Thursday, August 25, 2016

Dad, A Life at Many Levels: Mundane to Sublime and Everything in Between

"நின்றான், இருந்தான், கிடந்தான் தன்கேள் அலறச் சென்றான்" என்ற சராசரி வாழ்க்கை வாழவில்லை அப்பா. A year ago today dad left, as Reagan put it, 'the surly bonds of earth to touch the face of god'. He lived a simple and honest life and managed to leave not just memories but changed lives. Eulogizing the death of JFK Jr. Roger Rosenblatt called the expression "untimely death" a "cant expression" and wrote that "when a man dies, a civilization dies with him. Whatever constituted his being-- his gait, manners, tone of voice, political opinions, appearance, his particular use of language, philosophy, sense of beauty, sense of style, his personal history, ambitions, his smile--all go". That eulogy was aptly titled "The Measure of Life".

My brother and I took a boat ride in the Lake District in UK and as talk turned about our father we both marveled that for a man who came from a very humble and unintellectual background his interests were encyclopedic. We marveled at how a man born to a humdrum life insurance agent and lived his life mostly in a parochial small town had a diverse spectrum of interests. From Bharathi to Shelley, including Tamil film lyricists; from an interest in Mozart to Rabindra Sangeet, including Carnatic music and film music; from Jeyakanthan to Bernard Shaw; from enjoying Rex Harrison to Sivaji Ganesan he was of his times and beyond at the same time. If his wide ranging intellect was impressive his steely sense of morals was unshakeable and his ethics were unimpeachable. Sure he was human too with his mercurial temper and more.

Dr. T.Kannaiyan (August 2nd 1941 - August 25th 2015)
As an impulsive school boy I had volunteered to compete in the annual competitions for elocution and essay writing, both Tamil and English. From my 6th grade to my college days I've won many a competition, particularly elocution contests and I owe it all to dad. Dad took a pocket tape recorder and a blank cassette for training me. While lengthy introductions filled with honorific epithets addressing the judges, the authorities and the audiences were popular as opening remarks dad dispensed with it and went with a simple 'Good evening everybody'. That saved time when a speech was restricted to just 5 minutes. It remains my signature opening even today. Then he tutored me in the art of public speaking. Voice moderation, appropriate gestures, how to rest the hands on the lectern, how to scan the audience from one end to another, how to give a gentle smile at appropriate junctures and more. Then he made me speak out what he written about Gandhi and recorded it. He'd then play it back pausing it every now and then to show what was wrong and how to correct it.

Many students recalled what a wonderful teacher he was in Tanjore Medical College. Dad loved to teach. He'd never be didactic. His lectures were filled with humor, good natured humor. He despised silly scatalogic humor that is still quite the staple in India. He hated obscene and silly jokes about women on TV. When a student was too ill to take classes dad recorded a course on cassettes and sent it to him. There was nobody that he would not teach to and there was no one he'd not learn from. When a student mentioned Saul Bellow dad just got up and grasped his hands saying "oh, who in this small town would even mention Bellow". Till the very last he read about what was new in his field, ENT.

Pride in his work was paramount for dad. He was uncompromising when it came to his professional knowledge, how he treated his patients and his ethics. In a profession that is plagued by unethical conduct dad was above reproach. He never earned a single dishonest penny in all his career. He never took commissions from medical representatives or laboratories or nursing homes. There was never a surgery performed that was not necessary. He took care to write honest prescriptions that only had what was necessary and when cheaper drug alternatives existed he insisted on only writing them. His prescriptions are models of clarity. For a doctor his handwriting was beautiful and legible and he wrote detailed instructions for the exact timings to take a medicine and even included details about acceptable food choices post-surgery. He never hesitated to refer a patient to a better surgeon when situations demanded. Though he had a testy relationship with his one time chief surgeon he'd refer patients requiring intricate microscopic surgeries, the kind that was not commonly done in Tanjore, to him. He never treated a patient who needed a different specialist.

One reason why his students adored him was that unlike many doctors he treated house-surgeons (resident doctors) as human beings. When it was common to dish out sexist insults he never did that. Seeing him call a resident doctor "sonny" they took to calling him "Dada".

"Learn from my mistakes" he would say to us boys. As a young doctor with a short temper he once came home to boast to his dad how he flung an instrument in an operation theater that his attending nurse had handed wrongly but got reprimanded by his dad that "had her dad had enough money to educate her to be a doctor would she have suffered today". In a profession that looked down upon nurses he treated them with great respect. After he passed away a nurse saw my mom at a nursing home and came up to her and said "madam, sorry for your loss, he treated us so well".

Going to Chennai from a small town for his MBBS and away from the thumb of a very stern father he squandered his undergrad days. Though he cracked a state prize in his MS (Master of Surgery) he regretted how he tormented his aging dad by not being a good student. Dad was quite forthcoming above what he was not proud about himself. He was quite a terror in his college days. Egged on by classmates he once took a junior girl and dunked her into a water fountain. I've never heard him speak of that incident without regret. Much later as an examiner frustrated at a student who was plainly a failure he took out his wallet and wagered that the student would flunk the next question too. Next day he regretted that it was conduct unbecoming a teacher.

Temper, he'd confess was his undoing."My only enemy is my tongue" he'd often say. Quick to be angered he could let loose a string of choice bilingual expletives in vernacular and English. He could, as Henry Higgins would say in 'Pygmalion', curse like a sailor.

A devout Christian he taught us to be courteous and not wipe out the sacred ash the mom of a Hindu friend would apply on our forehead when we headed to our exams. Living in a mixed neighborhood he commanded respect from all and was courteous to all. To the entire street he was the first doctor on call for anything they needed.

Faith in Christ was central to his life. He'd often quote from the 'Book of Esther' words to the effect that one is possibly in a special position only to do good to others in their moment of need. He'd also add that as Esther's uncle reminds her that if does not rise up to the occasion help will still come to needy from above. While he'd gladly go to any temple he'd not step into the sanctum sanctorum out of respect for true believers of the faith. He enjoyed reading all religious texts or religious classics or the epics of India.

Though devout he was nevertheless a man of science. On science he was uncompromising. When religion stood in opposition to science he would unhesitatingly side with science. He loved reading books on science. Mediocrity and pseudoscience would anger him. He loved succinct writing that is lucid and clear.

Science supplied reason and religion gave him a moral compass. Besides religion he also learned liberally from literature. Shaw's 'Caesar and Cleopatra' that portrays a very generous and magnanimous Caesar was a big inspiration for him. Shylock's monologue lamenting that a Jew is as human as others was almost a credo for my father. He discovered Ayn Rand much later in life and saw her as inspirational. A little known fact is dad loved Tamil literature too very much. While he was not a serious student of literature he was a discerning reader. And yes my name does come from N.Parthasarathy's 'Kurinji Malar'. Verses from Tamil literature were his favorite repartees. He could recite entire sections of Silappathikaram and Bharathi, of course, copiously. Rudyard Kipling's "If", Leigh Hunt's "Abou Ben Adham", Tennyson's "Brook", Wordsworth's "daffodils" were among his most loved poems.

Dad was no crusty intellectual. "Have fun but such fun that you would not be ashamed to tell your children" was his favorite aphorism and one that he lived by. He was an entertainer who could literally play act a Sivaji Ganesan movie or 'Pygmalion'. To all his nephews and nieces and our friends he was no forbidding elder but one they all could join in laughter with, unlike most of their own dads. He was no prude and could regale everyone with the specialness of "Roop Tera Mastana" or how a drenched Padmini in "Jish Desh Mein Ganga Behti Hai" would make hearts flutter by exhaling and heaving her bosom. Though not a prude he disliked gratuitous vulgarity and titillation for the sake of titillation.

'I'm a perfectionist' he often would say and lived up to it. Whether it is the fabric of a pant material or the choice of a type of paper for his souvenir; whether it is a surgical suture or writing song lists on cassette sleeves nothing was too small to be prefect about. He always wanted only wholesome experiences. Seeing his kids losing themselves in Tamil film songs he sought out his good friends, descendants of Abraham Pandithar, to record choice Western Classical music. He gave them blank cassettes with the instruction "don't split a musical piece between two sides of a cassettes, leave blank spaces if required, its ok to waste tape space rather than having to switch cassette sides while listening to a piece of music".

Nothing disgusted dad more than mediocrity and especially pseudo-scholarship. He'd often narrate an incident about his professor who when treating V.K. Krishna Menon told him "your problem is you don't just call a spade a spade but you call it a bloody spade". Dad always called a spade a bloody spade. A friend recently said that I'm the 'uncrowned king of being caustic'. As we often joke in our home I'm, after all, a chip of the old bloke (we always said 'bloke' instead of 'block'). While he would be eager to call out a 'bloody spade' none can match him in encouraging talent, irrespective of age. Tasked with bringing out a souvenir for a prestigious conference held for the first time in Tanjore he sought out little known names, the oft ignored 'roadside pimpernels' he called them, to write articles. He has brought out publications to shine a light on students.

Family was everything to my dad. A doting son, he got himself transferred out of Madras to come and be with his father and provide medical care. It was a career altering decision and one that he took much against the advice of practically everyone. Then when he was promoted and transferred he resigned rather than see his boys grow up from a distance. He went to great lengths to ensure we boys never lost out on academic or extra curricular enrichment due to growing up in Tanjore. In high school we would get NCERT text books that my cousins in Madras used to reading from. "Go for the horizons", "I should be known in your schools as your father and not the other way", "don't choose soft options. Soft options like literature and politics are bromides, science is the ultimate" used to be his set of oft repeated aphorisms. He'd have been the first ENT surgeon in all of India to have majored as a plastic surgeon too but for an asinine dean who made him withdraw his application not wanting to set a precedence. Time and again dad swallowed disappointments in his profession out of pragmatic concern to keep the family running. Like any family there'd be squabbles with relatives but if there was any medical help needed nothing would stop him and he'd go all in to be of support. Caesar's magnanimity was not an idle belief but a creed to live by for him. He was deeply attached to the extended family and they to him.

As dad declined in health and became an invalid for nearly 10 months mom and his friends supported him like a rock of Gibraltar. Dad had submitted his resignation nearly 30 years ago and literally stopped practicing as a doctor nearly a decade ago and yet the reservoir of good will that he had cultivated was unbelievable. For a person who was uncompromising in how he lived and very discerning in his choices I was stunned to see so many rallying to his side and supporting him with only one aim "he should not suffer". It is testimony that in a world spiraling downward into a decline of morals there are still those who value a well lived life.

American pediatric neuro-surgeon Ben Carson's autobiography would end with the line "my two sons are my everything". Dad had underlined those words in the copy I gifted to him.

Dad lived a fulfilling life and blogs can never do justice to any life, much less one like that he led. I've only touched upon vignettes of his life. He will forever be missed for he was more than just dad to me and my brother, he was a soul-mate. A good movie, a place of history, a good book, fine poetry, a musical performance, a fine piece of clothing, a tasty food, a luxurious restaurant, a well appreciated blog of mine or a seminar my brother delivers and in so many innumerable moments his memory would forever linger in our minds.

இன்று கோகுலாஷ்டமி. அப்பா அடிக்கடி பாரதியின் கண்ணண் பாட்டிலிருந்து 'நண்பனாய், மந்திரியாய், நல்லாசிரியனாய், பண்பிலே தெய்வமாய்" என்ற வரியை மேற்கோள் சொல்வார்கள். எங்களுக்கு என்றும் அவர்கள் அப்படித்தான்.

Dad's most loved lines from Shakespeare was what Mark Antony would say of Brutus and they'd apply to dad too, "the elements were so mixed in him that one day all nature would say 'this was a man'".

Sunday, August 7, 2016

'Gandhi's dress, a 'costume': Mathimaran's Calumny. "காந்தியின் உடை ஒரு 'காஸ்டியூம்' - மதிமாறனின் அவதூறு"

திராவிட இயக்கத்தினருக்கே உரித்தான வரலாறைப் பற்றிய அறியாமையும் அதனாலேயே உண்டாகும் தடித்தனத்துடனும் மதிமாறன் என்பவர் காந்தி தரித்த உடையை ஒரு 'காஸ்டியூம்' என்றும் ஏழைகளின் ஏழ்மை குறித்துக் கவலைக்கொள்ளாதவர் என்றும் மாட மாளிகைகளிலேயே காந்தி தங்கினார் என்றும் அவதூறாக எழுதியுள்ளார். அதற்குத் திமுகவில் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு இஸ்லாமியரும் 'லைக்' போட்டுள்ளார். மதிமாறனையெல்லாம் மதித்துப் பதில் சொல்ல வேண்டுமா என்று ஒதுங்குவது சரியல்ல. மறுக்கப் படாத அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும் உரைக்கப்பட்டு உண்மைகளாக உலா வரும் கோயபல்ஸ் தந்திரத்திற்கு நாம் துணைப் போகலாகாது.

அந்த இஸ்லாமிய நண்பரை மனத்தில் நிறுத்தி என் மறுப்புரையைத் தொடங்குகிறேன். அகா கான் அரண்மனையில் சிறை வைக்கப் பட்டது, பிர்லாவின் மாளிகையில் தங்கியிருந்த போது கொலையுண்டது ஆகியன போன்ற தருணங்களை வைத்துக் காலம் காலமாகக் காந்தியின் மீது வீசப்பட்ட அவதூறுகளைத் தான் மதிமாறன் கையில் எடுத்துள்ளார். உண்மையென்ன?

நவ்காளி யாத்திரைப் பற்றி லாரி காலின்ஸும் டாமினிக் லேபியரும் எழுதிய "Freedom at Midnight" புத்தகத்தில் சொல்கிறார்கள், "ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் காந்தியின் வழக்கம் ஒன்றே. உலகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற ஆசிய மனிதன் ஒரு கிராமத்தை வந்தடைந்தவுடன் ஏதாவது ஒரு குடிசைக்குச் சென்று, இஸ்லாமியரின் குடிசையாக இருத்தல் கூடுதல் தகுதி, தங்குமிடத்திற்காக இறைஞ்சி நிற்பார். இடம் மறுக்கப்பட்டால் வேறு குடிசைக் கதவைத் தட்டுவார். 'எனக்கு இடம் கொடுப்பார் யாருமில்லையென்றால் மர நிழலில் சந்தோஷமாக ஒதுங்குவேன்'". மத நல்லிணக்கம் மட்டுமே காந்தியின் குறிக்கோளாக இருக்கவில்லை என்கிறார்கள் அந்த ஆசிரியர்கள். இந்தியர்களின் சுகாதாரமின்மை குறித்துச் சினம் கொண்ட காந்தி கிராமத்தில் கழிப்பறைகள் இருக்கின்றனவா என்று கண்டறிந்து அப்படியில்லையென்றால் எளிமையான கழிப்பிடங்கள் கட்டுவது பற்றி வகுப்பெடுத்தார். காந்தியின் வழியில் விஷமிகளால் இறைக்கப்பட்டிருக்கும் மலத்தினைக் காந்தியே அப்புறப்படுத்துவார். உலகப்பிரகாரமான அன்றாடக் கணக்குகளின் படி நவ்காளி யாத்திரை ஒரு தோல்வியே என்று சொல்லும் ஜோசப் லெலிவெல்ட் அந்த யாத்திரை நடந்து அரை நூற்றாண்டு கழித்து 2009-இல் நடந்த மத நல்லிணக்கக் கூட்டத்தில் அந்த யாத்திரையின் எதிரொலியினைப் பார்த்து வியந்து இது தான் காந்தியின் வெற்றி என்று அவர் புத்தகத்தில் கூறுகிறார்.காஸ்டியூமாம் காஸ்டியூம்.

