என்பது ஜெயகாந்தன்களை மட்டுமே உள்ளடக்கியது இல்லை. தலித் வியாபார எஜமானர்கள் கூடத் தங்கள் ஜாதியை பிரகடனப் படுத்திக் கொள்ள முனைவது இல்லை என்பது நிதர்சனம். காரணங்களை யூகிக்கக் கூட வேண்டாம். மேலும் சமூகக் கட்டமைப்பில், வர்ணாசிரம அமைப்பில், வேளாளர்கள் என்பவர்கள் தலித்துகளை விட மேலானவர்கள் ஆதலால் பொத்தாம் பொதுவாக 'நான் சூத்திரன்' என்று சொல்லிக் கொள்வதால் அவருக்கு மற்றவர்களின் அனுபவமோ அல்லது வலியோ இருந்திருக்காது. ஜெயகாந்தன் மேற்கொண்ட வாழ்வு பலரின் வாழ்வு அல்ல. ஒரு பள்ளியிலோ, அலுவலகத்திலோ அவர் வாழ்க்கையைச் செலவிட்டிருந்தால் அந்த அமைப்பின் மிருகத் தன்மை விளங்கியிருக்கும். பள்ளியில் பொதுக் குழாயில் தண்ணீர் அருந்தியதற்காகத் தனம் என்ற ஆறு வயது சிறுமியை பிரம்பால் வாத்தியார் விளாச குழந்தையின் கண் பாதிக்கப்பட்டது. என்பதுகளில் விகடன் இச்செய்தியை வெளியிட அந்த ஏழைக் குழந்தைக்குப் பார்வைக் கிடைக்கக் கமல் உதவினார். பரதம் பயிலும் இடத்தில் பிராமணரல்லாத மாணவி "சூ குட்டி" என்று அழைக்கப்பட்டதைப் பிராமண நண்பர் நினைவு கூர்ந்தார்.

அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் படித்துப் பட்டம் பெற்ற அம்பேத்கர் அவர் வேலைப் பார்த்த அலுவலகத்தில் தண்ணீர் கிடைக்காமல் கஷ்டப்பட்டார். அவ்வளவு தூரம் போக வேண்டாம். 40-கள், 50-களில் பள்ளிகளில் பயின்ற தாழ்ந்த ஜாதியினரைக் கேட்டுப் பாருங்கள். நண்பர் ஒருவர், தலித், மத்திய அரசு பயிற்சி நிலயத்தில் அவருக்குக் கணிதப் பாடத்தை ஒதுக்க ஆசிரியர்கள் தயங்கினர் என்கிறார். இதெல்லாம் தான் நிதர்சனம். இந்த நெகிழுவுத் தன்மை, விஸ்வாமித்திரன் பிரம்ம ரிஷி ஆனான் என்பதெல்லாம் தொன்மம் சரித்திரமல்ல.

சூத்திரர்கள் நான்கு வருணத்திற்கும் 'சூத்திரதாரி' என்று சொன்னால் நான்கு வருணத்தில் சேராத அவர்ணத்தை என்னவென்று சொல்வது? புருஷ சூக்தத்திற்கு அப்பைக் கட்டுச் சப்பைக் கட்டுகிறார்கள் பலர். காந்தி உள்பட. உடம்புக்கு எல்லாப் பாகமும் முக்கியம் காலிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று சொன்னால் கேவலமில்லை என்பது பசப்பு. முடமாக ஒருவன் வாழ முடியும், முண்டமாக வாழ முடியுமா? தலையை இன்னொருவர் காலின் முன்பு தாழ்த்துவது அதிகப் பட்ச மரியாதை என்பதால் தானே?

"பிறவியில் சூத்திரனான நான், கடமையில் பிராமணனின் தொழிலைச் செய்கிறவன்" என்று அந்த பிராமணர்கல் அடங்கிய சபையில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். சொல்லிவிட்டு, முன்பொருமுறை ஈ.வெ.ரா இருந்த மேடையிலேயே அவரை எதிர்த்து மஹாபாரத, சமஸ்கிருதம், பிராமணர்களின் மேன்மை அகியவற்றை, "ஓர் உண்மையான பிராமணனுக்கே உரிய ஞானாவேசத்தோடு கொதித்தெழுந்து அவரை நான் மறுத்துரைத்துப் பேசினேனே, அப்போது வந்து என்னை யாரும் கேட்கவில்லையே, 'உனக்கென்ன போயிற்று? நீ பிராமணனா?" என்று யாரும் கேட்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டதாகவும் சொல்கிறார். இந்த இடம் மிக மிக முக்கியம்.

திருச்சி மாநாட்டில் ஈ.வெ.ரா முன் பேசிய உரையை இந்த இடத்தில் அவர் நீளமாக நினைவு கூர்கிறார். அது இங்கே தேவையில்லாதது. பிராமணச் சங்க மாநாட்டில் பேசியதை தொடரும் முன் அப்போது எழுந்த மன ஓட்டத்தைச் சொல்கிறார். தனித் தமிழ் இயக்கத்தினர் எழுத்தாளர் சங்கத்தில் நுழைந்து ஆக்கிரமித்த போது அதை எதிர்த்ததையும் அதற்காக "பார்ப்பன அடிதாங்கி", "இவனும் ஒரு அக்ரஹாரம் தான்' என்றும் வசைப் படப்பட்ட போது "'இல்லை' என்று சொல்லி ஓடாமல்" இருந்தததையும், அப்போதெல்லாம் ''நீ பிராமணனா?' என்றுக கேள்வி எழவில்லை என்றும் நினைத்துக் கொண்டாராம்.

