Thursday, August 9, 2018

கருணாநிதியை தலித்துகள் கொண்டாடுவதில் உள்ள முரண்கள்.

பிராமணர்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் திராவிட இயக்கத்தை விமர்சனத்துக்கும், ஆய்வுக்கும் சமீப காலத்தில் உட்படுத்தியவர்கள் தலித்துகள் என்றால் அது மிகையில்லை. ஆனால் விநோதமாகக் கருணாநிதியை கொண்டாடும் சில தலித் சமூகத்தினரின் பேஸ்புக் பதிவுகளைப் பார்த்தேன். துணுக்குற்றேன். நேற்று வரை இரண்டாம், மூன்றாம் கலைஞரையெல்லாம் கிண்டலடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஆனால் தீடீரென்று அவர்களை உருவாக்கிய முதலாம் கலைஞரை புனிதர் ரேஞ்சில் பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள். இது சரியா?

அடிப்படையில் எனக்கு மேற்கத்திய மனம் என்ற முடிவுக்கு நான் எப்போதோ வந்துவிட்டேன். இறப்பது யாராக இருந்தாலும் அவர்களைப் பற்றிக் கொஞ்சமேனும் நேர்மையாக எழுதப்பட்ட அஞ்சலி குறிப்புகள் தான் இங்கு வெளிவரும். அதுவும் இறந்து சில மணி நேரத்துக்குள்ளாகவே. அமெரிக்காவின் மிகப் பிரபலமான மதப் பிரச்சாரகர் பில்லி கிரஹாம் இறந்த சில மணி நேரத்துக்குள் வெளியான ஒரு அஞ்சலி குறிப்பு அவர் எளியர், ஆழ்ந்தப் புரிதல் இல்லாதவர் என்ற ரீதியில் இருந்தது.

பல பிராமணர்கள் கருணாநிதி மெரினாவில் தான் புதைக்கப் பட வேண்டும் என்று எழுதியதைப் பார்த்தேன். இன்னும் சிலர் அவர் ஒரு சகாப்தம் என்றார்கள். கருணாநிதியை தனிப்பட்ட முறையில் கரித்துக் கொட்டிய பிராமணர்களுமுண்டு. அவர்கள் பெரும்பாலும் இந்துத்துவர்கள். ஆனால் அவர்கள் கூடக் கருணாநிதி என்ற தனி மனிதனைத் தான் ஏசினார்கள் அவர் இனத்தையல்ல.

அடிப்படையில் இந்திய மனம் பெருந்தன்மையானது என்று சொல்லலாம். In a charitable way, not too literally. அந்த வகையில் தலித் பதிவுகளையும் சேர்க்கலாம். ஆனால் சமீபமாக மனத்தில் உழலும் சில சிந்தனைகளை அப்பதிவுகள் கிளறியதால் சிலவற்றுக்கு இன்று பதில் சொல்லலாம் என்று நினைத்தேன்.

திருநெல்வேலியில் வேலிக்குள்ளே அம்பேத்கர் (https://tamil.samayam.com/latest-news/state-news/mla-vasantha-kumar-garlanded-dr-ambedkar-statue-in-tirunelveli/articleshow/58177621.cms)


கருணாநிதியும் சுய மரியாதையும்:


கருணாநிதி யாரும் காலில் விழுவதை விரும்புவதில்லை என்றார் ஒருவர். வைகோ பலமுறை விழுந்துள்ளாரே, புகைப்படங்களும் இருக்கிறதே என்ற போது, 'இல்லை அதைக் கலைஞர் விரும்பவில்லை' என்றார் பதிவு எழுதியவர். கலைஞர் மனத்தில் என்ன எண்ணம் ஓடியது என்பதை அவர் எப்படியோ அறிந்துள்ளார்.

பிராமணர்களில் சில நண்பர்கள் சமீபத்தில் "நாங்கள் சாதுவானவர்கள்" என்றார்கள். அப்போது அவர்களிடம் வன்முறை என்பது வெட்டரிவாளும், வேல் கம்பும் மட்டுமல்ல என்றேன். அது பற்றி விரிவானப் பதிவு சீக்கிரம் வரும். அதே மாதிரி காலில் விழுவது மட்டுமா சுய மரியாதை இழுக்கு?

கருணாநிதியின் 2006-11 ஆட்சியின் போது துதிப்பாடல் அருவருப்புகளின் எல்லைகளை விஸ்தீரணம் செய்தது. கம்பனும், வள்ளுவனும், இளங்கோவும் கருணாநிதியின் காலில் மலர் சொறிவது போல் பிளெக்ஸ் போர்டு வைக்கப்பட்டது அதை அவரும் ரசித்தார் என்றது பத்திரிக்கை குறிப்பு.

8 மணி நேரம் சினிமா துறையினர் ஆபாச நடனங்களும் அதை விட ஆபாசமான முதுகுச் சொறியும் துதிப் பாடல்களை அரங்கேற்றி கருணாநிதியின் மனம் குளிர வைத்தனர். அதை அவரும் ஏதோ இமைய மலை வென்றெடுத்த மமதையோடும் மந்தகாச சிரிப்போடும் ரசித்தார். எழுத்தாளர் ஞானி ஒருவர் மட்டும், "இதுவா ஒரு அமைச்சரவையின் வேலை? ஒரு கல்வியாளரின் பேருரையை ஒரு மணி நேரம் இவர்கள் கேட்பார்களா?"என்றுக் கேள்வி எழுப்பினார்.

அமெரிக்காவில் குடியரசு கட்சியைச் சார்ந்த கவர்னர்கள் கூட்டம் ஒன்றில் ஒரு மதியத்தை ஒதுக்கி யேல் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர், தலைச் சிறந்த அறிவியல் சம்பந்தமான பத்தி எழுத்தாளர், நியூ யார்க் டைம்ஸின் பிரசித்திப் பெற்ற எழுத்தாளர், ஆகியோரோடு நீண்ட விவாதங்கள் நடத்தினர் அமெரிக்காவில் எப்படிக் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சியை மேம்படுத்துவதென்று. ஹ்ஹ்ம்ம்ம்...

கருணாநிதி எழுத்தாளர்களிடம் நட்புடன் இருப்பார். தமிழ் எழுத்தாளர்களும், ஜெயகாந்தன் உட்பட, அவரிடம் சகஜமாகவே பழகினர். பராக் ஒபாமா பல எழுத்தாளர்களுடன் நட்பில் இருந்தார். இரண்டும் வேறு வகை. முன்னதில் ஜெயகாந்தன் தவிர மற்ற அனைவரும் கிட்டத் தட்ட கருணாநிதி காலில் விழாத குறை தான். வைரமுத்துவும், அப்துல் ரகுமானும் கிட்டத்தட்ட மாவட்ட செயலாளர் ரேஞ்சில் தான் இருந்தார்கள்.

அதிமுக அடிமை கூடாரம் என்பது மட்டுமல்ல தாங்கள் அடிமைகள் என்பதும் அடிமைகளாக இருப்பதற்கு மட்டுமே தகுதியுடையவர்கள் என்பதையும் உணர்ந்தவர்களின் கூடாரம். திமுகவினர் தாங்கள் கொத்தடிமைகள் என்பதை உணராமலோ அல்லது உணர்ந்தாலும் என்னமோ தன்மானச் சிங்கங்கள் போல் பம்மாத்துக் காட்டும் அடிமைகள் நிரம்பிய கூட்டம். அண்ணாதுரை நூற்றாண்டு விழாவில் தனக்குத் தானே அண்ணா விருது அளித்துக் கொண்டு அதற்கும் தானே கவியரங்கம் ஏற்பாடு செய்து, அதற்கு ரஜினிகாந்தை அடிமையாகப் பக்கத்தில் உட்கார வைத்து இரண்டு மணி நேரம் திகட்ட திகட்ட ஒலித்த புகழாரங்களைக் கேட்டு திளைத்தார் சுய மரியாதை சிங்கம். ஜகத்ரட்சகன் தன்னை நாயாக உருவகித்துப் பேசினார். வாலியும், வைரமுத்துவும், மற்றவர்கள் பேசியதையெல்லாம் கேட்பதற்குப் பதில் ஓபிஎஸ் ஜெயலலிதா முன் நெஞ்சான்கிடையாக விழுவதைப் பார்க்கலாம்.

ஒரு மனிதனை உடல் ரீதியாகக் காலில் விழவைத்து 'நீ அடிமை' என்பதற்கு அவன் அறிவை அதிகார பலம் கொண்டோ வசீகரித்தோ வளைத்துத் தனக்குச் சேவகம் புரிய வைப்பது கொஞ்சமும் குறைவான வக்கிரமல்ல.

மேடையில் பேசிய பலரும் கருணாநிதியின் தாராள குணம் பற்றி அரற்றினார்கள். எம்ஜியார் வாழ்ந்து அரசியல் எதிரியாக இருந்த போது அவர் சட்டசபையில் தாக்கப் பட்டார், இரண்டாம் நிலைப் பேச்சாளர்கள் அவர் ஆண்மை குறித்துப் பேச ஊக்குவிக்கப்பட்டனர், அவரை மலையாளி என்று தூற்றினார்கள். ஆனால் இறந்தவுடன் 'நாற்பதாண்டு கால நட்பு" என்றாராம், திமுகக் கொடியை அரைக் கம்பத்தில் பறக்க ஆணையிட்டாராம்.

கருணாநிதியின் அரசியல் நாகரீகம் என்பது பச்சைப் பொய். அரசியல் மேடைகளில் நாகரீகம் தொலைந்ததே அண்ணாதுரையும் கருணாநிதியும் ஈவெராவும் அரசியலுக்கு வந்த பின்னர்த் தான். இது தான் வரலாறு.