நவ்காளியில் காந்தி. லெலிவெல்டின் புத்தகத்திலிருந்து.
இந்தியாப் பிரிவினை செய்யப்படும் என்றறிந்தப் போது காந்தி ஒருவர் தான் அது எத்தகைய கொடூரமாக இருக்கும் என்று ஆரூடம் சொன்னார். 'தாயின் கர்ப்பத்தைக் கிழித்து இந்தத் தேசங்கள் பிறக்கும்' என்றார். மதக் கலவரங்கள் வட இந்தியா முழுக்க விழுங்கிக் கொண்டிருக்க வங்காளம் சிதறுண்டால் உள் நாட்டுக் கலகத்திற்கினணையான சூழல் உருவாகி இந்தியாவே சிதறலாம் என்று நேரு, பட்டேல், மவுண்ட்பாட்டன் அஞ்சினர். ராணுவமோ பஞ்சாபில் குவிக்கப்பட்டு விட்டது. காஷ்மீர் எல்லையில் பதட்டம். 1946-இல் நேரடி நடவடிக்கை தினம் என்று அறிவித்து ரத்த வெறியாட்டத்திற்குப் பிள்ளையார் சுழிப் போட்ட முஸ்லிம் லீக்கின் தலைமை கல்கத்தாவில் இந்துக்கள் பழி வாங்கத் தொடங்கினால் குருதிப் பெருக்கெடுத்து ஓடும் என்று தெரிந்துச் செய்வதறியாது திகைத்தனர். எல்லோர் மனத்திலும் எழுந்த பெயர் 'காந்தி'.

காந்தி புனதராகப் போற்றப்படுவதை ரசிக்காத வேவல் மவுண்ட்பாட்டனிடம் "wily Gandhi" என்றார். மேற்கத்திய ஆசிரியர்கள் பலரும் காந்தியின் புனிதப் பிம்பத்திற்குப் பின் ஒரு பனியா இருப்பதைப் பல முறைச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர். அவர் ஏமாற்றுக்காரர் என்றல்ல அவருடைய எதார்த்தவாதம், மக்களின் உணர்வை புரிந்து அவர்கள் அளவில் செயல் திட்டங்களை வகுத்து நடைமுறை படுத்தக் கூடியதும் அதே சமயம் ஓர் உயர்ந்த கொள்கையின் பால் அவர்களைத் தவறாமல் ஈர்க்கும் சாமர்த்தியமும் ஒரு தேர்ந்த அரசியல்வாதியின் நாடகத்தன்மை கொண்ட போராட்டத் தருணங்களை முன்னெடுக்கும் திறன் ஆகியவற்றை வியந்திருக்கின்றனர். கல்கத்தாவில் அந்தக் காந்தி மீண்டும் ஒரு முறை ஒளிர்ந்தார்.

1946 கலவரத்தைத் தூண்டி வழி நடத்தியதில் முக்கியஸ்தரான ஷகீத் சுராவர்தியினைக் காந்தி தன்னோடு வந்து தங்கும் படி அழைத்தார். காந்தி தங்குவதற்குத் தேர்ந்தெடுத்த இடம் பெலியாகட்டா என்னும் சேரி. பெலியாகட்டா முஸ்லிம்களும் இந்துக்களும் வாழ்ந்த இடம் மட்டுமல்ல கலவரங்கள், ஆயுதங்களோடும் வெடிகுண்டுகளோடும், நடைப்பெற்ற இடம். காந்தியின் திட்டம் கேள்விப்பட்ட சர்தார் பட்டேல் எள்ளலோடு "So you have got detained in Calcutta..[in] a notorious den of gangsters and hooligans. And in what company too!" என்று டெல்லியில் இருந்து உள்துறை அமைச்சராக எழுதினார்.

காந்தியும் சுராவர்தியும் தங்கிய 'ஹைதாரி மன்ஸில்' (Hydari Manzil) "ஒரு பாழடைந்த ஒற்றைத் தளம் கொண்ட வீடு. ஒரு கழிப்பறை, ஒரு சார்ப்பாய்" என்கிறார் லெலிவெல்ட். சத்தியாகிரகம் கோழைகளுக்கானது அல்ல என்று சொன்ன காந்தி கலவரத்தைத் தடுப்பதிலும் உயிர்களைக் காப்பதிலும் உயிர் தியாகம் செய்ய அழைப்பு விடுத்தார். தான் அப்படிப்பட்ட முயற்சிகளில் ஈடுபட்டால் தன்னைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கையில் மற்றவர்கள் கவணிக்கப் படமாட்டார்கள் என்று சொல்லி உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டார் காந்தி.

உண்ணாவிரதத்தால் குண்டர்கள் மனம் மாறுமா என்று கேட்ட ராஜாஜியிடம் குண்டர்கள் உருவாக்கப் படுக்கிறார்கள், அவர்களை உருவாக்குபவர்களின் ஆன்மாவோடு தான் போரிடுவதாகவும் அப்போரில் தன் உயிர் போவது உயிரோடு இருந்து ஒன்றும் செய்ய முடியாமலிருப்பதை விட மேல் என்றார். மனங்கள் மாறியது. இந்துக்களும், முஸ்லிம்களும் காந்தியிடம் சரண் அடைந்தனர். மவுண்ட்பாட்டன் "பஞ்சாபில் 55000 எல்லைப் பாதுகாப்பு வீரர்கள் இருக்கிறார்கள் ஆனால் கலவரத்தை அடக்க முடியவில்லை. கல்கத்தாவில் ஒற்றை மனிதர் கலவரத்தை அடக்கி விட்டார்" என்று அதிசயித்தார். அவதூறுக்கு லைக் போட்ட இஸ்லாமிய நண்பருக்கு வரலாறுத் தெரியவில்லை என்று நினைக்கிறேன். காந்தி எங்கே தங்கினார் என்று ஆராய்பவர்கள் அவரால் பிழத்த உயிர்களின் எண்ணிக்கையைப் பட்டியலிடத் தயாரா?

Hydari Manzil as in 1947 (More info and pictures in

அடுத்து டெல்லிச் சென்ற காந்தி வழக்கமாகத் தங்கும் சேரியில் தங்கவில்லை. காந்தித் தங்குகிறார் என்பதாலேயே அடிப்பொடிகள் அங்கு வசிப்பவர்களுக்குத் தொல்லைக் கொடுத்ததாலும் கலவரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பலர் அங்கே குடியேறியதால் இட நெருக்கடி ஏற்பட்டதால் பிர்லாவின் மாளிகையில் காந்தி தங்கினார் என்கிறார் லெலிவெல்ட். அந்தச் சேரிகளில் காந்தித் தங்கிய முன் காலங்களில் அவரைக் காண்பதற்காக எல்லோரும் தீண்டத் தகாதவர்கள் என்று ஒதுக்கப்பட்டோர் வாழ்ந்த அந்தச் சேரிக்குச் சென்றதையும் லெலிவெல்ட் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

இர்வினுடன் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானப் பின் இரண்டாம் வட்ட மேஜை மாநாட்டுக்காக லண்டன் சென்ற காந்தி ஹோட்டல்களையும் அவர் தங்கள் வசதியான வீடுகளில் தங்க வேண்டுமென்றும் விரும்பிய பலரையும் ஒதுக்கிவிட்டு ஏழ்மையான பகுதியான ஈஸ்ட் எண்டில் சாதாரணக் குடியிருப்பில் தான் காந்தி தங்கினார். இறக்குமதித் துணிகளுக்கெதிரான காந்தியின் கொள்கையால் பாதிக்கப்பட்ட லண்டன் மில் தொழிலாளிகள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடி காந்தியை அரவனைத்து இன்முகம் காட்டிக் கொண்டாடினர்.வரலாறில் அதற்கு முன்னும் பின்னும் தங்கள் பொருளாதார இழப்பையும் பொருட்படுத்தாது தங்கள் நாட்டிற்குச் சவால் விட்ட ஒரு தலவைனை அந்நாட்டின் குடிமக்கள் கொண்டாடிப் பார்த்தது கிடையாது.

காந்தி இங்கிலாந்தில் தங்கிய இடம் ( 
தொழிலாளிகளோடு காந்தி (

காந்தி அவரின் அரை நிர்வாணக் கோலத்தில் இர்வினைக் காணச் சென்றது சகிக்காமல் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் இங்கிலாந்தின் பாராளுமன்றத்தில், "கிழக்கில் வெகு பரிச்சயமான அரை நிர்வாண பக்கிரியைப் போல் உடை தரித்து வைஸ்ராயின் மாளிகையின் படியேறி நம் மகாராஜாவின் பிரதிநிதியான வைஸ்ராயோடு சரி சமமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப் போகிறார் (காந்தி)" என்று முழங்கினார். காந்தியை வன்மத்தோடு இகழ்ந்தபோதும் சர்ச்சில் அதனூடாக முக்கியமான ஒரு தருணத்தைத் தனக்கேயுரிய வரலாற்றுத் திறனோடு அடையாளம் காண்பிக்கிறார். காந்தி வெறும் கலகக்காரராகவோ, ஓர் குழுவின் தலைவராகவோ இர்வினைக் காணச் செல்லவில்லை மாறாக ஒரு தேசத்தின் பிரதிநிதியாக வைஸ்ராயோடு சரி சமமாக உரையாடச் செல்கிறார் என்பது தான் அது.

இங்கிலாந்து ராஜாவைக் காணப் போகும் போதும் அரை நிர்வாணமாகவே சென்ற காந்தி மகாராஜா இருவருக்கும் போதுமான உடை அணிந்திருந்ததாக நகைத்தார்.

தண்டியாத்திரையின் போது காந்தி தங்கிய குடிசை வெறும் குச்சிகளாலும் சில ஓலைகளாலும் கட்டப் பட்டது. தன் பரிவாரத்திற்காகச் சூரத்திலிருந்து பால் வரவழைக்கப்பட்டதைக் கேள்விப்பட்ட காந்தி சினந்தார். தன்னோடு நடைப் பயணம் மேற்கொண்டவர்களுக்காகச் செலவழிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பைசாவிற்கும் கணக்கு கேட்டார்.

தண்டி அருகே காரடி எனும் ஊரில் காந்தி பண்ணிரண்டு நாட்கள் இந்தக் குடிசையில் தங்கினார் (புகைப்படம்: Gandhi's hut at Karadi Dandi
தன்னுடைய உப்புச் சத்தியாகிரக யாத்திரையில் பெண்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டாம் என்றார் காந்தி ஏனெனில் பெண்கள் இருந்தால் ஒரு வேளை ஏகாதிபத்தியத்தின் அதிகார இரும்புக் கரம் இளகி எங்கே தன் முழுமையான வன்மத்தைக் காண்பிக்காமல் போய்விடுமோ என்ற ஐயப்பாட்டினால். பின்னாளில் தான் எதிர்ப்பார்த்தக் கடுமையான ஷரத்தை விடச் சாதாரணமானச் சட்ட விதியைக் கான்பித்துக் கைது செய்யப்பட்ட போது காந்தி வருத்தப்பட்டார்.

இந்தியாவை முதலில் அறிந்துக் கொள் என்று கோகலே சொன்னதற்காக ரயிலில் மூன்றாம் வகுப்பிலேயே இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்த்து அப்பயணத்தில் தான் காண நேர்ந்த ஏழை இந்தியா பற்றி மிகக் கவலையோடு காந்தி எழுதியது முக்கியமான ஆவணம்.

மேற்சொன்னவற்றையெல்லாம் படிப்பவர்கள் "சரி, அப்படியென்றால் காந்தியை விமர்சிக்கவே கூடாதா?" என்பார்கள். அப்படியில்லை. அவர் காலத்திலேயே அவர் பிரதம சீடர் நேரு காந்தியின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை நிராகரித்துள்ளார் அவை ஏழ்மையைப் போக்க வல்லமையற்றதென்று சொல்லி. காந்தி ஏழ்மையைத் துதிபாடுவதை நேரு ரசித்ததேயில்லை. பாரதி கூடக் காந்தியின் செல்வத்தை நிராகரிக்கும் கொள்கையை மறுக்கிறார். காந்தியின் பொருளாதாரக் கொள்கையை நிராகரிப்பது என்பது வேறு அவருக்கு ஏழைகள் பால் இருந்த அக்கறையை மறைத்து ஏழைகளைப் பற்றிக் காந்திக்குக் கவலையில்லை என்று அவதூறுச் சொல்வது வேறு.

முன்பொருமுறை அரவிந்தன் நீலகண்டன் காந்தியின் பூர்வீக விட்டின் புகைப்படத்தை வெளியிட்டு காந்தி ஒன்றும் ஏழைப் பங்காளி இல்லை என்ற தொனியில் எழுதியதாக நினைவு. திராவிட இயக்கத்தினரும் இந்துத்துவர்களும் இணையும் புள்ளி காந்தியை வெறுப்பது. கல்கத்தா கலவரத்தை காந்தி அடக்கியப்பின்னர் ராஜாஜி "இன்று காந்தியின் உயிர் இந்துக்களை விட இஸ்லாமியர்களிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது" என்றார். எவ்வளவு பயங்கரமான தீர்க்கத் தரிசனம்.

மதிமாறன் போன்ற உள்ளூர் பீரங்கிகள் முதல் அருந்ததி ராய் போன்ற அரைவேக்காடு உலகப் பிரசித்தமான பீரங்கிகள் வரை காந்தியைப் புழுதி வாரித் தூற்றிக் கொண்டேயிருக்கலாம் ஆனால் உண்மையைச் சிறிதேனும் அறிய முற்பெடும் எவெரும் மகத்துவத்தை எளிதில் அறியலாம். மீண்டும் ஒரு முறை அவதூறுகளை மறுப்பதற்காகக் காந்தியைப் பற்றிப் படித்த போது மீண்டும் ஒரு முறை காந்தியின் விஸ்வரூப தரிசனம் கிடைத்தது.

ஐன்ஸ்டீன் காந்தி பற்றிச் சொன்னது உலகப் பிரசித்தம். ஆயினும் இன்னுமொரு முறை அதை நினைவுக் கூர்தல் அவசியம். "இப்படியொருவர் சதையும் எலும்புமாக நம்மிடையே வாழ்ந்து மறைந்தார் என்பதை வருங்காலச் சந்ததியினர் நம்புவதற்கு மிகவும் பிரயத்தனப்படுவார்கள்".

வாழ்க நீ! எம்மான், இந்த வையத்து நாட்டி லெல்லாம்
தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி விடுதலை தவறிக் கெட்டுப்
பாழ்பட்டு நின்ற தாமோர் பாரத தேசந் தன்னை
வாழ்விக்க வந்த காந்தி மஹாத்மா நீ வாழ்க, வாழ்க!
அடிமை வாழ்வ கன்றிந் நாட்டார் விடுதலை யார்ந்து, செல்வம்
குடிமையி லுயர்வு, கல்வி ஞானமும் கூடி யோங்கிப்
படிமிசைத் தலைமை யெய்தும் படிக்கொரு சூழ்ச்சி செய்தாய்!
முடிவிலாக் கீர்த்தி பெற்றாய, புவிக்குள்ளே முதன்மை யுற்றாய்!


  1. கோவணம் கட்டிய காந்தியும் கோட் சூட் போட்ட அம்பேத்கரும் - மதிமாறன் (
  2. "Mahatma" - D.G. Tendulkar Vol 3 & 8
  3. Freedom at Midnight -- Larry Collins and Dominique Lapierre
  4. Great Soul: Mahatma Gandhi and his struggle with India -- Joseph Lelyveld
  5. Gandhi - William Shirer
  6. On the Salt March: Historiography of Mahatma Gandhi's march to Dandi --- Thomas Weber.
  7. Gandhi's Visit to London (a short documentary ) 

Sunday, July 31, 2016

T.M.Krishna's Magsaysay Award: A Rebuttal to Jeyamohan and the Hindutva Brigade

T.M. Krishna, for the sin of speaking a simple truth about the crusty exclusiveness of a major art form and for accepting a prize that recognized his effort in that regard, is being pilloried by Jeyamohan and the howling brigade, as writer P.A.Krishnan colorfully calls the Hindutva group, has accused Krishna of being an anti-national. While sporadic defenses of Krishna have sprouted I feel a coherent rebuttal needs to be voiced against the calumny that's being unleashed unremittingly.

In 2013 after reading Stravinsky's lectures on poetics in Harvard I had written, as usual, a stinging rebuke of Krishna, Sanjay Subrahmanyan and others of the Carnatic establishment who do not make forays into intellectual discussions. I had also lamented the tunnel vision of Carnatic musicians who unlike their Western counterparts like a Leonard Bernstein or Gustave Dudamel are not erudite and rarely show signs of any worthwhile reading. I had particularly pointed out how Krishna glides over the persisting caste divide in the Carnatic music world. Even then I had explicitly said I'm ill qualified, in fact absolutely unqualified, to question their genius in the art they practice. That was a red line I'd not breach.