(சுய புராணம்: நான் என்றுமே என்னை எழுத்தாளன் என்றெல்லாம் எண்ணிக் கொள்வதில்லை. அதெல்லாம் என் தகுதிக்கு மிக மிக அதிகம். ஆனால் மேலே சொன்னதோடு கொஞ்சம் தொடர்புடைய செய்தி. இணையத்திலும், சமூக வலைத் தளத்திலும் பிராமணத் துவேஷத்தையும், ஈ.வெ.ராவையும் மிக மிகக் கடுமையாக விமர்சித்து தொடர்ச்சியாக எழுதும் போதெல்லாம் என்னை நோக்கி, 'நீ என்ன எழுதினாலும் அவர்கள் உன்னைப் பிராமணனாக ஏற்க மாட்டார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு பிராமண எழுத்தாளரும் கிண்டலாக அதை வெளிப்படவையாகவே எழுதினார். அவர்கள் என்னை ஏற்க வேண்டுமென்று எதையும் எழுதுவதில்லை ஆதலால் அப்படிச் சொல்பவர்களை நகைப்போடு கடந்து விடுவேன். யூதர்களைப் பற்றியும் அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட பேரழிவுப் பற்றியும் எழுதுயிருக்கிறேன். ஆஷ்விட்ஸ் போயிருக்கிறேன். அதற்காக நான் என்ன யூதனாகவா நினைக்கிறேன்? இல்லை. நேர்மையாக எழுத வேண்டும் என்பது தான் குறிக்கோள். தமிழ் பிராமணர்கள் பலரும் இன்று இந்துத்துவர்கள் அவர்களுக்கு நான் இந்துத்துவத்தை எதிர்த்து எழுதும் போதெல்லாம் ஈவெராவை விமர்சிக்கும் போது கேட்காத கேள்விகள் வரும். "நீ இந்துவா" என்பார்கள்)

பிராமணர்களை "பூணூலைப் பிடித்துக் கொண்டு" திமுகவுக்கு வாக்களியுங்கள் என்று சொன்னதற்காக ராஜாஜியை கண்டித்ததாலேயே தன்னைப் பார்த்து " 'இதைச் சொல்ல நீ யார்? பிராமணனா?'" என்று கேட்பவர்களை அப்படிக் கேட்பது "என்ன பிராமணத் தர்மம்" என்கிறார். அது தான் வர்ணாசிரம தர்மம் என்பது ஏனோ ஜெயகாந்தன் என்கிற கம்யூனிஸ்டுக்குப் புரியவில்லை. இரண்டு பிராமண வீடுகள் அல்லது இவர் பிறந்த ஜாதி தவிர்த்த வேறெந்த வீட்டிலும் இவர் பெண் கேட்டுப் போயிருந்தால் அவருக்கு நல்ல அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கக் கூடும்.

அதன் பிறகு ஜெயகாந்தன் பேசுவதெல்லாம் பெரும்பாலும் அங்கலாய்ப்பு தான். ஆதி சங்கரர் சண்டாளனை குரு என்றது, பாரதி கனகலிங்கத்துக்குப் பூணூல் போட்டது என்று வெறும் அங்கலாய்ப்புகள். பாரதி, காந்தி ஆகியோரின் எண்ணங்கள் நேர்மையானவை, இதயம் சுத்தம், ஆனால் அவர்கள் தலித்துகளைப் பற்றியும் அவர்களை மேம்படுத்துவது பற்றியும் கொண்டிருந்த எல்லாப் பார்வைகளையுமே அறிவு பூர்வமாக ஏற்க இயலாது. கனகலிங்கத்தின் தேவை பூணூல் அல்ல மனிதனாக மதிக்கப்படும் அடிப்படை மரியாதை தான்.

திருச்சி மாநாட்டில் தன்னை மறுத்துப் பேசிய 24 வயதே ஆன ஜெயகாந்தனை மிகப் பண்போடு ஈ.வெ.ரா நடத்தினார் என்பதைச் சொல்லிவிட்டு, "நீங்க பிராமணப் பிள்ளையா" என்று அவர் கேட்டதாகவும் இல்லை என்று சொன்னதும் "ரொம்பச் சந்தோஷம்" என்று ஈ.வெ.ரா சொன்னதாகவும் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். அடுத்து அவர் எழுதுவது சுவாரசியமானதும் முக்கியமானதும்.

எழுத்தாளனாக இருப்பதாலும் அவர் பேசும் விதத்தினாலும், தேசியம் மற்றும் பிராமண ஆதரவு, பிராமணராகப் பார்க்கப்பட்டார் ஜெயகாந்தன். பலர் அவரிடம் "நீங்கள் பிராமணரா" என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். "எத்தனை சந்தர்ப்பங்களில், எத்தனை விதமான மனிதர்களால் இதே கேள்வி என்னை நோக்கித் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கப் பட்டிருக்கிறது" என்கிறார்.

குலங்களும், தொழில்களும் நெகிழ்வுத் தன்மையோடு சரமாரியாகப் பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்றமும் இறக்கமும் பெற்றிருந்தால் அந்தக் கேள்வி வந்திருக்காது. ஆனால் நடந்தது அது இல்லையே. இதை ஏன் மீண்டும் மீண்டும் மழுப்புகிறார்கள்? இந்தியா போன்ற ஒரு பெரு நிலத்தில் ஒரு மிக நீண்ட வரலாறில் எந்த வழக்கமும் மாறாமலேயே 100 சதவீதம் தேசம் முழுதும் பின்பற்றப்பட்டிருக்க முடியாது. ஆங்காங்கே சில மாறுதல்களும் சில மாற்றங்களும் இருந்தன. ஆனால் பொத்தாம் பொதுவாக நெகிழ்வுத் தன்மை இருந்தது என்பது அதீதம். அப்படிப்பட்ட நெகிழுத் தன்மையில்லாமல் பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்ததே வர்ணாசிரமத்தின் பெருமையும் கீமையும். இப்படியொரு சிக்கலான வரலாற்றில் பிராமணர்கள் மட்டுமே படித்தவர்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வது முட்டாள் தனம். அப்படி நடக்கவில்லை. ஆனால் அதற்காக எல்லோரும் ஒருவர் தோள் மீது இன்னொருவர் கையைப் போட்டுக் கொண்டு சகஜமாக இருந்தார்கள் என்ற ரீதியில் பேசுவதும் சரியல்ல.