கருணாநிதியின் போராட்ட குணமும் அரசியல் சாதுர்யமும் 


இது அடுத்த மாய்மாலம். அரசியலுக்கு வரும் யாருக்கும் போராட்ட குணமிருக்கும். எம்ஜியார் கட்சி ஆரம்பித்த போது அவர் வயது முதிர்ந்தவர், அவர் சினிமா வாழ்வு தேய்பிறையிலுருந்தது, வெகு ஜன அரசியல் அறியாதவர். அவருக்கு அது ஒரு மிகச் சிக்கலான காலக்கட்டம். ஜெயலலிதா மிகுந்த போராட்ட குணமுடையவர் தான். மறுக்க முடியுமா?

கருணாநிதி என்றதும் பால்யத்தில் அவர் முன்னெடுத்த கல்லக்குடி போராட்டம் என்பார்கள். ஓடாத ரயிலின் முன் உட்கார்ந்து தர்ணா செய்தார், எழுத்துப் பலகை மீது தார் அள்ளிப் பூசினார். அவ்வளவு தான்.

இந்திப் போராட்டத்தில் முதலில் உயிர் நீத்தது நடராசன் என்னும் தலித் இளைஞர் பின்னர்த் தான் தாளமுத்து. ஆனால் திராவிட இயக்க வரலாறு அவர்களை எப்போதும் தாளமுத்து-நடராசன் என்று வரிசை மாற்றிச் சொல்கிறதே என்று ஆதங்கப் பட்டவர்கள் தான் இன்று 'என்ன இருந்தாலும்...' என்று தழுதழுக்கிறார்கள்.

எம்ஜியார் ஆட்சியில் 'நீதிக் கேட்டு நெடும் பயணம்', இலங்கைப் போராட்டம் என்று ஏதாவது செய்து கொண்டிருந்தவர் ஜெயலலிதா ஆட்சிக் காலங்களில் பெரிதும் ஓய்ந்துப் போய் விட்டார் என்பது தான் உண்மை. வயதும், உடல் நிலையும் காரணமாய் இருக்கலாம்.

கருணாநிதியின் அரசியல் சாதுர்யம் மிகவும் மிகைப் படுத்தப்பட்ட பிம்பம். எம்ஜியாருக்கு இருந்த கவர்ச்சியை மிகவுக் குறைத்து மதிப்பிட்டார் 13 ஆண்டுக் கால வனவாசம் அனுபவித்தார். 1996-இல் ஜெயலலிதா மட்டும் வளர்ப்பு மகன் திருமணம் என்ற கூத்தை நடத்தி தன் தலையில் தானே மன்னை வாரிப் போட்டுக் கொள்ளவில்லையென்றால் 1996-இல் ஆட்சியைப் பிடித்தது நடந்திருக்காது. 2001-இல் தப்பு கணக்கு. 2006-இல் கலர் டீவி என்ற போதை மருந்தை விற்று மைனாரிட்டி ஆட்சி. அதன் பிறகு இரண்டு சட்டசபை தேர்தல், ஒரு நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தோல்வி. அந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தல் தோல்வி வரலாறு காணாதது. ஜெயாவின் பிரச்சாரத் திறமையை, 'செய்வீர்களா', கிண்டலடித்தார்கள் ஆனால் எந்தக் கூட்டனியுமில்லாமல் தன்னந்தனியாய் ஜெயா அமோக வெற்றிப் பெற்றார்.

அடுத்தப் பெரிய கட்டமைப்பு மாநில உரிமை சுயாட்சிப் பற்றியது. அதெல்லாம் ஒரு சுக்கும் நடக்கவில்லை. சுதந்திர தினமன்று மாநில முதல்வர் கொடியேற்றலாம் என்ற ஒரு சாதனை தான். மற்றப்படி தோற்றாலும் ஜெயித்தாலும் மருமகனுக்கு முக்கிய அமைச்சரவையை மத்தியில் கெஞ்சி கூத்தாடிப் பெறுவார் அவ்வளவு தான்.

கலர் டீவி இலவசமும் தலித் மாணவர்கள் போராட்டமும்:


2006 தேர்தலில் ஆரம்பக் கால கருத்து கணிப்புகள் ஜெயலலிதா ஜெயிக்கக் கூடும் என்ற போது லயோலா கல்லூரி பொருளாதார பேராசிரியர் நாகநாதன் அறிவுரையின் மேல் எல்லோருக்கும் இலவச கலர் டீவி என்றார். முழுப் பெரும்பான்மைக் கிடைக்காமல் மைனாரிட்டி அரசாக பதியேற்றார். டீவி கொடுத்தார், பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் செலவில்.

டிசம்பர் 21 2010 சென்னை நகரம் ஸ்தம்பித்தது. பிரதான சாலையை ஒட்டியிருந்த ஆதி திராவிட மாணவர் விடுதியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் சாலை மறியல் செய்திருந்தார்கள். சென்னை நகரின் முழுப் போக்குவரத்தும் பாதிக்கப்பட்டது. அந்த விடுதியைப் பற்றிய கட்டுரையை பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கை "Hellhole Hostels" (https://www.frontline.in/static/html/fl2802/stories/20110128280209000.htm ) என்றுத் தலைப்பிட்டது. மனுஷப் பிறவியெடுத்த யாரும் வசிக்க முடியாத இடம் நாயும் புசிக்க முடியாத உணவு. காமராஜர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட எம்.சி.ராஜா மாணாவர் விடுதி மூத்திர நாத்தம் அடித்தது. ஆனால் தமிழகமே இலவச டீவியில் மானாட மயிலாடப் பார்த்து மகிழ்ந்தது.

வாளியில் தான் சாப்பாட்டை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பெரியாரும் அம்பேத்கரும் புகைப்படங்களாக இருக்கிறார்கள்

அஜீத் படத்தின் தலைப்பு 'காட்பாதர்' என்று இருந்தால் தமிழ் செத்து விடுமா இல்லை அதை 'வரலாறு' என்று மாற்றியதால் தமிழ் வாழ்ந்து விடுமா? பின்னதுக்கு விலை தமிழக வரிப்பணம் நூறு கோடிக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் ஐந்து வருடங்கள் செலவானது. எத்தனை பள்ளிகள் கல்லூரிகளுக்கான பணம் அது. யாருக்கு அதிகப் பாதிப்பு?

இட ஒதுக்கீடு கொடுத்தார் என்கிறார்கள். எந்த ஊரிலாவது அரசாங்கப் பள்ளிகள் மனித குழந்தைகள் படிக்கும் நிலையில் இருக்கிறதா? அது யாரை அதிகம் பாதித்தது? தலித்துகளைத் தானே?

அரசாங்கம் இலவச மருத்துவமனை நடத்துகிறது ஆனால் அதில் பலவும் கழிப்பறைகளை விட மோசமான நிலையில் இருக்கின்றன. அவற்றை மேம்படுத்தாமல் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கு வரிப்பணம் மடை மாற்றம் செய்யப் பட்டது பல்லாயிரம் கோடியாகக் கலைஞர் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில். கிராமங்களில் நல்ல தனியார் மருத்துவமனைகள் கிடையாது. ஆக இதுவும் கிராமப் புறங்களைத் தான் பாதித்தது. மருத்துவச் செலவுகள், வரிப்பணம் இனாமாகக் கிடைப்பதால், மருத்துவமனைகளால் விஷம் போல் ஏற்றப் பட்டது தான் கண்ட பலன்.

சமச்சீர் கல்வியை எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று அறிமுகப் படுத்தியது எந்த இனத்தவரை அதிகம் பாதித்தது? சும்மா வந்து நீட் மீது பழிப் போடாதீர்கள். நீட்டில் பிரச்சனைகள் உண்டு அது வேறு விஷயம். ஆனால் எந்த இந்திய அளவிலான தேர்விலும் தமிழக மாணவர்கள் சோபிப்பதில்லை. இன்று சாதாரணத் தொழிலாளி கூடப் பிள்ளைகளைப் பல்லாயிரம் செலவழித்துத் தனியார் பள்ளிக்குத் தான் அனுப்புகிறார். இது தான் நிதர்சனம். இந்தியாவிலேயே தமிழ் நாடு தான் கல்விக் கடனில் முதல். இது யாரை பாதிக்கிறது நண்பர்களே?

"கலைஞர் ஆட்சி வந்திருந்தால் நாங்கள் வேலைக்குப் போயிருப்போம்" என்று தமிழக ஆசிரியர் படிப்புப் பட்டதாரிகள் சொன்னதை நிலைத் தகவலாகப் பகிர்வது வேடிக்கை. 1996-2001 கல்வி அமைச்சராக இருந்த அன்பழகன் ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரி திறப்பதில் ஊழல் செய்தவர் (தனிப்பட்ட முறையில் தெரியும்). இன்றைய தமிழக ஆசிரியர் பட்டப் படிப்பு படித்த பலர் ஆசிரியர் தேர்வில் தோற்றார்கள் இது தான் பலரின் தரம். எல்லாமே சீரழிந்தது கல்வியைப் பொறுத்தவரை. இதற்கு ஜெயா அரசுகளும் காரணம் தான். ஆனால் யாரும் ஜெயலலிதாவை கல்வியின் காவலர் என்று தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடுவதில்லையே. கொஞ்சமாவது மன சாட்சியோடு துதிப் பாடுங்கள்.

இட ஒதுக்கீட்டை பெருமளவு உயர்த்தியது எம்ஜியார். அதற்குச் சட்ட பாதுகாப்பு வாங்கிக் கொடுத்தது ஜெயலலிதா. மறுக்க முடியுமா? 1967-77 பத்து வருடக் காலம் ஒரு தொழில் கல்லூரி கூடத் தொடங்கப்படவில்லை தெரியுமா? மன சாட்சியை உறங்க வைத்தால் தான் கருணாநிதி புகழ் பாட முடியும்.

நவோதயாப் பள்ளிகலள் மற்ற மாநிலங்களில் தலித்துகளுக்கு அதிகம் உதவியது. அவற்றைத் தமிழ் நாட்டுக்குள் நுழைய விடாமல் தடுத்து குலக் கல்வியைத் திணித்தது எந்த மகானுபவர்? சிந்திப்பீர்.