In the recent past Krishna is known more for what he speaks and writes than what he sings. I'm happy to say that Krishna has pledged his justifiably achieved fame in furthering the cause of egalitarianism and for saying that the emperor has no clothes. I've learned from a dear friend that Krishna also makes serious effort in knowing about issues and reads quite a bit these days. Krishna recently attended the Tamil Sangam fete in USA and gave a succinct speech and I felt that I owed a blog on him turning a new leaf. The occasion has been hastened by the ugly mudslinging that followed the Magsaysay award.

Much is being made of Krishna's columns in 'The Hindu', a newspaper that is notoriously leftist and therefore, according to the howling brigade and Jeyamohan, an anti-national rag sheet. If anyone had bothered to read interviews by Leonard Bernstein they'd know that the supposed leftism of Krishna actually pales in comparison. The arts and artists have habitually had a leftward tilt across cultures and the globe. The only column of Krishna that was overtly political about the left parties was the near total rout of them in the elections. Krishna, much like Jeyamohan himself, only regrets that the total absence of leftist parties in the political space is not a healthy augury and he asks them to introspect.

T.M. Krishna (Picture Courtesy TMK's website)
I, unlike the howling brigade, read several of Krishna's columns before I wrote this blog and to my surprise they were not only well written but were harmless pieces that could be called just jottings of a curious mind that is ill at ease with institutional lack of egalitarianism. Historically such attitudes have more often than not resulted from intellectual stirrings provided by 'progressive politics' and Krishna, like Jeyamohan himself, is no exception.

I've often wondered how did Gandhi's India start using Republic Day parades to showcase the country's military might unabashedly and Krishna too wonders so. A tweet complained that "(T.M.Krishna) would be my favorite singer if he wasn't a commie". In his column titled 'who am I?' Krishna takes head on this basic instinct of trying to categorize and label people, 'boxing', and asks, rather delightfully, "can a theist not also be a commie? Can the liberal not be conservative on gender issues". In a letter to Muslims he painfully pleads, "Raise your voice" against terrorism. It's a column that echoes the sentiments of many across the globe and should have warmed the cockles of the hearts of Jeyamohan and his ilk. I've not found anything objectionable in Krishna's columns. Sure once could pick an argument over some conclusions or contentions but to characterize his columns in a much hated newspaper as having anti-national bent shows the dangerous times Indians live in. The pestilence of militant jingoism that is seeking to silence critical voices is nothing short of fascism. And for a change Krishna is not pointing fingers he cheerfully accepts that he too, as part of the privileged community, bears responsibility and it is out of such self-awareness that he seeks to do whatever he can to address the iniquities in his field.

Jeyamohan (Left). I chose this picture from a google search simply because it seemed to be apt. No disrespect intended (from

In a column he criticizes the simplistic equating of Indian culture with Hindu culture in academic and cultural institutions in recent times. Anyone who is familiar with Padma Seshadri and SASTRA will not disagree. Jataayu, an author with a colorful pseudonym, wrote a book recently and Jeyamohan in his review could not help noting that the author completely ignores the contributions of non-Hindus to Indian traditions. Today, ironically, Jataayu and Jeyamohan have joined hands to pour scorn and vitriol on Krishna for writing such columns, which, in their opinion, helped him get an award.

In the wake of the Magsaysay award many of Krishna's critics have run around like headless chicken and cited a few non-Brahmin names as evidence of Carnatic music establishment being egalitarian. A very important interview of Krishna, given to a local Tamil TV (Thanthi TV), actually speaks to every criticism and evidence that is now thrown at him. Here are key excerpts.

On Sheik Chinna Maulana and Chowdiah being accepted and honored in the Carnatic fraternity Krishna disdainfully and justifiably dismisses it as 'exceptions' and asks, with anger tinged voice, "do we even speak of their struggles to get noticed and accepted?" About Mandolin Srinivas being accepted Krishna perceptively points out how Srinivas was lucky in choosing a western instrument other than, say, violin. Referring to a white man awarded a coveted prize Krishna is correct in pointing out that Carnatic musicians like to be aligned with a White man and his art. A sort of trading up. This is completely undeniable. Check out the so called fusion music where Indian musicians collaborate mostly only with Western Classical musicians and almost never with what is called folk music.

Jeyamohan ridiculed Krishna for saying that he felt flummoxed by folk art. The vast majority of Tamils know only crass film music as music and a tiny sliver indulge in Carnatic music but beyond that the rich and hoary traditions of folk music is little understood or appreciated. Krishna, with humility, accepted that he was a stranger to the fact that folk music has its own grammar. When I saw Fijian folk dances in Hawaii I had a similar epiphany. A reader wrote to Jeyamohan that he still could not understand and appreciate Bach or Beethoven. Jeyamohan called the letter 'important'. So, a reader who cannot understand Bach is acceptable but Krishna who professes ignorance is to be ridiculed. The reader, a practical illiterate one could say, then says that Krishna is no 'fundamental researcher' akin to James Clerk Maxwell. Oy Vey. Krishna, makes no such claim and in fact makes no claims of being a trail blazer of any sort.

                                       ABSOLUTE MUST WATCH INTERVIEW OF TMK

The reader even wonders why Krishna had done nothing to set Carnatic music down to notes akin to Western music. The reader apparently has not read Jeyakanthan's 'Parisukku Po', arguably the only Tamil novel that could be called as centered on music as art form.

The Tamil TV interviewer peppers Krishna with confrontational questions, questions that themselves provide an elaborate window into the privileged mindset that plagues Carnatic music. Krishna patiently demolishes each objection and assertion.

The finest part of the interview is where Krishna blows apart the contention that there is no active prohibition against non-Brahmins from practicing or coming to the fore in Carnatic music. This lack of active prohibition is a shameful shibboleth. Krishna replies "we all have servants in our homes but would they ever, though there is no active prohibition, sit on our sofas or our dining table. Lack of explicit prohibition is an excuse. A climate, sub-concosciously, operates and vitiates the atmosphere" (I'm paraphrasing here). Electricians and plumbers who've visited my home in US have felt comfortable enough to sit on sofas and talk as equals and I thought to myself "that's America" (and yes America has its own bag of issues). Krishna repeatedly asserts that as a community that dominates an art it is upon them and him, as part of that community, to change the status quo. He completely rejects the notion that it is up to the hitherto excluded to come forward and join the ranks. The American notion of promoting diversity is in complete consonance with this idea.

I can go to a Symphony performance and be one amongst a handful of Indians amongst a thousand but not feel out of place but I can never feel the same at Cleveland Thyagaraja Festival. I'm not alone in feeling thus. A commenter to another interview by Krishna expressed how, as non-Brahmin, she felt looked down upon in a Carnatic concert. A discussion held during the Cleveland Thyagaraja Festival is a classic example, watch it and find for yourself how a community not only dominates an art but completely acts as the decider of its paradigms. The discussion is of pathetic academic quality and is completely suffused with overt religiosity, one which Krishna, to the chagrin of many, is saying the music should unmoor itself from. Krishna is NOT preaching atheism, far from it, he's only asking to set music free of its religiosity in such a way that anyone can be a part of it.

When the Tamil interviewer smugly suggests that others should cultivate the ability to appreciate Carnatic music and such effort is all that stands between them and being part of the art Krishna repudiates and asks "how does appreciation engender". The interviewer then nonchalantly walks into the trap saying "it's inherited from traditions across generations". An Aha moment ensues and Krishna drives home the point that for those lacking that environment and heritage it behooves those who enjoy the privilege to create it.

Krishna nails it when he exposes the casteism behind how Somu Pillai, a popular non-Brahmin performer, was slighted for awards and how Somu, for reasons beyond craft, was never accorded the respect due to him akin to other performers. The interview is an absolute must watch.

A commenter to another interview by Krishna, assailing the casteism in Carnatic music, listed the usual exceptions and then with no sense that he's contradicting himself said that at a music school started by Chowdiah the students were 99% non-Brahmin. Check out the caste composition of students in Tamil Nadu government run music colleges and the music training programs run by Music Academy.

A couple of personal anecdotes. I was once watching a Christian music team perform Carnatic based songs. A Hindu lady mumbled "what do these guys know of Carnatic music?" The guys she referred to were descendants of Abraham Pandithar, a doyen of Carnatic music. The family is steeped in both Carnatic and Western Classical music. Yet, to the Hindu lady they will never be good as Brahmin performers. Jeyamohan himself has written how Brahmins are dismissive of Abraham Pandithar because of his religion. I've nothing against anyone dismissing Pandithar's research on music based on factual grounds but the near total eclipse of his name has more to do with his caste than anything to do with scholarship or the lack of it. Responding to Jeyamohan's blog on Pandithar a reader wrote, "non-Brahmins may learn and practice Carnatic music but they'll never be equal to a Brahmin practicing it". I assure you readers that this is indeed the 21st century and somebody wrote this happily.

I studied in SASTRA. During my first year in college a bunch of senior students came into our class intending to rag a few of the hapless juniors. One guy asked if there were good singers. In my class there were none. When none turned up the guy asked nonchalantly "are there no Brahmin students?" Half the class was Brahmin I think. Till today I smile remembering that student who thought a Brahmin student, by virtue of his/her birth, would know music. This is reality.

Jeyamohan himself has had a contentious and rocky relationship with Brahmins and quite recently his relationship with the Hindutva crowd also became rocky. When Jeyamohan reviewed T.J.S. George's mediocre book on M.S.Subbulakshmi he stepped on a minefield and received umpteen brickbats from Brahmins who were less than displeased with raking up the revered MS's past. I'd invite readers to read Jeyamohan's own blog to realize that he underscores how MS, thanks to Sadasivam, erased her heritage and ingratiated herself to the Brahminical power that ruled Carnatic music.

Uncomfortable histories should be told wrote Jeyamohan when writer Sujatha's fans were angered for his mentioning Sujatha donning a Iyengar mark on his forehead in his home. Jeyamohan revels in narrating uncomfortable histories except when they run counter to what he wants to present as his version of Hinduism and Indian traditions. Sujatha hated Jeyamohan's much acclaimed 'Vishnupuram' for what he considered its less than reverent portrayal of Hindu tradition. History concerning the breast cloth tax makes Jeyamohan angry as much as Jeyamohan's take on Gita and Sankara angers Brahmins. The root of both anger is simple and same "I'll not tolerate anyone speaking any less of what I hold dear, irrespective how intellectually honest or factual it may be".

Jeyamohan's first real break, at least to my knowledge, with the Hindutva brigade came during the release of his book 'Vellai Yaanai', based upon a 19th century famine that ravaged Tamil Nadu and thousands, especially lower caste, perished like flies. Every calumny that Jeyamohan is flinging at Krishna today was flung at Jeyamohan then. Thankfully the book did not garner any international prize else Jeyamohan's effigies would've been burnt by the howling brigade.

When I first watched Leonard Bernstein's "Young People's Concerts" I was blown away and then ruefully wondered if someone would do the same for Carnatic music. Seeing American kids not enjoying Western Classical music Bernstein conducted a series of concerts peppered with engaging narratives and explanations solely for school kids in New York City. T.M. Krishna has done a similar exercise with his 'Swanubhava'. He has taken Carnatic music to local schools were kids would've heard nothing but crappy Tamil film music. Not only that, famous performers happily engaged in a Q&A with school children. The man is not of empty words but he strives to make a difference. The institutional support that Bernstein had is not available to Krishna's efforts and now see glum naysayers ask "did he make a dent?" He's trying.

Sometimes awards embarrass their recipients like Obama's Nobel Peace Prize. Sure, anyone can question if T.M.Krishna's efforts in taking Carnatic music to slums is a flash in the pan and if the award is a tad too premature. Seeing the furious reactions against Krishna I'm now fully convinced that the award did not come a day sooner and the reactions show the insurmountable institutionalized obstacles that Krishna has to scale in order to make a dent.

If some local Rotary Club had honored Krishna this would be a non-episode. That Magsaysay, an international award of repute, had recognized Krishna and in its citation had said that the award was for his efforts to promote an inclusive approach in Carnatic music is what angered a wide section of his naysayers starting with Jeyamohan. This is purely politics and should be called out as such. They're irritated that in an international forum a hallowed Indian art has been labeled as 'hierarchy' based. If the award had been given to Sanjay Subramanian I'm very certain that Jeyamohan would've written the same article and suggested that Subramanian is not worthy of sitting in a chair that Krishna had farted on. The issue is NOT Krishna. The issue is Magsaysay and the citation. Let us not ignore that.

Jeyamohan's confidence in the immortality of his works is laudable and understandable but it is laughable to suggest that only through literature would somebody like Krishna be known a century from now. Whether it is the musical trinity or the hallowed names like MS, Semmangudi, Ariyakudi etc not a single one of them owes their longevity to any Tamil writer. Bach and Beethoven and Zubin Mehta do not live on in people's memories because any writer wrote about them. I'm sure Jeyamohan's masterpieces will live on despite the fact no musician would've sung about them.

Speaking of literature and music I'm surprised that Jeyamohan completely forgot Thi. Janakaraman's short story "இசைப் பயிற்சி". The story narrates in a telling manner how a Brahmin music teacher's attempt to teach Carnatic music, to a poor Christian boy of lower caste, invites the ridicule of everyone in his community living in the village including an aged crone. I guess when one is enraged all that matters is swinging for the fence and obliterating everything in the path.

Jeyamohan's diatribe against Krishna abandoned any semblance of balance and devolved into unabated mudslinging including a sweeping declaration that Krishna's abilities as a performer are less than mediocre. Coming from someone who time and again says he knows little in music that was rich with irony. Yes, as Jeyamohan says one can talk of music on a plane without technicalities and mathematics of ragas. That is the plane at which we can talk of music as an art form. But Jeyamohan is ridiculing Krishna's ability which needs subject matter expertise. Yes, more often than not the ability to talk technicalities alone is thought of as a qualification to talk about music but that does not mean that one with just a 'listening ear' can nonchalantly make statements like "oh, Beethoven is nowhere near Mozart", "MS was purely bhava but MLV was better on technique". These are empty statements that many toss to appear knowledgeable. I'm sure Jeyamohan would treat Krishna's opinion on literature with far more contempt than Krishna would treat Jeyamohan's judgment on music.

Jataayu's article in Swarajya ascribing conspiratorial angles to why Krishna got the award is unsurprising and this fetish for conspiracy involving transnational Abrahamic faiths is something that Jeyamohan himself has very regrettably fueled in the past. At the rate in which invective is heaped on Krishna, who has never uttered anything remotely anti-national, only makes me shudder to think that these same people would've decried even Gandhi if Gandhi had received a Nobel prize with a citation that said he promoted reforms in Hinduism and worked to rid itself of centuries old evils. Actually the Hindutva group does disavow Gandhi and accept him only in the limited context of him being a resolutely devout Hindu.

The case of Sheikh Mahboob Subhani and his wife illustrate the pious nonsense of how Carnatic music lovers and the establishment are caste or religion blind. The Tamil TV interviewer tells  Krishna about how the Subhani couple, Muslims, are enjoyed my the audience when they play during the Thyagaraja festival. Krishna stingingly rebuts that as Hindus being smugly appreciative of a Muslim couple who learn and play Hindu music, including songs that extol Hindu gods. Abdul Kalam is a similar example. When Kalam died many in the Hindutva crowd lamented the loss of a 'patriotic Indian-Muslim' and shared pictures of Kalam sitting at the feet of Hindu sages. Not one of them shared any picture of Kalam performing a Muslim prayer. This attitude of Hindus slyly appreciating Muslims has a long history since the days when Jinnah and the British jeered at Abul Kalam Azad as the "show boy of Congress". Krishna was spot on regarding the Subhani couple.