ராஜாஜியின் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றிய சமீபத்திய விவாதத்தின் போது ராஜ்மோகன் காந்தி எழுதிய நூலை புரட்டினேன். ராஜாஜியின் மனைவி மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்த சிறுமி. இள வயதில் இறந்தும் விடுகிறார். அவர் அநேகமாக நடுநிலை பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டாதவர். அவர் குடும்பத்தினரும் அப்படியே. ஆனால் அவருக்குத் தெரிகிறது யாசகமாகக் கொடுக்கும் போது பிராமணருக்கு அரிசியையும் மற்றவர்களுக்கு வரகு, கம்பு போன்றவை தான் என்று. அவருக்கு அந்த அறிவைக் கொடுத்தது எது?

21-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு முதலியார், மருத்துவர், பொறியியல் படித்த தன் பெண்ணுக்கு வரக் கூடிய முதலியார் பையன் மூன்று தலைமுறைக்கு எந்தக் கலப்படமுமில்லாத முதலியாராக இருக்க வேண்டும் என்று சிநேக பாவத்தோடு சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் என்னிடம். வேறொரு நண்பர், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், அவரைக் காண தலித் ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து விட்டுப் போன பின்பு அவர் உறவினர் கேட்டாராம், "அவனையெல்லாம் முன் வாசல் வழியாகவா அனுமதித்தாய்". இதெல்லாம் எங்கோ 8-ஆம், 10-ஆம் நூற்றாண்டில் அல்ல இன்று நடந்தவை.

வெள்ளாளரும் மறவரும் கிறித்தவர்களான பின் மதம் மாறிய தலித்துகள் மதம் மாறிவிட்டதாலேயே புதிய உரிமைகளைக் கோரிய போது நீதி மன்றத்துக்கே போய் அவர்களுக்கு அந்த உரிமைகள் இல்லை என்று, இந்து மத வழக்கங்களை மேற்கோள் காட்டி, வென்றனர். இன்றும் கிறித்தவர்களிடையே தலித்துகளின் உரிமைகள் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை என்பது உண்மை. தலித்துகளிடையேவும் இந்த ஏற்றத் தாழ்வுண்டு. அம்பேத்கர் அழகாகச் சொன்னார், "A progressive order of reverance and a graded order of contempt" என்று. இப்படி ஒரு படி நிலை தத்துவம் இவ்வளவு வேரூன்றி இவ்வளவு பரவலாக இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக இருப்பது வேறெந்த கலாசாரத்திலும் கிடையாது என்றே நினைக்கிறேன்.

எங்கள் வீடு மற்றும் இந்து உறவினர்கள் வீடுகளில் "சாதம்" என்றே சொல்வார்கள். "சோறு" என்று சொல்பவர்களை அவர்கள் பார்க்கும் பார்வைச் சொல்லும் வர்ணாசிரமத்தின் நெகிழ்வுத்தன்மையின் அலாதி வரலாறை. குழம்பை சாதத்தில் பிசையும் முறையில் கூடச் சாதிய எள்ளல் இருக்கும். "தொம்பன் குடிசை மாதிரி" என்ற சாதிய வசை மிகச் சாதாரணமாக வீசப்படும். அமெரிக்காவில் 35 வருடங்களாக வாழ்ந்து மிக உயரத்தை எட்டிய என் உறவினர் 2015-இல் இந்தியா போய் விட்டு வந்து வருத்தத்தோடு சொன்னது "நம் சமூகத்தில் சாதிய எள்ளல் என்பது சிறிதும் குற்ற உணர்வில்லாமல் மிக மிகச் சகஜமாகப் பேசப்படுகிறது" என்றார்.

வர்ணாசிரமம் என்பது வெறும் பொருளியல் ரீதியான பாகுபாடு அல்ல. காந்தி முதல் இன்று அநேக இந்தியரும் மிக எளிதாகச் சொல்லும் வசனம் "இதெல்லாம் பிறப்புலேயே இருக்கணுங்க". ஜெயகாந்தனை பிராமணராக ஏற்க மறுத்ததும் அதனால் தான். என் பிராமண அலுவலக நண்பர் புலால் உண்பார், துப்பாக்கி சுடுவார், கராத்தேயும் பயில்கிறார். காந்தி வர்ணம் பற்றிச் சொல்கிறார்:

"Varna means pre-determination of the choice of man's profession. The law of varna is that a man shall follow the profession of his ancestors for earning his livelihood. Varna therefore is in a way the law of heredity. Varna is not a thing that is superimposed on Hindus, but men who were trustees for their welfare discovered the law for them. It is not a human invention, but an immutable law of nature—the statement of tendency that is ever present and at work like Newton's law of gravitation. Just as the law of gravitation existed even before it was discovered so did the law of varna. It was given to the Hindus to discover that law. By their discovery and application of certain laws of nature, the people of the West have easily increased their material possessions. Similarly, Hindus by their discovery of this irresistible social tendency have been able to achieve in the spiritual field what no other nation in the world has achieved.Varna has nothing to do with caste.