பெரியார் என்கிற பிம்பம். திமுகவும் திருமாவும்:


பெரியார் என்கிற பிம்பத்தை வளர்த்து அயோத்தி தாசர் இருட்டடிப்புச் செய்யப் பட்டார் என்று உங்கள் நண்பரும் ஆய்வாளருமான ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தான் சொல்கிறார். பெரியாரை விமர்சித்து எழுதிய ரவிக் குமார் சந்தித்த சவால்கள் ஊரறியுமே. சவால்கள் எங்கிருந்து முளைத்தன? மறந்ததோ?

மு.க.வின் ஜாதிக் குறித்துப் பாமக வட்டாரங்களில் எப்போதும் நக்கல் இருக்கும் ஆனால் எளிதாக ஒரு கல்யாணப் பத்திரிக்கைக் கொடுக்கப் போன இடத்தில் தேர்தல் உடன்படிக்கையயும் முடித்து விட்டு எகத்தாளச் சிரிப்போடு வெளி வந்தார் ராமதாஸ். தேர்தல் சமயத்தில் ஜாதிக் கட்சி ஆரம்பித்த கண்ணப்பனுக்கு அள்ளிக் கொடுத்தார்கள் 7 சீட்டுகள். விசிகவுக்கு முதலில் கொடுத்தது 1, சமீபத்தில், இன்னும் 1 கிடைப்பதற்குத் திருமா பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்தார். தகவல் சரி தானே?

திருமாவை செத்துப் போ என்றும் அவர் ஜாதியைக் குறித்தும் திமுகவினர் ஏசியதெல்லாம் மறந்ததா? யார் கொடுத்த கலாசாரம் அது?

திமுகவினர் பிராமணர்களை மிக, மிக ஆபாசமாக ஏசியிருக்கிறார்கள் ஆனால் என்றாவது சோ அல்லது சுவாமி வீட்டுக்கு புடவையும் உடைந்த வளையல்களையும் பார்சல் அனுப்பியிருக்கிறார்களா திமுகவினர்? அந்தப் பாக்கியம் தனபாலுக்குத் தானே கிடைத்தது? மறந்து விட்டீர்களா நண்பர்களே? பிராமணக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவரை திட்டுவதற்கு 'அவாள்' கவிதை தான் அதிகப் பட்சம்.

தீண்டாமைச் சுவர் பிரச்சனைகளில் உதவுவது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் தானே? என்றாவது திமுகவினர் கீழ்வெண்மணி பற்றியோ இம்மானுவேல் சேகரன் பற்றியோ பேசியதுண்டா?

நிலம் எங்கள் உரிமை என்று இரண்டு ஏக்கர் நிலம் அளிக்கப்பட்டவருக்காகக் கோஷம் எழுப்புவது நிலமற்ற உங்கள் சகோதரனை கேலிச் செய்வது. கலைஞரின் இந்து மதத் துவேஷத்தையும் அம்பேத்கரின் இந்து மதத் துவேஷத்தையும் ஒப்பிட்டு கலைஞரை அம்பேத்கருக்கு அருகில் வேறு யாராவது நிறுத்தியிருந்தால் தலித்துகள் சும்மா விடுவார்களா? விடலாமா? சுருட்டுப் புடிச்சவரெல்லாம் சர்ச்சில் இல்லை. அது சரி 'ராமன் எந்தக் கல்லூரியில் இஞ்னியரிங் படித்தார்' என்று கேட்டவர் 'புத்தர் எங்கே படித்தார்' என்றோ 'ஆசையைத் துறந்தவனுமில்லை அழுக்குத் தீர குளித்தவனுமில்லை' என்று பேசினால் என்ன செய்வீர்கள். அம்பேத்கரை மணந்த பிராமணப் பெண் பற்றிப் பெரியார் பேசியதை மறந்தீர்களோ?

ஆ.ராசா மட்டும் தனியே மாட்டியிருந்தால் கை கழுவி இருப்பார்கள். நல்ல காலம் கனிமொழியும் சேர்ந்தே மாட்டினார். அப்படியிருந்தும் ராசா தன் சொந்த திறமையால் தானே வெளிவந்தார். திமுக என்ன கிழித்தது ராசாவுக்கு? ராசா மிகத் திறமையாகப் பேசுகிறார் பேட்டிகளில் ஆனால் திமுகவில் அடுத்தப் பட்டத்து இளவரசர் மூன்றாம் கலைஞர் தானே? ராசாவின் இடம் எங்கே? உங்களுக்கும் தெரியும் எனக்கும் தெரியும்.

உணர்ச்சி வசப்படலாம் ஆனால் உண்மைகளைக் காற்றில் பறக்க விடலாமா?



கருணாநிதியும் மதியிழந்த சமூகமும். ஆபாசமும் வெறுப்பரசியலும்.

கருணாநிதி என்கிற சகாப்தம் முடிந்துவிட்டது. 70 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகத் தமிழக மற்றும் இந்திய அரசியலிலும் ஓர் பெரும் சக்தியாக விளங்கியவர் மறைந்துவிட்டார். 94 வயது வரை வாழ்ந்து ஓர் யுகத்தின் அடையாளமாக இருந்தவர் ஓய்ந்துவிட்டார். ஆம் அவர் ஒரு வரலாறு தான். ஆனால் வரலாற்றின் சிக்கலே அவர் வாழ்வின் ஏற்றத் தாழ்வுகளும் அவரின் ஏற்றத் தாழ்வுகளும் தான். கடந்த ஒரு வார காலமாகத் திகட்டத் திகட்ட அவரைப் புனிதராக்கி விட்டார்கள். வாசகர்கள் பயப்பட வேண்டாம் நான் ஒன்றும் அவர் வாழ்வின் ஓவ்வொரு தருணத்தையும் பிரித்து மேய்ந்து வரலாறு எழுதப் போவதில்லை. 2016 மாநிலத் தேர்தலுக்கு முன் எழுதிய பதிவு மிக விரிவானது (சுட்டி கட்டுரையின் முடிவிலுள்ளது) . ஆனால் சில உண்மைகளை மீண்டும் சொல்ல வேண்டும். இந்த மரணம் உறுதிப் படுத்திய உண்மைகளை எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

நல்லவை:


முதலில் நல்லவை சில. கருணாநிதி ஊக்கத்தோடு செயல்பட்டிருந்தால் இப்படி நடக்கவிட்டிருப்பாரா என்று எண்ணிய சமீபத்திய தருணம் வைரமுத்துவின் ஆண்டாள் சர்ச்சையின் போது. வைரமுத்து கிட்டத்தட்ட அநாதையாகியிருந்தார் அவரை மிக மிகக் கீழ்த்தரமாக எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பிராமணர்கள் தாக்கினார்கள். சிவாஜியை மரணத்துக்குத் தள்ளியது ஜெயலலிதா அவர் குடும்பத்தைப் படுத்திய பாடு. சிவாஜி இறந்த போது கருணாநிதி ஆட்சியில் இல்லை. இரங்கல் தெரிவிக்க வந்தவர் சிவாஜியை உடலைப் பார்த்து அழுது "போறதுன்னு முடிவாயிடுச்சுன்னா நான் ஆட்சியில் இருக்கும் போது போயிருக்கலாமே" என்றார். ஆம், அவர் ஆட்சியில் இருக்கும் போது சிவாஜி இறந்திருந்தால் அரசு மரியாதையே செய்திருப்பார். சிவாஜிக்கு கொடுத்து வைக்கவில்லை.

கருணாநிதியின் உழைப்பு அசாத்தியமானது. கடவுளோ இயற்கையோ எதுவோ அவருக்கு நீண்ட ஆயுளையும் கிட்டத்தட்ட இறப்பதற்கு ஒரு வருடம் முன்பு வரையிலாவது நல்ல செயல்பாட்டுடன் இருக்கும் அறிவுத் திறன் இருந்தது. அவரின் நினைவாற்றல், கூர்மையான சாதுர்யம், அரசியல் சதுரங்க ஆட்டம், நிர்வாகத் திறன், போராட்ட குணம், தோல்விக் கண்டு துவளாமை என்று எந்தச் சராசரி மனிதனும் வியக்கும் குண நலன்கள் உண்டு அவரிடம். எங்கோ ஒரு கிராமத்தில் மிகத் தாழ்ந்த ஜாதியில் பிறந்து இன்று கோடிக்கணக்கானோர், அதுவும் பல தலைமுறைகள், கண்ணீர் சிந்த வாழ்க்கைப் பயணம் முடிவடைவது மாபெரும் சாதனை.

ஏன் இந்தப் பதிவு:


ஒரு மரணம் என்பது ஒரு வாழ்க்கையின் பயணத்தை நேர்மையோடு தொகுத்துப் பார்க்கத் தூண்டும் நேரம். தமிழ் நாட்டிலோ மரணம் என்பது புனிதர்களை உருவாக்கும் தருணங்களாகிவிட்டது. ஜெயலலிதா இறந்த போது "இரும்பு மனுஷி இறந்தார்" என்று அலறினப் பத்திரிக்கையெல்லாம். இன்று அதே பத்திரிக்கைகள் வேறு விதமாகக் கூவுகின்றன. ஜெயலலிதா பற்றி நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன் அவரின் நல்லவை, அல்லவைகளைப் பட்டியலிட்டு. அது அவர் 2014-இல் கைதானப் போது எழுதியது. அவர் இறந்த போது இப்படிப் பிரத்தியேகமாக எழுதத் தோன்றவில்லை. அதற்கான காரணம் இணையத்தில் திமுகவுக்கு இருப்பது போல் அதிமுகவுக்குக் கம்பு சுத்த அவ்வளவாக யாருமில்லை, மேலும் ஜெயலலிதாவை யாரும் இன்று கருணாநிதியைப் புனிதராக்குவது போல் ஆக்கவில்லை. ஜெயலலிதா இறந்த போது அவர் மீதான ஊழல் வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீட்டில் இருந்தது எல்லோர் மனத்திலும் எழுத்திலும் தெரிந்தது. இன்று அப்படியல்ல. அதற்கு மேலாக ஜெயலலிதா இறந்த போது பார்க்காத சில அவலங்களை இப்போது பார்க்க நேர்கிறது ஆகவே எழுதுகிறேன்.

