Friday, July 5, 2019

ராஜன் குறையும் உதயநிதியும்: வாரிசு அரசியல் ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கதா?

உடன் பிறப்புகளே வியக்கும் வண்ணம் பேராசிரியர் ராஜன்குறை உதயநிதிக்காகக் கம்பு சுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இதில் அவர் புதிதாக முன் வைத்திருக்கும் கோஷம் 'neo-monarchy'. வாரிசு அரசியல் தவறேயில்லை என்று பல காலமாகத் தான் வாதிட்டு வருவதாகச் சொன்னார். அவர் டைம்லைனில் நேற்று நான் கண்டெடுத்த முத்து பிபிசி வலைப்பக்கத்தில் அவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று. இன்று அவரும் அதை மீண்டும் பகிர்ந்திருக்கிறார். 



ஜனநாயகம், அரசியல் சாசனம் இவையிரண்டையும் புரிந்து கொள்ளாமல் முரசொலி கட்டுரையாளர் ஒருவர் திமுக சங்கர மடம் இல்லை என்று முரட்டு முட்டுக் கொடுத்தல் கட்டுரை எழுதினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படியிருந்தது அக்கட்டுரை. 

கட்டுரையின் மையக் கருத்து அரசாட்சியோ மக்களாட்சியோ அதிகாரம் ஒரு நபரிடம் குவியும். அதிகாரம் என்பது குவிமையம். அந்நபர் மந்திரிகளின் ஆலோசனைக் கேட்டே நடப்பார். அரசாட்சிக்கும் மக்களாட்சிக்கும் ஒரே வித்தியாசம் இரண்டாவதில் அதிகாரம் குவியும் நபர் தேர்ந்தெடுக்கப் படுகிறார். அவ்வளவே. 

அப்புறம் வாரிசுகள் நியமிக்கப் பட்டாலும் அவர்கள் தனித்திறமையால் மட்டுமே அவர்களால் ஜீவிக்க முடியும் இல்லையென்றால் மக்கள் தூக்கிப் போட்டு விடுவார்கள் ஆகவே இதெல்லாம் 'அரசியல்ல சகஜமப்பா' என்கிற ஸ்டைலில் கடந்து போகலாம் என்கிறார் பேராசிரியர். 

முதலில் தலையில் அடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அமெரிக்க அரசியல் சாசனம் முதல் இந்திய அரசியல் சாசனம் வரை அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் எதிர் கொள்ளும் முதல் சவால தனி நபர் அதிகார குவிமையங்களைத் தடுக்கும் முகமாக அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குவது தான். அதனால் தான் சட்டம் இயற்றுபவர்கள் (legislature); சட்டத்தைச் செயல்படுத்துவபர்கள் (executive); நீதியமைப்பு (Judiciary) என்று மூன்று சம பலம் உள்ள அமைப்பை உருவாக்குகிறார்கள் இதில் நான்காவது தூன் சுதந்திர பத்திரிக்கை துறை. இதற்கும் மன்னராட்சிக்கும் வித்தியாசம் அதிகமில்லை என்று வாதிடுவதற்கு ஒன்று சநாதன வர்ணாஸ்ரம ஆதரவாளராக இருக்க வேண்டும் அல்லது உடன் பிறப்பாக இருக்க வேண்டும். அரசியல் சட்ட வடிவின் விவாதங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தலையெடுக்கும் பிரச்சினை அதிகார குவி மையத்தைத் தடுப்பது தான். 

ஜனநாயகங்கள் அதிகார குவி மையத்தைத் தடுக்க நினைத்தாலும் அவ்வப்போது அதில் வழுக்கவும் செய்யும். இன்றும் ஜனநாயகம் மற்றும் அதன் விவாதங்களிலும் மிகுதியாக இருக்கும் ஆங்கிலச் சொற்கள் நமக்கு ஒன்றை தெளிவு படுத்துகிறது. இம்மரபு இந்திய மரபு அல்ல. அது இன்றும் இங்கு வேரூன்றவில்லை. மேலும் இவ்விவாதங்களில் நாம் ஆங்கில மூலப் பதங்களுக்கு இந்திய மொழியில் மொழி மாற்றம் செய்து வேண்டுமானால் எழுதலாம் ஆனால் அது முதன்மைச் சிந்தனை ஆகாது. தயவு செய்து யாரும் ராஜராஜன் காலத்து குடவோலை முறை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்க வேண்டாம். 

அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவில் இன்று வலது சாரி வெகுஜன தலைவர்கள் (even that's a poor translation of 'populist leaders') ஆட்சிக்கு வருவது குறித்து அச்சத்தோடு எழுதும் பேராசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். 'Death of Democracy", Rise of populism என்பவை இன்று வெளியாகும் முக்கியப் புத்தகங்களின் பேசு பொருள். இதில் அவர்கள் சொல்லும் முக்கியக் காரணம் மக்களுக்கு ஜனநாயகம் உண்மையிலேயே மக்கள் குரல் இல்லை என்கிற எண்ணமும் அதிகார பீடங்களின் சிலரின் கைப்பாவையாக இருக்கிறது என்கிற எண்ணமும் தான். 

'அதிகார குவிமையம் என்பது குறியீடு தான்' கணிசமான அதிகாரம் "நிழல் மனிதர்கள்" கையில் இருக்கும் என்கிறார் ராஜன். அப்படியான ஒரு நிழல் மனிதர் இந்திராவின் செயலரான ஆர்.கே. தவான் என்கிறார். இந்திராவின் ஆட்சியின் மீது வைக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான குற்றச்சாட்டே இம்மாதிரி நிழல் அதிகார மையத்தின் மீது தான். இந்திராவின் கேபினட் வேறு சமயலறை கேபினட் (kitchen cabinet) வேறு என்கிற விமர்சனம் அக்காலத்தில் மிக நியாயத்தோடு வைக்கப்படது. எம்.ஜி.ஆரின் நிழல் அதிகார மையம் டி.ஜி.பி. மோகந்தாஸ். கருணாநிதியின் 2006-2011 ஆட்சிக் காலத்தில் அவர் குடும்பங்கள் (2) அதிகார மையங்கள் ஆயின. நிழல் அதிகார மையங்கள் வாரிசு அரசியலுக்கான வாதத்துக்கு வலுச் சேர்க்காது மாறாக அவை மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த தலைவர்களின் போதாமையைத் தான் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. 

நடிகர்களின் பிள்ளைகள் நடிக்க வருகிறார்களே அவர்கள் மக்கள் ஏற்பதால் தானே பின்னர் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்கிறார் ராஜன். அபிஷேக் பச்சனும், பிரபுவும் பற்பல தோல்விப் படங்களுக்குப் பின் தான் ஓரளவேனும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டார்கள். உண்மையிலேயே தந்தையரின் பெயர் இல்லையென்றால் இவர்கள் காணாமல் போயிருப்பார்கள் என்பது தான் உண்மை. இது அடிப்படையில் ஓர் அநீதி. இதை முன்னுதாரனமாக்குவது அதுவும் தான் சார்ந்த கட்சியின் அவல நடவடிக்கைக்காக அதைச் செய்வது ஒரு பக்கா உடன்பிறப்பின் செய்கை. 

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால். 1990-இல் கருணாநிதி குடும்பத்தில் முதன் முதலில் தொழில் முறை பட்டப் படிப்புக்கு விண்ணப்பிப்போருக்கு 5 மார்க் இலவசம் என்று அறிவித்தார். அப்பன் வீட்டு சொத்தா என்ன. அள்ளிக் கொடுத்தார் பாரி வள்ளல். அப்போது அவர் சொன்னது ‘இத்திட்டம் மருத்துவர் பிள்ளைகள் மருத்துவர் ஆவதை தடுக்கவே’. அப்போதே பலரும் மு.க.ஸ்டாலினை சுட்டிக் காட்டினார்கள். ஒரு வேளை கருணாநிதியின் அத்திட்டம் ராஜனுக்குப் பிடிக்கவில்லையோ என்னவோ.

தனியார் கம்பெணிகளில் வாரிசுகள் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வருவதையும் அவர்களே பெற்றோரின், பொதுவாகத் தந்தையின், ‘பங்குகளுக்கு’ (shares) உரிமைதாரர் ஆவதையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார் ராஜன். திமுகத் தனியார் கம்பெனியா? மேலும் இன்று உலக ஜாம்பவான்களான மைக்ரோசாப்ட், IBM, ஆப்பிள் போன்றவற்றிலும் இன்ன பிற கம்பெனிகளிலும் வாரிசுகள் தலைமைப் பொறுப்பில் இல்லை என்பதோடு அவற்றின் பில்லியனர் முதலாளிகள் தத்தம் சொத்துகளைக் கூடத் தர்மத்துக்கு எழுதி வைக்கும் போக்கு இருக்கிறது. 

இங்கே ஓர் முக்கியமான வித்தியாசம் நான் பட்டியலிட்டது எல்லாம் அமெரிக்க நிறுவனங்கள். அமெரிக்கக் காங்கிரஸிலும் வாரிசுகள் அதிகமாவது கவலையோடு நோக்கப் படும் ஒன்றே தவிர யாரும் அதை ‘ஆகா அதனாலென்ன’ என்று பேசவில்லை. அடிப்படையில் இந்தியர்களுக்குச் சலாம் போடும் மனம். நமக்கு இன்னும் தனி மனித உரிமைகள், தனி மனிதன், ஜனநாயகப் பண்பு என்பதெல்லாம் ஊறவில்லை.

ஜார்ஜ் புஷ்சும் ஹிலாரி கிளிண்டனும் அதிபர் பதவிக்குப் போட்டியிட்ட போது வாரிசு அரசியல் பேசப்பட்டது. அவர்கள் கட்சிக்குள்ளேயே அவர்கள் போட்டியிட்டு தான் வேட்பாளர்கள் ஆனார்கள். 2008-இல் ஒபாமா என்கிற சூறாவளி ஹிலாரியை உள்கட்சித் தேர்தலில் தோற்கடித்த போது அதி தீவிர திமுக அபிமானியான என் உறவினர் ஒருவர் சொன்னார், “இதெல்லாம் இங்குத் தான் சாத்தியம். திமுகவில் முடியாது”. 

ஜெப் புஷ் 2016-இல் அதிபர் பதவிக்குக் குடியரசு கட்சியில் போட்டியிட்ட போது அசுர பணப் பலத்தோடு நுழைந்தார் ஆனால் டிரம்ப் சூறாவளி அவரைத் தூக்கியடித்தது. ‘ஆகா பார்த்தீரா, வாரிசு அரசியலால் ஒன்றும் குடி முழுகிப் போய்விடவில்லை’ என்று குதூகலிக்க முடியாது. ஜெப் போட்டியிட்டதாலேயே சிலர் விலகவும் செய்தனர். அதே போல் ஹிலாரி 2016-இல் ஜனநாயக கட்சியில் அசுர பலத்தோடு களம் இறங்கி பலரையும் பின் வாங்கச் செய்தார். கடைசியில் மொத்தமாக டிரம்ப் ஜெயித்தார். தகுதியானவர்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவதும் பின்னர் வாரிசுகளின் தலைமை தோற்கடிக்கப் படுவதும் ஆரோக்கியமல்ல. ராகுல் காந்தி அதை இன்று உணர்ந்திருக்கிறார். 

வாரிசு அரசியல் திறமையானவர்களைப் புறந்தள்ளுவதில்லை மாறாக உண்மையிலேயே திறமையானவர்கள் வாரிசுகளை வெல்வார்கள் என்கிறார் ராஜன். இதில் பாதி உண்மை தான் இருக்கிறது. இந்தியா போன்ற ஜனநாயக மரபுகள் வேரூன்றாத மண்ணில் இந்திரா மாதிரி ஒருவர் அதிகார பீடத்தை அடைந்த உடனேயே மக்களின் அன்பையும் ஆதரவையும் மிக எளிதாக அறுவடைச் செய்து விட முடிகிறது. அதன் பின் வேறு தகுதியானவர்களுக்கு அவர்களை வீழ்த்துவது இமாலயச் சாதனை. ‘என்று மடியும் எங்களின் அடிமை மோகம்’ என்று சும்மாவா பாடினான் பாரதி. 