Down with the monster of caste that masquerades in the guise of varna. It is this travesty of varna that has degraded Hinduism and India. Our failure to follow the law of varna is largely responsible both for our economic and spiritual ruin. It is one cause of unemployment and impoverishment, and it is responsible for untouchability and defections from our faith.

The Rishis after incessant experiment and research arrived at this fourfold division, that of teaching, of defending, of wealth-producing, and of manual service.

In ancient times there were automatic trade guilds, and it was an unwritten law to support all the members of the profession. A hundred years ago, a carpenter's son never wanted to become a lawyer. Today he does, because he finds the profession the easiest way to steal money. "

காந்தியின் வாழ் நாள் போராட்டம் அவர் இந்து மதம் என்று புரிந்துக் கொண்டதையும் அவர் முன்னெடுக்க நினைத்த சீர் திருத்தத்தையும் ஒன்றொடொன்று, முரன்பட்டாலும், இசைந்து போகச் செய்ய நினைத்துத் தத்தளித்தது. மேலேயிருக்கும் மேற்கோள் முட்டாள் தனமானது. புவி ஈர்ப்பு விசையென்பது இயற்கையில் பொதிந்த ஒன்று என்பதற்கும் வருணத்திற்கும் முட்டாள் தனமாக முடிச்சுப் போடுகிறார். இதில் கொடுமை இவர் பிறந்த பனியா குல தர்மத்தின் படி இவர் வெறும் வியாபாரம் செய்திருக்க வேண்டும். இப்படிப் பேசிய ஒருவரை அம்பேத்கர் மிகுந்த எதிர் உணர்வோடும் சந்தேகத்தோடும் பார்த்ததில் ஆச்சர்யமென்ன?

அப்பட்டமான முட்டாள் தனங்கள் அந்த மேற்கோளில் இருக்கிறது. ரிஷிகள் ஆராய்ச்சி செய்து வர்ணாசிரமத்தை கண்டு பிடித்தார்கள் என்கிறார் காந்தி. எந்த விதமான ஆராய்ச்சியும் யாரும் செய்ததாகத் சான்று கிடையாது. ஒரு தொழில் புரியும் வர்க்கத்தின் உறுப்பினர்கள் எல்லோராலும் பாதுகாக்கப்பட்டார் என்பது எழுதாத விதி என்கிறார். சான்று? தெரியாது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் தச்சு வேலைச் செய்பவனின் மகன் வக்கீலாக விரும்பியதில்லை ஆனால் இன்றோ அதிகக் காசு சம்பாதிக்க அதுவே வழி என்பதால் செய்கிறான் என்கிறார். நொந்து கொள்வதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. இவர் ஏன் வக்கீலுக்குப் படித்தார்? ராஜகோபாலச்சாரியும் இதே மாதிரி முடி திருத்துபவரின் மகன் படிப்பதற்குப் பட்டனம் போய் விட்டால் கிராமத்தில் யார் முடி வெட்டுவார்கள் என்று உண்மையான கவலையோடு கேட்டார். இவரைத் தான் இன்று பல பிராமணர்கள் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பிதா என்று கொண்டாடுகிறார்கள். உண்மையில் வேறு காரணங்களுக்காகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்தப் பிராமணச் சங்க உரையை நிகழ்த்திப் பல ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொரு உரையிலும் வர்ணாசிரமத்தைப் போற்றுகிறார் ஜெயகாந்தன். உழவுச் செய்வோரை உயர் நிலையில் வைத்த குறள்களை மேற்கோள் காட்டி நாம் வர்ணாசிரமத்தை ஒப்புக் கொண்டால் தான் உழவுச் செய்வோரை, அத்தொழில் செய்ததற்காகவே, வந்தனைச் செய்ய முடியும் என்கிறார். திருக்குறள் எழுதப்பட்ட காலம் வேறு இன்றைய நிலை வேறு. இறைச்சி வியாபாரம் செய்பவன் நமக்காக உழைக்கவில்லை மாறாகத் தனக்குத் தெரிந்ததைச் செய்கிறான் அவனுக்கு வேறு தொழில் செய்யும் வாய்ப்பும் அதனால் அதிகப் பணமும் வந்தால் அதைத் தான் செய்வான் என்றார் முதலாளித்துவத்தின் தந்தை எனப்படும் ஆடம் ஸ்மித். "நாங்கள் சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நீங்கலள் சோற்றில் கை வைக்க முடியாது" என்று தமிழ் சினிமா ஹீரோ பட்டனத்தில் இருந்து வந்திருக்கும் ஹீரோயினிடம் வாய்ச் சவடால் அடிப்பார். ஹீரோயின் குட்டை ஸ்கர்ட் போட்டிருக்க வேண்டும் காமிரா லோ ஆங்கிளில் இருக்க வேண்டும் என்பது சினிமா விதி. கோயில் அர்ச்சகரின் பிள்ளையும் சரி விவசாயியின் பிளையும் சரி தங்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும்.

பாரதி பிராமணர்கள் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் சொல்வார் அர்ச்சகர் வேலைப் பார்க்கும் பிராமணர்களுக்கு அக்கிராஹரத்தில் வீடு கிடைப்பது கஷ்டம் என்று. அவர்களுக்கே வர்ணாசிரமம் அந்த அளவு தான் உதவியது.