Seeing the Muslim couple perform at Cleveland Thyagaraja Festival a blogger interviewed them for the online magazine "Carnaticography" and it's a telling blog. "I was struck by the incongruity. Here was a Muslim couple playing Hindu religious music. I also noticed that the box that held the nadaswaram had pictures of Hindu Gods". Then the writer piles on, "Did they know the words of the songs they pay soulfully? Do Hindu rituals also enter their lives at home?" Would this arrogant and preening smug idiot have ever wondered whether a Tamil Brahmin "know the words of the songs"? No. Not at all. Yet this patently idiotic writer is happy to not only wonder if the Subhani couple understood what they sung but he cheerfully even writes it publicly. Then he takes it several notches further by wondering if they observe Hindu rituals at home. Not satisfied with wondering the insolent oaf even asks the couple 'what religious traditions they observe at home'. Of course to his stunted mind it never occurs that a Brahmin who soulfully sings a Thyagaraja Kriti could be a womanizer or a drunkard. Actually several famous names in Carnatic music had scandalous private lives. Egalitarianism in Carnatic music is a figment of imagination. Note, the interviewer probably lives in America and has learned nothing, absolutely nothing, from the reams of newsprint devoted to discussing diversity in walks of life in America.

Given the fertile opportunity to play mischief Kalavai Venkat, an esteemed member of the howling brigade, wrote a Facebook post that is a plethora of lies, bigotry and plain historical revisionism. Venkat charges that Devadasi system was undermined by "British-Christian prudes and their Dravidianist minions". Arrant nonsense. First, the Devadasi system had completely degenerated into rampant prostitution and many devadasis lived in abject poverty and were socially stigmatized for their profession. The reform movement in banning Devadasi system was a landmark achievement. He  asserts baselessly that Brahmins took over the upkeep of arts once the Devadasi system was dismantled. This is sheer historical revisionism. Rukmini Devi famously took the native "Sathir" and bowdlerized it of its native eroticism to create what is now accepted as Bharatanatyam. Balasaraswathi retorted to Rukmini Devi "these upper caste women have taken up our profession and they have left us only our art" Kalavai Venkat being who he is then rounds off his vitriol with the vulgar charge that T.M. Krishna has "prostituted himself to serve a Christian agenda". This kind of bigotry is what Jeyamohan has encouraged by opening the floodgates of innuendo. All this  invective for what? A simple act of a simple man stating that he and others like him should strive to break down barriers in an important art form.

The virulence and poisonous rhetoric against a simple man is illustrative of how dangerous it has become in India to even try to do good. Jeyamohan is slowly contextualizing his diatribe saying that the news of the award came close on the heels of little noticed Tamil poet Gnanakoothan passing away and that it upset him to see how true meritorious achievers go unsung and unlamented while charlatans, in his opinion, garner international attention. Maybe award recipients should request that awards be bestowed when no is dying. The award is merely for 'emergent leadership' so it is not for some one who has accomplished a body of work but is showing promise. That the topic is so raw and emotional underscores how important it is and I'd say the award has achieved a great purpose by serving as agent provocateur for this discussion.

It is exceedingly sad and unfortunate that Jeyamohan has done unto T.M. Krishna what many of his detractors do to him, viz: rejecting his admirable corpus of work for what they deem as unacceptable political views espoused by Jeyamohan. As for me I'll continue to read and enjoy Jeyamohan whenever there's opportunity to agree and enjoy and on occasions where I differ I'll continue to do so one does not diminish the other. I've carefully differentiated between Jeyamohan and the Hindutva brigade in the title and throughout this blog for I'd still like to see him as not one with that crowd.

The chief reason for the ire of the naysayers is that T.M.Krishna, in their eyes, has not paid enough obeisance to the flag and Hindu intellectual traditions before asking for reformation. In other words one can ask for reformation after meekly and abjectly prostrating  before jingoism. I'm sick of people complaining that the likes of Krishna are seeking to emphasize differences and are worsening the problem. This is nothing but an undisguised plea for whitewashing. Voices like that of Krishna's are important for nation building. Krishna is providing a yeoman service in making India, in the words of Thomas Jefferson, 'a more prefect union'.

Soldier on T.M.Krishna and may you be blessed with courage to take on these voices of bigotry and be rest assured that there are other good men who cheer your journey.

I'll close with yet again my most favorite quote of Rabindranath Tagore.

"Where the mind is without fear and the head is held high
Where knowledge is free
Where the world has not been broken up into fragments
By narrow domestic walls
Where words come out from the depth of truth
Where tireless striving stretches its arms towards perfection
Where the clear stream of reason has not lost its way
Into the dreary desert sand of dead habit
Where the mind is led forward by thee
Into ever-widening thought and action
Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake."

PS: I like both TMK and Sanjay Subramanyam's performance. I'm partial to TMK though for, in my opinion and to my untrained ears, he does sound like the better performer. TMK's "Marghazhi Ragam", jointly produced with equally good performing and beautiful Bombay Jayashree, and 'Panchabhutham' remain my favorites.


9. Kalavai Venkat's Facebook Post
10. "Sangeetha Jathi Mullai: Interview with T.M. Krishna" -- A MUST WATCH EPISODE.
11. "A lot of dirt in the world of Carnatic Music" - T.M.Krishna
12. "Walk the Talk: Interview with Shekhar Gupta"
13. Gita Hariharan in conversation with T.M.Krishna
14. Carnaticography interview with Sheikh Mahboob Subhani
15. Cleveland Thyagraraja Festival 2016 "Appreciating Vintage music" --
16. Jeyamohan on T.M. Krishna's Magsaysay
17. Reader's letter to Jeyamohan on TMK
18. A good rebuttal to Jeyamohan by a reader but one that glides over "why" Jeyamohan got angry
19. Stravinsky At Harvard, T.M.Krishna At CII And 'Semmangudi Mama'.--- My blog written in 2013 --
20. Jataayu article in Swarajya
21. Jeyamohan's blog "Abraham Pandithar and Brahmins" (this contains the reader's letter that claimed only Brahmins can be good in Carnatic music)
22.  Jeymohan's blog on T.J.S. George's book that kicked a furor
23. Reactions to Jeyamohan's blog on MS's biography ; ;
24. Jeyamohan on speaking uncomfortable histories
25. Jeyamohan on Sujatha

Suggested Reading: Here are some books worth reading.
1. Musicophilia -- Oliver Sacks
2. This is your brain on music -- Daniel Levitin
3. Unanswered questions - Leonard Bernstein
4. Dinner with Lenny -- Jonathan Cott
5. An evening in the palace of reason:Bach meets Frederick the Great in the age of Enlightenment -- James R Gaines
6. Schubert's Winter Journey: Anatomy of an Obsession -- Ian Bostridge. Amazing book on Schubert's 'Winterreise'.
7. The Cello Suites: J.S. Bach, Pablo Casals, and the search for a Baroque masterpiece -- Eric Silbin. Engaging narrative on the discovery of Bach's cello suites.
8. Who needs Classical music?:Cultural Choice and Musical Value -- Julian Johnson. A succinctly written book that is magnificent and captivating.

Tuesday, July 26, 2016

Collected Works of Bharathi - An Introduction and Mahakavi Debate (பாரதி படைப்புகள் தொகுப்பு: ஒரு நூல் அறிமுகமும் மகாகவி விவாதமும்)

எள்ளத் தனைப்போழு துமபய னின்றி
             யிராதென்றன் நாவினிலே
      வெள்ள மெனப்பொழி வாய்சக்தி , வேல்சக்தி,
             வேல்சக்தி வேல்சக்தி வேல்!

பாரதி வணங்கி விண்ணப்பித்த தமிழ்க் கலைவாணி அவன் கேட்ட வரம் அளித்தாள். எள்ளத்தனைப் பொழுதும் பயனின்றிப் போகாமல் எழுதினான் பாரதி, 16 தொகுதிகளில் கிட்டத்தட்ட 5000 பக்கங்களுக்கு

16 தொகுதிகளுக்கான விலை ரூ.10,000. இணையத்தில் சிலர் கேள்வி எழுப்பினர் ஏன் இவ்வளவு விலை? பாரதி படைப்புகள்தான் நாட்டுடமையாக்கப் பட்டனவே அப்புறம் ஏன் காப்புரிமை? கடைகளில் கிடைக்கும் கவிதை தொகுப்புகளுக்கும் இதற்கும் என்ன வித்தியாசம்? 16 தொகுதிகள் சராசரி வாசகனுக்குரியதா? தரம் எப்படி? இக்கேள்விகளுக்கு விடைக் கூறும் முகமாக ஒரு நூல் அறிமுகம் தேவை என்று நினைத்ததன் விளைவே இப்பதிவு

பொறுப்பு துறப்பு
இது வெறும் ஓர் அறிமுகமே. 16 தொகுதிகளையும் படித்து ஆய்வு செய்து எழுதப்பட்ட முழுமையான விமர்சனமல்ல. முழுமையாகப் படிக்காததால் இப்பதிவில் தகவல் பிழைகளும், புரிதல் பிழைகளும் இருக்கலாம் (இருக்காது என்பது நம்பிக்கை. உத்தரவாதமில்லை). நான் தொழில் முறை விமர்சகனுமல்ல. பாரதியின் மேலுள்ள ப்ரேமையால் எழுதப்படுவது இது

பாரதியின் கவிதைகளின் பின் இருந்த பாரதி எனும் மனிதன் யார்? அக்கவிதைகளின் அறிவுக் களன் என்ன? இவற்றுக்கும் இன்னும் பல கேள்விகளுக்குமானப் பதில்கள் இத்தொகுதியின் மூலமாகக் கிடைக்கும். அவற்றுள் சிலவற்றைக் கீழே தொகுத்துள்ளேன்

விடுதலைப் போராட்டக் காலக் கட்டம்

பாரதி நமக்கு அறிமுகமான விதமே தவறு என்று சொல்லலாம். கவிஞனாக, அதுவும்மகாகவிஎன்ற அடைமொழியுடன், நமக்குப் பாரதி அறிமுகப் படுத்தப்பட்டான்

பாரதியை நாம் பத்திரிக்கையாளனாகவும், தீவிரமாகச் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுப்பட்டவனாகவும், அப்போராட்டத்திற்காகப் பத்திரிக்கை எழுத்தையும் கவி நயமிக்கப் பிரச்சார வகைப் பாடல்கள் எழுதி, பிற்காலத்தில் கவித்துவமிக்கக் கவிதைகளை யாத்த பன்முக ஆளுமையாக அவ்வரிசையில் அறிந்திருந்தால் நமக்கு அவனின் எழுத்துப் பிரவாகத்தைப் புரிந்துக் கொள்ளவும் இலக்கியத்தில் அவனுடைய இடம் குறித்து மனத்தடையின்றி விவாதிக்கவும் முடிந்திருக்கும்

இந்தியாவின் மகோன்னதச் சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு இன்றும் சரியாக எழுதப்படவில்லை. அதுவும் காந்தியின் தலைமைக்கு முற்பட்ட, 1920-க்கு முன், காலக்கட்டத்தின் சில முக்கியப் பகுதிகளைத் தவிர அநேக விவரங்கள் ஒரு சராசரி வாசகன் படிக்கத் தகுந்த வகையில் கிடைத்தில. அக்காலத்தில் தமிழகம் வங்கத்தோடும் மஹாராஷ்டிரத்தோடும் வகித்த பங்கு அளப்பரியது

திருநெல்வேலியில் நடந்தது கிளர்ச்சியா, கலவரமா என்பது முதல் ..சி, அரவிந்தர், தாதாபாய் நவ்ரோஜி, திலகர், சூரத் மாநாடு போன்றவை பற்றி ஒரு பத்திரிக்கையாளராகவும் தேசாபிமானியாகவும் மிகவும் நேர்மையாகவே பாரதி பதிவு செய்துள்ளார். இத்தொகுதியின் பொக்கிஷமாக நான் கருதுவது இப்பதிவுகளையே

சூரத் காங்கிரசில் மிதவாதிகளும் தீவிரவாதிகளும் காங்கிரசில் பிளவுண்டாக்கினார்கள் என்பது தெரியும். ஆனால் பாரதி அதனை ஒரு நேரடி வர்ணனையாளனின் திறனோடு, இன்றைய எந்தப் பத்திரிக்கையாளரின் நேர்த்திக்கும் குறையாமல், விவரிக்கிறார். தடியடி நடந்தது, வந்திருந்தோருக்குக் காயமேற்பட்டது, ரத்தக் காயம் உள்பட. தொகுப்பாளர் சீனி.விசுவநாதன் பாரதியின் கட்டுரையை ஒப்புநோக்கி மதிப்பிட வேறொரு வெள்ளைக்காரர் எழுதிய விவரணையை முழுமையாகத் தருகிறார். இது போன்ற தருணங்களில் விசுவநாதன் நமக்கு அளித்திருப்பது வெறும் தகவல் குவியல் அல்ல. மாறாகப் பல செறிவான ஆராய்ச்சிகளுக்கான முக்கியமான தரவுகள்

சூரத்தில் பேசிய நவ்ரோஜி சொன்னார்இங்கிலிஷ் ராஜ்யத்தினிடம் நாம் பூரண அன்பும் ஆதரவும் கொண்டிருக்கிறோம். அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்தக் கல்வியினால் ஒரு புதிய ஒளி பெற்றோம்”. ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்கு நன்றி கூறிய அந்தச் சூரத் மாநாட்டில் இருந்து 1931-இல் முன் வைத்தபூரணச் சுதந்திரம்என்ற கோரிக்கை ஒரு பயணம். அப்பயணத்தின் விளைவே ஆகஸ்டு 15. 

24 வயது பாரதி 1906-இல் செங்கல்பட்டில் நடந்த காங்கிரஸ் கூட்டம் பற்றி முக்கிய விமர்சனத்தை முன் வைக்கிறான். அக்கூட்டத்தில் பேசிய ஸர்.வி.ஸி.தேசிகாசாரியார்காங்கிரஸுக்கு எலெக்ஷன் முறைப்படி பிரதிநிதிகள் ஏற்படுத்துவது இப்போது அவசியமில்லைஎன்றதை மறுத்துஒரு தேசம்ஜனங்களின் சமஷ்டியென்பதை அவர் மறந்துவிடுகிறார்வருஷத்துக்கு வருஷம், சிற்ச்சில வக்கீல்களும், உபாத்திமார்களும் சேர்ந்து உபன்யாசங்கள் புரிந்து வருவதால் பெரிய நன்மைகள் விளைந்துவிட மாட்டாஎன்கிறார். பின்னாளில் நேரு ராஜாஜியை தேர்தல் மூலமே முதல் மந்திரியாக வேண்டும் என்று நிர்பந்தித்ததை இங்கு நினைவுக் கூறலாம். ஜனநாயக மரபினை வேரூன்ற எவ்வளவு பிரயத்தனம் தேவைப்பட்டது என்பதை அந்த இரு நிகழ்வுகளும் நமக்குக் கூறும்

1910 வரை பாரதி தேச விடுதலை ஒன்று பற்றியே சிந்திக்கிறான். 5-ஆம் தொகுதியின் உள்ளடக்கப் பட்டியலில் உள்ள சில தலைப்புகள்: ‘மாணிக்தோலா வெடிகுண்டு கேஸ்’, ’தெனாலி வெடிகுண்டு கேஸ்’, ’மிதனபூர் வெடிகுண்டு கேஸ்’, ’நாஸிக் ராஜத்திரோக கேஸ்’,’  ஸ்ரீ அரவிந்தர் கேஸ்’, ’விசேஷ போலீசு ஜோடிப்பு கேஸ்’.  அரவிந்தர் மற்றும் ..சி.யின் மீது தொடரப்பட்ட வழக்குக்குகளை தொடர்ந்து பின்பற்றி, அவை பற்றி மிகத் தெளிவாக எழுதியுள்ளார் பாரதி

தேச விடுதலைப் போராட்டம் எப்படிக் குடும்பங்களைக் குலைத்துப் போட்டது என்பதற்குப் பாரதி அரவிந்தர் அவர்தம் மனைவிக்கு எழுதிய கடிதங்களை 1909-இல் பிரசுரித்ததின் மூலம் நமக்கு ஒரு சித்திரமளிக்கிறார். மேலும் அக்குலைவுகளுக்குப் போராட்டம் மட்டுமே காரணமன்று. அக்காலத்தில் ஒரு மிகப் பெரிய அறிவு எழுச்சியும், மீட்டெடுத்தலும், குறிப்பாக ஹிந்துக்களிடையே, நிகழ்ந்தது. நம் பாரம்பர்யம் யாது? எது தர்மம்? எத்தகைய விழுமியங்களை ஏற்றுக் கொள்வதோடு எதன் பொருட்டுத் தன்னுடையதையெல்லாம் இழக்கலாம் என்ற கேள்விகளுக்கான தேடல் நிகழ்ந்தது. அரவிந்தரின் கடிதம் இதை துல்லியமாகச் சொல்கிறது. தேச விடுதலைக்கான முயற்சியும், ஆன்ம விடுதலைக்கான முயற்சியுமே இனி தன் வாழ்வை ஆக்கிரமிக்கும் என்பதையும் அத்தகைய முயற்சிகள் உலகத்தாரிடையே தனக்குப் பித்தன் என்ற பட்டத்தைப் பெற்றுத் தரும் என்றும் எழுதுகிறார்இக்கடிதம் நம் பள்ளிக் குழந்தைகள் அனைவரும் படிக்க வேண்டிய ஒரு கடிதம்.