ஒரு விளக்கம்


மேலும் படிப்பதற்கு முன் ஒரு விளக்கம். சிலர் நினைப்பது போல் கருணாநிதி 'மருத்துவர் பிள்ளைகள் மருத்துவர் ஆகக் கூடாது' என்ற பிரகடனத்தோடு கொண்டு வந்த பட்டம் பெறாத பெற்றோறின் பிள்ளைகளுக்கு மொத்த மதிப்பெண்ணோடு 5 மதிப்பெண் இலவசம் என்ற மோசடித் திட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டதால் அவர் மீது வன்மமெல்லாம் இல்லை. இன்று நான் சுபிட்சமாகவே இருக்கிறேன். கனவுக் காணும் உரிமைகளற்ற முன்னேறிய வகுப்பினன் என்பதால் +2 படிக்கும் போதே மருத்துவமோ பொறியியலோ எது கிடைக்கிறதோ அதைப் படிக்க வேண்டும் என்ற தெளிவிருந்தது. ஆகா "நீ சமூக நீதிக்கு எதிரானவன்" என்று யாரும் மூக்கை சிந்த வேண்டாம். சமூக நீதிப் போராளிகளில் எத்தனை பேர் இரண்டாம், மூன்றாம் தலைமுறை பயனாளர்கள், எத்தனை பேர் போலி சான்றிதழளாளர்கள் என்பது ஊரறியும். 1996-இல் கருணாநிதி ஜெயிக்க வேண்டும் என்று எண்ணாதவர்கள் இல்லை. நானும் ஒருவன். கல்லூரி மேடைகளில் அக்காலத்தில் ஜெயலலிதாவை விமர்சித்தே தான் பேசியிருக்கிறேன். 2001-லும் திமுகவே ஜெயிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன் ஏனென்றால் தர்மபுரி பஸ் எரிப்பெல்லாம் பார்த்ததால். நம்ப முடியாதவர்கள் நம்பத் தேவையில்லை. சரி அந்த 5-மார்க் விவகாரம் தான் காரணம் என்றாலும் என் விமர்சனம் பொய்யாகிவிடுமா? நான் வைக்கும் தர்க்கங்களை முறிக்க என் உந்துதல் பற்றிய ஆராய்ச்சித் தேவையில்லாதது முடிந்தால் உங்கள் பக்கத்துத் தர்க்கங்களை முன் வையுங்கள், தர்க்க ரீதியாக.

தரம் தாழ்ந்த 'தி இந்து' பத்திரிக்கை: 


'தி இந்து' பத்திரிக்கை குறித்து ஜவஹர்லால் நேரு தன் சுயசரிதையில் கூறுகிறார், "இந்தியர்கள் நடத்தும் ஆங்கிலப் பத்திரிக்கைகளி 'தி இந்து' அளவுக்குச் சிறப்பானது வேறில்லை. அப்பத்திரிக்கை வரம்பு மீறிய குறும்பான சொல் ஒன்றைக் கேட்டால் முகம் சுளிக்கும் கண்டிப்பான ஒழுக்கமுடைய மூதாட்டியைப் போன்று எனக்குத் தோன்றும். அது வாழ்வில் மேட்டுக்குடிகளுக்கானது. ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஊடைய வாழ்வின் நிழற்பக்கங்கள் அதுக்கு ஒவ்வாதது. வேறு பத்திரிக்கைகளும் இந்த ஒழுக்கமான மூதாட்டி மனநிலையோடு செயல்படுகின்றன ஆனால் அவை 'தி இந்து' போல் சிறப்பாக இல்லை" (roughly translated).

கருணாநிதிக்கும் இந்துப் பத்திரிக்கைக்கும், இன்னும் சொல்லப் போனால் பிராமணர்களுக்கும், என்றும் ஓரு அன்பும்-கடிதலும் மாறி மாறி வரும் உறவுண்டு. அவருக்குப் பிடிக்காதது அல்லது அவரை விமர்சித்தால் இந்துப் பத்திரிக்கையை 'மவுண்ட் ரோடு மஹா விஷ்ணு' என்பார். அவரைப் பாராட்டி இந்துப் பத்திரிக்கை தலையங்கம் தீட்டினால் 'உடன் பிறப்பே இந்துப் பத்திரிக்கையே சொல்கிறது' என்று புளங்காகிதம் அடைவார். அவர் மகள் கனிமொழி ஒரு காலத்தில் இந்துவில் தான் பணியாற்றினார். என்.ராம் அடிக்கடி திமுக மேடைகளில் தோன்றுவார். 'இந்து' பத்திரிக்கை கருணாநிதியை விட ஜெயாவோடு தான் அதிகம் மோதியது.

கருணாநிதி இறந்தவுடன் முரசொலியோடு போட்டிப் போட்டது 'தி இந்து'. 'தமிழ் தி இந்து' சமஸ் புண்ணியத்தில் எப்போதோ முரசொலியை விஞ்சிவிட்டது. மொரார்ஜி, இந்திரா ஆகியோரை சமாளித்த கருணாநிதி என்றொரு கட்டுரை. கர்மம். மிகச் சாதாரணச் சொல்லாடல்களை என்னமோ சாக்ரடீஸ் ரேஞ்சுக்குக் கொண்டாடியிருந்தது. சரி அது தான் தொலயட்டும் என்றால் கருணாநிதி 'நேருவின் மகளே வருக நிலையான ஆட்சித் தருக' என்று அரசியல் ஆதாயத்துக்காக அடித்த அந்தர் பல்டியை அது கேவலமான அரசியல் பிழைப்புவாதம் என்ற விமர்சனம் இல்லாமலே கடந்து சென்றது. ஆனால் அதையெல்லாம் விஞ்சியது ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிய நினைவுக் கூறல்.

எமெர்ஜன்ஸி காலத்தின் போது சிறைப்பட்ட திமுகவினர் வீடுகளுக்கு ரூ.200 அனுப்பி வைத்தாராம் மாதா மாதம். பிற்காலத்தில் ஏதோ ஒரு விழாவில் ஆபாச நாராச பேச்சுகளுக்குப் பெயர் போன வெற்றிக் கொண்டான் "என் வீட்டுக்கு மட்டும் ரூ.100 தான் வந்தது என்று என் மனைவி சொன்னாள்" என்றாராம். அடுத்துப் பேசிய முத்தமிழ் அறிஞர் "அதற்குக் காரணம் உன் இரண்டாவது மனைவிக்கு அடுத்தப் பாதி ரூ.100 அனுப்பப்பட்டது. இரண்டு பெண்டாட்டி கஷ்டம் எனக்குத் தெரியும்" என்றாராம். இந்த அசிங்க கர்மத்தை 'தி இந்து' வெளியிட்டுக் கொண்டாடியிருக்கிறது. இதுக்குப் பேசாமல் பத்திரிக்கையை மூடி விட்டு 'வண்ணத் திரை' நடத்தலாம்.

இலங்கைப் பிரச்சினையில் கருணாநிதி வாழ்நாள் போராளி என்றும் கடைசிக் காலத்தில் தவறாகப் புரிந்துக் கொள்ளப்பட்டவர் என்றும் ஒரு கட்டுரைச் சொன்னது. கருணாநிதியைப் பொறுத்தவரை பல விஷயங்கள் 'பொய்யாய், பழங்கதையாய் மெல்ல மெல்லப் போனதுவே தான்'. தமிழ் மொழி, இலங்கைப் பிரச்சினை எல்லாமே ஆரம்பத்தில் கொள்கை, சித்தாந்தம் என்று தான் ஆரம்பிக்கும் அப்புறம் பாதி வழிக்கு மேல் அது வெறும் பிழைப்புவாதமாகி இருக்கும். 1980-களில் இலங்கைப் பர்ச்சினை அவருக்கு அரசியல் சித்து விளையாட்டுக்குத் தான் பயன் பட்டது. அதற்கு மகுடம் வைத்தது அந்த 2009 உண்ணாவிரதம் என்கிற கூத்து. நடப்பதோ இன்னொரு நாட்டின் உள்நாட்டுப் போர். இவரோ மாநில அரசியல் தலைவர். இவர் உண்ணாவிரதம் இருந்தாராம், மத்திய அரசு இலங்கையோடு பேசியதாம், போர் நிறுத்தம் ஏற்பட்டதாம், இவர் உண்ணாவிரதத்தைக் கலைத்தாராம். இதை விட அத்தைக்கு மீசை முளைத்தது பார் என்று சொல்லியிருக்கலாம். இதையெல்லாம் உடன் பிறப்புகள் விடலைத்தனமாக நரம்பு புடைக்கச் சொல்லலாம் ஒரு பத்திரிக்கை அதைச் செய்யலாமா?

கருணாநிதியின் தமிழ் சினிமா வசனத்தின் வசீகரம் போல் கட்டமைக்கப்பட்ட பிம்பம் வேறொன்றுமில்லை. 'மனோகரா' தர்பார் வசனத்தைப் பேப்பரில் எழுதிப் படித்துப் பாருங்கள். வெறும் குப்பை. 'உன் குடலை உருவிடுவேன். உன் எலும்ப நொறுக்கிடுவேன், எங்க ஆத்தா மேல சத்தியம், அந்த அவுசாரிய என்ன பன்றேன் பாரு' இது தான் அந்த நெடிய வசனத்தின் சாரம். குப்பை. இவர் 'நான் தென்றலைத் தீண்டியதில்லை தீயைத் தாண்டியிருக்கிறேன்' என்பார். கண்ணதாசன், 'தென்றலை நாம் தீண்ட முடியாது அதுவாக நம்மைத் தீண்டினால் தான் உண்டு' என்று கிண்டலோடு திருத்துவார். சும்மாவாச்சும் 'விதவை என்று எழுதினால் கூடப் பொட்டு வைக்க முடிவதில்லையே' என்று யாரோ புலம்ப இவர் 'விதவை என்ற வடமொழிச் சொல்லுக்குப் பதிலாகக் கைம்பெண் என்ற தமிழ் சொல் பயன்படுத்தினால் ஒன்றுக்கு இரண்டு பொட்டு வைக்கலாம்' என்று சொன்னதை இன்னமும் கண்ணீர் மல்க உடன் பிறப்புகள் குறிப்பிடுவார்கள். கர்மம். இது தான் நம்மவர்களுக்குத் தமிழ்ப் புலமை.