சுதந்திர இந்தியாவுக்கு ஜவஹர்லால் நேரு ஆற்றிய பெரும் பணி என்றால் அது அவர் ஜனநாயக மரபுகள் பற்றி ஓர் ஆசிரியனாகவே தேச முழுமைக்கும் மாறியது தான். ஆனால் அவரும் சறுக்கியது அங்கே தான். ஒரு தந்தையாக இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவராக ஆனதை ஏற்றார். ஆனால் அவர் முழு மனதோடு அதை ஏற்கவில்லை என்பது மிகச் சிறிய சமாதானம். நேருவின் மீது வைக்கப்பட்ட முக்கியமான குற்றச்சாட்டு அவர் தன் நண்பர்களையும் சகோதரியையும் முன் வைத்தார் என்பதே. அதில் ராதாகிருஷ்ணன் மாதிரி நல்லவர்களும் இருந்தார்கள். விஜயலக்‌ஷ்மி பண்டிட்டும், இந்திராவும் இருந்தார்கள். இன்று அக்காரியங்கள் மிக மிக மோசமான முன்னுதாரங்களாகிவிட்டன. நேரு செய்தார் என்பதாலேயே அவை சரியாகிவிடாது. 

கருணாநிதியும் நேரு செய்தார் என்பதற்காகவெல்லாம் தானும் செய்யவில்லை. வாரிசு அரசியல் கருணாநிதியின் ரத்தத்தில் ஊறியது. நேருவின் பல மேன்மைகள் கருணாநிதிக்குக் கிடையாது. முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது நேரு தேசத்தின் ஆட்சியை இந்திராவுக்குத் தாரை வார்க்கவில்லை. கட்சித் தலைமை வேறு தேசத் தலைமை வேறு என்ற புரிதல் நேருவுக்கு இருந்தது. லால்பகதூர் சாஸ்திரிக்கு நேரு தன் மகளைத் தேசத் தலைமைக்கு முன்னிறுத்துவார் என்ற சந்தேகம் இருந்தது உண்மை. ஆனால் நேரு அதைச் செய்யவில்லை என்பதைச் சாஸ்திரி பின்னாளில் ஒப்புக் கொண்டார். தான் யாரையும் முன் முழிய மாட்டேன் என்றும் அப்படிச் செய்தால் முன் மொழியப்பட்டவர் அக்காரணத்தாலேயே நிராகரிக்கப் படக் கூடும் என்றும் நேரு சொன்னார். 

1984-இல் இந்திரா கொடூரமாகக் கொலயுண்ட போது அதில் அரசியல் ஆதாயம் தேட முற்பட்டவர் கருப்பையா மூப்பனார். அவரே ராஜீவை பிரதமராக்கினார். நூறவது முறையாகச் சொல்கிறேன் ஜனநாயக மரபு வேரூன்றாத இந்தியாவில் ராஜீவை மக்கள் ஏக போகமாக ஏற்றனர். ஜாக்குலின் கென்னடி நினைத்திருந்தால் கூட அதிபராகியிருக்க முடியாது. சகோதரர்களின் கொலையைக் கூட டெட் கென்னடியால் அறுவடைச் செய்ய முடியவில்லை. நரசிம்ம ராவ், பிரனாப் முகர்ஜி போன்ற திறமையான அனுபவசாலிகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு ராஜீவ் பிரதமரானார். அனுபவின்மையால் பல தவறுகள் செய்து பின்னர் ஆட்சியும் இழந்தார். அப்புறம் இன்னொரு துரதிர்ஷ்டமே நரசிம்ம ராவ் ஆட்சிக்கு வர வழி வகுத்தது. வாரிசு அரசியல் பல பாதகங்களைச் செய்திருக்கிறது. அதை வார்த்தை ஜாலங்கள், சமத்காரமான வாதங்கள் மூலமாக மறைப்பது நேர்மையற்ற செயல். 

திறன்கள் கலாசார மூலதனம் என்கிற அபாயகரமான வாதத்தை முன் வைக்கிறார் ராஜன். அவருக்கே அது பற்றி ஓர் அச்சம் இருக்கிறது அதை ஜாதியம் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என. ராஜாஜியின் கல்விக் கொள்கையை ‘குலக் கல்வித் திட்டம்’ என்று இன்று வரை தூற்றும் திமுகக் கும்பலின் பக்கம் இருந்து இந்த வாதம் முன்வைக்கப்படுவது நகைமுரன். (அல்லது முரன்நகை. ஏதோ ஒரு எழவு). உண்மையில் ராஜனுக்கு, ஓர் பேராசிரியர் என்று அழைக்கப்படுபவருக்கு, இவற்றில் உள்ள அபத்தங்கள் புரியவில்லையா அல்லது அடிமைத் தனம் கண்ணை மறைக்கிறதா? 

இந்திரா, சோனியா, ராஜீவ், ராகுல், ஸ்டாலின், உதயநிதி ஆகிய எல்லோரும் சொல்லும் பாடம் வம்சா வழி கலாசார மூலதனம் என்று எந்தக் குப்பையும் இல்லை என்பது தான். காந்தி சொன்ன வர்ணாஸ்ரம் வேறு மனு சொன்ன வர்ணாஸ்ரம் வேரு என்று சொன்னால் வரிந்துக் கட்டிக் கொண்டு வரும் கும்பலின் அங்கத்தினரான ராஜன் முன் வைத்துருப்பதும் அதே தான். நேரு போன்ற ஜனநாயகவாதியின் மகள் ஜனநாயகத்தைக் குழித் தோண்டிப் புதைத்தார். மு.க.ஸ்டாலினுக்கு அவர் தந்தையின் தமிழ் இலக்கிய அறிவோ பேச்சாற்றலோ எள் முனையளவுக் கூடக் கிடையாது. ஸ்டாலின் மு.க.ஸ்டாலினாக இல்லாமலிருந்திருந்தால் இன்று திமுக மேடையில் கூடப் பேசுமளவு வளர்ந்திருக்க மாட்டார். இது தான் கசப்பான உண்மை. 

பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஒரு மாணவன் அல்லது ஒரு வேட்பாளரின் வெற்றிக்கு அடிக் கோலுவது இன்று மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்படுவது. மேலும் குடும்பச் சூழல் ஒருவருக்கு அளிக்கும் முன்னுரிமைகளும் சாதகங்களும் அவை கிடைக்கப் பெறாத இன்னொருவருக்கும் ஒரு சம தளத்தை (level playing field) உருவாக்குவதே இன்று முக்கியமான உரையாடல். இன்று ஜனநாயகம் பற்றி உரையாடும் எந்தப் பேராசிரியரும் அதைத் தான் செய்வார். அப்படிச் செய்யாத ஒருவர், பேராசிரியராக இருந்தாலும், கழக உடன்பிறப்பே. 

ராஜனை நேற்று நான் ‘நீங்கள் பேராசிரியரா அல்லது உடன் பிறப்பா?’ என்று நான் கேட்டது அவரை மிகவும் சீண்டியிருக்கிறது. சீண்டுவது நோக்கமல்ல ஆனால் தான் என்னவாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை அவரே முடிவு செய்ய வேண்டும். பேராசிரியர் உடன்பிறப்பாக இருக்கக் கூடாதா என்று கேட்டார். தாராளமாக இருக்கலாம் அப்புறம் அதற்குரிய மரியாதை தான் கிடைக்கும். 

பேராசிரியர்கள் கட்சி சார்பாகவோ சித்தாந்தத்தின் சார்பாகவோ தாராளமாகப் பேசலாம். கோஷமும் போடலாம். ஆனால் தங்கள் சார்பு நிலையை நியாயப் படுத்த தங்கள் அறிவையெல்லாம் திரட்டி சால்ஜாப்புகள் சமைக்கும் போது அவர்கள் ஒரு அகடெமிக் (academic) தளத்தில் இருந்து இறங்கி தெருவில் கோஷம் போடும் அடிமட்டத் தொண்டனாகிவிடுகிறார்கள். இந்நிலைக்குப் போகும் முதல் பேராசிரியர் ராஜன் அல்ல. அவர் கடைசியுமல்ல. இப்படிக் கீழிறங்கும் பேராசிரியர்கள் இடது சாரி மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் சார்பு கூடாரங்களில் மிக அதிகம். இன்று அதற்குப் போட்டியாக இந்தியாவில் பாஜக ஆதரவு ஆசிரியர்கள் உருவாகுகிறார்கள். 

இந்த விவாதத்தின் தொடர்பாக ராஜன் எழுதிய இன்னொரு பதிவில் அவர் பேஸ்புக்கில் பதிவுகள் எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் இருந்து ‘neo monarchy’ என்பதே அவர் அரசியல் கோட்பாடு என்று கூறியிருப்பதாகவும் “அதைப் பல முறை நிலைத் தகவல்களில் குறிப்பிடவும் செய்திருக்கிறேன்” என்றார். முதல் கமெண்டில் நண்பர் ஒருவர், “neo monarchy ஆதரவாளரா? இதைப் பற்றி நீங்கள் எங்கேனும் விளக்கி எழுதியிருந்தால் படிக்க ஆவல்” என்று கேள்விக் கேட்டார். அதற்கு ராஜன், “இந்தச் சொற்சேர்க்கையைப் பயன்படுத்தாமல் வாரிசு அரசியல் பற்றி எழுதியுள்ளேன். இனிமேல் பயன்படுத்துவேன்” என்று பதில் சொன்னார். இந்தப் பதிலும் அவர் பதிவில் எழுதியதும் நேரெதிர். பல முறை ‘neo-monarchy’ பற்றி எழுதியிருக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அப்புறம் அந்தச் சொற்களைப் பயன் படுத்தியதேயில்லை என்கிறார். பேஸ்புக் பதிவுகள் முனைவர் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் அல்ல ஆனாலும் இப்படி முன்னுக்குப் பின் முரனாகக் பேசுவதை என்ன சொல்வது? 

இந்த விவாதத்துக்கே தேவையில்லாத இடையீடுகள் ஜெயமோகனுக்கும் எனக்குமான உறவும் என் குடியுரிமையும். இணையத்தில் திமுகச் சார்பில் கம்பு சுத்தும் பலர் அமெரிக்கக் குடியுரிமை பெற்றவர்களே. அதில் ஒருவர் சமீபத்திய தேர்தலில் தமிழகம் சென்று பிரச்சாரமே செய்தார். புலம் பெயர்ந்தவர்கள் பலரும் இந்திய அரசியலில் தொடர்ந்து ஆர்வம் காட்டுவர். ஓர் அமெரிக்கனாகவே இருந்தாலும் இந்தியா என்கிற ஜனநாயகத்தை உற்று நோக்குவோர் பலர். ராஜன் நினைப்பது போலல்லாமல் இன்று வரை நான் ஜெயமோகனின் வெண் முரசை படித்ததில்லை. என் வீட்டுக்கு வந்து தங்குகிறேன் என்ற போதே ஜெயமோகன் “அதற்காக நீங்கள் என்னை எதிர்ப்பதை எல்லாம் எதுவும் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டாம்” என்றார். அதற்கு முன்னும் பின்னும் அவரை மறுத்தும் ஏற்றும் எழுதியிருக்கிறேன். மனம் போன போக்கில். இது போன்ற வாதங்களைக் கிளப்புவது உடன் பிறப்புகள் ஸ்டைல். 