..சி கோயமுத்தூர் ஜெயிலில் நடந்த கலவரத்தில் ஜெயிலர்களுக்குச் சாதகமில்லாத சாட்சியம் அளித்ததையும் அதனால் இன்னலுற்றதையும் விரிவாகப் பாரதி விவரிக்கிறார். இங்கிலாந்தில் அரசியல் கைதிகள் (‘ராஜாங்க கைதிகள்’) எப்படிச் சலுகையோடு நடத்தப்படுகின்றனர் என்பதை குறிப்பிட்டு அவ்விதம் இந்தியாவில் ஏன் செய்யவில்லை என்று சாடுகிறார். கவனிக்கவும் 1920-க்குப் பிறகு தான் இந்தியாவில் சிறை நடவடிக்கைகள் சீரமைப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டது

இத்தொகுதிகளில் இருந்து பாரதி எழுதிய காங்கிரஸின் வரலாறு (1885-1910) குறித்து வெளியிட்ட இரு வெளியீடுகள் மற்றும் தேச விடுதலைக் குறித்து எழுதிய அனைத்துக் கட்டுரைகளும் தொகுக்கப்பட்டுத் தனியாக, மேலும் ஆராய்ச்சிக் குறிப்பிகளோடு, வெளியிட்டால் அது தமிழில் வெளிவந்த மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆவணமாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை

1910-வரை பாரதி தேசபக்தி கவிதைகளை மட்டுமே எழுதுகிறான். 1910 கொண்டுவரப்பட்ட பத்திரிக்கைச் சட்டம் அவனை முடக்குகிறது. 8-ஆம் தொகுதி 1910-1913-க்கான காலக் கட்டம், மிகச் சிறியது. அக்காலத்தில் தான் பாஞ்சாலி சபதம், உபநிஷத்துகள், சின்னச் சங்கரன் கதை, புதிய ஆத்திசூடி, ஞான ரதம் ஆகியனவற்றை எழுதுகிறான். பாரதி 1910-க்குப் பிறகு தேச பக்திக் கவிதைகள் எழுதுவதை கிட்டத்தட்ட விட்டுவிட்டானென்றே சொல்லலாம்.

பாரதியின் விஞ்ஞான ஆர்வம்

காசிப் புலவன் உரைதனை காஞ்சியிலே கேட்டிட கருவி செய்தல் வேண்டும்’ 

கல்வியை பற்றி நிறைய எழுதிய பாரதி மீண்டும் மீண்டும் மேற்கத்திய விஞ்ஞான முன்னேற்றங்களை இந்தியர்கள் கற்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறான். ஜகதீஷ் சந்திர போஸின் உரைகளைக் கவனமாகப் பின் தொடர்ந்து அவ்வப்போது அதைத் தமிழ் வாசகர்கள் படிக்கும் பொருட்டு மொழிப்பெயர்த்துத் தருகிறான் பாரதி

1916-இல்லோக குருஎன்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் போஸின் ஆராய்ச்சி பற்றித் துல்லியமாக ஒரு பத்தியில் எழுதிவிட்டு அவரிடமுள்ள கருவிகளின் மேன்மைக் குறித்தும் எழுதிப் பிறகுஇப்போதுஸயின்ஸ்பயிற்சியில் இவ்வளவு தீவிரமாக மேன்மை பெற்று வருகிறோம்; காலக் கிரமத்தில் தலைமை பெறுவோம்என்கிறார். (Vol 9 page 500). 1917-இல்உயிரின் ஒலிஎன்ற கட்டுரை போஸ் தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக்கூடத்தைத் திறந்து வைத்து தன் கண்டுபிடிப்பு பற்றி ஆற்றிய உரையைச் சரளமாகவும் விஞ்ஞானக் கருத்து சிதையாமலும் அப்படியே தருகிறார் பாரதி. (Vol 10 page 446). அந்தச் சுருக்கமான கட்டுரையால் திருப்தியுறாத பாரதி பின்னர் போஸின் முழு உரையையும் மொழிப் பெயர்த்து 1918-இல்ஜீவ வாக்குஎன்னும் 20 பக்க வெளியீடு ஒன்றை பிரசுரிக்கிறான். இவை வெறுமனே மொழிப் பெயர்ப்புகளல்ல. தெளிந்த நீரோடைப் போன்ற நடையில் சராசரி தமிழ் வாசகன் உயரிய விஞ்ஞான ஆய்வு முடிவுகளை புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் எழுதியது முக்கியம். பாரதியின் சமகாலத்தவர் எவர் இதனை செய்தார்கள் என்று சீர் தூக்கிப் பார்ப்பது அவசியம். தென் கோடியில் வறுமையில் உழலும் வேற்று மொழி பத்திரிக்கையாளன் போஸின் இந்த உரைகளைத் தன் சமூகம் வாசிக்க வேண்டி செய்கிறன். கவனிக்கவும் ஐன்ஸ்டீனோடு நேரில் உரையாடக் கூடிய வசதியும் வாய்ப்பும் பெற்ற தாகூர் கூடச் செய்யாதது இது

டாடா நிறுவனம் ரசாயன ஆய்வு மையம் திறந்தது குறித்து மகிழ்வோடு பதிவு செய்கிறான் பாரதி

தேசியக் கல்வியும் பாரதியும்

இந்தியர்களுக்கு எத்தகைய கல்வி அவசியம் என்பது குறித்து அதிகம் விவாதிக்கப்பட்டது அக்காலத்தில். பாரதியும் அது குறித்துப் பல கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளான்

காலனியாதிக்க அரசின் கல்விக் கொள்கைகள் நன்மைகளையும் தீமைகளையும் இரண்டறக் கலந்தே கொடுத்தது. ஒரு பக்கம் நவீனக் கல்வி, புதிய மொழி, அப்புதிய மொழியின் வாயிலாக ஒரு புதிய அறிவுலகின் வாசல் திறக்கப்பட்டது, இன்னொரு புறம் இந்தியர்களுக்குத் தங்கள் பாரம்பர்யம் குறித்து வெட்கப்படும்படியான நிந்தனைகளும் அவதூறுகளும் அறிவுத் தளத்தில் முன் வைக்கப்பட்டன. இந்தியாவின் பல அறிவுச் செல்வங்களை மீட்டெடுத்ததும் காலனியாதிக்க அரசுதான்

கிறிஸ்தவப் பள்ளியில் படிக்கும் இரண்டு பள்ளிப்பருவ இந்துப் பெண்கள் தெருவில் நடக்கையில் இந்து மதம் பற்றிக் கேலியாகப் பேசி சிரித்துச் செல்வதைக் கேட்ட பாரதி சினம் கொள்கிறான். “கிறிஸ்தவக் குருமார் மதாபிவிருத்திக்கு முக்கியத் துணையாகக் குழந்தைப் பள்ளிக் கூடங்கள் வைத்து நடத்துகிறார்கள். நமது குருமார் என்ன செய்கிறார்கள்..ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு ஹிந்துப் பெண் பாடசாலை ஏற்படுவது நமது தேசாபிவிருத்திக்கு முதல் படி”. இன்னொரு கட்டுரையில் இன்னும் வெளிப்படையாக எழுதுகிறான், “நமது வாலிபர்கள் பாடசாலைகளிலே சுதேச மஹான்களைப் பற்றி மிகவும் இழிவான எண்ணங்கொண்டு வளர்கிறார்கள் முக்கியமாகக் கிறிஸ்தவப் பாடசாலைகளில் இவ்விஷயமாக ஏற்படும் கெடுதிக்கு அளவில்லை. வியாஸர், யாக்ஞவல்யர், சங்கரர் முதலிய ஆயிரக்கணக்கான ஞானிகளையும்இவர்கள் கேள்விப்படுகிறதேயில்லை. கேள்விப்பட்டாலும் அவர்களெல்லாம் நவீன நாகரிகந்தெரியாத பைத்தியக்காரர்களென்ற விஷயத்தை கேள்வியுறுகிறார்கள்.” 

பாரதி எழுதியது முற்றிலும் உண்மை. எம்.எஸ்.எஸ்.பாண்டியனின் நூல் ஒன்று சொல்கிறது.  அன்றைய தமிழகத்தில் பகுத்தறிவாளர்கள் என்று கிளம்பியவர்கள் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் இந்து மதத்தை நிந்தனை செய்தும் தூஷித்தும் எழுதியதை ஆர்வத்தோடு பகுத்தறிவு என்ற பெயரில் பிரசாரம் செய்தனர்

ஆங்கிலேயர்களின் மனோபாவத்தை அழகாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறான், “ஆங்கிலேயர்கள் ஒரு வியவகாரத்தைத் தொடங்குமுன் ஒரு சித்தாந்தத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு விடுகிறார்கள். அதென்னவெனில், தாங்கள் நாகரீகத்திலும், மனப்பயிற்சியிலும் எல்லா ஜாதியாரினும் மேலானவர்களாகையால் இதர ஜாதியினரை அவ்விவிஷயங்களில் நிறுத்துப் பார்க்க வேணுமானால், தங்களுடையா நாகரிகத்திற்கும் பயிற்சிக்கும் எவ்வளவு தூரம் அவர்கள் எட்டி வருகிறார்களென்று மாத்திரம்தான் பார்க்க வேண்டும் என்பதே”. 

தாகூர் தன் செல்வத்தை கொண்டு உலகெலாம் சுற்றிப் பொருள் சேர்த்தும் விஸ்வபாரதி பல்கலையை நிறுவினார். ஆயினும் அவரை விட மிகத் தீர்க்கமாகக் கல்வியை பற்றி நடைமுறை படுத்த கூடிய முக்கியமான யோசனைகளை பாரதி முன்மொழிகிறான். ‘தேசியக் கல்விஎன்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களாக மெட்ரிகுலேஷன் படித்தவர்கள் போதும் என்றும், கற்பிக்க வேண்டிய பாடங்களாகச் சரித்திரம், பூகோளம், தத்துவம், வரி விதிப்பு, பிராந்திய வரலாறு என்று பட்டியலிட்டுப் பின்ஐரோப்பிய ஸயன்ஸின் ஆரம்ப உண்மைகளைத் தக்க கருவிகள் மூலமாகவும்என்று சேர்க்கிறான். மேலும்பௌதிக சாஸ்த்திரங்கள் கற்றுக் கொடுப்பதில் மிகவும் தெளிவான எளிய தமிழ் நடையில் பிள்ளைக்கு மிகவும் ஸுலபமாக விளங்குபடி சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.” என்கிறான். பாடங்கள், குறிப்பாக அறிவியல் சொற்கள் எப்படித் தமிழ்ப்படுத்துவது என்றும் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளான். கற்றுக் கொடுத்தலையும் மாணவனின் சௌகரியம் ஆகியவற்றை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஆங்கில மூலச் சொற்கள் எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று நடைமுறைவாதமாகச் சொல்கிறான். “யாத்திரை” (excursion) படிப்பில் ஓர் அங்கமாக வேண்டுமென்கிறான். இந்துக்கள் அல்லாத மாணாக்கர்களின் மதப்போதனை அவரவர்களின் மத நம்பிக்கையை ஒத்ததாகவும்அன்னிய மதத் தூஷனைஇல்லாததாகவும் இருக்க வேண்டும். சாந்தினிகேதனில் விஞ்ஞானத்திற்கு இடமில்லை. தாகூரின் கல்வி பற்றிய கொள்கைகள் மிகவும் பின்தங்கியவை, மேற்கை நிராகரிக்கும் மும்முரமே அதில் இருந்தது. தாகூர் தேசியக் கல்வி பற்றி எழுதிய கவிதையை பாரதி மொழிப் பெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளான். அக்கவிதையில் விசேஷமாக ஏதுமில்லை. சாரமில்லாத கனவு

அன்ன யாவினும் புண்ணியம் கோடி ஆங்கோர் ஏழைக் கெழுத்தறி வித்தல்என்றவன்இத்தகைய கல்வி கற்பிப்பதில் பிள்ளைகளிடம் அரையணாக்கூடச் சம்பளம் வசூலிக்கக் கூடாதுஎன்று எழுதியதில் வியப்பில்லை

வெறும் ஏட்டுக் கல்வியில் பாரதிக்கு உவப்பில்லை. “செல்வம் பயக்கும் படிப்பையேதான் ஒருவன் படிக்க வேண்டும். அது தான்அர்த்தகரீச வித்யாஎன்று ஹிதோபதேசத்திலும் கூறி யிருக்கிறது. இம்மாதிரி பணம் ஸம்பாதிக்கும் வழியைக் காட்டும் படிப்பை விட்டு வெறும் படிப்பே படித்தால் ஒரு காலத்திலும் தேசத்திற்கு ஒருவித நன்மையும் விளையாது”. 

பாரதி இந்து மதம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம்

நம்புவதே  வழி என்ற மறைதனை நாம் இன்று நம்பி விட்டோம்” 

‘ஹிந்து மதம்என்ற கட்டுரையில் பாரதிநம்பிக்கையே பிரதானம். இது ஹிந்து மதத்தின் முதற் கொள்கை. கடவுள் இருக்கிறாரென்று நம்ப வேண்டும்

சுத்த அறிவொன்றே சிவம் என்றோதியறீரோஎன்று கவிப் பாடியவன் எழுதுகிறான்அறிவை அவருக்குத் திருக்கோயிலாகச் சமைத்து விட வேண்டும்”. 

அச்சம் தவிர்”, “ஆண்மை தவறேல்”, “அச்சமில்லை”, என்பதன் ஊற்றுக் கண்ணாக இருந்தது அவனின் இறை நம்பிக்கையாதலால்எங்கும், எப்போதும், யாருக்கும், எதற்கும், எந்தக் காரணம் பற்றியும் பயப்படக் கூடாதுஎன்கிறான். அதற்குச் சான்றாகக் கீதையையும் மேற்கோள் காட்டுகிறான்

கட்டுரைகளிலும் கவிதையிலும் மீண்டும் மீண்டும் பாரதி வலியுறுத்துவது மத நல்லிணக்கத்தையே. கிறித்தவ மதக் குருமார்களின் இந்து மத நிந்தனையை ஆவேசமாக எதிர்க்கும் பாரதி அவர் பெரிதும் மதிக்கும் அபோதாநந்தா கிறித்தவர்கள் கோயிலுக்குப் போவதே பெண்களைச் சந்திப்பதற்காக என்று பேசியதை கண்டிப்பதோடு அந்த ஒரு காரணம் தொட்டே அவரை வெறுத்துவிட வேண்டாமென்று கிறித்துவர்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறார். இஸ்லாமியர்கள் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க அவர்களிடம் நபிகள் நாயகம் பற்றி உரையாற்றித் தாம் இயற்றியஅல்லா அல்லாபாடலையும் (கவிதை?) பாடினார் பாரதி

இஸ்லாமியர் கல்வியில் ஈடுபாடு காட்டுவதாக அறிந்து பாரதி எழுதுகிறான் ““நமது தேசத்துக்குப் பலமாக இருக்கும் மகமதியர்கள் கல்வின்மை முதலிய காரணங்களால் தமது உண்மையான கடமையை அறியாமல் தவறிப்போய் விடுவார்களே என்ற பயம் அனேக அறிஞர்களுக்கிருக்கின்றது. ஆனால் மகமதியர்கள் உண்மையாகவே கல்விப் பயிற்சியிலே ஆசை காட்டத் தொடங்கி அதற்கிணங்கிய பல பெரிய முயற்சிகள் செய்வதைக் கண்டவுடன் அந்தப் பயம் நீங்குவதற்கு ஹேது உண்டாகிறது.” 