வெள்ளித் திரைக்குத் திராவிடக் கருத்தியலைக் கொண்டு சென்றாராம். தலையில் அடித்துக் கொள்ள வேண்டும். 'பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு' என்று கண்ணாம்பா உருகிப் பேசும் வசனம் மடமையும் மூட நம்பிக்கையும் போட்டிப் போடும் வசனம். சிலப்பதிகாரத்தைக் கிட்டத்தட்ட மதமாகவே மாற்றினார் கருணாநிதி. அதுவோ அவர் பார்வையில் சொன்னால் மூட நம்பிக்கைகள் கொண்ட சமணக் காவியம். அதை எதிர்த்திருக்க வேண்டியவரே அவர் தான்.

இன்னொரு கட்டுரை கருணாநிதி நடத்திய 2010-ஆம் ஆண்டுச் செம்மொழி மாநாட்டை ஆகா ஓகோவென்று புகழ்கிறது. அது வெறும் தண்டம். மக்கள் வரிப்பணத்தைத் தற்பெருமைக்காக வாரியிறைத்தார் தன் வாழ் நாளெல்லாம் தமிழை வைத்துப் பிழைப்பு நடத்தியவர். அதே நாட்களில் நான் தஞ்சையில் இருந்தேன். எம்ஜியார் கட்டினார் என்பதற்காகவே தஞ்சைத் தமிழ் பல்கலைக் கழகத்தைச் சீரழிய விட்டிருந்தார் இந்தத் தமிழ்ப் போராளி. பல்கலைக் கழகம் சிதிலமடைந்திருந்தது அப்போது. அதெல்லாம் மவுண்ட் ரோடில் உட்கார்ந்து கொண்டு காலாட்டிய படியே கட்டுரை எழுதும் ராமகிருஷ்ணன்களுக்குத் தெரியாது. கருணாநிதியின் பிள்ளைகள் ஆங்கில வழிக் கல்வி தான் பயின்றனர் அதுவும் நகரின் விலையுயர்ந்தப் பள்ளிகளில்.

ஜெயகாந்தன் முன்பு அண்ணாதுரை பற்றிப் பேசியது:

"பாமரத்தனமான நாடகங்களும், மெளடாகத்தனமான பகுத்தறிவு வாதங்களும், தமிழறிவில்லாத, ஆனால் தமிழார்வமுடைய மக்களின் மூடத் தமிழ்ப் பற்றினாலும் பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்னும் ஓர் அநாகரிக நடைமுறையினாலும், காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு, வடவர் எதிர்ப்பு என்னும் கொச்சை அரசியலினாலும் ஏதோ ஒரு ஜனக்கும்பலை வசீகரிக்கிற அண்ணாதுரை எனது கவனத்தைக் கூடத் தன்பால் இழுத்ததில்லை"

அது இன்றும் கருணாநிதிக்கும் பொருந்தும். கலைஞர் விருதை பின்னாளில் கருணாநிதியிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட ஜெயகாந்தன் மேற்சொன்ன எதையும் பின் வாங்கவில்லை. கருணாநிதி கொடுத்தார் ஜெயகாந்தன் வாங்கிக் கொண்டார். அவ்வளவு தான்.

'தி இந்து' பத்திரிக்கை ஆசிரியர் திமுக மாவட்டச் செயலாளர் பதவிக்கு விண்ணப்பிக்கலாம்.

கருணாநிதியின் கவித் திறனும் ஆபாச மனமும்: 


கருணாநிதிக்கு இல்லாதது கவித் திறன். அபாரமாக இருப்பதோ இரட்டை அர்த்தம், இல்லையில்லை அதெல்லாம் விடலைகள் செய்வது, நேரடியாக ஆபாசமாகப் பேசுவது. இணையத்தில் பிரபலமாக இருக்கும் அவர் படிக்கும் கவிதை ஒன்றை ஒரு தற்குறி இன்று ஒரு பேட்டியில் பெருமைப் பொங்க குறிப்பிட்டார். மேற்கொண்டு படிப்போருக்கு ஓர் எச்சரிக்கை இது சரோஜா தேவி வகை. கருணாநிதி விவகாரமாச்சே.

கவிதையை, அப்படித்தான் அதைச் சொல்கிறார்கள், கேட்டால் எம்ஜியார் காலத்தில் ஏதோவொரு இடைத் தேர்தலில் தோற்றப் பிறகு நடத்தப்படும் திமுக முப்பெரும் விழாவில் படித்தது, தோற்றவர்கள் ஏன் விழா எடுக்கிறார்கள் என்று யாரோ கிண்டல் செய்திருக்கிறார்கள் அதற்குப் பதில் சொல்லும் விதமாகக் கவிதை என்ற பெயரில் ஒன்றை படிக்கிறார் முத்தமிழ் ஆசான்.

பின்னாளில் இவரும் இவர் மகனும் கட்டவிழ்த்துவிட்ட 'திருமங்கலம் பார்முலா' எம்ஜியார் காலத்து இடைத் தேர்தல் தில்லுமுல்லுவையெல்லாம் சிறு பிள்ளை விளையாட்டாக்கியது. அந்தக் கவிதையில் எம்ஜியார் என்னமோ தில்லாலங்கடிச் செய்துவிட்டார் என்பதைக் குறிப்பிட்டு எம்ஜியாரின் பெயரான ராமச்சந்திரனை சிலேடையாக்கி ராமனின் வாலி வதத்தோடு முடிச்சுப் போட்டிருப்பார். என்ன செய்வது நம்மவர் தரத்துக்கு அது தான் சிலேடை. அதற்குப் பின் தான் கச்சேரி களைக் கட்டும். இப்படித் தோல்வியுற்றப் பின் ஏன் விழா எடுக்கும் மனோபாவம் என்பதற்கு விவரிக்கத் தொடங்குகிறார், "படுக்கையில் இருந்தேன், அப்போது பக்கமது நெருக்கமாகப் படுத்துக் கொண்டு, வெட்கமது சிறிதுமில்லாமல், என்னை ஒருத்தி ஓடி வந்து தழுவிக் கொண்டாள்". அப்போது திமுக விடலைகளின் சீட்டி சத்தமும் கரவொலியும் காதைப் பிளக்கிறது. மேலும், "அவளை அள்ளி அணைப்பதற்கு நான் முயலவில்லை என்றாலும், தள்ளிவிட மனமில்லை, தழுவட்டும் என்றிருந்தேன், அதன் பின்னர் மற்றொருத்தி வந்தாள்". அரங்கம் அதிர்கிறது இப்போது. அநேகமாகப் பல உடன் பிறப்புகள் உச்சம் எய்தியிருப்பார்கள். "என்ன இது இரு மங்கை ஒரு படுக்கை எனக் கேட்பீர், பொறுத்திடுக". கூட்டம் கெக்கலிக்கிறது. "முதலில் வந்தவள் பெயர் தூக்கம், மற்றொருத்தி கனவு மங்கை". ஆஹா இதல்லவோ தமிழ்ப் புலமை. இவனல்லவோ நமக்கு வாய்த்திட்ட 20-ஆம் நூற்றாண்டு கவிச் சக்கரவர்த்தி என்கிறார்கள். அற்பர் கூட்டம். மூடர் கூடம்.

ஒரு வசன வரியை ஒரு முறைக்கு இரு முறை ஒவ்வொரு வரியையும் படித்தால் அதுவே அதைக் கவிதையாக்கிவிடும் என்று எந்தச் சண்டாளனோ அவரிடம் சொல்லிவிட்டான். ஒவ்வொரு வரியையும் இரண்டிரண்டு முறை படிக்கிறார். ஒரு வேளை திமுகத் தற்குறிகளுக்குச் சரோஜா தேவி மேட்டர் என்றாலும் இரண்டு முறை சொன்னால் தான் புரியும் என்று நினைத்தாரோ அந்தப் புண்ணியவான்?

இன்னொரு காணொளி இருக்கிறது. சுந்தர்.சி படத்தைப் பார்த்துவிட்டுப் பேசுவது. 80-களில் இளமைத் துள்ள வேண்டும் என்று மனப்பால் குடிக்கும் ஒருவரின் வயோதிக-வாலிப பேச்சு. அப்போது அவர் முதல்வர். இவர் மட்டும் முழு நேர எழுத்தாளராகியிருந்தால் சரோஜா தேவி என்ற அந்தப் புனைப் பெயர் இவருடையதோ என்று எண்ணும் அளவுக்குக் காத்திரமான படைப்புகள் வந்திருக்கும்.

பகுத்தறிவு மாய்மாலம்:


ஒருவர் எழுதுகிறார் கலைஞரை இந்து மத ஆச்சாரங்கள் எதையும் செய்யாமல் நாத்திகராகவே அனுப்பி வைத்தார்களாம். அந்த அம்மணிக்குத் தெரியாது இறந்த ஒருவருக்கு பூ வைத்து அவரை நோக்கித் தொழுவது நாத்திகம் இல்லை. 'பிணத்தினைப் போற்றேல்' என்கிறான் நம் ஆசான் பாரதி. உடன் பிறப்புகள் 'எழுந்து வா' என்று கூக்குரலிட்டார்களாம் அவர் ஆயுள் நீண்டதாம். இது தான் பகுத்தறிவு மாய்மாலம் என்பது. பகுத்தறிவு என்பது மரணத்தின் நிச்சயம் உணர்வது. அதுவும் 94-வயது முதியவர் இறக்கலாம் எனும் போது வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு ஒப்பாரி வைப்பது பகுத்தறிவு அல்ல. கருணாநிதி நல்ல ஆத்திகர். அவர் கடவுள்கள் ஈ.வெ.ராவும் அண்ணாதுரையும்.