திமுகத் தனியார் நிறுவனம் அல்ல. நாளையே ஆட்சிக் கட்டிலில் அமரக் கூடிய பிரதான எதிர் கட்சி. திமுகவோ அதிமுகவோ அவற்றில் இப்படித் தலைமைகள் தோன்றுவது இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு ஊறு விளைவிப்பது. இவற்றை மக்கள் ஏற்றாலும் அதைக் கண்டிக்க வேண்டிய பொறு அறிவுத் தளத்தில் செயல்படுவதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் யாருக்கும் கடமை. மாறாக அறிவுத் திறனை வெறும் பூட் பாலிஷாக்கி எஜமானர்களுக்காகப் பேசுவது அசிங்கம். இதனாலெல்லாம் ராஜன் ஏதோ தனிப்பட்ட முறையில் ஆதாயம் அடைகிறார் என்பதல்ல என் வாதம். என்னும் சொல்லப் போனால் எவ்வித ஆதாயத்தையும் எதிர்ப்பார்த்து அவர் இவ்வாதங்களை முன்னெடுக்கவில்லை. அவர் இவ்வாதங்களை உள சுத்தியோடு நம்புகிறார் என்பதே இதை முக்கியமாக்குகிறது. ஆதாயத்துக்காகப் பேசுபவர்களை விலைக்கு வாங்கவோ புறந்தள்ளவோ முடியும். மனுஷ்ய புத்திரன் அந்த வகை. 

முடிவாக, வாரிசுகள் வாரிசுகள் என்பதாலேயே தடுக்கப் படுவதோ வாரிசுகள் என்பதாலேயே முன்னிறுத்தப்படுவது இரண்டுமே ஜனநாயக விரோதம். இதில் இரண்டாம் வகை மிக ஆபத்தானது. 

திமுக சங்கர மடம் இல்லை. சங்கர மடத்தில் வாரிசுகள் பதவிக்கு வருவதில்லை.

சுட்டிகள்:


Tuesday, June 11, 2019

Crazy Mohan, Y.G. Mahendra and S.Ve. Shekhar: The Trio that cheapened and vulgarized the idea of drama

Alert: Those who like and adore Crazy Mohan, those who think Mohan, YGM and Sekar produce drama, those who consider everything is art and several others are requested to please skip this post all together. 

That drama as an art form is now confused with third rated jokes strung up together by an abysmal and pathetic story line meant to cater to the lowest common denominator in Tamil Nadu is because of the famous trio - Crazy Mohan, Y.G. Mahindra and S.Ve. Shekhar.

Comedy is serious business. Comedy can be intellectual as in 'Yes Minister' or even slapstick as in a Chaplin movie but even at its trivial form there's a difference between good comedy and mindless comedy. This trio pen comedy that is not just created by the mindless it is also created for those who are willing to be mindless at least for a duration or those who are generally mindless. 

It is pathetic to see this famous joke of Mohan being cited by several, "oh K.B. Sunderambal is such a singer that even after you switch off the radio you can hear her sing". That is a joke worth a laugh if a kid cracks it. Else it is a forgettable wise crack, not a line worth calling as a symbol of one's talent. Or maybe those who recall it do so only to highlight that that is the limit for Mohan. Maybe they're, unlike me, saying it without saying it.

It is numbing to see praises for 'Michael Madana Kama Rajan'. The only reason the movie is even watchable is to enjoy Kamal for a few minutes as the Palghat cook for how he slid into that lingo and accent. Even in that character after a few minutes Kamal becomes insufferable. The rest of the movie is Kamal's narcissism run amuck. Especially that Madan character is vintage Kamal, the arrogant 'I know all' type. It was nauseating even then to see a grown up Urvasi act like she's a kid who refused to grow up. The movie itself was pathetically like a pathetic stage drama in many places.

To call Mohan's comedy as rib tickling word play is a fraudulent characterization by those who don't know what a word play is. Mohan effortlessly catered to the lowest common denominator because that's all what he was capable. 

There was a time when Jeyamohan was known to write unsparing obituaries (Kamala Das) and biting sarcasm (Thoppi Thilakam). An aging Jemo has decided to be diplomatic and as a result the obituary is neither convincing nor is it stinging. He has lost his sting. Calling Mohan's dramas as belong to the 'Farce Drama' genre is THE farce. Mohan knew neither drama nor farce as drama. 

Now, some would argue that while Jeyamohan did not like Mohan’s drama he conceded a space for Mohan’s drama oeuvre in the wide spectrum of art. Did he? Anyway that’s a different discussion. 

Decrying Mohan’s drama is not to call for some Stalinist idea of conformity to some dogma that everyone has to adhere to. No one is calling for uniformity in art or anything intellectual. Let there be a million varieties but there cannot be a mindless variety that can be included along side a serious cognitive effort. Somehow there’s this prevalent notion in Tamil Nadu that entertainment is supposed to be so mindless that it requires a sort of cavity between the ears to enjoy it. Life needs levity and even the bawdy or trivial can provide it. But such levity is for the moment and is not looked back with fondness or pride or something worth recalling or recalling worth being associated with. To live we need bowel movements but no one recalls them as a memory.



Then there’s the completely silly, “why compare”. Human being make choices in every day life to some important moments too. From choosing a breakfast in a cafe to whom we date, who we have sex with, what car to buy, what concert to attend and much more life is driven by choice. Choice implies comparison and judgment. Judgment requires an intellectual process. We cannot escape this iron law.

The other feeble excuse is “you’re comparing apples to oranges”. Don't compare Raja Raja Chola with Akbar. Don't compare Brahadeeshwara temple with Taj Mahal. Don't compare this with that. Don't compare at all if you can. Please don't compare what I love and critique it because I love it. It is not that people hate comparisons. What people hate is the value judgment that’ll inexorably follow a comparison. Those who plead don't compare will be the first to compare two pants or sarees before they buy one. Sometimes it might even be a choice between a pant and a shorts. There’s always a denominator. Why is sculpture called frozen music? If one understood such phrases one would not plaintively complain “why compare?”

Nobel laureate S. Chandrasekhar in his book ‘Truth and Beauty’ would explore the idea of beauty and aesthetics across as unlikely a trio as Shakespeare, Newton and Beethoven. Harvard psychologist Howard Gardner would analyze creativity by looking at as varied historical figures as Stravinsky and Gandhi. ‘Apples and Oranges’. Bollocks.

‘Everything is art’. ‘This too is someone’s idea of art’. ‘Time will do the sifting’. Bollocks. A thousand years can pass and yet the notoriously pornographic Saroja Devi trash (I simply could not bring myself to call them ‘books’) will never become Kokkogam or ‘Lady Chatterley’s Lover’.

This abjectly unintellectual approach to art and literature is the singular biggest cause of Indian apathy towards treasures of art and history of India. When everything is equally art nothing is too valuable to be protected unless it is wrapped in religion where it is mindlessly worshipped and the mind is intentionally dumbed not to be intellectually inquisitive. This is why Indians would be seen by the scores in the Red Light area of Amsterdam but sparsely, if at all, seen at the Van Gogh Museum. This is why thousands would worship at Brihadeeshwara temple but it’d the foreign visitor craning his or her neck and peering at a carving with a binocular. This is why Indians would happily vandalize a work of art, particularly if it is not tied to worship.

Is there a proper way to conclude this blog/rant? No there isn’t. Because the situation is completely hopeless. Jeyamohan, if I remember correctly, once ridiculed the Tamil idea of comedy and today the same person is offering fig leaf excuses for Mohan. Hope died. Only resignation remains.


Sunday, April 28, 2019

ஜெயகாந்தனின் பார்வையில் நேரு, பெரியார், மதச் சார்பின்மை, ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க

பரவலான இந்தியர்களுக்கு அறிமுகமான ஆளுமைகளோ முதன்மைச் சிந்தனையாளர்களோ எதுவும் இல்லாத இந்துத்துவத் தரப்பு சமீப காலமாக முன்னெடுத்து வரும் தந்திரோபாயம் சர்தார் படேல், ராஜாஜி, காமராஜர் ஆகியோரையும் அம்பேத்கரையும் கூடத் தங்கள் தரப்பாகச் சுவீகரித்து முன்னிறுத்துவது. அதன் தொடர்ச்சியாகச் சில தமிழ் இந்துத்துவர்கள் இப்போது ஜெயகாந்தனையும் தங்கள் தரப்பாக முன் வைக்கிறார்கள். இவர்கள் எல்லோருமே இறந்து விட்டவர்கள் ஆதலால் அவர்களால் எதுவும் சொல்ல இயலாது என்பது மிகப் பெரிய சவுகரியம். ஆனால் வரலாறு அவ்வளவு எளிதாக வளைக்கக் கூடியதல்ல. அந்தப் பட்டியலில் பலரும் அவர்கள் சிந்தனைகளை, நம்பிக்கைகளைத் தெளிவாக எழுதியும் அவரவர் பதவிகளில் இருந்த போது செயலாற்றியும் வைத்தவை பதிவாகி இருக்கிறது. ஜெயகாந்தனைப் படித்தால் தெரியும் அவர் மோடிக்கு ஓட்டுப் போடுவாரா என்பது.





ஜெயகாந்தனின் பார்வை:


1977-2002 வரை ஜெயகாந்தன் பல பத்திரிக்கைகளில் அவர் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகளைத் தொகுத்து "எனது பார்வையில்" தலைப்பில் 2003 வெளியிடப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ், பா.ஜ.க, மதச் சார்பின்மை மற்றும் தேசியம் குறித்த அவர் பார்வையை அத்தொகுப்பில் இருக்கும் கட்டுரைகளின் ஊடாகத் தெளிவாக நிறுவலாம். இந்தப் பதிவு ஜெயகாந்தனின் பார்வைகளின் விமர்சனமல்ல. அது இங்கு நோக்கமில்லை. சில இடங்களில் அவர் கருத்து எனக்கு ஏற்புடையதா இல்லையா என்பதை மட்டும் சுட்டிக் காட்டுகிறேன். இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம் சோ ராமசுவாமி மாதிரியான இந்துத்துவர் ஒருவரோடு ஜெயகாந்தனையும் தொடர்பு படுத்தலாமா என்ற கேள்விக்கான பதில் தான்.

இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்பில் முதலில் எரிச்சலுறச் செய்வது ஒவ்வொரு கட்டுரையும் எந்த இதழில், எப்போது வெளியிடப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடாதது தான். ஆனால் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படும் சில நிகழ்வுகளை வைத்துத் தோராயமாகச் சிலவற்றைத் தேதியிட முடிகிறது.

மத மாற்றம், மதச் சார்பின்மை மற்றும் இந்துஸ்தானம்: 


எது மதச் சார்பின்மை என்று ஜெயகாந்தன் தெளிவுறக் கூறுகிறார்,
'செக்குலர்' என்பதற்கு 'எந்த ஒரு தனி மதமும் சாராத' என்பது தான் மெய்ப்பொருள். நடைமுறையில் செக்குலர் என்பது மத எதிர்ப்பு என்று கருதப்படுகிறது. கம்யூனிஸ ஆட்சியில்லாத ஜனநாயக நாடுகளில் 'செக்குலர்' என்பது மத எதிர்ப்பு அல்ல. 
அமெரிக்காவின் மிக முக்கிய அரசியல் சாசனத்தின் முதல் திருத்தம் அதைத் தான் சொல்கிறது. அரசு எந்த மத அமைப்பையும் நிறுவாது என்பதோடு எந்த மதமும் சுதந்திரமாகச் செயல்படலாம் என்கிறது.

திராவிட இயக்கங்களின் மதச் சார்பின்மை, மூட நம்பிக்கை எதிப்பு என்பதெல்லாம், "இஸ்லாம் அல்லாத, கிறிஸ்துவம் பௌத்தம் அல்லாத 'மத எதிர்ப்பு' என்பதை அவர்களின் நடைமுறையில் இருந்து அறியலாம்" என்கிறார்.

இக்கட்டுரை ஜெயலலிதா தலைமையிலான தமிழக அரசு 2002-இல் கொண்டு வந்த 'கட்டாய மத மாற்றத் தடைச் சட்டம்' காலத்தில் எழுதப்பட்டது. ஜெயகாந்தன் அச்சட்டத்தை ஆதரிக்கிறார் ஏனென்றால் அச்சட்டம் மத மாற்றத்தைத் தடைச் செய்யவில்லை மாறாக ஆசைக் காட்டியோ, அன்பளிப்பு அளித்தோ செய்யப்படும் மத மாற்றங்களை மட்டுமே தடைச் செய்தது அது ஒரு நெறிப் படுத்துதலே என்கிறார்.