பாரதியும் பிராமணர்களும்: 

பார்ப்ப னக்குலங் கெட்டழி வெய்திய பாழ டைந்த கலியுக மாதலால்என்றும்போலீசுக்கார பார்ப்பானுக்கு உண்டதிலே பீசுஎழுதியவன் ஒரு பகடியில் பிராமணர்கள் உஞ்சவிருத்தி தான் செய்யத் தெரியுமே தவிர வேறு கைத்தொழில் தெரியாதவர்கள் என்று எழுதுகிறான்

அக்காலத்தில் பிராமண எதிர்ப்பை மூலதனமாகக் கொண்டு அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்த ஜஸ்டிஸ் கட்சியினரை ஆங்காங்கே நிராகரித்தே எழுதுகிறான். “பிராமணர்களைப் பகைப்பதே மனித ஜன்ம மெடுத்ததின் பரம லட்சியமென்றும், தனிப் பெருங்கடமை யென்றும் நினைக்கும்பிராமணரல்லாதார்என்ற புதியதோர் எதிர் மறை நாமம் பூண்டு வெளிப்பட்டிருக்கும் ஸ்வதேச விரோதிகள்என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே ஆரூடம் போல் எழுதியிருக்கிறான்

ஒரு கூட்டத்தில் பேசிய தியாகராஜ செட்டியார் காந்தியைமஹாத்மாஎன்று விளிக்க மறுத்ததைக் குறித்துக் காந்திப் பெயரை உச்சரிக்கும் போதெல்லாம் மஹாத்மா என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை என்றாலும்தேசாபிமானி ஒருவருக்கு ஒரு உயர்ந்த பட்டம் கொடுப்பதில் நாமேன் திகைக்க வேண்டுமென்றுமீண்டும் ஆரூடமாகவே கேட்கிறான்

“ஆறிலொரு பங்கு” கதையின் முகவுரையில் பாரதி “நமக்கெல்லாம் உணவு கொடுத்து ரட்சிப்பவர்களாகிய பள்ளர், பறையர் முதலிய பரிசுத்தத் தன்மை வாய்ந்த வைசிய சகோதரர்களுக்கு அர்ப்பணம்” செய்கிறான். (விரிவானக் குறிப்பை பதிவின் முடிவில் காண்க). தாகூரின் பல்கலையில் முதலில் இஸ்லாமியருக்கு அனுமதியில்லை, காந்தியின் ஒரு வருகைக்குப் பின்பே சமபந்தி போஜனம் நடைப்பெற்றது. பாரதி வைதிக குடும்பத்தில் பிறந்தவன், தாகூர் சீர்த்திருத்தங்களை முன்னெடுத்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

பாரதியும் காந்தியும்

காந்தி இந்தியாவில் அதிகம் அறியப்படாமல் தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்த போதே பாரதி அவரைப் பற்றி எழுதுகிறான். தென்னாப்பிரிக்காவில் சிறை வைக்கப் பட்ட காந்திகாபிர்களோடுரோடுகளில் வேலை செய்யவும் மலம் அள்ளவும் வைக்கப் பட்டார் என்று ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிடுகின்றான். வெகு காலம் காந்தியை ஶ்ரீமான் காந்தி என்று மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றான். காந்தியின் அஹிம்சா போராட்ட முறையை ஆதரிக்கும் பாரதி அவரின் பிரம்மசர்யக் கொள்கைகளை நிராகரிக்கிறான். “அவர் துறவு மார்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர். நான் இன்ப மார்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன்”, என்றும், “அழகும் அன்புமுடைய இளம்பெண்ணை மணஞ் செய்துகொண்டு, அவளுடன் வாழ வேண்டும்என்று காந்தியை மறுக்கிறான். காந்தி அறிவுறுத்திய உணவுக் கட்டுபாடு பற்றி எழுதும் போதுஊண் மிக விரும்புஎன்று கூறியவன் சொல்கிறான்ருசி ருசியான பலவித உணவுகளை உடம்புக்கு வலிமையும், சுகமும், உண்டாகும் படி நல்லோர் உண்டு களிக்க வேண்டும்.” காந்தி யேசுவின் கதை ஒன்றை சொல்லி செல்வம் சேர்க்க கூடாதென்றதற்கு மறுப்பாகதெய்வத்தை எதிர்த்துச் செல்வம் தேடுதல் தீமை யென்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளுகிறேன். ஆனால் தெய்வத்தை நம்பி உடனே செல்வத்தைச் சேர்க்க வேண்டும் இது என்னுடைய கொள்கை. எனக்குத் தெரிந்தவரை ரிக் வேதம் இது போலவே சொல்லுகிறது.” 

பாரதி காந்தியை சந்தித்தது குறித்து எழுதியது .ரா. ‘மகாகவி பாரதிஎனும் நூலில் நிகழ்ச்சியை நேரில் கண்டதாகச் சொல்லும் .ரா, காந்தி ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த அறையில் புயலெனப் பாரதி நுழைந்ததாகவும், காந்தியோடு சமமாக உட்கார்ந்துப் பேசியதாகவும், தான் நடத்தப் போகும் கூட்டதிற்கு வர இயலாதென்று கூறிய காந்தியிடம்உங்கள் இயக்கத்திற்கு என் ஆசிர்வாதம்என்று சொல்லி விடைப் பெற்றார் என்றும் அவர் வெளியேறியப் பின்இவரை இங்கே பாதுகாக்க யாருமில்லையாஎன்று காந்தி வினவியதாகவும் சொல்கிறார். நான் சரி பார்த்தவரை பாரதி தொகுப்பில் அதற்கான சான்று இல்லை. .ராவின் நூல் ஒரு இடைநிலை மாணவன் தான் ஆராதிக்கும் ஆசிரியர் பற்றி எழுதும் தொனியில் இருக்கும் மிகச் சாதாரணமான சராசரியான எழுத்து

பாரதி, விவேகாநந்தர் மற்றும் விதவை மறுமணம்

விவேகாநந்தரின் மீது பெருமதிப்பு கொண்டவர் பாரதி. ஒரு தேர்ந்த பத்திரிக்கையாளனின் கோணத்தில் பெண்கள் பற்றிய பார்வையை எத்தருணத்தில் விவேகாநந்தர் மாற்றிக் கொண்டார் எனும் கட்டுரையில், விதவைகள் மறுமணம் குறித்து மிக தீர்க்கமான விமர்சனங்களை வைக்கிறார். உயர் ஜாதியினரிடையே பெண்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பதால் விதவைகள் மறுமணம் செய்தால் கல்யாணமாகாத கன்னிகளுக்கு வரன்கள் கிடைக்காமல் போய்விடும் என்று விவேகானந்தர் ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பதிலுக்குப் பாரதி அவ்வழக்கங்கள் ஏற்பட்ட காலத்தில்ஜன சஞ்கிகை’ (census) கிடையாதென்றும் அப்படியில்லாத பட்சத்தில் பாலினக் கணக்கு காரணமாக முடியாது என்று கடிந்து சொல்லி மேற்கொண்டு விதவைகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கடுமையான நியமங்களுக்கு ஜன சஞ்சிகையா காரணம், சாஸ்திரங்களல்லவோ காரணம் என்று சாடுகிறார்

காதலினால் மானுடர்க்குக் கலவியுண்டாம், கலவியினால் கவலைத் தீருமாம்என்று எழுதியவன், விதவையாகி விட்டதாலேயே காம உறுப்புகள் மறைந்து விடுமா அல்லது காம உணர்வுகள் தான் மடிந்து விடுமா என்று கடுமையாகக் கேட்டான். 1920-இல் அதை எழுதுவதற்குத் தைரியம் வேண்டுமென்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ

பாரதியும் பெண் விடுதலையும்

இன்று உளவியலாளர்கள் கூறும் நல்ல குடும்பமே நல்ல கல்வி முறையின் ஆணிவேர் என்பதைப் பாரதி 1918-இல் எழுதுகிறான். தேசியக் கல்வி பற்றிய கட்டுரையில்தேசக் கல்விக்குக் குடும்பக் கல்வியே வேர்என்றும்மனைவியின் பொருளைத் திருட மனந்துணிந்தோன் கோவில் பணத்தைக் கையாடக் கூச மாட்டான்என்கிறான். அந்த வரியில் பொதிந்துள்ள முக்கியமான பொருள் மனைவியானவளுக்கென்று பொருள் மீதான தனியுரிமை உண்டு அதைக் கணவன் மீறலாகாது என்ற தத்துவம். “காதலிலே விடுதலையென் றங்கோர் கொள்கை, கடுகிவளர்ந்திடுமென்பார் யூரோப்பாவில்….வீரமிலா மனிதர் சொலும் வார்த்தைக் கண்டீர்என்று பாரதி அறுபத்தாறில் எழுதியவன் அத்தகைய சுதந்திரம் குடும்பங்களைக் குலைத்துப் போடும் என்று சொல்லி நிராகரிப்பாக முடிக்கிறான், “குடும்பங்களில்லாவிட்டால் தேசம் இல்லை. தேசம் இல்லாவிடிலோ தேசியக் கல்வியைப் பற்றிப் பேச இடமில்லை”. 

பெண் விடுதலைஎன்று தலைப்பிட்டக் கட்டுரையில், ‘பிறருக்குத் தீங்கில்லாமல் அவனவன் தன் இஷ்டமானதெல்லாம் செய்யலாம் என்பதே விடுதலைஎன்று ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்ஸர் சொன்னதை முன் மொழிந்து பென் விடுதலைக்கான ஆரம்பப் படிகளைப் பட்டியலிடுகிறான்: இஷ்டமில்லாத புருஷனை விவாகம் செய்ய வற்புறுத்தக் கூடாது, விவாகரத்திற்கு ஆதரவு, பெண் ருதுவான பின்பே திருமணம் செய்விப்பது, பிதுரார்ஜிதத்தில் பெண்ணுக்கு சம பாகம் கொடுக்க வேண்டும், விதவை மறுமணம், விவாகமே செய்து கொள்ளாமல் தனியாக இருப்பதும் தன் இஷ்டப்படி வியாபாராம் முதலியவற்றில் ஈடுபடும் சுதந்திரம், அன்னிய புருஷர்களோடு சம்பாஷிக்கும் சுதந்திரம், கல்வி மற்றும் உத்யோகத்தில் பெண்களுக்குச் சம உரிமை

கற்பு பற்றிய கட்டுரையில் பாரதிஅறிவு சம்பந்தப்படாத வெறும் உடலாசைகாதல்அல்லது பிரேரனை என்று சொல்வதறகுத் தகுதியுடையதில்லை.” “பெண்களுக்குக் கற்பு நிலை எத்தனை அவசியமோ, அத்தனை ஆண்களுக்கு அவசியமில்லையென்று நினைப்பதைப் போல் மூடத்தனம் ஏறு கிடையாது”. 

பாரதியின் உலக ஞானம்

.வே.சு ஐயர், அரவிந்தர், ..சி, ஜி. சுப்ரமணிய ஐயர் என்று நீளூம் பட்டியலில் குறைவாகப் படித்தது பாரதி தான். .வே.சு. ஐயரும் அரவிந்தரும் மெத்தப் படித்த ஞானிகள். இதனாலேயே அவர்களுடன் பழகியே பாரதியின் உலக ஞானம் இரவல் பெற்றது போன்ற ஒரு பிம்பம் நிலவுகிறது. உண்மையில்லை. 1905 நடந்த ருஷ்ய புரட்சி பற்றி 1906-இல் கட்டுரை எழுதுகிறான், ஜப்பான் யுத்தம், துருக்கி பற்றி, இங்கிலாந்து பாராளுமன்ற விவாதங்கள், 1917 ருஷ்யப் புரட்சி பற்றிக் கவிதை (ஆஹாவென்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி), பிஜித் தீவில் ஹிந்து பெண்கள், யதுநாத் சர்க்கார் மொகலாயச் சாம்ராஜ்யம் பற்றி எழுதியது, இத்தாலி பற்றி என்று அவன் பார்வையில் இருந்து எதுவும் தப்புவதில்லை

ராஜ விசுவாசியான பாரதி:
பிச்சை வாங்கி உண்ணும் வாழ்க்கை பெற்று விட்ட போதிலும்
அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்ப தில்லையே

தன் மேலுள்ள கெடுபிடிகள் குறைந்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் புதுச்சேரியை விட்டு வந்து பிரிடிஷ் இந்தியாவில் கால் பதித்த போது கைது செய்யப்பட்ட பாரதி கடலூர் சிறையில் இருந்தபடி ஆங்கிலேய கவர்னருக்கு கடிதமெழுதினான்: “I once again assure Your Excellency that I have renounced every form of politics, I shall even be loyal to the British government and law abiding”.

சவர்க்கர், அரவிந்தர், பாரதி ஆகியோர் ஒருக் கட்டத்தில் சுதந்திரப் போராட்டத்தைக் கைவிடுவதாக அன்றைய காலனியாதிக்க அரசுகளுக்கு கடிதம் எழுதியதை இன்று நாம் கோழைத்தனம் என்று எண்ணலாகாது. அவர்கள் தேசத்திற்காக கொடுத்த விலை மிகப் பெரிது. அதுவும் பாரதி போன்ற எழுத்தாளன் தன் எழுத்தே தடைபடும்போது பிச்சை வாங்கி உண்ணும் வாழ்க்கையை விட அச்சுறத்தலான ஒரு மரண தண்டனைய எதிர் நோக்கினான். ஸ்டாலினிடம் பணிந்த மிக்காயில் பல்ககோவ், பிரெடிரிக்கிடம் இருந்து தப்பியோடிய வால்டேர், போப்பிடம் மண்டியிட்ட கலிலேயோ என்று வரலாறில் பல உதாரணங்களுண்டு.  

தமிழ் சங்கங்கள் பற்றி பாரதி:

பாண்டித்துரைத் தேவரின் நான்காம் தமிழ் சங்கம்தழைத்தோங்கி வருகிறதென்று சொல்ல இடமில்லைஎன்று சொல்லி அதுயுனிவர்ஸிடியாக வளர்ச்சி பெறவேண்டும் அதுவும்ஸயன்ஸ் பகுதி, சரித்திர ஆராய்ச்சிப் பகுதி, கணிதப் பகுதிஆகியவை இருக்க வேண்டுமென்கிறான். “பாஷை யாராய்ச்சி மட்டிலும் செய்தால் போதாது. தமிழ் பாஷையை எல்லா வகையிலும் பெருமைப்படுத்தி, தமிழர்களின் அறிவுக்கே மேற்படி சங்கம் ஓர் மூலஸ்தானமாகஇருக்க வேண்டும் என்று கனவு. கண்டான். மீண்டு ஒரு முறைநவீன ஸயன்ஸ் பரிசோதனைகளையும் மற்றுமுள்ள சாஸ்திர அற்புதங்களையும் தமிழர்களுக்கு, தமிழ் பாஷையிலேயே கற்பிக்கக் கூடிய பண்டிதர்களும் கருவிகளும் வேண்டும்என்று வலியுறுத்தும் பாராதியின் கனவு அவன் காலத்தை விஞ்சியது. குறிப்பாக ஒரு பல்கலைக் கழகம் எப்படி பல்வகைத் துறைகளைக் கொண்டு அவற்றின் இடையே பாஷை ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும் என்று எழுதியது, அக்காலத்தில் வேறெவெரும் இத்தகையக் கனவுகளைக் கொண்டிருந்தார்களா என்று தெரியவில்லை.

மொழியின் முன்னேற்றத்தை சிலுவையின் பாரம் போல் சுமப்பதாய் என்னிடம் பல முறை அங்கலாய்க்கும் அமெரிக்கத் தமிழ் சங்கங்கள் செய்யக் கூடியது ஒன்றுண்டு. ஒவ்வொரு சங்கமும் இத்தொகுதியினை வாங்கி தமிழ் நாட்டுப் பள்ளிகள், கல்லூரிக மற்றும் நூலகங்களுக்கு விநியோகிக்கலாம். அதிகமில்லை ஒவ்வொரு சங்கமும் ஒருத் தொகுதியையாவது வாங்கி ஒருப் பள்ளிக்கு நன்கொடையாக அளிக்கலாம். மனம் இருப்பவர்கள் இன்னொருத் தொகுயை வாங்கி இங்கே அமெரிக்காவில் அச்சங்கம் இருக்கும் நகரின் பொது நூலகத்திற்கு நன்கொடை அளிக்கலாம்.  