வெறுப்பரசியல்: 


கருணாநிதியை மெரினா கடற்கரையில் புதைப்பதில் சிக்கல். மாநில செயலாளர் கிரிஜா வைத்தியநாதன், பிராமணப் பெண், அங்கே புதைக்க அனுமதிப்பு சட்ட சிக்கல்கள் நிறைந்தது என்று ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். அவ்வளவு தான் இணையம் தகித்தது. அவருக்கு நகரின் மையத்தில் இரண்டு ஏக்கர் நிலம் தருவதாகச் சொல்லப்பட்டது. 'கக்கூஸ்' என்ற ஆவணப் படம் எடுத்து அதனாலேயே தனக்குப் பின் ஒரு ஒளிவட்டம் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்ளும் திவ்யா பாரதி என்பவர், "நிங்க ஒதுக்கறதா சொன்ன அந்த இரண்டு ஏக்கர் நிலத்துல எடப்பாடிக்கும் கிரிஜாவுக்கும் வேணும்னா சமாதி கட்டி விளையாடுங்க" என்று எழுதினார். அதற்குப் பின்னூட்டத்தில் வந்தவற்றுள் ஒன்று, "கழுகளுக்குப் பசியாற கொடுக்கலாம்". இங்கே இந்தத் திரியில் வந்து பதவிசாக இப்படியெல்லாம் எழுத வேண்டாமே என்று வருடிக் கொடுத்த நாச்சியாள் சுகந்தி என்பவரின் பேஸ்புக் பக்கமும் அந்த லட்சணத்தில் தான் இருந்தது.

யமுனா ராஜேந்திரன் என்றொருவர் பார்ப்பனர்கள் மற்றும் பார்ப்பன அடிமைகளைத் தவிர எல்லோரும் ஒன்று திரண்டு விட்டார்களாம் கலைஞரின் பின்னால் என்றார். அப்புறம் என்ன தலைமுடிக்கு அந்தக் கட்சி தொடர்ந்து மூன்று தேர்தலில் தோற்றது? இதை மறு பகிர்வு செய்த ஜெயகாந்தனின் பெண் 'Spot the Hyenas' என்கிறார். பாவம் அவருக்கு என்ன பிரச்சனையோ.

எல்லோரும் தத்தம் புகைப்படம் எல்லாம் போட்டு இதையெல்லாம் பகிரங்கமாகவே பேசுகிறார்கள். இன்னொரு பத்திரிக்கையாளர், பிரண்ட்லைனில் வேலைச் செய்பவர், குருமூர்த்தியை ஒரு துளி விஷம் என்றார். சரி அவர் ஒரு துளியென்றால் அவரால் விஷமாக்கப்பட்டதாகச் சித்தரிக்கப்படும் பால் குடம் என்ன பிராமணர்கள் அனைவருமா? அப்படியென்றால் அவர்களை அவர் என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? கொலைக் களனா? பிராமணர்களில் சிலராவது கருணாநிதியை நாராசமாகப் பேசியிருக்கிறார்களா? நிச்சயமாக. ஆனால் நான் பார்த்த வரை யாரும் கருணாநிதி ஒரு துளி விஷம் என்று சொல்லி அவர் சார்ந்த ஜாதியினரை ஒட்டு மொத்தமாக விஷம் என்று உருவகிக்கவில்லை.

தமிழ் நாட்டில் பிராமணர்கள் மட்டுமே ஜாதி வெறியர்களாகவும் ஆண்டப் பெருமை பேசுபவர்களாகவும் இருந்திருந்தால் இந்நேரம் தமிழகம் ஜாதியற்ற சமூகமாகியிருக்கும். ஆனால் கீழ் வெண்மணி முதல் தர்மபுரி வரை நிதர்சனமும் உண்மையும் வேறு.

உண்மையிலேயே எந்தக் கூச்சமோ அருவருப்போ இல்லாமல் பிராமணர்களை ஆபாசமாக வசைப் பாடுகிறார்கள். கடந்த ஒரு வாரமாகத் தமிழில் எழுதப் பட்ட பேஸ்புக் குறிப்புகளைத் தொகுத்து அயலான் ஒருவன் ஆராய்ந்தால் தமிழ் நாடு உலகின் மிகப் பெரிய மன நோய் விடுதி என்றும் நாஜி ஜெர்மனி போன்றது என்றும் நினைப்பான். ஐயா வாசகரே, பிராமண வாசகர்களையும் சேர்த்தே சொல்கிறேன், நான் ஒன்றும் பிராமணர்கள் யூதர்கள் என்றோ அவர்களைப் போல் ஒடுக்கப் பட்டார்கள் என்றோ சொல்லவில்லை. இங்கு நான் சொல்வது புழங்கும் வெறுப்பைத் தான்.

சக மனிதன் தன்னைத் தொடக் கூடாது என்று ஒருவன் நினைக்கக் கூடாது அப்படி நினைப்பதும் செய்வதும் வன்முறையே அது கேவலம் என்று நினைப்பவன் நான். அதே மாதிரி ஒருவனின் குலத்தை வைத்து "சமாதியில் போடு" என்பதும் கழுகு தின்னட்டும் என்பதும் மிருக நிலை. இப்படி வெளிப்படையாக ஒரு இனத்தை வெறுப்பதை அவர்களை இப்படிப் பேசுவதையும் பெருமையாக நினைக்கும் மன நோய் வேறெங்கும் இல்லை. இது தான் ஈ.வெ.ராவும், அண்ணாதுரையும், கருணாநிதியும் நெய்யூற்றி வளர்த்த வெறுப்பரசியல்.

பொது வெளியில் கருணாநிதியின் ஜாதியை எள்ளி நகையாடிப் பேசியது வைகோவும் காடுவெட்டி குருவும். பிராமணர்களல்ல. அதையெல்லாம் கண்டிக்கவோ சுட்டிக் காட்டவோ துப்பில்லாதவர்கள் தான் என்னமோ பிராமணக் குலமே ஒன்று திரண்டு கருணாநிதிக்கு எதிராக நிற்பதைப் போல் பிம்பம் உருவாக்குகிறார்கள். தமிழ் நாட்டில் ஒருவன் எத்தகைய கயவனாகவோ முட்டாளாகவோ மூர்க்கனாகவோ இருக்கலாம் ஆனால் அத்தனை பாவத்தையும் கழுவி புண்ணியம் தேடித் தரத்தக்க தாரக மந்திரம் 'பார்ப்பண எதிர்ப்பு'. இரண்டு வரியாவது 'பார்ப்பான்', 'பாப்பாத்தி' என்று எழுதி விட்டால் போதும் ஒருவனோ ஒருத்தியோ எவ்வளவு முட்டாள் தனமான கருத்தையும் சமூக நீதி என்று முலாம் பூசி விற்று விடலாம்.

பிராமணர்கள் சத் புத்திரர்களா என்றால் நிச்சயமாக இல்லை. இன்று மோடிக்கு ஜால்ரா அடிக்காத இந்துத்துவத் தமிழ் பிராமணர்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். அவர்களுக்கு இரண்டு வரியாவது சிறு பான்மையினரை ஆபாசமாக எழுதி விட்டால் போதும் ஒருவனோ ஒருத்தியோ எவ்வளவு முட்டாள் தனமான கருத்தையும் தேசியம் அல்லது பாரம்பர்யம் என்று முலாம் பூசி விற்று விடலாம். ஆனால் அதைக் கண்டிக்கும் உரிமை திராவிட இயக்க வெறுப்பு வியா

கழகக் கண்மணிகமள் "ஆகா நிலம் எங்கள் உரிமை. இறந்த பிறகும் என் தலைவன் போராட வேண்டியிருக்கிறதே" என்று ஆர்த்தெழுந்தார்கள். சோகமான உண்மை இதற்குச் சில தலித்துகளும், திருமாவளவன் உட்பட, இதில் சேர்ந்துக் கொண்டார்கள். ஐயா நியாயமாரே, அவருக்கு இரண்டு ஏக்கர் நிலம், பல நூறு கோடி பொறுமானுள்ளதை, அரசாங்கம் அளித்தது. நிலம் இங்குப் பிரச்சினையல்ல. பிரச்சனை எந்த இடம் என்பதில். புதைக்க இடமில்லாத ஒடுக்கப்பட்டவர்களையும் கருணாநிதியையும் ஒன்றாக்கி ஒடுக்கப்பட்டவர்களை அவமதிக்காதீர்கள்.

கருணாநிதியை திருமா சிறுது விமர்சித்தாலும் "எங்கள் தலைவர் திருமாவை சமமாக உட்கார வைத்துப் பேசியவர்" என்று உடன் பிறப்புகள் குத்தலாகச் சொல்லும் போதெல்லாம் சினம் கொள்வோர் கூட இரண்டு நாட்களாகக் கலைஞர் அப்படி, கலைஞர் இப்படி என்று உருகுகிறார்கள். அயோத்திதாசர் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்டாரே என்று மனம் வெதும்பியவர்கள் பெரியாரின் தலைமைப் புரோகிதருக்காக நெக்குரிகியது ஆச்சர்யம்.

கருணாநிதி நீண்ட நாள் வாழ்கிறார், அவர் எதிரிகள் பலரும் இறந்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதாலேயே உடன் பிறப்புகள் "அவர் எதிரிகளுக்கு அவர் இரங்கற்பா எழுதுவார்" என்று அருவருப்பாகச் சொல்வார்கள். இப்படிப்பட்ட கேவலமான பேச்சுகள் வேறு எங்கும் நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. இது தான் திராவிட இயக்கத்தின் கலாசாரம். இன்று அவர் இல்லை ஆனால் அவரை விமர்சிப்பவர்களில் பலர் இருக்கிறார்கள்.