இன்குலாப் எழுதிய "சாரே ஜஹான் சே அச்சா" பாடலின் கடைசி வரிகளாக வரும் "ஹிந்தி ஹை ஹம்! ஹிந்தி ஹை ஹம்! ஹிந்தி ஹை ஹம்! வதன் ஹை ஹிந்துஸ்தான் ஹமாரா" என்பதைக் குறிப்பிட்டு உருது மொழியில் இஸ்லாமியரான இக்பால் எழுதிய அக்கவிதை இந்தியர்கள் அனைவரும் இந்துக்களே "எங்கள் நாடு ஹிந்துஸ்தானம்" என்ற முழக்கம் மீண்டும் இந்தியர்களின் செவிகளில் ஒலிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

"ஹிந்து மதம் என்ற ஒன்று எவராலும் நிறுவப்பட்டதோ, அந்த மதத்துக்கு எவரும் மாற்றப் பட்டதோ, எவரும் அதிலிருந்து விலக்கப்பட்டதாகவோ கதைக் கூடக் கிடையாது" என்கிறார்.

மேற்சொன்னவையெல்லாம் இந்துத்துவர்களுக்கு உவப்பானவை. அதனால் ஜெயகாந்தனை இந்துத்துவராகச் சித்தரிக்கலாமா என்ற முடிவுக்கு வருவதற்கு முன் ஒரு சிறு விமர்சனம்.

ஜெயலலிதா அரசு கொண்டு வந்த மத மாற்றத் தடைச் சட்டம் வெறும் நெறிப்படுத்துதல் அல்ல. அது இந்துத்துவ அரசியலுக்காகச் செய்யப்பட்டது தான். மதத்தால் மக்கள் ஏமாறக் கூடாதென்றால் அன்றாடம் அநேக இந்துச் சாமியார்கள் ஏமாற்று வேலையையும் அதில் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

காந்தி முதல் ஜெயகாந்தன் வரை மத மாற்றங்களின் சமூக நிர்பந்தங்கள் சரி வரப் புரிந்து கொள்ளப் படவேயில்லை என்பது தான் உண்மை. மீனாட்சிபுரத்தில் பல நூறு குடும்பங்கள் இஸ்லாமுக்கு மாறிய போது அது தமிழகத்தில் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. மீனாட்சிபுரத்துக்கே சென்று மதம் மாறியவர்களைப் பேட்டி எடுத்து ஜெயகாந்தன் 'ஈஸ்வர், அல்லா தேரே நாம்' என்றொரு நாவலை எழுதினார். அது நாவலாகவோ சமூக ஆய்வாகவோ கைக் கூடாத ஆக்கம். சமீபத்தில் தன் முனைவர் ஆய்வுப் பொருளாகத் திருமாவளவன் மீனாட்சிபுரத்தின் மத மாற்ற காரணிகளை ஆராய்ந்திருக்கிறார். அது இன்னும் எனக்குப் படிக்கக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வெளியான சில பகுதிகளும் அந்நிகழ்வுக் குறித்து நான் படித்தறிந்தவையும் சொன்னவை அங்கு நிலவிய உயர் சாதி அடக்கு முறைக்கு அம்மத மாற்றம் ஒரு முக்கிய எதிர் வினை என்று.

இந்தியாவில் பிறந்த எல்லோரும் இந்துக்கள் என்பது எல்லாம் வெத்து வேலை. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பேசும் பேச்சே அல்ல அது. ஜெயகாந்தன் உண்மையிலேயே கம்யூனிஸ்டா என்றே விவாதிக்கலாம். ஜெயகாந்தன் அந்த மூலக் கவிதையைச் சரியாகப் புரிந்துக் கொண்டாரா என்பதும் கேள்வியே. விக்கிப்பீடியாவில் இருக்கும் வரிகள் சொல்வதெல்லாம் "ஹிந்தி ஹை ஹம்! வதன் ஹை ஹிந்துஸ்தான்". அதன் அர்த்தம் நாம் 'ஹிந்து' எனும் நிலப் பரப்பை அல்லது 'civilization' சார்ந்தவர்கள் என்பது தான். 'நாம் ஹிந்து மதம் சார்ந்தவர்கள்" என்ற அர்த்தம் வரவில்லை.

'சாரே ஜஹான் சே அச்சா' எழுதிய இன்குலாப் பின்னர் தீவிர பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர் ஆனார். அக்கவிதையையே கூடச் சற்றே மாற்றி "நாம் எல்லோரும் முஸ்லிம் இந்த உலகம் நம் வீடு" என்று எழுதினார்.



எவரும் இந்து மதத்தில் இருந்து விலக்கப்பட்டதாக கதைக் கூடக் கிடையாதென்கிறார். அப்படியென்றால் பஞ்சமர்களுக்கு நேர்ந்தது என்ன?

ஜெயகாந்தன் அடிப்படையில் ஓர் மனிதாபிமானி என்பதை வள்ளலார் பற்றி அவர் ஆற்றிய உரை நமக்குச் சொல்கிறது. தெய்வத்தின் பெயரால் "பகைத் தீயை வளர்க்கும் மதாபிமானிகளைவிட" மத நம்பிக்கையற்றவர்களாயினும் "அன்பும் சமத்துவமும் நிலப் பெறப் பாடுபடும் நாத்திகவாதமுமே" உவப்பாக இருந்தக் காலத்தில் வள்ளலார் பற்றி அறிய நேர்ந்து வள்ளலாரை உள்வாங்கியவர் ஜெ.கே.

பெரியார் போற்றுதலுக்குரியவர்:


"பிராமணீயத்தையும் இந்து மதத்தையும் கடுமையாய் இழித்தும் பழித்தும் பேசிய பெரியார் இஸ்லாம் மதத்தில் சேரும் படி தாழ்த்தப்பட்டோரைத் தூண்டினார். ஐரோப்பாவைக் காப்பியடிக்கும்படி உபதேசித்தார்" என்று சொல்லி அதன் பொருட்டே பெரியாரின் கருத்துகளையு நிராகரித்ததாகச் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். "கடவுளை நம்பாதிருந்த நான் கூடக் 'கடவுளை நம்புகிறவனெல்லாம் முட்டாள்' என்ற பெரியாரின் பொன்மொழியை ஆராயப் போய், கடவுளை ஆதரிக்கிறவனாகவும், மக்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இருக்கும் உறவின் மகத்துவத்தைப் போற்றுகிறவனாகவும் மாற நேர்ந்தது" என்கிறார்.

பெரியாரின் பிராமணத் துவேஷத்தை எதிர்கொள்ள "உடம்பு கூசியது" என்றும் அத்துவேஷம் "தனிப்பட்ட முறையிலும் சமுதாய அளவிலும் ஆராய்ச்சிக்கே இடமில்லாத அநாகரீகம்" என நிரூபனமானதென்கிறார்.

பெரியாரின் நூற்றாண்டு விழா நடந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரையில் அவரது "கொள்கைகள், அவரது கோட்பாடுகள் பல எதிர்மறை அம்சங்கள்" கொண்டிருந்தாலும் "மண்ணில் மதத்தின் பெயராலும், சாதியின் பெயராலும், கடவுளின் பெயராலும் ஏற்றத் தாழ்வுகளும் அடிமைத் தனமும் ஒடுக்கு முறையும் நிலவுகிற வரை பெரியாரின் கொள்கைகளுக்குத் தமிழர்கள் கூட்டங் கூடு திருவிழா எடுத்துக் கொண்டு தான் இருப்பார்கள்" என்ற நம்பிக்கையைத் தெரிவித்து "மக்களின் அந்த உணர்ச்சி 'வகுப்பு வாத பிற்போக்கு வெறியர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுமாறு ஜனநாயக இயக்கங்கள்" இங்கு அமைய வேண்டும் என்பதையும் அக்கறையோடு சுட்டிக் காட்டுகிறார் ஜெயகாந்தன்.

நேரு:


இந்துத்துவர்களின் அடி வயிற்றிலிருந்து அமிலத்தை உமிழ வைக்கும் சக்தி ஒரேயொரு பெயருக்குத் தான் இருக்கிறது அந்தப் பெயர் 'ஜவஹர்லால் நேரு'.

ஜெயகாந்தன் நேருவை தன் ஆசிரியர் நிலையில் வைத்துப் பேசுகிறார். "Glimpses of World History" மூலம் சரித்திரம் பயின்றதாகவும் அதன் மூலமே நம் பழங்காலச் சரித்திரத்தையும் நம் சரித்திரம் போன்றே மற்ற பண்டைய நாகரீகங்களின் சரித்திரம் இருந்ததையும் அறிந்ததாகச் சொல்கிறார். நேருவைப் பற்றி இந்துத்துவ அறிவிலிகள் சொல்லும் குற்றச்சாட்டு அவர் இந்திய பாரம்பர்ய பண்பாட்டை மதிக்கவில்லை என்பது. ஜெயகாந்தனின் பார்வையில் நேரு இந்திய வரலாற்றையும் பண்பாட்டு வேர்களையும் சம நோக்கோடு அங்கீகரித்தவர்.

"வேதங்களைப் பற்றியும் உபநிஷத்துகக்களைப் பற்றியும் மஹாபாரத இராமாயண இதிகாசங்களைப் பற்றியும் அவர் மிக உயர்வான மதிப்பீடுகளைப் பல நூல்களில் வழங்கியிருக்கிறார்".  
"மதங்களில் ஏற்பட்டிருக்கிற சீரழிவையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் அவர் கடுமையாக வெறுத்தார். எனினும் அவற்றின் மூல மேன்மைகளை அவர் மறந்ததுமில்லை; மறுத்ததுமில்லை. கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரத்தைப் பற்றி, அதில் மிளிர்ந்த ஜனநாயகப் பண்புகள் பற்றி, அர்த்த சாஸ்திரம் வல்யுறுத்துகிற வாழ்வியல் முறைகள் பற்றி அவர் மிகவும் உன்னதமான மதிப்பீடுகளைச் செய்திருக்கிறார்". 

மேற்சொன்ன இரு கருத்துகளுக்கும் ஜெயகாந்தன் அநேகமாக ஆதாரமாகக் கொண்டது 'இந்தியாவைக் கண்டடைதல்' நூலாக இருக்கும். ஏன் 'பல நூல்கள்' என்று ஜெயகாந்தன் குறிப்பிடுகிறார் என்று தெரியவில்லை.

நேருவின் "இதயம் மிகவும் விசாலமானது" என்று சொல்லி, "இவரது எண்ணங்களால், எழுத்துகளால் அசோகன் காலத்து இந்தியாவைப் போல் இந்தத் தேசம் இவர் (நேரு) காலத்தில் புத்தியிர் பெற்றது" என்று கட்டுரையைக் கொஞ்சம் அதீதமான விதந்தோதலுடன் முடிக்கிறார் ஜெயகாந்தன்.

கவனிக்க வேண்டியது ஜெயகாந்தன் நேருவிடம் வியந்த குணாதிசியங்கள். இவரா இன்று இந்துத்துவத்தை ஏற்பார். ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றிய கட்டுரை தான் இத்தொகுப்பிலேயே மிக இண்டது. 30 பக்கங்கள். கிழித்துத் தொங்க விட்டிருக்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ்:


ஜெயகாந்தனின் பிள்ளைப் பருவத்தில் அவர் சுற்று வட்டாரத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் "காளமேகம் போல் தமிழ் இளைஞர்களைக் கவர்ந்து கொள்ள முயன்றது". அவர் பார்த்த ஆர்.எஸ்.ஏஸ்-இல் "முஸ்லிம் சிறுவர்களோ, தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்த சிறூவர்களோ, கிறிஸ்தவர்களோ ஒருவர் கூட இருக்கவில்லை".