பாரதியின் பன்மொழிப் புலமை:

யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவதெங்கும் காணோம்

பயிற்றுவித்தல் மொழிப் பற்றிநியு இந்தியாபத்திரிக்கைக்கு ஆங்கிலத்தில் கடிதம் எழுதிய பாரதி தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலமல்லாத மொழிகளை எள்ளலோடு நோக்கும் பாங்கை கண்டித்துவிட்டு தமிழில் காணக் கிடைக்கும் தத்துவம் மற்றும் இலக்கியம் இங்கிலாந்தின்பிராந்தியபாஷையில் கிடையாது என்கிறான். கம்பன் வள்ளுவன், இளங்கோப் பற்றிச் சொல்லிவிட்டு, “it may not be irrelevant to add that I have read appreciated the exquisite beauties of Shelley and of Victor Hugo in the original English and French “vernaculars” and of Goethe in English translations”. ஆக, பாரதிக்கு தமிழ், ஆங்கிலம், சம்ஸ்கிருதம், பிரெஞ்ச்சு மொழிகள் தெரிந்திருக்கிறது. பாரதியின் ஆங்கிலம் சரளமானதாகவே இருக்கிறது. பாரதியின் ஆங்கில எழுத்தின் தன்மை காந்தியுடையது போல் அலங்காரமில்லாதது. நேருவுக்கு ஆங்கிலம் வசப்பட்டதுப் போல் அநேக இந்தியர்களுக்கு வசப்படவில்லை என்பதே உண்மை.

தொகுதி பற்றி

பாரதியின் எழுத்துகள் எல்லாம் நாட்டுடைமையாக்கப் பட்டதுதான் ஆனால் இது சீனி.விசுவநாதன் என்பவர் தேடித் தேடி சேகரித்த மற்றும் சீராக தொகுத்து, அடிக்குறிப்புகளும், பின்புலக் குறிப்புகளும் கொண்ட அரியப் பொக்கிஷம். இதற்கு காப்புரிமையுண்டு. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களுக்குக் காப்புரிமை கிடையாது ஆனால் ஒரு பதிப்பாளர் அதை வெளிக்கொண்டு வரும்போது, அதுவும் குறிப்புகள் மற்றும் விளக்கவுரையோடு, அது காப்புரிமைப் பெற்ற இன்னொரு படைப்பாகிறது.

விசுவநாதனின் பெரு முயற்சியினைப் பகீரதப் பிரயத்தனம் என்று விளிப்பது முற்றிலும் பொருந்தும். நேரு நினைவு அருங்காட்சியகத்திலுள்ள சுதேசமித்திரன் மைக்ரோ பிலிம்கள், ரோஜா முத்தையா நூலகம், புதுகோட்டை ஞானாலயா, தஞ்சை டி.என்.ராமசந்திரன் மற்றும் அநேகரிடமிருந்து அரை நூற்றாண்டாகச் சேகரித்த தகவல்களை ஒரு பல்கலைக் கழக ஆய்வகத்தின் நேர்த்தியோடு தொகுத்து விரிவானக் குறிப்புகள், விளக்கங்களோடு இனைத்துக் கொடுத்துள்ளார். பதிப்பாளரும் மிக நேர்த்தியான பதிப்பாக வெளியிட்டுள்ளார். இத்தொகுதியை வாங்குவோர் தன் வருங்காலச் சந்ததியினருக்கு விட்டுச் செல்லும் அளவுக்குத் திண்மையான கெட்டி அட்டையும், அருமையான தாளிலும் அச்சிடப்பட்டுள்ளது

இதழியல் என்ற ஒன்று முறையாகத் தோன்றாத காலத்தே பிராந்திய மொழி பத்திரிக்கைகள் சுதந்திர போரில் ஆற்றிய பங்கு பற்றித் தனியே ஆராய்ச்சியே செய்யலாம். இத்தொகுதி முழுக்கப் பாரதி வெளியிட்ட சித்திரங்கள், அவற்றுக்கு அவன் எழுதிய விளக்கக் குறிப்புகள் என்று ஒரு முக்கியச் சரித்திர ஆவணம் இந்தத் தொகுப்பு

இப்படிப்பட்ட படைப்புகளுக்குத் தமிழ் நாட்டில் ஒரு புத்தக விமர்சணம் எழுதக் கிடைப்பதே எத்தனைக் கடினம் என்பதை விசுவநாதன்துக்ளக்சோவிடம் அணுகிய விவரம் தெரியப் படுத்துகிறது. என்னாலான சிறு உதவி இப்பதிவின் மூலம் அதை நிவர்த்திச் செய்வது

இப்போது இத்தொகுதியை முழுத் தொகுதியாகத் தான் விற்கிறார்கள் என்று அறிகிறேன். தேர்ந்தெடுத்த தொகுதிகளை வாங்க விரும்புவோர் தொகுதி 2,3,4,5,10,11 ஆகியவற்றை வாங்கலாம்

விசுவநாதன் தேர்ந்த தகவல் சேகரிப்பாளர் மற்றும் தொகுப்பாளர் ஆனால் எழுத்தாளர் கிடையாது. பாரதி வரலாறாக எழுதப்பட்ட தொகுதி 1 மிகச் சாதாரணம். பாரதிக்கு இன்றும் நல்ல வாழ்க்கை வரலாறு உலகத்தரத்தில் இல்லை. அதே போல் பாரதியின் சங்கீத ஞானம் பற்றிய 15-ஆம் தொகுதி டி.எம்.கிருஷ்ணா போன்ற ஒருவரின் துணைக் கொண்டு எழுதப் பட்டிருக்க வேண்டும்

கால வரிசையில் பாரதி பாடல்கள்என்று ஒரு தொகுதி முன்பு வெளிவந்தது. பாரதியின் கவிதைகள் எப்படி முதன் முதலில் பதிப்பிக்கப்பட்டனவோ அப்படியே கொடுத்து, பின் வந்த பதிப்புகளில், குறிப்பாக அரசாங்கப் பதிப்புகளில், என்னென்ன மாற்றங்கள் செய்யப் பட்டன என்ற விவரத்தோடு இருக்கும். அதையும் இத்தொகுதிகளோடு இணைத்தே கொடுத்திருக்கலாம். 16 தொகுதிகளில் காலவரிசையில் கட்டுரைகளோடு கலந்துவிட்ட பாடல்களை தேடிப் படிப்பதைவிடப் பாடல்களுக்கான தொகுதி இருப்பது அவசியம்

ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் பெயர் பட்டியல் (index of names) இருப்பது நன்மை. ஆனால் 16 தொகுதிகளுக்குமாகப் பெயர் மட்டுமல்லாது ஒவ்வொரு தலைப்பில் எந்தத் தொகுதியில் எது இருக்கிறது என்ற ஒரு ‘concordance’ கொண்டு வரப்பட்டால் அது ஆராய்ச்சி செய்வோருக்கு மிக உதவியாக இருக்கும்

பாரதியின் பிரசுரிக்கப் பட்டப் படைப்புகளின் தொகுதிகள் இவை என்பதால் நமக்குக் கிடைப்பது பொது விஷயங்கள் குறித்த புறவயமான எழுத்துகளே. வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சில தனிக் கடிதங்களைத் தவிர வேறு தனி நபர் தொடர்புகள் இதில் இல்லை. பாரதியின் சுயவரலாற்றெழுத்து காந்தி, நேரு ஆகியோருடையதைப் போல் அகவயமான உள்நோக்கிய பயணம் அல்ல. 16 தொகுதிகளைப் படித்தாலும் நாம் அறியாத பாரதி ஒருவன் இருக்கவே செய்கிறான்

சம காலத்தில் பாரதி பற்றி எழுந்த விமர்சணங்கள், அதற்குப் பாரதியின் பதில்கள் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். ‘பறையன்என்ற சொற்பிரயோகத்திற்காக எதிர்ப்பைச் சந்தித்த பாரதி அதற்குத் தான்பட்லர் பறையர்களைப் பற்றிப் பேசவில்லைஎன்று காட்டமாக மறுக்கிறான். ஜெயமோகனின் பாரதி விவாதத்தில் அப்படிப் பாரதியை எதிர்த்தது அயோத்திதாசர் என்று கூறுகிறார். இத்தொகுதியில் பாரதியின் எதிர்வினை மட்டுமேயுள்ளது. இக்குறைகளைத் தாண்டி இத்தொகுதி மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆவணம்

பாரதி மகாகவியா

ரபீந்திரநாத் தாகூர் பற்றிப் பாரதி கொண்டிருந்த அபிப்பிராயம் இங்கே நினைவு கூறத் தக்கது

கீதாஞ்சலி முதலாக அவர் இங்கிலீஷ் பாஷையில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டிருக்கும் நூல்கள் மிகவும் சிறியன. பார காவியங்களல்ல. பெரிய நாடகங்களல்ல. தனிப் பாடல்கள் சில காண்பித்தார். உலகம் வியப்படைந்தது. நல்வயிர மணிகள் பத்துப் பனிரண்டு விற்றால் லட்சக்கணக்கான பணம் சேர்ந்திடாதோ? தெய்வீகக் கவிதையிலே பத்துப் பக்கம் காட்டினால் உலகத்துப் புலவரெல்லாம் வசப்பட மாட்டாரோ?” 

மிகக் கறாரான மதிப்பீடு. தாகூர் செல்வந்தர், செல்வத்தால் கிடைத்த வாய்ப்புகள் கொண்டு கவித்துவமிக்கக் கவிதைகள் தந்தார் பாரதியோ ஏழை என்ற சால்ஜாப்புகள் விமர்சனத்திற்குத் தேவையில்லாதது. கிரிஸ்டோபர் மார்லோ நீண்ட நாள் உயிர் வாழ்ந்திருந்தால் ஷேக்ஸ்பியரை விஞ்சியிருப்பான் என்று சொல்வது போல் அது

ஜெயமோகன் இது குறித்து நீண்ட விவாதம் ஒன்றை நடத்தினார். அது பற்றிய தீவிரமான ஆராய்ச்சி என் தளமல்ல. ஆயினும் சில புள்ளிகளில் அவர் வைக்கும் விவாதங்களை ஏற்றும் சில புள்ளிகளில் மாறுபட்டும் இருக்கும் என் வரையிலான சில வாதங்களை இங்கே தொகுக்கிறேன்

எனக்கு எப்போதுமே இந்தப் பட்டங்கள் ஒவ்வாதவை. மஹாத்மா, மகாகவி என்பதெல்லாம் மிகச் சிக்கலான நுட்பமான மனிதர்களைத் தட்டையாக்கும் பட்டங்கள். பாரதி மகாகவி இல்லையென்றால் பாரதிக்கும் தமிழுக்கும் எவ்விதக் குறைவுமில்லை. விவாதமும் பட்டம் பற்றி மட்டுமல்ல, மாறாகப் பாரதி எனும் கவிஞனின் கவித்துவம் பற்றியது. ஜெயமோகனின் வாதமான பாரதியிடம் கவித்துவ உச்சங்கள் குறைவே என்பதை மகிழ்வாகவே ஒப்புக் கொள்கிறேன்

இலக்கிய விமர்சகர் .ஸி.பிராட்லி கவிதைகளை மதிப்பிடுதல் பற்றிய புத்தகத்தில் கவிதையென்பது பாடு பொருளும், சொற் செறிவும் ஒன்றில் இருந்து ஒன்றைப் பிரித்துக் காண முடியாதபடி ஒன்றையொன்று மேம்படுத்திக் கவிஞன் சொல்ல வந்ததையும் தாண்டி நம்முள் விரிந்து ஒரு அர்த்ததை உருவாக்கிக் கொள்வதே கவிதையின் மாண்பு என்கிறார்

கீட்ஸுக்கு ஒரு கிரேக்கத் தாழி, டென்னிஸனுக்கு ஓர் ஓடை, வோர்ட்ஸ்வர்த்துக்கு எங்கோ ஒரு பள்ளத் தாக்கில் தனியளாகக் கதிர் அறுப்பவளோ தேம்ஸ் நதியோ, ஷெல்லிக்கு ஒரு பறவையோ வாழ்க்கையின் துயரோ அல்லது நேப்பிள்ஸ் நகரில் மனமுடைந்த தருணமோ, மில்ட்டனுக்கு மானுடத்தின் வீழ்ச்சியும் மீட்சியும் என்று கவிதைப் பாடு பொருள்கள் பல தரப்பட்டன ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றிலும் கவித்துவ உச்சங்கள் காணலாம்

ஷெல்லிக்கு எளிதாகக் கைவசப்பட்ட கவிதை பாரதி பிரச்சாரப் பாடல்களை விடுத்து மற்ற பாடல்கள் இயற்றும் போது ஆங்காங்கே தான் தென்படுகிறது

பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு ஆகியவற்றுள் எதுவும் புதுமையில்லை. அவை இந்து மரபின் நீட்சியே என்பதும் ஏற்புடையதே. கீதாஞ்சலியில் இந்து மரபில் இல்லாத எதை தாகூர் சொல்லி விட்டார்? சினுவா அச்சபே, சிமாமண்டோ அடிச்சி ஆகியோரை எக்காரணம் கொண்டு ஜெயமோகன் நிராகரிக்கிறாரோ அதைக் கொண்டே தாகூரையும் புறங்கையால் தள்ள முடியும். மேற்குலகம் எதை இந்தியா என்று மையல் கொண்டதோ அதையே அவர்கள் உவகைக்கேற்ப சமைத்துக் கொடுத்தவர் தாகூர். ஒருவித கனவுலக ‘mysticism’. தாகூர் அடைந்த அளவுக் கடந்த விளம்பரத்தின் பின்னால் இருந்ததுபாம்பாட்டி தேசத்தில் தத்துவம் எழுதுகிறவர்என்ற ஆச்சர்யமே

நோபல் பரிசுக் கொடுத்த உற்சாகத்தில் தாகூர் ஆங்கிலத்தில் எழுத ஆரம்பித்த போது யேட்ஸ் கடுமையாகநானும் ஸ்டர்ஜசும் தான் இவர் நூல்களை மொழிப்பெயர்த்திருக்கிறோமே. இந்தியர்களுக்கு ஆங்கிலம் வராதுஎன்றாராம். யேட்ஸ் தாகூரை மேற்கத்திய இயந்திரவியலுக்கு எதிரான கிழக்கின் ஆன்மீகப் பார்வையை முன்வைப்பவர் என்றதை இன்றைய விமர்சகர் ஒருவர் அது ஏகாதிபத்திய பார்வை என்கிறார். அதாவது விஞ்ஞானம் என்பது தன் இனத்துக்கும் கனவுக் காண்பது கிழக்கின் மாண்பாகவும் முன் வைக்கப்படும் நுண்ணரசியல் என்கிறார். அக்காலத்திலேயே கூடத் தாகூரின் பார்வையை நிராகரித்தவர்கள் உண்டு. பெர்டிரண்ட் ரஸ்ஸல் தாகூரின் உரையொன்றைக் கேட்டுவிட்டு எரிச்சல் அடைந்தாராம். எவ்வளவு விரைவாகத் தாகூர் உலக அரங்கில் பிரபலமடைந்தாரோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அதை இழக்கவும் செய்தார். இன்று உலக இலக்கியத்தில் அவர் இடம் கேள்விக்குறியே

இன்றும் தாகூர் ‘sentimental’ கவிதைகளைத் தருபவர் என்ற எண்ணம், மேற்கத்திய விமர்சகர்கள் உட்பட, பலருக்குண்டு. வங்கத்தில் தாகூரை விமர்சிக்கலாம் ஆனால் தமிழகத்தில் பாரதியை விமர்சிக்க முடியவில்லை என்று ஜெயமோகன் கூறுவது உண்மையல்ல. குஷ்வந்த் சிங் சமீபத்தில் தாகூரின் கவித்துவத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்திய போது அவருக்கு வங்கமே எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது. மம்தா பானர்ஜியும் இடது சாரிகளும் தங்கள் பரஸ்பர அரசியல் எதிர்ப்பை கைவிட்டு ஒருமித்த குரலில் குஷ்வந்த் சிங்கை கடிந்தனர்