பெருந்தேவி என்பவர், கவிஞராம், பிராமணர் கூட, தன் பங்குக்கு எதையோ காட்டமாகக் கருணாநிதிக்கு ஆதரவாக எழுதியிருந்தார். இப்போது அவர் பேஸ்புக் பக்கமே இல்லை. போகன் சங்கர், அவரும் கவிஞர், இந்தியாவில் கேரளாவைத் தவிர வேறெங்குச் சென்றாலும் தமிழனாகப் பெருமையாக உணர்கிறாராம் அதற்குக் கலைஞரே காரணம் என்கிறார். ஐயா கவிஞர் கவிதாயினிகளே கடந்த 25 வருடங்களாகத் தமிழ் நாட்டை ஜெயாவும் கருணாவும் மாறி மாறித் தான் ஆண்டிருக்கிறார்கள். ஆகப் பெருமையைச் சரி பாதியாகப் பகிர்ந்துக் கொடுக்கவும். ஒரு வேளை இலக்கியவாதியாகி விட்டால் வரலாறு மறந்து விடுமோ? அல்லது வேறு ஏதும் கஷ்ட காலமோ என்ன எழவோ. 1947-67 20 வருட காங்கிரஸ் ஆட்சி. 1967-77 பத்து வருடம் திமுக. 1977-87 அதிமுக. அப்புறம் 25 வருடத்துக்கு ஒருவர் மாற்றி ஒருவர். இது தான் வரலாறு. பூனைக்குக் கண்ணாடி மாட்டினால் மட்டும் போதாது பூனை கண்ணையும் திறந்துப் பார்த்தால் தான் காட்சித் தெரியும்.

கீழிருக்கும் இந்தப் புகைப்படம் எப்போதும் என்னை உறுத்தும். முன்னர் எழுதிய பதிவில் இருந்து, "கருணாநிதி இடம் பெற்றிருக்கும் புகைப்படங்களிலேயே மிகவும் அருவருக்கத் தக்கது என்றால் நான் தயங்காமல் கீழிருக்கும் படத்தைச் சொல்வேன். கட்சிக்கு நிதி சேர்ப்பது எல்லோரும் செய்வது. பாவம் பல தொண்டர்கள் தங்களிடம் இருக்கும் கடைசிக் காசையும் கட்சி நிதிக்காகக் கரைத்த கதைகள் ஏராளம். அப்படிச் சேகரித்த பணத்தைக் கிரீடமாக்கி தலைவனுக்கு முடி சூட்டி அகமகிழ்ந்து இளித்துக் கொண்டு நிற்கும் இந்த அற்பர்களுக்குத் தெரியுமா இந்தச் சுதந்திரமும் ஜனநாயகமும் கிடைக்க என்ன விலைக் கொடுக்கப் பட்டதென்று? "தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா?" இந்த அற்பர்களின் கட்சியிலா ஜனநாயகம் வாழ்கிறது. ஜனநாயகம் என்பதைப் பற்றிப் பேசும் அருகதையற்றவர்கள்"


                                              



முடிவுரை: 


கருணாநிதி ஒரு பேரியக்கத்தின் தலைவராகவும் அதன் தளகர்த்தராகவும் 50-ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இருந்துள்ளார். அவ்வியக்கம் பற்றியோ அவரைப் பற்றியோ நேர்மையாகவும் எல்லா ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் தீர்க்கமாகவும் கூற இன்று வரை ஒரு நல்ல நூல் இல்லை. தயவு செய்து யாரும் எனக்கு ஆர்.முத்துகுமாரின் நூலை பரிந்துரைக்க வேண்டாம்.

கருணாநிதி மற்றும் திராவிட இயக்கத்தின் பெரும் பாதிப்பாக நான் பார்ப்பது பொது வாழ்வில் கயமை, அரசியல் பிழைப்புக்காக எதையும் செய்வது, கலாசார அடிப்படைவாதம், பகுத்தறிவு என்ற பெயரில் முட்டாள் தனங்கள். And a culture of mediocrity and crassness. எல்லாவற்றையும் விட அந்த மிக மிக அருவருப்பான வெறுப்பரசியல். என்னால் புரிந்துக் கொள்ளவே முடியாதது அது தான். இதில் துயரம் என்னவென்றால் 'பாப்பாத்திகளுக்குத் தான் பார்ப்பன வெறி அதிகம்" என்று எழுதி விட்டு பிராமண நண்பர்களோடு குலாவுவது. இந்த விஷயத்தில் எனக்கு அப்படிச் சொன்னவரின் பிராமண நண்பர்களையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இதே மாதிரி மிக மிக அருவருப்பாக எழுதும் இந்துத்துவர்களிடமும் பலர் பேஸ்புக்கிலும் நேரிலும் நட்பாகவே இருக்கிறார்கள். இது எப்படிச் சாத்தியமாகிறது? இது என்ன மன நிலை? எனக்குப் புரியவில்லை.

கருணாநிதியை மெரினாவில் புதைக்க அனுமதி என்ற செய்தி கிடைத்தவுடன் உடைந்து அழும் மு.க.ஸ்டாலின் காட்சி உருக்கமானது. நான் பெற்றோரைப் பிரிந்து தனி வாழ்க்கை ஆரம்பித்து 20 வருடமாகி விட்டது ஆயினும் அப்பா இறந்த பின் அவரைப் புதைத்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் அங்கிருந்த வெறுமையும் புகைப்படத்தில் இருந்து சிரித்த அப்பாவும் மனத்தை வருத்தியது. இன்றும் அவருக்குப் பிடித்த ஏதேனும் பார்க்க நேர்ந்தால் கண நேரத்தில் நினைவு வந்து வெறுமையும் கூடவே வரும். கோபாலபுரத்தில் இத்தனை பல்லாண்டுகள் வளைய வந்த ஒருவர், அவர்கள் அனைவரின் வாழ்வின் அச்சாணி இன்று முதல் இல்லை. அவர் பிள்ளைகளுக்கு நிச்சயமாக இது வருத்தமான நாள் தான். அவர் தொண்டர்களுக்கும் அவரை ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக மாபெரும் ஆளுமையாகப் பார்ப்போருக்கும் இன்று இழப்பு தான்.

ஆனால், ஜெயகாந்தன் அண்ணாதுரையின் இரங்கலில் சொன்னதைப் போல், இறந்தவர் தனிப்பட்ட மனிதர் அல்லவே.

"ஒரு கட்சியைச் சேர்ந்த தலைவரின் மரணம் குறித்து பிற கட்சிக்காரர்களும், மக்களும் தெரிவிக்க வேண்டிய அனுதாபம் ஒரு சமூக நாகரிகமேயாகும். ஆனால், அண்ணாதுரை விஷயத்தில் அது ஒரு சமூக அநாகரிகமாக மாறி, எனது உணர்ச்சிகளை வெகுவாகப் பாதித்திருந்தது."  
              "இறந்துபோன ஒருவரைப் பற்றி அவர் நமது எதிரியாக இருந்தாலும் நாலு வார்த்தை நல்லதாகச் சொல்ல வேண்டும் என்பதை நானும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் அரசியல் நோக்கம் கருதி வரப்போகும் தேர்தலை மனத்துள் கொண்டு தமிழகத்தில் ஒரு மாயையை உருவாக்குகிற மாரீசத்தனத்தைத் தி.மு.க. தொடர்ந்து செய்வதற்கு அண்ணாதுரையின் பிணத்தையும், அந்தச் சமாதியையும் பயன்படுத்துவதை, பயன்படுத்தப் போவதை அனுமதிப்பது நாகரிகமும் அல்ல; நல்லதும் அல்ல. சமூக ரீதியாக, கலாசார ரீதியாக, அரசியல் ரீதியாக அண்ணாதுரை இருந்தாலும் எனக்கு எதிரிதான்; இறந்தாலும் எனக்கு எதிரிதான். தனிப்பட்ட முறையில் அவர் எனக்கு எதிரியும் அல்ல; நண்பரும் அல்ல. அவரைப் பற்றிய எனது முடிவுகளை ஒரு தனிமனிதனின் மரணத்தின் பொருட்டு நான் கைவிட முடியாது."





Tuesday, July 24, 2018

An Inquiry Into the Eroticism of Thygaraja: Humanizing a Saint with Exaggerations.

What is the antidote to a century old myth making that turned a man into a saint? If it is anywhere but India one would say presenting facts but then in India facts never suffice and the antidote to a myth is, if not another myth at least an exaggerated and embellished version of facts. V. Sriram, a carntic music aficionado and famous trivia hunter rises to the occasion to humanize Saint Thyagarja, the preeminent deity amongst the Carnatic music trinity, with some facts, some trivia and dollops of sweeping generalizations.

A speech by V. Sriram titled, "Sringaram - Through the eyes of Thyagaraja" is an attempt to humanize the Saint by focusing on the erotic element of his lyrics. Sriram highlights a little known and less spoken work of Thyagarja, 'Nauka Charitram', 21 lyrics set in drama fashion that is often, mistakenly, referred to as opera.

V. Sriram
The literary tradition of 'Nauka Charitram' was an absolutely old and long tradition in Indian, particularly Tamil, literature wherein sex or eroticism is used as a metaphor for oneness with the Supreme. This is usually a popular genre for Krishna. The lyrics are not rich in the literary sense and in fact they are pedestrian and use very shopworn allusions and imagery. But, the lyrics abound in sexuality as pining cowherd girls, the gopis, lasciviously cavort with Krishna on a boat ride and tawdry descriptions of seduction are sprinkled liberally. The descriptions still fall short of the far more explicit and more unabashed eroticism of Tamil Bhakti literature.

The gopis in a state of sexual ecstasy try to get dressed but get their dresses all mixed up says Thyagaraja. From Sangam literature to Kannadasan one finds this shopworn joke about women being so mentally numb from sexual ecstasy that they don't know where their dress is. There is, dare I say, no originality in the lyrics?

'Nauka Charitram', Sriram says, is rarely performed by Bharathanatyam, that famously bowdlerized dance form of what was called Sadir. The reason is Carnatic music and its sister dance form did not want to acknowledge that Thyagaraja, now deified, was the author of this erotic lyric. Sriram then, in his continued attempt to humanize and romanticize Thyagarja, turns to his kritis and the exaggerations begin in full earnestness.