5th BCE-இல் ரோமின் பாட்டாளிகள் அதிகாரப் பங்களிப்புக்குக் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள். 494-287 BCE காலத்தில் நிறைய வேலை நிறுத்தங்கள், கிளர்ச்சிகள் ஆகியவற்றின் பலனாக அதிகார மையங்களும், பாதிரிமார் வேலைகளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பாட்டாளிகளுக்குத் திறக்கப்பட்டதோடு அவர்கள் இரண்டாம் நிலை குடி மக்கள் என்பது இல்லாமல் ஆனது என்கிறார் வரலாற்றாய்வாளர் மேரி பியர்ட். இந்தியாவில் இப்படியான எந்த உரிமைப் போராட்டங்களும் நிகழாததைத் தான் நீலகண்ட சாஸ்திரி வர்ணாசிரமத்தினால் எந்த உரசலும் சமூக அடுக்குகளுக்குள் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை என்கிறார். அப்படி உரசல் வரவில்லை என்பதும் உண்மை அந்த உரசலை உண்டாக்கும் அறிவுத் தளத்தை மழுங்கடித்ததும் வர்ணாசிரமமே என்பதும் உண்மை. "உனக்கு இது விதிக்கப்பட்டது. இது தான் விதி. இது கடவுளின் விதி. நூற்றாண்டுகளின் விதி" என்று சொல்லி அதைப் பிராமண-சத்திரிய எனும் மிக வலிமையான கூட்டணி கொண்டு நிலை நிறுத்தியதும் உண்மை. அமைதி நிலவியதா என்றால் ஆமாம். அந்த அமைதியின் விலை என்பது தனி மனித உரிமைகள் பற்றி முன்னெடுப்புகள் இல்லாத சமூகமாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் உண்மையே. நன்மையைப் பேசுபவர்கள் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்ட விலையையும் பேச வேண்டும். தனி மனிதன் என்பதும் தனி மனிதனின் உரிமைகள் என்பதும் இன்றும் இந்திய ஞான மரபுக்கு அந்நியமான ஒன்றே. தயவு செய்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உதாரணங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து எனக்கு மறுப்பு எழுதாதீர்கள்.

தன் உரையிலேயே ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார், "மேற்றிசை அர்த்தப்படி உள்ள தனி மனித சுதந்திரம் நமது சமூகத் தர்மத்துக்குப் புறம்பானது". "அந்தரங்கங்கள் புனிதமானவை" எழுதியவர் ஆயிற்றே. அது தத்துவார்த்தமான புரிதலின் மேல் சொன்ன துல்லியமான கருத்து. அதற்கு அடுத்த வரியிலேயே வரலாற்றுப் புரிதல் இல்லாமல் சொல்கிறார், "இன்றைய முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பு முறைகளும், வியாபாரச் சீரழிவுகளும், நிலப் பிரபுத்துவக் கொடுமையும் ஹிந்து தர்மத்துக்குப் புறம்பானவை".

வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்ற முறை என்கிறார் ஜெயகாந்தன். அவர் இலக்கியம் பயின்றவர் ஆனால் வரலாறு அறியாதவர். சாஸ்திரப்படி சொத்து வைத்துக் கொள்ள அனுமதி மறுக்கப்பட்ட தலித்துகளை நோக்கி "உங்களை வணங்குகிறேன்" என்றார் காந்தி. அம்பேத்கர் "ஏன் அந்த யோசனையை அவருக்குப் பணம் அளிக்கும் பிர்லாவுக்கும் பஜாஜுக்கும் சொல்லலாமே" என்றார். செட்டியார்களைப் பற்றி அற்புதமான புத்தகம், "Caste and Capitalism in Colonial India: The Nattukottai Chettiars" by David West Rudner. செட்டியார்கள் எப்படித் தங்கள் ஜாதியினருக்கு ஒரு வட்டி விகிதமும் வேற்று ஜாதியினருக்கு அதிக வட்டி விகிதமும் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை அட்டவனை ஒன்று சொல்லும். இந்தியாவில் வால்மார்ட் போன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் அங்காடித் தொழிலில் இறங்குவதற்கு முக்கியமான எதிர்ப்பு நாடார் சமூகமும் அவர்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்தும் தான் வந்தன. வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்றது என்று சொன்னதற்காகக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஜெயகாந்தனை நீக்கியிருக்கலாம் ஆனால் அவர்கள் அதை வேறு காரணங்களுக்குச் செய்தார்கள்.

மீண்டும் மீண்டும் எல்லா ஜாதியினரும் தங்கள் தொழிலில் அல்லது தங்கள் பரம்பரை உரிமைகளில் மற்றவர்கள் நுழைவதை விரும்புவதில்லை. இதைத் தான் வர்ணாசிரமம் சாதித்தது. யூத வெறுப்பு, யூதர்களின் பகிஷ்கரிப்பு, அடிமைத்தனம், கறுப்பினத்தவரின் ஒதுக்குதல் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் முயற்சி செய்தால் நெகிழ்வுத் தன்மையைக் காணலாம். ஆனால் இங்கே யாரும் அந்த மாதிரிச் செய்வதில்லை. வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஆணி வேர். வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஊற்றுக் கண். இந்து மதத்தில் பெருமைக் கொள்ளவும், இந்திய மரபுகளில் பெருமைக் கொள்ளவும் நிறைய இருக்கிறது ஆனால் இந்த வர்ணாசிரமத்துக்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஆதரவு தேடுகிறார்கள்?