ஷேக்ஸ்பியர் கவிதையில் தொட்ட உச்சத்தைப் பாரதி எட்டவில்லை என்ற தொனியில் ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறார் ஜெயமோகன். மார்க் வேன் டோரன் ஷேக்ஸ்பியர் பற்றிய விமர்சனத்தில் ஷேக்ஸ்பியரின் கவிதைகள் முழுமையுறாதவை என்கிறார். வேன் டோரன் கூறியது சரி, ஜெயமோகன் கூறியது தவறு என்றில்லை. ஷேக்ஸ்பியரைக் கூட ஏற்காதவர்கள் உண்டு. இது விமர்சன மரபு

தமிழகத்து எழுத்தாளர்களுக்குத் தாகூரே ஆதர்சம் பாரதியல்ல என்பது ஏற்கபடுமானால் அதன் பின்புலங்கள் ஆராயப் பட வேண்டும். தாகூர் அவர் வாழ்நாளிலேயே, யேட்ஸ் தயவில் கிடைத்த நோபல் பரிசின் வெளிச்சத்தால், அதிகம் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுப் பிரசுரம் செய்யப்பட்டுப் பிரபலமானார் உலகம் முழுதும். பாரதியின் படைப்புகள் முக்கியமாக அவனின் பிரச்சாரத் தன்மையில்லாத கவிதைகள் அந்தளவு பிரசுரிக்கப்பட்டதே இல்லை

பாரதியின் தேசாபிமானக் கவிதைகள் பிரச்சாரத் தன்மைக் கொண்டவையே. மேடைகளில் எளிதாக மேற்கோள் காட்டத் தக்க வரிகள் என்பதாலேயே காலப் போக்கில் அவை பிரபலமாயின என்பதும் உண்மை

ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் முகமாகத் தனக்களிக்கப் பட்டஸர்பட்டத்தைத் துறந்த தாகூர் அங்கே உயிரிழந்தவர்களுக்கு நினைவுச் சின்னம் எழுப்புவதற்கு ஆதரவு தர மறுத்தார். பாரதியோ தேசாபிமானிகள் சிறைவைக்கப்பட்ட சிறை வாசஸ்தலங்கள் புண்ணியத் தலங்கள் என்று கட்டுரை எழுதினார். இருவரும் இரு துருவங்கள்

காந்தியை மஹாத்மா என்று விளித்தாலும் தேசியம், தேச விடுதலை, ஒத்துழையாமை என்று எதிலும் காந்தியோடு முரன்பட்டு நின்ற தாகூரும் தேச விடுதலைக்காகக் கவிதையாகவும் கட்டுரையாகவும் எழுதி குவித்த பாரதியும் இரு துருவங்கள். தேசாபிமானப் பாடல்களில் பாரதி எளிமையை முன்னிறுத்தினார் புதுக் கருத்தியல்களை, புதிய படிமங்களை முன் வைத்தார். அக்கவிதைகளை அளக்கும் அளவுகோல்கள் வேறாக இருக்க வேண்டும் என்பது என் தரப்பு. தாகூர் எத்தனை தேசாபிமானக் கவிதைகளை எழுதினார்? மிக, மிகச் சொற்பம்

பாரதியின் கதைகளைவிட தாகூரின் சிறுகதைகளும், குறு நாவல்களும் மேலோங்கியவையே. ஆனால் நாம் ஒன்றை கவனிக்க வேண்டும். தாகூரின் நாவல்கள் அக்காலத்தில் மிகப் பிரபலமடைந்தாலும் அந்நாவல்களுக்கு உலக அளவில் இலக்கிய மதிப்பு, அன்றும், இன்றும், அவ்வளவாக இல்லை. தல்ஸ்தோயும், தாமஸ் மானும் எழுதிய காலத்தில் தாகூரின் புனைவுகள் இரண்டாம் தரமே. 

தாகூர் இந்திய மரபில் ஊறியக் கருத்துகளையே கவிதைகளிலும் தன் பேருரைகளிலும் முன் வைத்தார். பாரதி புதிய கனவுகளை முன் வைக்கிறான். ஒரு நிலப் பரப்பை தன் அரசன் ஆள்கிறான் என்பதன் அடையாளமாக இந்திய நிலப் பரப்பைக் குறிக்கும் பாடல் எழுதுவது வேறு ஆனால் ஒரு தேசம் என்ற கருத்தியலை முன் வைத்து குடிமகனை நோக்கிஇது உன் தேசம்என்ற தொனியில்பாரத நாடு பழம் பெரும் நாடு நீரதன் புதல்வர் இந்நினைவகற்றாதீர்என்பதும் வெவ்வேறு தளம். குடிமகனை நோக்கிஇது உன் தேசம், இதன் சிறப்புகளெல்லாம் அவை எங்கிருந்தாலும் உன்னுடையவைஎன்று பிரகடனம் செய்யும்மன்னும் இமைய மலை எங்கள் மலையேஎன்பது அக்காலத்திற்கு மட்டுமல்ல எக்காலதிற்கும் புரட்சி வரிகள்

அமெரிக்காவில்பெண்என்ற தலைப்பில் உரையாற்றிய தாகூர் மருந்துக்குக் கூட எந்தப் புதுக் கருத்தையும் சொல்லிவிடவில்லை. பாரதியோ விதவையின் காம உணர்வு குறித்துப் பேசுகிறான். தாகூர் மேற்கத்திய தலங்களில் உரையாற்றும் போதெல்லாம் கிழக்கின் மரபினை விதந்தோதியும் மேற்கின் விழுமியங்களைக் கடிந்துமே பேசுகிறார். ஜகதீஷ் சந்திர போஸுக்குப் பொருளுதவி செய்தாலும் அவர் விஞ்ஞானத்திலோ அறிவியலிலோ தாகூருக்கு எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை. “ஆலைகள் செய்வீரேஎன்பது பிரச்சார வகைப் பாடலாகவும் கவித்துவம் இல்லாத பாடலாகவும் தெரியும் நாம் அது இயற்றப்பட்ட காலத்தையும் அந்த அறிவுச் சூழலையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால்

பாரதி யாருக்கும் தோன்றாததையெல்லாம் பேசினான் என்று சொல்ல இயலாது. ‘பேசாப் பொருளைப் பேச நான் வந்தேன்என்று எழுதினாலும் அதற்கு முன் வேதநாயகம் சாஸ்திரியார் ஆகியோர் முன்மொழிந்த பெண் விடுதலையைத்தான் பாரதியும் சொன்னான். அரிஸோனா பல்கலைக்கழகத்தின் வெளீயீடான ஆர்.சுந்தரலிங்கத்தின் “Politics and Nationalist Awakening in South India:1852-1891” படித்தால் சீர்திருத்த கருத்துகளின் நீண்ட மரபு தெரிய வருகிறது

கட்டுரை இலக்கியம் என்பது இந்திய இலக்கியத்துக்குப் புதிது. தாகூர் முதல் புதுமைப்பித்தனின் கட்டுரைகள் வரை ஜார்ஜ் ஆர்வெல் போன்றோரின் கட்டுரைகளோடு ஒப்பிட்டால் அவை குழந்தைத் தனமானவையே. சமீபத்தில் வந்த ஜெயமோகனின் ஜனநாயகம் பற்றிய கட்டுரைகளும், பி..கிருஷ்ணன் விஞ்ஞானம் பற்றி எழுதிய கட்டுரைகளும் கட்டுரைக்கான இலக்கணத்துக்குட்பட்டவை. வேறு சிலரின் கட்டுரைகள் என்று வெளியானவற்றைப் படித்துஇதையா புகழ்கிறார்கள்என்று எண்ணியதுதான் உண்மை

பாரதியை விட அதிக நாள் வாழ்ந்து, மிக அதிகம் எழுதி அதை ஸ்தாபன ரீதியான பலம் கொண்டு பரப்புரை செய்த அரவிந்தர் பற்றிச் சில கேள்விகள் எழுப்பலாம். இன்று தத்துவ உலகில் அரவிந்தருக்கு என்ன இடம்? உலகளாவிய தத்துவ உரையாடலில் என்ன தாக்கத்தை அரவிந்தரின் எழுத்துகள் உண்டுப் பண்ணின? இந்திய மெய்யியலில் மையங்கொள்ளும் ஒன்றிரண்டு வெள்ளைக்காரர்களின் மதிப்பீடு தவிர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்

பாஞ்சாலி சபதத்தின் முன்னுரையில் பாரதி சொல்கிறான்எளிய பதங்கள், எளிய நடை, எளிதில் அறிந்துகொள்ளக் கூடிய சந்தம், பொதுஜனங்கள் விரும்பும் மெட்டு இவற்றினை யுடைய காவிய மொன்று தற்காலத்திலே செய்துதருவோன் நமது தாய்மொழிக்குப் புதிய உயிர் தருவோனாகின்றான். ஓரிரண்டு வருஷத்து நூற்பழக்க முள்ள தமிழ் மக்களெல்லோருக்கும் நன்கு பொருள் விளங்கும்படி எழுதுவதுடன், காவியத்துக்குள்ள நயங்கள் குறைவுபடாமலும் நடத்துதல் வேண்டும்”. மொழிக்கும் மக்களுக்குமான தூரத்தை குறப்பதோடுகாவிய நயம் குறைவுபடாமலும்செய்ய முடிந்ததே பாரதியின் சாதனை

மொழி செம்மையுற செம்மையுற அம்மொழியில் உருவாகும் படைப்புகளைப் புரிந்து கொள்ள இலக்கண ஞானம் இன்றியமையாததாகிறது என்று, சமஸ்கிருதம் எப்படிப் படித்தவர்கள் மட்டும் புரிந்து கொள்ளும் மொழியானது என்று பண்டைய இந்திய கல்வியியல் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்த பேராசிரியர் எழுதுகிறார். பண்டிதர்களின் மொழியாகி விட்ட தமிழை மீண்டும் மக்களின் மொழியாக்கியது ஒரு மாபெரும் நிகழ்வு

தமிழ் நாட்டில் இன்றுள்ள பகுத்தறிவாளர்களுக்கே உரித்தான குயுக்தியுடன் ஒருவர்பெண்கள் உபயோகப்படுத்தும் சானிட்டரி நாப்கின்களை அர்ச்சனைத் தட்டில் வைத்து வணங்க வேண்டும்என்று பேஸ்புக்கில் சொல்லவும் எனக்கு உடனே நினைவுக்கு வந்ததுபாரதி அறுபத்தாறு’.
கூளத்தை மலத்தினையும் வணங்கல் வேண்டும்
கூடிநின்ற பொருளனைத்தின் கூட்டம் தெய்வம்
மீளத்தான் இதைத்தெளிவா விரித்துச் சொல்வேன்
விண்மட்டும் கடவுளன்று மண்ணும் அஃதே.” 

நான் சங்கரரையும் ராமானுஜரையும் வேதாந்தத்தையும் அறியாப் பருவத்தில் வாசித்த வரிகள் அவை. அதை மேற்கோள் காட்டிவிட்டு சொன்னேன்இந்து ஞான மரபில் வந்த ஒருவனே இப்படி எழுத முடியும்”. இது தான் பாரதி சாதித்தது

1850-1947 ஒரு கொந்தளிப்பான காலக்கட்டம். அக்கால அறிவுச் சூழல் வரலாறு பற்றிய புத்தகங்கள் படிக்கும் போது மேலோங்கும் ஓர் எண்ணம், நமக்கு இன்னும் அன்று நிகழ்ந்த பல அறிவு கொந்தளிப்புகள், அவற்றின் ஊடுபாவுகளான சிக்கலான சித்திரத்தின் வீச்சு, சொல்லொண்ணா பிரம்மாண்டமானது. தாகூர், அரவிந்தர், பாரதி, காந்தி, ஸவர்க்கர், திலகர், நேரு என்று யார் பெயரைச் சொன்னாலும் அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் புது எண்ணங்களைச் சுவீகரித்தார்கள், புது விழுமியங்களை மரபுகளோடு இணைத்துப் புதுப் படிமங்கள் அளித்தார்கள் என்பதெல்லாம் மிகமிகச் சிக்கலான ஒரு சித்திரம். பாரதியை மகாகவி என்று சொல்லாமல் ஒரு காலத்தின் குரலாகவும் அதே சமயம் காலம் கடந்தும் நம் ஆன்மோவோடு உறவாடும் இறவாத் தன்மை கொண்ட அமரத்துவத்தின் குரலாகவும் காண்பதே எனக்கு உவப்பு

ஒரு நாள் முதல்வராகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் என்ன செய்வீர்கள் என்ற வாசகரின் கேள்விக்குப் பதிலளித்த சோ ராமசாமி, “போர்த் தொழில் விந்தைகள் காண்பாய் -ஹே! பூதலமே! அந்தப் போதினில்” என்றார். சாகித்ய அகாதமியின் உயரிய கௌரவம் தன்னைத் தேடி வந்த போது ஜெயகாந்தன், “இது பாரதி எனும் கவிதா மண்டலத்தில் இருந்து உதிர்ந்த என் போன்ற என் சம கால எழுத்தாளர்களுக்கு உரித்தானது” என்றார். 70 அகவையைத் தொட்ட என் தந்தைக்கு வாழ்த்து செய்தி அனுப்பினேன் “வயது முதிர்ந்துவிடினும் - எந்தை வாலிபக் களையென்றும் மாறுவதில்லை” என்று. கம்பன், வள்ளுவன், இளங்கோ என்றொரு வரிசையை பாரதி நமக்கு அடையாளப்படுத்தினான் காலம் இவ்வரிசையில் பாரதிப் பெயரையும் சேர்த்து இன்று நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஓர் முக்கிய அடையாளமாகத் தமிழின் பெருமைக்குரிய இலக்கியவாதி முதல் என் போன்ற சாமான்யன் வரை இம்மண்ணில் ஜீவித்து மரித்த அந்த அக்னி குஞ்சின் ஜ்வாலைகள் இன்றும் தீண்டியவண்ணம் இருக்கிறது.

ஷேக்ஸ்பியரின் வாழ்நாளிலேயே அவருக்கும் லத்தீணும் கிரேக்கமும் தெரியாது என்று எள்ளி நகையாடப்பட்டார். நாடக இலக்கியம் ஷேக்ஸ்பியருக்கு முன்னும் இருந்தது, பின்பும் பயணித்தது. ஷேக்ஸ்பியருக்கு மனித பலத்தைச் சித்தரிக்கும் திறன் இல்லை என்றார் பெர்னார்ட் ஷா. அதையெல்லாம் தாண்டி இன்று ஒரு மொழியின் அடையாளமாக ஷேக்ஸ்பியர் திகழ்கிறான். “ஓராயிர வருடம் ஓய்ந்து கிடந்த பின்னர் வாராது வந்த மாமணி” பாரதி.

நன்றி: உற்ற நண்பரும் தமிழ் இலக்கியத்தில் பேரார்வம் கொண்டவரும் எழுத்தாளருமான 'ஒருப்பக்கம்' ஸ்றீதர் நாராயணனுக்கு பிழைத் திருத்தம் செய்து கொடுத்ததற்கு நன்றி. பிழைத் திருத்தம் செய்ததைத் தவிர வேறெந்தப் பாவத்தையும் அவர் செய்யவில்லை. போற்றுவார் போற்றலும், தூற்றுவார் தூற்றலும் எனக்கே உரித்தானது. அவர் சரி பார்த்தப் பின்னும் நான் சில சேர்க்கைகள் செய்தேன்.


  1. கால வரிசையில் பாரதி படைப்புகள் தொகுதி 1-16
  2. Rabindranath Tagore: The Myriad Minded Man by Krishna Dutta and Andrew Robinson.
  3. Rabindranath Tagore: Selected Poetry - Translated by William Radice.
  4. Rabindranath Tagore: Lectures and Addresses - Edited by Anthony Soares
  5. Creative Unity - Rabindranath Tagore. Contains lecture on Women.
  6. Colonizing the Realm of Words: The transformation of Tamil Literature in Nineteenth Century South India - Sascha Ebeling
  7. Politics and National Awakening in South india:1852-1891 by R. Suntharalingam
  8. Yeats, Russell etc on Tagore -- Article in New Yorker
  9. பாரதி மகாகவி விவாதம் - ஜெயமோகன்