இரண்டாம் உலக யுத்தம் முடிந்திருந்த காலத்தில், அப்போது ஜெயகாந்தனுக்கு 10-11 வயது, டாங்கிகளும், போர் விமானங்களும் அறிமுகமாகியிருந்த சூழலில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் உடற்பயிற்சி முறைகளைப் பகடிச் செய்கிறார் ஜெயகாந்தன். "பாவம் இந்தப் பிராமணப் பிள்ளைகள் இந்தக் காலத்தில் வாளும் கேடயமும் தூக்கிக் கொண்டு, பண்டைக் காலக் காட்டுமிராண்டிகள் போல் ஆடுகிறார்களே" என்று நகைக்கிறார். அவர்களின் அரசியல் குறித்து அடுத்துக் காட்டமாகச் சொல்கிறார்.
" 'நான் ஒரு ஹிந்து' என்று ஒரு வகை, அருவறுக்கத்தக்க ஆவேசத்துடன் இவர்கள் கூறிக் கொண்டார்கள். அமைதியும் சாந்தமும் அகிம்சையும் வடிவமாகக் கொண்டு நம்மிடையே வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிற மஹாத்மா காந்திஜியின் மூலம் இந்த 'ஹிந்து' என்ற வார்த்தைக்கு உயரிய பொருள் கொண்டு - நானும் ஒரு ஹிந்துவே என்று உணர்ந்தவன் நான். ஆயினும் இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர்கள் 'நான் ஹிந்து...ஹிந்து' என்று நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு நின்ற போது - 'நான் ஹிந்து இல்லை...ஹிந்து இல்லை' என்று கத்திக்கொண்டு ஓட வேண்டும் போல் எனக்குத் தோன்றியது"
ஹிட்லர் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின் "அதே ஸ்வஸ்திகா சின்னத்துடன் ஒரு காவி முக்கோணக் கொடியை ஏற்றி நெஞ்சில் கை வைத்துச் சல்யூட்" அடித்த ஆர்.எஸ்.எஸ் நண்பர்களைப் பார்த்து "அறிவீனம்' என்று மட்டுமே எண்ணியதாகவும் "அது ஒரு புதிய ஆபத்தின் அறைகூவல்" என்று அப்போது பலருக்கும் புரியவில்லை என்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றி மேலும் அறிந்தப் போது அவர்கள் "முற்றமுழுக்கப் பாசிசத்தையே ஹிந்து வர்ணம் பூசித் தரித்துக் கொண்டவர்கள்" என்று கண்டு கொண்டார் ஜெயகாந்தன். காந்தி கனவுக் கண்ட சமத்துவத்துக்கும் சகோதரத்துவத்துக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ் இயக்கத்தினரின் கனவான "ஹிந்து ராஷ்டிரத்தில் இடம்" கிடையாது என்று தெளிவாக உணர்கிறார் ஜெயகாந்தன். அகண்ட ஹிந்துஸ்தானத்துக்குத் தாங்களே அதிபர்கள் என்று 'ஜெர்மன் நாஜிகள் போன்றே நம்பினார்கள்" என்கிறார். சவர்க்கரை ஹிட்லரோடு ஒப்பிட்டே பேசுகிறார் ஜெயகாந்தன்.

பாகிஸ்தானைப் போன்றே இந்தியாவிலும் ஹிந்து மதத்தின் பேரால், இங்கே வாளேந்தி மற்ற மதத்தினரைப் பூண்டோடு அழிக்கவும் சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவவும் இவர்கள் அன்றே போர் சன்னத்தர்களாயினர்" என்று பின்னோக்கிப் பார்த்துச் சொல்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் தடை நீக்கம் பெற்று பல கட்சிகளையும் ஊடுறுவி நிற்கிறது என்றும் காந்தியின் கொலைப் பழியிலிருந்து தங்களை விடுவிக்கும் பொருட்டுக் கோட்ஸே ஆர்.எஸ்.எஸ் காரன் இல்லையென்றும் (கோட்ஸெ உண்மையில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ விட்டு வெளியேறியப் பிறகு தான் கொலைச் செய்தான்) "ஆயிரம் பொய்களைப் பேசி அழகாக முடிச்சவிழ்க்கப் பார்க்கிறார்கள்" என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ தமிழர்கள் எதிர்க்க வேண்டும் என்கிறார் ஜெயகாந்தன். "இவர்களை எதிர்த்தும், இவர்கள் மத நெடி வீசுகிற கருத்துக்களைக் காறித்துப்பியும், வெறும் இந்து வீரம் பேசி மதத்துவேஷம் வளர்க்கின்ற மாய் மாலத்தையும், ஆரியப் பெருமையையும் தமிழர்கள் ஆப்பாரைந்து தகர்திருக்கிறார்கள். இனியும் தகர்ப்பார்கள்".

ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் மத வெறிக்கு எதிராகத் திராவிட இயக்கத்தின் நாத்திகம் வேருன்றியதைச் சுட்டிக் காட்டி ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ எதிர்க்க முக்கியமான உத்தியை ஜெயகாந்தன் சொல்லியிருக்கிறார்.

"நமது தொழிலாளி வீட்டுப் பிள்ளைகளும் விவேகாநந்தர், காந்திஜி, பாரதி, ராமலிங்க அடிகளார் போன்றோரின் சமரச சத்திய ஞானப் போதனைகளைப் பயிற்றுவிக்கிற இளைஞர் இயக்கங்களை ஊர்கள் தோறும் தோற்றுவிக்க வேண்டும்". இதைச் செய்யத் தமிழர்கள் தவறியதால் தான் இன்று நம்மிடையே பா.ஜ.க காலூன்றியதோடு இந்துத்துவர்களின் மாய்மாலப் பிரச்சாரங்களை எதிர் கொள்ள ஒரு அறிவியக்கம் தமிழர்களிடையே இல்லாமல் போனது.

"தமிழகமே உஷார்! இவர்களைச் சந்திக்கத் தயார் நிலையில் நில்!" என்கிறான் 'ஆல் அமர்ந்த ஆசிரியன்'

'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?'


அநேகமாக 1996-2001 காலக் கட்டத்துக்குள் பா.ஜ.க பங்குப் பெற்ற ஏதேனும் ஒரு தேர்தலின் போது எழுதப் பட்டதாக இருக்கும் 'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?' என்ற தலைப்பிட்டக் கட்டுரை.

மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன், "ஆர்.எஸ்.எஸ். சித்தாந்தத்தின் அரசியல் இயக்கமே பாரதிய ஜனதாவும் அதன் அணியைச் சேர்ந்த கட்சிகளுமாகும்". இந்த அணி ஒரு பக்கம்.

இன்னொரு பக்கம் "பல விஷயங்களில் மாறுபாடு கொண்ட கட்சிக் கொள்கைகள் உடையனவாயினும் காந்தியின் சித்தாந்தமான மத ஒற்றுமையை ஏற்றுக் கொண்டு அதற்காகப் பாடுபடும் கட்சிகள்". "இதில் எதைப் பெரும்பான்மை இந்திய வாக்காளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறார்கள்?"

"பாஸிசத்தை எதிர்த்து, உலக அறிஞர்களையும் எழுத்தாளர்களையும், ஒவ்வொரு பிரஜையையும் ஒன்று திரட்ட ஒரு காலத்தில் 'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?' என்று ஒரு கேள்வியை" மாக்ஸிம் கார்க்கி முன் வைத்தார். அதே கேள்வியை இந்திய வாக்காளன் முன் வைக்கிறார் ஜெயகாந்தன். இவரா சோ இராமசாமியோடு வைக்கத் தகுந்தவர்? இவரா இந்துத்துவர்? இவரா மோடிக்கு ஆதரவளிப்பார்?

'விசாலப் பார்வைக் கொள், தமிழா!'


அநேகமாக 1996-2001 திமுக ஆட்சியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரை, 'விசாலப் பார்வைக் கொள், தமிழா!'. அகிலனுக்குப் பிறகு தமிழ் எழுத்தாளர்கள் யாருக்கும் ஞானபீடம் கொடுக்கப்பட்டதில்லை என்று வருத்தம் நிலவுவதைச் சிறு எள்ளலோடு குறிப்பிட்டு அதைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் தமிழர்கள் இந்திய மொழிகளை, சமஸ்கிருதம், உட்படத் தமிழ் நாட்டில் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்து, "இந்தியாவைப் பற்றியும் இந்திய மொழிகள் குறித்தும் நமது பார்வை விசாலமுறுதல் வேண்டும்" என்கிறார். "விசாலப் பார்வையால் இந்தியாவையே நாம் விழுங்குதல் வேண்டும்" என்று பாரதிதாசனை எதிரொலிப்பவரா இந்துத்துவத்துக்குக் குடைப் பிடிப்பார்? அறிவிலிகளே உங்கள் மனச் சுருக்கத்தையும் மன விகாரத்தையும் கொண்டு ஒரு சமூகத்தின் ஆசிரியனை அளக்க முற்படுகிறீர்கள்.

ரவி சுப்ரமணியனின் நாலாந்தர ஆவணப் படத்தில் ஆங்காங்கே வரும் நல்ல தருணங்களில் இரண்டு முக்கியமானவை. என் பார்வையில்.

கர்நாடக மாநிலத்தில் திருவள்ளுவர் சிலை வைக்கக் கிளம்பிய எதிர்ப்பும் அது சார்ந்து தமிழகத்தில் கர்நாடக மாநிலம் மீதும் இங்கு வாழும் கண்ணடர்கல் மீதும் எழுந்த அதிருப்தி தமிழர்களுக்கு அழகு சேர்ப்பதல்ல என்று சொல்லி தமிழர்கள் கர்நாடகாவுக்குப் பெருந்தன்மைக் கற்பிக்கும் பொருட்டுத் தமிழ் நாட்டில் கர்நாடக கவி ஒருவருக்குச் சிலை எழுப்ப வேண்டும் என்று சொல்லும் இடம் முக்கியம். இவரா இந்து மதம் மற்ற மதங்கள் தன்னோடு நல்லிணக்கமாக இருந்தால் மட்டுமே சகோதரத்துவத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்?

யாரோ ஒரு வடக்கத்திய சங்கராச்சார்யார் ராமன் பற்றிச் சொன்ன கருத்தைப் பற்றிக் கேட்கும் போது வெகுண்டெழுகிறார், "யாரோ சங்கராச்சாரி ஏதோ சொன்னானாம் அதற்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டுமா? வெறுப்பைத் தேடிக் கொண்டு அலைகிறீர்கள்". இவரா இந்துத்துவர்?

கருத்துகளும் பார்வைகளும்:


ஜெயகாந்தனின் நாவல்களில் பல சுவாரசியமானதும் விவாதப் பொருளாவதும் அவரது முன்னுரைகளே. இத்தொகுப்பிலும் அவ்வாறே. இரண்டு மேற்கோள்கள் கீழே:
"எனது கருத்துக்களை கேட்கிறவர்களும், படிக்கிறவர்களும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எதிர்ப்பார்ப்பதுமில்லை. அதற்கு எதிரான மாறுதலான கருத்துகள் ஏற்கனவே நிலவி வருவதை நன்கு தேர்ந்தப் பிறகே நான் அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறேன். அதன் மீது விவாதமும் ஆதரவும் மறுப்பும் ஏற்படுவது அவற்றின் இயல்பேயாகும் என்பதால் எனது கருத்துகளை மறுப்பவர்கள் மீதும், மாறுபாடு கொள்பவர்கள் மீதும் எனக்கு மாச்சர்யங்கள் ஏற்படுவதில்லை"
"இது எனது பார்வை. இது ஒன்று தான் பார்வை; இதுவே சரியான பார்வை என்பதோ, வேறு பார்வைகளை நான் மறுக்கிறேன் என்றோ இதற்குப் பொருள் அல்ல. எனது பார்வைக்கு என்று நான் எடுத்துக் கொள்ளுகிற விஷயங்களும் மனிதர்களும் எனது பார்வைக்குள் மட்டும் அடங்கி விடுகிறவை அல்ல. அவை மேலும் மேலும் அறியத் தகுந்தன. அவற்றின் வரம்பும் எல்லைகளும் விரிக்க விரிக்கப் பெருகும் இயல்புடையன."
ஜெயகாந்தன் என்கிற மானுடத்தை நேசித்த கலைஞனை மூடர்கள் மட்டுமே ஒரு வெறுப்பியக்கத்தோடு சம்பந்தப் படுத்த முடியும். அதைச் செய்த ஒருவர் மென்மையான எதிர் வினகைகளைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளவோ மெலும் விவாதிக்கவோ இயலாதவர். அவருக்கு ஜெயகாந்தனைப் புரியாமல் போனது விந்தையல்ல. ஒருவரை புரிந்துக் கொள்ளவும் ஏற்கவும் அவர் வாழ்வும் கருத்தியலும் நம் உள்ளத்தோடு ஓரளவுக்காவது சேர்ந்திசைக்க வேண்டும் (Resonate).