கடைசியாக ஒன்று. காந்தி, பாரதி, நேரு, ஜெயகாந்தன் ஆகியோர் என்றும் எனக்கு ஆதர்சமே. காந்தி தலித்துகளுக்காக செய்தது மகத்தானவை. பாரதி அவன் காலத்தை கடந்தவன். ஜெயகாந்தனின் அந்த உரையிலும் சரி அவர் திருச்சியில் ஈ.வெ.ராவை மறுத்த உரையிலும் அவர் மிளிறும் தருணங்கள் பல. ராஜாஜி ஜாதி வெறியர் அல்லர் அதற்கு அவர் ஆட்சியில் இயற்றப்பட்ட கோயில் நுழைவுச் சட்டங்களும் அவர் வாழ்வின் நிகழ்வுகளும் சாட்சி. இதுப் போன்ற பதிவுகள் பெரும்பாலும் வேறொருப் பார்வைக்கான எதிர் வினை அவ்வளவு தான். இவை முழுமையான மதிப்பீடுகள் கிடையாது. 

Rajaji's Child Marriage and Further Thoughts on Rajaji and His Biographer . Thank You Kamaraj Nadar.

Thanks to a recent Facebook exchange on Rajaji's biography "Rajaji: A Life" by Rajmohan Gandhi I flipped through the book I've. The very first chapter relating to Rajaji's childhood and marriage both stunned and appalled me and set of a train of thoughts relating to Rajaji and Rajmohan Gandhi. This is a rambling post. Be forewarned.

Rajaji was married to one Alarmelu Managammal, known as Manga in 1897 (note, the biographer does not give the year I got it from wikipedia). Manga, Rajmohan writes, was a 'child-wife'. Manga was 10 years old, Rajaji was 18-19 years old. As was the custom Manga lived with her parents till she attained puberty. Meanwhile Rajaji passes his law exam in 1900. Then, aged 12 and apparently having reached puberty Manga comes to Rajaji. Manga, gave birth to their first child a "day after her 13th birthday".

At that precise passage I was stunned and appalled. My daughter is 12 today and we cuddle and pet her calling her 'baby'. She's still a child. Another reason that this appalled me was because I recently listened to a lecture by one N.L. Rajah, a Brahmin lawyer, waxing very appreciatively of how ancient Indian law was 'Dharmic' in nature and that modern law was 'civil'. Being a Brahmin lawyer who is in love with, what else, tradition and heritage he presented 'Dharmic' law as some benign elastic legal framework that was idyllic. Societies and cultures have always had such structures and India was no exception but the progress towards Civil law is the true progress. One can talk about history as a set of facts but one cannot twist history and speak of it like a lover pining for a heyday. I'm making a specific point of the caste of the speaker because, in my opinion, that is central to his worldview.

Having been appalled at that passage of Rajaji's marriage I did a further quick research on Gandhi, Nehru, Patel etc. Of course, none of this is new news but let's string the facts together and contrast it with another society to emphasize the differences.

Chakravarthy Rajagopalachari (Image courtesy wikipedia)

Gandhi and Kasturba were married in 1883 when Gandhi was 13 and Kasturba 14. First son Harilal was born in 1888 when Kasturba was 19. Jawaharlal and Kamala were married in 1916 when Jawaharlal was 27 and Kamala was 16. Indira Gandhi was born 1917 when Kamala was 17.

About Patel, here is Rajmohan Gandhi himself, "Vallabh must have been 17 or so at his own wedding. Jhaverba, the bride Ballabh's parents, uncles and aunts had chosen for him, was 12 or 13". Patel "seldom talked" about his wife says Rajmohan Gandhi. Jhaverba, like Kamala, died young.

Lal Bahadur Shastri and Lalita were married in 1928 when Shashtri was 24 and Lalita was 17. Rajendra Prasad was married when he was 12 years old. Rabindranath Tagore married Mrinalini Devi in 1883 when he was 22 and she was 10. Tagore not only had a child-wife but gave one of his daughters in a similar marriage. Bharathiar too had a child-wife. Tilak, we learn, was married when he was 16. I'm sure his wife was not 17, to say the least. Sarvapalli Radhakrishnan married Sivakamu in 1903, he was 16 and she was 10.

On a personal note, my maternal grandmother was married to my grandfather when she was a child. Her elder sister who had earlier married my grandfather had died leaving behind two children. So my grandmother was taken around during a festival and before she knew what was happening she was married off. Sadly, she became a widow in her early 20s and by the time she herself had had 5 children, 4 daughters and a boy. The youngest child was barely 6 months old. Two blessings she had. One was that my grandfather left behind considerable property and two was that she was not Brahmin but a Mudaliar. Her brother had in the meantime married a Christian under the DK self-respect marriage movement in the late 1930s. This brother ensured that the sister did not endure traditional horrors of widowhood that, while not as horrendous as Brahminical customs, were still horrible. Rajah happily talked of how widows were treated in Dharmic law without a word about the horrible state of widows until very recent times. My maternal grandmother, named Janaki, would in later years allude to her name and say "well anyone named Janaki has to suffer".

On and on and on the story goes. Many of these leaders, almost all, were upper caste, mostly Brahmins. To be fair to them most, except Tagore and Bal Gangadhar Tilak, decisively turned against child marriage in later years. The passage of reform bills relating to marriageable age for girls roiled the Hindu community much like how gay marriage bills are roiling the Christian societies of the west today. This is a comment not meant to say one religion or the other was blemish free and egalitarian. No. Not at all. No society is egalitarian to begin with. It is a journey. What I've distaste for is the jingoism that is coloring intellectual discourse in India today where anything past is presented as idyllic and everything in the present is traced back to extremely tenuous precedents of the past. I'll write a detailed critique of Rajah's address later.

Now, I contrasted the marriages of America's founding fathers.

Here's another fact to muse. We know more, much more, about Martha Washington than we do of Rajendra Prasad's wife. George Washington was married to Martha Dandridge in 1759, he was 27 and she was 28. Even more surprisingly, Martha was a widow and her husband had died only 2 years earlier. George Washington married a widow.