இப்புத்தகத்தைப் படிக்கும் போதும் சமீபத்தில் ஜெயகாந்தன் பற்றி இன்னொருவருடன் வாதிடும் போதும் என் மனத்தில் தோன்றிய வாசகம் ஜெயமோகன் ஜெயகாந்தனை 'ஆல் ஆமர்ந்த ஆசிரியன்' என்று தன் அஞ்சலி உரையில் குறிப்பிட்டது. கிறிஸ்தவம், இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதம், மத மாற்றம், இந்து மதத்தில் தான் கொள்ளும் பெருமிதம் ஆகியன பற்றி மிக மிகக் காத்திரமாக இன்றும் எழுதுகிறவர் ஜெயமோகன். அவற்றில் பல கருத்துகளோடு நான் முரண்படுகிறவன் ஆனால் ஜெயமோகனும் ஜெயகாந்தனும் இணையும் புள்ளி, ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றிய விமர்சனத்தில் அல்ல, இந்து மதம் இந்துத்துவம் அல்ல என்பதிலும் இந்து மதத்தை இழிவு செய்வது இந்துத்துவம் என்பதிலும் தான்.

ஜெயகாந்தன் 'ஆல் ஆமர்ந்த ஆசிரியன்' ஆனால் அவரின் விழுதுகள் அவரைப் புரிந்து கொண்ட வாசகர்களேயன்றி அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் படித்துத் தங்கள் சவுகரியத்துக்கு அவரை வளைப்பவர்களோ பிதுரார்ஜித உரிமைக் கொண்டாடுபவர்களோ அல்ல.

பின் குறிப்பு: 


ஜெயகாந்தன் படங்களுக்காக இணையத்தைத் தேடிய போது கிடைத்தது தான் அந்தக் கறுப்பு-வெள்ளை 'RSS' என்று எழுதி மண்டை ஓட்டோடு இருக்கும் படம். அது வெளியானது 'கல்பனா'. அப்படத்தில் 'ஜெயகாந்தனின் கல்பனா' என்பது தெரிகிறது. ஜெயகாந்தனின் படத்தின் கீழே மங்கலாகத் தெரியும் பெயர் 'ரா. கிருஷ்ணையா'. கிருஷ்ணையா ஜெயகாந்தனின் உற்ற நண்பரும் கல்பணாவின் பதிப்பாசிரியரும் ஆவார். அவர் ஒரு வகையில் எனக்கு உறவினரும் கூட. அவர் மகன் மணந்தது எங்கள் வீட்டுப் பெண்ணை. ஜெயகாந்தனின் 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' படமாக்கலில் உதவி புரிந்தார் கிருஷ்ணையா என்று கேள்வி. ஜெயகாந்தனின் 'ஓர் இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்" புத்தகத்தில் தோழர் கிருஷ்ணையா என்றே ஒரு அத்தியாயமுண்டு. கிருஷ்ணையா சோவியத் ரஷ்யாவில் கலாசார நிறுவனம் ஒன்றில் ரஷ்யாவிலும் பணியாற்றி இருக்கிறார். அகிலனின் 'நான் கண்ட ரஷ்யா'வில் கிருஷ்ணையா பற்றிக் குறிப்புண்டு.

References:

1. 'எனது பார்வையில்' - ஜெயகாந்தன். கவிதா பதிப்பக வெளியீடு
2. https://en.wikipedia.org/wiki/Sare_Jahan_se_Accha
3. https://ta.wikipedia.org/wiki/இந்தியாவில்_சிறுபான்மையினர்_உரிமை
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Jayakanthan#Awards_and_honours

Monday, April 15, 2019

India's Election: Selling BJP as Panacea and Parallel Universes

"This is the most important election of our lifetimes" is a constant refrain for any election and it has become laughable cliche except, sometimes, it is indeed true. Democracy is not a destination but a continuous journey and elections have consequences. India is certainly facing one of its most consequential elections in recent memory. Democracies are feeling the heat of populism and liberalism is in retreat. A crude form of tribalism is undermining notions of multiculturalism and majority communities are leading the charge fueled by a mythic notion of victimhood. The parallels, between the Trump phenomenon and an election in which Narendra Modi is the central figure, are troubling.



Modi's supporters and detractors, like that of Trump's, occupy parallel universes. Modi's supporters talk of free market, national pride, dispensing with the idea of secularism as useless hypocrisy, minority communities converting India to Islam or Christianity and fusing the Indian multitude into one single whole. Modi's detractors question what is being sold as economic growth, the muscular religious fundamentalism is frightening them, that men can be lynched on the basis of suspicions of selling beef shakes their belief in the society around them and they believe Modi is as corrupt as anyone. I, of course, belong in the latter camp.

Despite the antics of Trump and Modi facts do matter. Truth is neither relative not subjective. Here's why I consider the camps to be parallel universe. Monica Halan, writing for Livemint, says that the Congress party scheme of basic income will be a non-starter because India is "now not a predominantly poor country, but one with about 20% poor people. The rest of the 80% are left wondering what's in it for them".

One can scour the internet to find arguments about the poverty estimates of India and one could, as it happens, choose articles that confirm one's own view points. Economist Surjit Bhalla estimates that new economic data being compiled, published once in 5 years, will peg India's poverty at one third of its population. Ballah's estimation points to a downward trend that includes the growth that kicked in during the previous regime.  Even if we stick with Halan's estimate that 20% is 20% of more than a billion. Estimates say that "nearly 40% of India's children under 5 are short for their age". Between those two data points is a crucial human element that Halan nonchalantly glosses over. What is worse she says 80% of the remaining India would want to know who's paying for the 'dole'. Guess what, of the 80% a meager "0.23% pay 77% of India's taxes". "Only 81,344 individuals declared a gross total incomes of more than Rs 1 crore". India is a nation of tax cheats and for this class to smugly talk about the poor and undernourished is easy because this class lives in a parallel universe.
 g_110859_tax_280x210.jpg

























(Image source Forbes article. See Reference)

Halan's oped was titled, "Leaving 'maai-baap' behind, this is an India rising elections". The oped opened with an anecdote about an individual who was stopped by a traffic cop and who, instead of paying a bribe, insisted on getting a reciept for the fine due and if the cop refused that he'd email the Prime Minister's Office. The cop, Halan says, meekly fell in line and this, to the columnist, is evidence of a new India. Yes, it is a new India in her parallel universe.

In another universe a Washington Post article, amongst several others, spoke of how WhatsApp rumors fueled lynch mobs that killed individuals suspected of kidnapping children or robbing patients of body parts. "Cow Vigilante Violence" and "WhatsApp Lynchings" are wikipedia pages now. What sort of India does Ms Halan live in and what sort of India do readers who love her article live in?

Gurcharan Das, former CEO of P&G and then author of some books, recently published an article in 'Foreign Affairs', titled, "The Modi Mirage". Calling himself a liberal he speaks of an agonized choice in 2014 when he chose to support Modi risking India's "precious commitment to secularism and pluralism for the sake of prosperity, jobs, and fighting corruption". Now, if Das was truly a liberal he'd have no agony in making the choice and the choice would be that forsaking secularism for a few points of GDP is not worthwhile. These are liberals on a fair weather day.

Das excoriates Modi, on botching the implementation of GST, centralizing authority like he operated as Chief minister forgetting that he's Prime Minister, on being a 'pragmatic modernizer' and not a 'liberal reformer' and on causing a liquidity crunch through demonetization and affecting the lives of millions.

So why is Das disillusioned now? When he made the agonized choice Das depended on "India's democratic institutions" that he says are "strong enough" to prevail over Modi's "sectarian and authoritarian" style. Now suddenly Das is waking up to the fact that India's institutions, led by the IAS cadre, is not as strong.

Americans too made the same mistake in electing Donald Trump. While American institutions are certainly far stronger than Indian institutions Americans are realizing that the President does have lot of power and that unlike his predecessors Trump will not shy from tearing away gentlemanly behavior that restrained them from acting willy nilly. That's why Trump has a public feud with the Federal Reserve chairman and has the chutzpah to pardon potential witnesses against him in an inquiry.  People in high offices can test the limits of institutions. If we choose a candidate thinking institutions will retrain him or her then we are fools. Anyone requiring such restraints are unqualified to hold office in the first place.

Das adds, "some of the most robust government institutions have weakened: official data on jobs, for example, can no longer be trusted". If this is state of one of the key measurements of a large economy and if this is the comment by a former supporter can Modi's supporters have any legitimate argument to ask for his re-election? In a rational universe they'd not have any argument.

In the universe of Modi's supporters this administration has brought down or eliminated corruption, at least at high levels. Yet, only yesterday leading French newspaper Le Monde reports that France waived 143 Million Euro tax for Anil Ambani, who's company got the Rafale deal. If we make the argument that Modi is not personally corrupt then so was Manmohan Singh, for 10 years. BJP has the highest number of MPs with criminal cases and highest number of MPs with cases for crimes against women. How can this party not be corrupt? In a parallel universe it may be so.

The Attorney General, K.K. Venugopal, informed India's Supreme Court that the Indian voter has no need to know about the source of funding for parties. The Modi led government is liberalizing rules to raise money from sources, including foreign sources. Every party played along and the bill passed the Lok Sabha without a debate. This would've caused a furor in any civilized democracy. The BJP is India's richest party today. Yet, we are told this is a government where corruption trends downward.

BJP richest political party with Rs 10.03 billion income in FY17: ADR
























(Source https://www.business-standard.com/article/politics/bjp-richest-political-party-with-rs-10-03-billion-income-in-fy17-adr-118041001008_1.html )

If all the above are not reasons enough to boot Modi's government out Das, who expected the leopard to change its spots, bemoans that "India's prized social cohesion is under threat, and religious minorities feel insecure". That should qualify as a gross understatement.

Here's a cartoon that is doing the rounds on Hindtutva Facebook pages.


Modi certainly did not invent casteism or Islamophobia or hatred of Christians or other minorities. But what Modi certainly made it acceptable is the mainstreaming of such filth. People who share this do so publicly and even those who disagree with this filth feel its perfectly ok to be friends, whatever that may mean in the Facebook world, with such bigots. Dishing out unprintable names about castes and members of various communities used to be done in closed circles and now it is mainstream. This is why Modi gets the level of support that Vajpayee never got. Vajpayee, for all his bigotry, had his limits whereas Modi has none.

Modi's election campaigns have degenerated into open religion baiting and dispensed with dog whistles. Rahul Gandhi contesting from Wayanad, a constituency where the three religions and tribals form good proportion, becomes a reason to castigate him as contesting from a Muslim constituency. Wayanad is NOT a Muslim constituency. Rumors were first circulated that Pakistan flags accompanied Rahul Gandhi's visit. They were the flags of Muslim League, an alliance partner of Congress. Then another rumor started that Muslim League supporters were told not to wave their party flag for being mistaken for Pakistan flag. That was debunked too with visual evidence.

While minorities are hunted and lynched in one universe in another universe stories abound about conversions for money. India, a popular meme joked, has been under Islamic rule for 500+ years and under Christian rule for 300 years and yet has remained Hindu by a vast majority and therefore what's the big deal now? Nope there's no big deal now except that Modi has happened. Not all the money of Vatican or Middle East can fund converting India to Christianity or Islam. Yesterday BJP's chief in the state of Kerala has said that one has to only remove the dress of a man to know if he's a Muslim.

Much of what we see is really not new. Social media brings these to us faster and with visceral immediacy. Social media is also becoming a threat to Indian democracy (and yes I'll be sharing this blog on Facebook). India, analyst Tarun Pathak told Wall Street Journal, "is now the world's cheapest country to spread fake news". Another analyst estimates that "some 13.7 billion WhatsApp messages are sent every day in India". All parties indulge in this but BJP probably is the leader. Their echo chambers ricochet with not just fake news but hate speech. Not all universes are alike.

Modi's supporters spend their waking moments jeering at Rahul Gandhi as 'Pappu' and forwarding memes about Rahul's intelligence or lack thereof. In another universe Modi made a fool of himself, on recorded video, trying to spell the word 'Strength' and explaining the mathematical formula (a+b)2.

Which universe will triumph when the votes are counted?

Only W.B. Yeats can do justice to the moment.

Turning and turning in the widening gyre   
The falcon cannot hear the falconer;
Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere   
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst   
Are full of passionate intensity.


References:

1. https://www.livemint.com/elections/opinion/opinion-leaving-maai-baap-behind-this-is-an-india-rising-elections/amp-1554900859061.html
2. http://www.forbesindia.com/article/india-rich-list-2018/indias-tryst-with-taxes/51833/1
3. Modi Mirage https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2019-04-11/modi-mirage
4. https://www.cnn.com/2018/07/16/asia/india-whatsapp-lynching-intl/index.html 
5. https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/as-mob-lynchings-fueled-by-whatsapp-sweep-india-authorities-struggle-to-combat-fake-news/2018/07/02/683a1578-7bba-11e8-ac4e-421ef7165923_story.html?utm_term=.a0e3878fa6ad
6. https://www.wsj.com/articles/fake-news-is-rampant-on-whatsapp-as-indian-elections-loom-11554055428
7. https://www.thenewsminute.com/article/voters-don-t-have-right-know-source-political-party-funds-ag-venugopal-sc-99867
8. https://www.indiatoday.in/crime/story/bjp-has-highest-number-of-mps-and-mlas-with-cases-of-crimes-against-women-says-study-1215840-2018-04-19
9. https://www.thehindu.com/news/national/lok-sabha-passes-bill-to-exempt-political-parties-from-scrutiny-on-foreign-funds-without-debate/article23285764.ece
10. https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2018/07/10/india-is-no-longer-home-to-the-largest-number-of-poor-people-in-the-world-nigeria-is/?utm_term=.ce61edc8498e
11. https://indianexpress.com/article/opinion/columns/india-is-middle-income-now-raise-the-poverty-line-5239269/
12. https://en.wikipedia.org/wiki/Cow_vigilante_violence_in_India_since_2014








Tuesday, March 19, 2019

Dalit Film and Cultural Festival: Voices of Oppressed. And some disappointments. Dalit Hatred of Gandhi

I've lived in Thanjavur, Tamil Nadu for nearly 20 years till 1998, before leaving for USA and during my last visit in August 2015 posters announcing an upcoming commemoration of Immanuel Sekaran who was brutally murdered in one of the worst caste riots in Tamil Nadu in 1957. This was new.  The town of Keezhvenmani saw the worst massacre of Dalits in 1968 when 28 women and 16 children were burned alive. It took decades and the freedom of internet to get a decent documentary, 'Ramiah's hut', published. While both of those atrocities were well known they remained as folk lore and anecdotes with no possibility of wider attention. In this backdrop the recent political assertion of Dalits and the opening up of spaces where Dalit topics find expression is a welcome and long overdue change. One such happening was the Dalit International Film Festival that was held in Columbia University in February.

Dalit Film and Cultural Festival (DALIFF), held on Feb 23rd and Feb 24th, in New York City at Ambedkar's alma mater Columbia University was organized by US Ambedkarites. The festival featured the following on Feb 23rd when I attended: Pariyerum Perumal, directed by Mari Selvaraj; Kaala, directed by Pa. Ranjith, Paavsacha Nibandhan, a short film by Nagraj Manjule. The event featured panel discussion led by Suraj Yengde with Manjule, Ranjith and Niharikha Singh on the panel.

'Pariyerum Perumal' is a gritty telling of the bloody saga of honor killings in a village where Dalits and OBC's (Other Backward Classes) live cheek by jowl. 'Kaala', starring Rajinikanth and Nana Patekar, is known better for loading the movie with Dalit symbolisms, unseen in a Tamil movie until then, than for its cinematic narrative.

Pa. Ranjith (Image Courtesy 62475313.jpg)
Pa. Ranjith redefined caste portrayals in Tamil movies and particularly with portraying Dalit centric themes. Ranjith's political activism has colored both his supporters who swear by him and his detractors who swear at him. While neighboring Kerala is known for artsy movies Tamil Nadu's filmdom has only thrown up mediocrities like K. Balachander and overrated filmmakers like Balu Mahendra. K. Balachander, awarded India's highest honor for a film maker, the Dada Saheb Phalke Award, for a long time thought that capturing a plastic maudlin stage drama on celluloid is all there is to cinema. The problem with criticizing Ranjith's film making talent is that there is quite a crowd who do it out of animosity towards his caste and most importantly his politics. Many who disliked Kaala did so out of being peeved at his portrayal of a much loved and revered deity of Hinduism and Hinduism itself.

It is not uncommon to find Ambedkar statues in Tamil Nadu and across India in an iron cage to prevent upper caste rowdies from vandalizing it. Madurai and its neighboring areas burst into a caste conflagration just because the then government decided to name a transport corporation after a lower caste chieftain. Journalist Vaasanthi recounted how a boy of 10 years old told her that he'd not step foot in a bus named after a lower caste person. Even now as alliances are being stitched to face oncoming polls one of the major parties is stepping gingerly around the fact that a key partner is a Dalit party. Having a Dalit party in the alliance has the potential to alienate other voters particularly from the OBCs. This is not just an open secret but a openly talked factor in analyzing who'd romp home and why. In this context one has to appreciate the commercial difficulties and daredevilry in making a movie that features Ambedkar portraits liberally in scenes. Ranjith also featured figurines of Buddha in the scenes while mercilessly skewering Hinduism. All of that colored audience reactions. Whether Ranjith's movies are artsy or not is beside the point but one has to concede that he or his movies cannot be ignored.

Marathi filmmaker Nagraj Manjule shot to prominence when his debut short film Pistulya won the National Award for Best First Non-Feature Film of a Director (Sigh, really there's a category like that?) in 2010. Following that was his first feature film 'Fandry' which bagged the 'Indira Gandhi Award for Best Debut Film of a Director. 'Sairat', released in 2016, was selected for Berlin International Film Festival. With such acclaim Manjule's 'Pavsacha Nibandh', 2018, a short film that drew from the circumstances of his own life was an easy choice for the festival.

Pavsacha Nibandh narrates the story of a boy in an impoverished village studying in a government run school. One day the class is assigned to write an essay on rain and it so happens that heavens pour forth in torrential rain that day over the village. The boy and his sister try to get home but their father who has the keys is missing and later found in drunken stupor on a roadside. Then mother and children lift him up and drag him home. Once home the boy still has no time to write the essay and instead has some chores and next day the teacher administers corporal punishment to the erring boy for not completing the home work while his classmates did. There the movie ends. I wondered what was the movie's message on caste because the boy was studying a government run school where his classmates are equally impoverished and if anything it is the alcoholism of the boy's father that makes his already difficult life become unbearable.

Nagraj Manjule (Image Courtesy _dada07d6-4966-11e8-b38d-ae9d3b5e5930.jpg
The audience probably had a heavy sprinkling of Tamils because of Ranjith and he was accorded a rousing reception when he took to the stage at the end of the screening of Pariyerum Perumal, a movie he produced. Suraj Yengde moderated a panel discussion. The panel honored P.K. Rosy, India's first Dalit actress.

Jayan Cherian, director of acclaimed movie ' Papilio Buddha', about Dalits of Western Ghats being displaced by the government, was critical of the caste environment of Kerala. Both Yengde and Cherian sought to completely discredit the notion that Kerala, being dominated by Left Wing politics and ruled by Communist party, was progressive and egalitarian. Cherian chided the casteism that's entrenched amongst Kerala's Christians. Y engde made a snide remark about Kerala 'supposedly' electing the World's first communist movement. That was uncalled for. Cherian and Yengde, echoing the resurgent Dalit movements today, spoke of Dalits embracing Buddhism. While Buddhism eschewed caste the lands where Buddhism reigns today are soaked in blood. I find this demonizing of Hinduism while ignoring the history of Buddhism as unfair to how religion, any religion, operates as an organization.

Nagraj Manjule spoke of the importance of Dalit voices adding a different perspective. While having a diverse demographics is supposed to bring diverse intellectual perspectives in any group the suggestion that reading Ramayan from Raavan's perspective will make Rama look like a villain is complete utter nonsense. Ram and Raavan are not interchangeable heroes like Hector and Achilles. It is this sort of chicanery that gets under the skin of even apolitical or progressive Hindus. Completely unnecessary provocation and it doesn't do justice to the idea of diversity.

Ranjith faced a softball query as to why the heroines in his movies were fair skinned. Ranjith defended the choices saying it is a stereotype to expect Dalit women to be dark skinned and that one of his own relatives was a fair skinned woman and was named 'Pappathiamma' (the word is a slang for a Brahmin woman). He also said that Easwari Rao, one of the lead women characters in Kaala, is of dark complexion and delivered a powerful performance. The answer is actually less than an answer. Why should a Dalit woman be named 'Pappathy'? Of course there's a stereotype that only a Brahmin lady can be fair skinned and that a Dalit being fair is exceptional and hence the name. Of course, this is my reasoning. As for Easwari Rao it appears Ranjith first approached Kasturi Shankar, a fair skinned actress and a Brahmin for the role. That Easwari gave a powerful performance and became spoken about is due credit to her but it is North Indian and very wheatish looking Huma Qureshi who plays the key role.

Asked about receiving financing for his ventures Ranjith said that he did face difficulties. It is possible his difficulties especially for his first few films were both because he was a newbie and due to the caste themes he wanted to portray.

Ranjith said he grew up reading novels and watching movies that depicted Dalits as artless and that irked him. His use of a hip-hop group in Kaala was highlighted by a fellow panelist. Hip-hop has achieved, in the US, a status of protest songs and that too was mentioned. This then begs the question of Ranjith's own portrayal of Dalits in his movies. A question was asked why his lead characters in Kabali and Kaala were negative portrayals, as dons. Ranjith demurred that in Kaala the character is not that of a don but a local powerful man protecting the interest of his people. This is hogwash. I too have wondered about the portrayal of Dalits in his movies. Even in the cultural center that he recently helped create only Parai, traditionally associated with Dalits, was featured and there was no space for, say, a Nadhaswaram, an instrument equally associated with other oppressed castes. And why not have an event featuring a Dalit carnatic musician?

Niharikha Singh, winner of some beauty contest and a Dalit, was the shocker for how much she was a misfit in the panel. Yengde framed a lengthy question for her literally putting words into her mouth by asking her supposed struggles as a woman in the beauty business and as Dalit woman at that. What a disappointment it must have been for him to hear her say that when she started out she did not speak of any identity and that she was just in it for her own survival. She also added, quite stupidly, "I look rich but I am not rich".

Suraj Yengde was the animating spirit of the festival exuding youthful cheer, the occasional irreverent  whistle and his unique hair style.

Suraj Yengde (Image Courtesy dscf3117eugenie_baccot_photography_c_2018.jpg)
India has, for a long time, had a wealth of literature portraying Dalit lives and concerns and an occasional movie here and there has done justice, perhaps, to such topics. It is a credit to Cherian, Ranjith, Selavaraj and Manjule that their movies are now mainstream and are presenting Dalit lives in an unvarnished manner. It is a testament to the Dalit movements that there is interest in Ambedkar's writings now beyond just passing familiarity of him as "their icon". The festival had displays of many books about and by Ambedkar. Sadly, they were only for display. The books included Government of India produced books.

So, what were my disappointments?

An earlier mini-session had my head spinning hearing comments like "can I speak in English? Will that be Brahminical?" and "oh sorry I started off in Hindi instead of Marathi, that was Brahminical". What nonsense is this?