Thomas Jefferson and Martha Wayles were married in 1772. He was 29, she was 24 and a widow. Martha Wayles's was first married when she was 18 and widowed at 20.

The marriage of John and Abigail Adams is the stuff of legend. Their marital relationship has been studied a lot and Abigail holds a special position in the history of America's first ladies. He was 29 and she was 20 when they married in 1764.

Alexander Hamilton married Elizabeth Schuyler in 1780, he was nearly 25 and she was 23. Benjamin Franklin and Deborah Read married in 1730, he was 24 and she was 22 and a divorcee. Deborah had first married when she was 12 and separated from her husband at 17 in 1722.

It is interesting to note that these ladies all have pretty detailed wikipedia pages which only tells us that we know a good lot about them. While the Indian independence movement created a tectonic shift in how women were treated and charted a progressive course this short perspective gives us an idea of the place of women and the institution of marriage in that era in India. Barring Jawaharlal Nehru most Indian male leaders lacked a good relationship with women. Nehru loved women and women loved him back. Nehru loved women as mother, sister, daughter, friends and love interests too. Nehru, a westernized mind, was at ease with a woman who can share a swimming with him or a cigarette. To the prurient mind that is evidence of him womanizing and to the normal mind it is evidence of a man who related to fellow human beings.

Now, back to Rajmohan Gandhi as biographer and other observations.

Referring to the Brahmins, the caste to which Rajaji belonged, Rajmohan writes, "the quick minded Brahmins of South India". Ramachandra Guha writing about Gandhi going to England has this curious observation about the Brahmins and others. "Some brave Brahmins and Kshatriyas had also ventured overseas. The first valued textual learning (a sphere in which the West was clearly in the lead); the second were keen to acquire British manners and this ingratiate themselves with the overlord". What is it with these upper caste biographers of India that they, despite their education and the modern liberalism that surrounds them, could not help betraying their own caste prejudices? Ironically today Tamil Brahmins uniquely blame Nehru for being a westerner. Gandhi very eagerly aped the Englishman. Brahmins formed the bulwark of British administrative machinery thus earning the scorn of Brahmin and nationalist poet Bharathi. Bharathi mocked his fellow Brahmins for toadying up to the Englishman as lord.

So, how intelligent was this "quick-minded Brahmin" Rajaji. He failed in Tamil test. Interestingly that did not prevent him from graduating. Not too later Brahmin dominated Madras university syndicate would relegate study of Tamil to vernacular status. Rajaji passed in the 'second division' with 218/400 marks. Some quick mind that was. Later he passed the law exams in, lo behold, 'third division'. Put simply the quick-minded South Indian Brahmin was a below average student. I'm literally rubbing it in so it grates the minds of those who glibly pass through such passages and when pointed out cry 'nit picking'. Both Gandhi and Nehru too were very average students. Patel, was a better graduate and won a prize. Contrast this with the most academically accomplished leader of that era, Dr. B.R. Ambedkar. Gandhi, Nehru and Rajaji, their academic performances not withstanding were intellectual giants in later life.

I'm only trying to draw attention to biases of biographers. Rajmohan Gandhi and Ramachandra Guha, to be sure, are NOT bigots or casteist. They also lay out facts. A hagiography, which is what Rajmohan Gandhi's work is, is not propaganda. A hagiography misses opportunities for wider historical narratives that better contextualize the actions of the subject and that is what distinguishes a biography from hagiography. Hagiography will not contain blatant falsification or perversions of facts, if it did so it'd become propaganda or at worst a fiction. Guha and Gandhi are too decent for that.

When we read a book we bring to it a complex set of tools. Our own life experiences, our readings, our biases, our values all play a role in understanding the text. One can argue with my interpretations or even disagree but they've to establish a reasoning for doing that. Likewise I'd have to return such courtesy.

A common taunt I've seen Tamil Brahmin Hindutva employ towards Christians is "rice-converts". This is an interesting taunt. To the Tamil Brahmins who have been effectively marginalized as a political group in Tamil Nadu the advent of BJP provided a platform and a vent for long suppressed anger and habitual casteism. Unable to mock (or sometimes genuinely unwilling) other lower castes in Hinduism, their usual punching bags, they've now turned to mocking other religions, notably Christians, of whom a vast majority are Dalits. It is beyond the pale that they would employ such a loaded term for mocking. But the term has a history.

Manga, Rajmohan Gandhi writes, gave alms on Saturday, "Manga stored cereals for the purpose in tin vessels near the front door: rice for the Brahmins, and harder grain, rage or kambu for the others". Imagine that scene for a moment. She's not giving it personally. She just leave the vessels by the door. It's not only an honor system but a system reflective of, as Rajah would put it,  a 'Dharmic' system. I wonder if any lower caste man or woman would've had the temerity to pinch rice from the rice vessel or if a Brahmin would indeed have touched with his left foot the ragi vessels? What ensures that each pick their own? A centuries old 'Dharmic' system. This imagery was a realization only as I started typing the passage. This is why I always consider writing and debating as occasions that provide greater realizations.

Reading Mary Beard's SPQR and about slave revolts in ancient Rome I was reminded of K.A. Nilakanta Sastry's 'History of South India' where he'd have mused about the Varnashrama system and about the lack of friction while also acknowledging lack of records. Records, in India, were mostly written by Brahmins at the employ of Kshtariyas. Sure, one could make the case that Varnashrama kept the peace but there's a price for that peace and that often is forgotten or is intentionally white-washed.