First, Suraj Yengde. Yengde, Harvard's website says, is an "inaugural post doctoral fellow at the Initiative for Institutional anti-racism" as part of the Shoresenstein center. He is also referred to as "academic activist". Maybe Harvard doesn't realize that that's an oxymoron. Academics loose academic objectivity when they become activists and become less than academic. They become polemicists. Classic examples are Paul Krugman, a shill for the Democratic party now, and Cornel West, who has crossed from even polemics to being sheer agitprop. At least they have a body of work when they used to be just academics. Yengde is yet to produce any seminal work of note. I did wonder if he's helping Dalits or helping himself or being symbiotic in organizing festivals like these in Columbia and Harvard universities.

An interview by Ambedkar in 1955, is cited by Yengde as one in which he "debunks", Gandhi's, "faux admonition of hierarchy" and that "Gandhi wrote about egalitarianism in English while promoting the suppression of oppressed caste groups in Gujarati". This was Ambedkar at his venomous best, if one were to discount what he wrote when Gandhi was assassinated. Even Churchill was kinder to Gandhi. What Ambedkar was plainly false and venomous. He did not cite any evidence. Only social media warriors cite such quotes and smugly ask "so can you prove it is not so". When an academician cites such slip shod claims in an oped he's not just being an activist but a mischievous propagandist.

Gandhi did not lack critics in his own day. Many were bilingual and if he was a Janus faced hypocrite he'd have been mercilessly called out. The charge about Gandhi's support for Varnshrama is never, ever made, by citing him fully. But then Dalits, very unfortunately, have decided that to propagate Ambedkar they'd have to throw the kitchen sink at Gandhi.

I found Yengde's essay on Ambedkar's foreign policy, in a book he co-edited with Anand Teltumbde, to be abjectly shoddy work that was more interested in promoting conspiracy theories about Brahminical cabal controlling India's foreign policy than in outlining any coherent foreign policy articulated by Ambedkar, assuming there was one. Ambedkar, Yengde says, chided India's "colossal expenditure on building defense capabilities" as being at the behest of the "elite Brahminical class". This is laughably stupid. Gandhi was capable of stupidities and Ambedkar was equally capable. Only, in the case of Ambedkar, it is coupled with venomous hatred. Of Malcolm X an American documentary said, 'the hate that hate begets'.

Though I did not get to watch 'Papilio Buddha' at the Festival I watched it in Youtube.  The movie takes a genuine issue of land possession and freights it with unremitting hatred of Gandhi. Churn was being intellectually dishonest in using Joseph Lelyveld's book to allege Gandhi had homosexual relationships with Kallenbach. A character crudely says "I love Gandhi because...he can fuck a man too". Then towards the end Gandhi's effigy garlanded with slippers is burned. Gandhi cap wearing politicians come chanting and unleash a police lathe charge and in the melee a statue of Buddha is kicked around. Maybe Cherian can get the opinion of Rohingyas about Buddhists. Lelyveld titled his biography of Gandhi, "Great Soul" and delves in great depth into Gandhi's battles against untouchability. If Cherian had, in the movie, taken an unflinching look at casteism in Kerala churches he may have faced greater opposition.

Like Cherian, Ranjith is equally ignorant of history and has only consumed Ambedkar's propaganda. A chance 10-15 minute chat with Ranjith, with three others around, was interesting. Ranjith is truly animated about the topic of land owning privileges and how Dalits have defrauded of their privileges. That was the central theme of Kaala, too.

While the word 'Brahminical' is freely bandied on stage here, away from the podium, Ranjith was narrating about Dalit problems with OBCs in village after village. He bemoaned how one OBC caste controls the entire mom and pop retail shops in many cities. He listed several instances for several minutes about many castes that oppress Dalits. Hearing all that I interjected and asked him, "there is one caste you've not mentioned in this ten minutes, the Brahmins". My point was that the real problem for Dalits, in Tamil Nadu, is with OBCs and not with Brahmins. Then the bystanders, completely sympathetic to anything Ranjith would say and having been fed on Tamil Nadu's staple diet of anti-brahmanism, sparred with me.

Ranjith and the bystanders argued that they are only scolding 'Brahminism'. This is a shopworn lame excuse that the Dravidian party hate merchants use to slither their way out of them being spineless to criticize other castes, notably the Thevar or Vanniyar communities with which Dalits have the most problems in Tamil Nadu today. It is easy to scold Gandhi and Rajaji from a stage than to even murmur a word against Muthuramalinga Thevar or Dr. S. Ramadoss.

The group and Ranjith insisted that 'Brahminism' is only a label for a casteist attitude and that it applies to anyone who exhibits those. Let's not fool ourselves. The word 'Brahminism' is immediately associated with Brahmins as a community and no one, mentally, associates it, readily, with other communities like a community neutral word like "communism' or 'capitalism'. This intellectual dishonesty has to stop. Ranjith is either making an honest mistake or he's being mischievous.

Then I asked about Gandhi. Immediately the group let out a sarcastic chuckle to mean "are you even serious". Ranjith mentioned that Gandhi was unsympathetic to Dalits who were striking work at the Binny Mills. This is unmitigated nonsense. First of all, Dalits were not striking work but were 'strike breakers', meaning, they broke ranks with the striking workmen and went to work. This created a tension along the fault lines of caste. The strikers were trying to intimidate Dalits to join them. This is not very different from how african-american workers once excluded from unions were employer friendly. In that tense situation Gandhi was touring Tamil Nadu extensively. Here's Gandhi addressing a labor meeting on Sep 16th 1921:
I would ask you not even to go to them to wean them from their service. Believe me when they find that you exercise no pressure against them, they will of their own free choice and accord come to you. Nor will you consider that they are low caste and you are high caste.
It was the time of Khilafat agitation and prior to this the relationship between Dalits and Muslims had been poisoned leading to the Puliyanthope riots that resulted in loss of life. D. Veeraraghavan's well documented, "The Making of the Madras working class' also stresses how Gandhi sought to protect the Dalits from the strikers.

Remembering the short film 'Paavsacha Nibandhan' I asked whether Rajaji's championing of prohibition would be a good idea. Now, I was being mischievous knowing what emotions the name Rajaji would evoke. Immediately the phrase "ah. hereditary education guy" ( குலக் கல்வி) was pronounced. Of course that too was the result of a Goebbelsian propaganda by the Dravidian parties. Was Rajaji a devout Brahmin? That he was. But was he a casteist? Not at all. Absolutely no. Rajaji was deeply involved with the labor unions during the Binny strike. It was Rajaji who set animation the temple entry bills, starting of a bit cautiously, thus antagonizing Dalit leader M.C. Rajah, and then widening the scope during his first Chief Ministership of Madras Presidency.

Gandhi and Rajaji, any honest biographer or student of history would readily concede had their biases and blind spots. So does Ambedkar. Ranjith rounded off the discussion by asking me to read Ambedkar's "what have congress and Gandhi done for the untouchables". I've read it. Does it have justifiable criticisms, yes. Is it unsympathetic to what maybe good intentions that were not carried out well? Yes. Does it lob unfair accusations at Gandhi and Congress? That too, yes.

Pa. Ranjith bows to the political pressure in Tamil Nadu to acknowledge the patron saint E.V. Ramaswamy. Whether it is in the imagery of his cultural center or at this festival which Gandhi is freely lampooned E.V.R is revered. If Dalit intellectuals were honest they'd not do this. Immanuel Sekaran was murdered during the caste conflagration at Muthukulathur. Anyone who studies, honestly,  E.V.R's conduct during those riots and studies Gandhi's efforts at Naokhali and Calcutta will know the difference between a rabble rouser and a Mahatma.

As Muthukulathur teetered on the edge of bloody riots E.V.R pompously declared, "why would I send my black shirt army to Muthukulathur? Do I want them to die? Let these caste fight amongst themselves". Gandhi threw himself into the caldron of hatred at Calcutta and only two possible outcomes were acceptable to him, either peace returns to the city or he dies in the attempt to bring peace. Ranjiths, Yengdes and Cherians will never understand Gandhi. After the carnage at Keezhvenmani E.V.R released a stinging statement scolding, wait, hold on, not the real perpetrators, the Naidus, but Brahmins. This is who E.V.R really was.

Dalits, with justification, criticize Gandhi for prioritizing temple entry over access to education. Gandhi probably thought that if temple entry happens then the rest will be relatively easy. That aside there's merit in that criticism. But what was E.V.R's contribution? This was a man who never understood education or its value. Citing rising unemployment E.V.R nonchalantly tells an interviewer that he'd rather close down the colleges. Does this man have any moral right to scold C.Rajagopalachari?

The common entrance exam for Medical colleges, NEET, caused a furor in Tamil Nadu because of the death of Anita, a Dalit girl, who had scored good marks in the +2 exam but did not score enough in NEET exam. She committed suicide. Ranjith and many Dalits were angry at the test and government for implementing it. The exam was characterized as a conspiracy against Dalits. Of course there's absolutely no merit in that argument since other Dalits in Tamil Nadu and elsewhere had qualified. What no one thought of questioning was the pathetic state of education in Tamil Nadu (see my blog on NEET https://contrarianworld.blogspot.com/2017/10/neet-exposes-tamil-nadus-shoddy.html ). Tamil Nadu leads the nation in education loans because the successive state governments, in E.V.R land, had completely abandoned educational sector to rapacious profiteers in private sector. It is easy to make a movie like 'Pavsacha Nibandh' but it requires honest discussion of issues and more ground level efforts to address real issues.

Can India do better for Dalits? Of course it can. Do Dalits experience unique oppressions? Yes they do. But is India a desolate Nazi state of oppression? Not at all. It is dishonesty to characterize India that way. That Cherian can make a movie mocking Gandhi as homosexual and portray an effigy of Gandhi being burned and have India's censor permit it, shows that Dalits have their spaces and freedoms too. Likewise for Ranjith's Kaala that demonizes a religion and a much revered God and yet becomes a block buster. Yengde gushed that Manjule only has to make a movie or a short film and the awards come calling.

It is time hateful rhetoric is eschewed. If one does not know how to criticize without being hateful then it is tragic. Criticize Brahmins all you want when it is they who are oppressing or instituting exclusionary practices, as in Carnatic music but to simply weasel out of criticizing other communities by using a convenient label, 'Brahminical', is dishonesty that'll only serves to protect the true oppressors. The words 'Brahminism' and 'Brahminical' have a place in academic discourse but it should used with care and academic precision. That 'Brahminical patriarchy' placard is, again, laughably stupid. Patriarchy exists in every culture and society. Brahmins did not invent it. Don't credit them with everything and bemoan later that they think they invented the world.

A much needed attention to Dalit issues and forums to express their issues are now being available. Let there be no whitewashing. Be unsparing about the iniquities and the oppressions but spare a thought for real issues and real solutions.


References:

1. Panel Discussion Recording https://youtu.be/MAyOBcE1rKU
2. Immanuel Sekaran https://en.wikipedia.org/wiki/Immanuvel_Devendrar
3. Keezhvenmani https://en.wikipedia.org/wiki/Kilvenmani_massacre
4. Suraj Yengde's Harvard profile https://scholar.harvard.edu/surajyengde/about
5. Suraj Yengde's column ' Perils of Gandhiplomacy' https://indianexpress.com/article/opinion/columns/perils-of-gandhiplomacy-mahatma-gandhi-statue-india-independence-3058820/
6. Pa. Ranjith's Anti-Brahminism (Tamil blog) https://contrarianworld.blogspot.com/2017/10/blog-post.html
7. My blog on why i reject E.V.R (Tamil blog) https://contrarianworld.blogspot.com/2017/11/blog-post.html
8. My blog on E.V.R (Tamil blog) https://contrarianworld.blogspot.com/2017/09/blog-post.html
9. Papilio Buddha movie (with English sub-titles) https://youtu.be/EHm1v0vrOWU
10. Pistulya https://www.youtube.com/watch?v=ovimYnrk07o
11. https://en.wikipedia.org/wiki/Nagraj_Manjule
12. https://en.wikipedia.org/wiki/P._K._Rosy
13. Pa. Ranjith https://en.wikipedia.org/wiki/Pa._Ranjith
14. http://icls.columbia.edu/events/dalit-film-and-cultural-festival-daliff/
15. Pavsacha NIbandh https://youtu.be/SV9NPeAybN0