The opening chapter on Rajaji dealing with early life also gives an idea of how advantageous it was to be a Brahmin. Attending a school in Bangalore Rajaji stand at a hostel for Brahmins. A lower caste boy could not only ill-afford schooling at a town that was not his home town he, I'm omitting 'she' because that was unthinkable, would not at all find places to stay. In college also he used a hostel run by one Biligiri Iyengar for "students from Mysore". The biographer did not give details as to how a Thorapalli born Iyengar stayed there. Possibly as a student coming from a Bangalore school he got in. The point being the network that he was able to tap simply because of an accident of birth and in no way connected whatsoever to any academic distinction which, of course, he showed nothing of. "Being Brahmin, being modern" by Ramesh Bairy goes into the advantages of being Brahmin in the Mysore state in great detail. Educational policies well into the 1950s were tilted to the advantage of Brahmins.

With that backdrop think of how Rajaji happily introduced the educational reform bill that eventually led to not only his downfall but to him being vilified, very unjustifiably, as a casteist Brahmin. Casteist Brahmin Rajaji surely was not. The opening chapter alone cites incidences of Rajaji standing up for Dalits and associating, much to the chagrin of his community, with Muslims. But it is also undeniable that Rajaji, a child of privilege, did not bring to the issue the understanding and compassion that Kamaraj, an illiterate non-Brahmin, did.

Rajaji's bill nonchalantly advised students coming from "occupational communities" to go home, when school is over for the day, to learn crafts from their father. The girl children were advised to learn from their mothers. The language reeks of arrogant Brahminism. Even in the face of mounting political opposition Rajaji, who became Chief Minister without facing an election and never understood the principles or spirit of democracy, dug in his heels and became even more obdurate. On this most pivotal event Rajmohan Gandhi completely fails as biographer because he's not one. Where Rajaji was more intent on balancing the budget and cheerfully sacrificing educational progress for the citizenry Kamaraj, shaped by his life, was more revolutionary. Notably, the panel set up by Kamaraj was headed by N.D. Sundaravadivelu, a non-Brahmin.

I had earlier written on Facebook about this.

According to the orders passed (see https://web.archive.org/…/ww…/cd50years/g/12/28/12280V01.htm and https://web.archive.org/…/ww…/cd50years/g/12/28/12281301.htm) school hours were to be shortened and the orders said that children could learn crafts from their fathers and girl children could help their mothers at home. The language in the orders is patriarchal, patronizing and rests on a very romantic notion of learning crafts. 

Rajmohan who had a privileged upbringing like his subject could not fathom why that order, passed by a devout Brahmin in a country like India, which even then, like today, was deeply mired into casteism, could be seen as casteist order. Failing to appreciate the opposition and to present the opposition as mere blind opposition is a failure of Rajmohan as biographer but then he's no biographer or historian. Let me make this clear, giving sources, adopting academic looking references, supplying quotes etc alone are not sufficient to make anyone a historian or a biographer. By that token this incognito blogger too could claim that status. I know my limits. 

What is worse Rajmohan Gandhi inserts language that the even the order did not intend. He writes, "school children would spend the two hours gifted to them in learning creative skills from parents, relations and neighbors". One, village craftsmen were anything but creative artists. This is chicanery that only an upper caste biographer talking about a upper caste subject, his own grandfather, could happily say. Referring to girls learning from mothers this biographer wannabe doesn't even realize that most of those mothers (and even in Brahmin households) were illiterate and could impart nothing of educational value to a girl child. Now contrast this with how Nehru treats his sisters. Nehru writes to his sisters letter after letter about books to read and he discusses with them as equals. That is the difference between a well intentioned man who nevertheless remained a Brahmin patriarch at heart and a truly progressive Brahmin who could break free of his mould.

As Tamil Nadu reeled under food rationing Rajaji advised people in a broadcast to 'pray for rains'. When Nehru visited a famine ravaged part of India the people, as usual, were cheering his name and he cried "I've failed you and I don't deserve this". Nehru sent letters to US and Russia pleading for help. Finally it was Indira Gandhi who, facing humiliating conditions that US stipulated for famine relief, launched Green Revolution and ended the sad cycle of famines in India. But then Nehru, unlike Rajaji, was a Brahmin only in name and to Nehru his caste and religion were accidents of birth that he did not put much stock in. This is not to say Nehru, as it is alleged today, was divorced from his heritage or the heritage of the country he was born in. Nehru's ashes, after his cremation, were sprinkled, per his instructions, upon the Himalayas and immersed in Ganges.

Oh and one final note. Let us not learn about Rajaji in order to pelt stones at Nehru or learn about Ambedkar to vilify Gandhi or read Gandhi to act sanctimonious about Ambedkar. Let us learn about these great men because they all deserve to be studied and learned about. Let us discover something of ourselves in that process, good and bad. Let there be passionate intellectual discourses with passion for just knowledge and facts, not bigotry.

Let us set the record straight on Rajaji against the decades old hate filled propaganda but let's do it honestly without white-washing his history or using him as foil to besmirch others, especially Jawaharlal Nehru.

References:

1. Rajaji: A life - Rajmohan Gandhi
2. Gandhi: Before India - Ramachandra Guha
3. Patel: A life - Rajmohan Gandhi
4. Radhakrishnan: A Biography - Sarvepalli Gopal
5. Being Brahmin, Being Modern: Exploring the lives of Caste today - Ramesh Bairy
6. https://en.wikipedia.org/wiki/George_Washington
7. https://en.wikipedia.org/wiki/Martha_Washington
8. https://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Jefferson
9. https://en.wikipedia.org/wiki/Martha_Jefferson
10. https://en.wikipedia.org/wiki/John_Adams
11. https://en.wikipedia.org/wiki/Abigail_Adams
12. https://en.wikipedia.org/wiki/Alexander_Hamilton
13. https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Schuyler_Hamilton
14. https://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Franklin
15. https://en.wikipedia.org/wiki/Deborah_Read