Sriram cites "Endu Kaugalinturaa" to underscore that Thyagaraja was no alien to 'Sringaram'. 'SRingaram' is a difficult word to translate. It is several shades more than romance and is not yet lusty. But it certainly is not PG rated gracefulness. The line "Where shall I embrace you (Rama)" is exaggerated by Sriram as erotic. It is a simple devotional question that is in no way an euphemism to hint at any eroticism. This is evident not only because the rest of the lyric, very simplistic in nature, does not support it but there are no other lyrics, besides Nauka Charitram, supplied as evidence of Thyagaraja employing anything erotic.

To support his exaggeration Sriram then cites the eroticism of Ramayana and how Hanuman, seeking to convince Sita that he is no impostor but a true messenger of Rama, describes Rama's 'private parts'. I guess Sriram was too blasé to recite the verses or state in simple language what Hanuman said. A tad ironical one could say given his complaint of how Thyagaraja was bowdlerized. Sriram exaggerates the shock value of eroticism in Ramayana. Anyone who knew the history of Dravidian politics, as one would expect of a chronicler, would know how Annathurai relentlessly waged a battle to cast Ramayana as pornographic and even authored a book selecting the salacious verses from the Tamil epic. Eroticism in literature has a long history and Tamils are no strangers to it. It is Carnatic music that unmoored itself from the history and sanitized music. Sriram never gets into 'why' beyond accepting that sanitization happened. Of course, if he had gotten into the why he'd be speaking like T.M. Krishna.

Having begun his exaggerations Sriram then sees eroticism in every very pedestrian lines that are merely rhyming.

நீது பலுகே பலுகுரா (Nidu paluke palukura) ---- tr. Your talk is the talk
நீது குலுகே குலுகுரா (Nidu kuluke kulukura) --- tr. Your walk is the walk
நீது தளுக்கே தளுகுரா (Nidu taluke talukura) --- tr. Your glow's the real glow

(Translation taken from William J. Jackson's 'Tyagaraja: Life and Lyrics)

Anyone familiar with present day film lyrics, especially by Vairamuthu ('முட்டாசு வார்த்தையிலே, பாட்டாச வெடிக்கிறியே'; 'இந்திரன் தோட்டத்து மந்திரியே, மன்மதன் நாட்டுக்கு முந்திரியே') will recognize that Thyagaraja was just being a lazy lyricist who is tyrannically subjugating lyrics to serve the rhythm. Ilayaraja who worships Thyagaraja thinks of lyrics as completely subservient to the beat of the song and actually thinks lyrics have to be substandard for the music to standout.

Sriram unnecessarily gets excited that the second line is ill rendered in English translation. Every language has its nuances and translations often convey the meaning but sacrifice the richness and sometimes miss the nuances too. My English professor said, with his tongue in cheek, that translations are like beautiful women, seldom faithful when beautiful and never beautiful when faithful. As for the third line Sriram completely loses himself and claims that it can never be sufficiently translated into any non-Dravidian language. He charges that the word 'taluke' (தளுக்கே) is often euphemistically translated as 'brilliance' (to denote luster). He cites the use of the word in colloquial Tamil to denote a woman acting seductive and affected, rather lascivious. The word, he emphasizes, is often used in Javalis and Padams, two genres of lyrics for dances that are notorious for their lustiness.

Where do I begin? Just because a word is used in erotic genre it does not become a word of eroticism.  It could mean "showiness" or simply "brightness". Jackson, I am sure is no prude and has chosen, with good reason 'glow' as the translation instead of any hint at naughtiness. Thou protesteth too much Sriram. Also, Sriram, being no linguist, he does not supply any further linguistic evidence of how the word was used then and what it might have meant in that era and to Thyagaraja himself.

The next song Sriram picks is 'Maravakara nava manmatha reopen'.

Kuluko pavala giluko kapurapu,
Baliuko chekkula thaluko manasa

(Trns. 'What a graceful style of walk, jingle sound of anklets, the speech scented like camphor or the sheen of the cheeks, oh my mind -- From a blogger)

These innocuous lines, Sriram crows, again show that Thyagaraja was no alien to romanticism and no saint. Oh my my. Is that all it takes? Oh of course there's that Vairamuthu style.

Srinidhi Ranagarajan, a Bharatanatyam dancer, in her introductory remarks said an opinion poll (online, therefore unscientific) conducted showed that 90% of the respondents said 'sringara' had a place in music and 10% had said no. Sriram, attempting levity in his opening lines, said he wonders who the 10% were and how did they come into this world without 'sringara'.

Sriram needs to learn that children are more often the results of byproduct of recreation and mostly as unintended consequences of momentary biological acts. Knowledge of sex and indulging in sex are not evidence of knowledge of romance or its use in high art. Billions indulge in sex and have no idea of romance or using romance in art. Gandhi, famously, knew everything about sex and spent a lifetime trying to extinguish it in his personal life. To Gandhi sex was permissible only when a couple indulge in it to bring forth children. Sex for the sake of sex or romance was abominable to Gandhi. That Thyagaraja was the product of sex and had a daughter from his marriage are laughable evidences to support the theory that he was a romantic lyricist. Remember, to Thyagaraja, like Gandhi, sex is still permissible only as an expression of love towards God. Sex as just sex and women as sexual beings were pathologically hated by Thyagaraja. Interestingly Sriram himself supplies examples in later part of the lecture to show how Thyagaraja could be repulsed by sex and used incestuous relationships as an abusive curse on those he disapproved of. Some romantic Thyagaraja was.

Javalis did not become notorious for use of simple words like 'Taluku'. Here's an excerpt from a javali  that Davesh Soneji provides in his exquisitely researched book on Devadasis.

"Listen, sweet hero of Dharmapuri. She's the one.
She has learnt her erotic lessons.
No woman can outplay her! She's the one.
She'll never say no to you, moon-faced one,
She knows all your lovemaking moods. She's the one"

Thyagaraja comes across as an ignorant teenager who has not even read pornography but only watched posters of soft-porn movies compared to such lyrics.

Sriram also alleges that Muthuswami Ddikshithar's lyric "rupamu juchi" is rarely acknowledged as Dikshitar's lyric because it is scandalously romantic. Nonsense. It is very PG rated. "Seeing your beauty, with love, I approached, can you get displeased" and so it goes making some fleeting reference to the god of love. That's all. If this is considered scandalous even the prudes of Victorian era would chuckle.

It is an old saw to blame imported colonial era Victorian morality for Indians becoming bashful about sex and sexuality. India, we're told is the land of Kamasutra and erotic literature and sculptures that depict orgies. Yes, India is that too. India is also the land where women have had severe strictures placed on their conduct and sex itself has come in for severe condemnation. It is not without reason that Gandhi was obsessed with curbing his sexual instincts and believed that such curtailment will give him powers miraculous enough to overcome his then arch rival Jinnah and keep India united. Alas Gandhi failed on both counts. Truth be told India's partition had more to do with Jinnah's intransigence than with Gandhi failing to be a Brahmachari. Sriram too indulges in this intellectual laziness and blames Victorian morality for Thyagaraja's romanticism being airbrushed from history.

In his hour long speech Sriram, after half an hour, practically veers into the history of Thyagaraja aradhana, the role of Bangalore Nagaratnam Ammal in constructing the mausoleum and its related politics, riffed from a biography he wrote about Nagaratnam and has no relevance to the topic. If his intention was to show the deification of Thyagaraja and the aradhana led to eclipsing his romantic side he fails miserably in connecting those dots. Even if he did it'd not have been truthful.

The 10% who said sringara has no role in music are not idiots who don't know about sex. In their minds art, particularly Carnatic music which is inseparably intertwined with devotional life, has no place for sex. The explicit eroticism of Bhaja Govindan or Soundarya Lahari does not trouble them too much because of its unfamiliar language and they're not staples of daily life but Carnatic music, to many of its lovers, is part of daily life. In daily life sex is for the bedroom and nighttime only, not an audio track in a car drive. More importantly Carnatic music was defined as devotional and one that transcends daily life.

The real history of the deification of Thyagaraja can be understood only as a product of a confluence of events in early 20th century. The question of "what kind of a culture will free India project as heritage and future aspiration" rode the wave of rising of nationalism in South India. The domination of nationalist politics by Smarta Brahmins aided the Sanskritization of arts that saw, both due to the abolition of devadasis and conscious marginalization of other communities by Brahmins, music and dance become devoid anything dishonorable. Sex, sensuality and eroticism in arts were actively eschewed by Brahmins, not withstanding the fact that several authors of very obscene javalis were indeed Brahmins. A reading of Sonjie's book made me think that it is not the arrival of Brahmins on the music scene that emasculated the sensuality of the arts but it is the arrival of nationalism and the Brahmins aligned with that wave that changed the nature of arts.

Of course, Sriram, who is more a chronicler in the sense he gathers interesting trivia and sprinkles them for spice in his columns, has no sweeping understanding of historical forces at work. My earlier blog on Sanskritization of carnatic music addressed that at length.

If his lack of intellectual rigor in history is appalling it is Sriram's upper class arrogance, that not just peeks but parades, which is disgusting. Referring to free food supposedly provided to the residents of Thiruvaiyaru for 10 days when Thyagaraja Aradhana took place Sriram compares it to the free lunch scheme that Tamil Nadu government has been running for decades in government schools to ensure nourishment for impoverished kids who typically attend those schools. It is sheer upper caste and upper class chutzpah to compare that with free lunch provided during Aradhana and that too with dripping sarcasm about present day politics.

This is what passes for lectures and talks on history in the Carnatic music circles. I'm sure the audience, as Sanjay Subramanian would refer, of 'mamas' would've dispersed saying "என்ன ரிசர்ச் பார்த்தேளா, நேக்கு இது எதுவும் தெரியாதுங்கானும். சும்மா சொல்லப்பிடாது மனுஷன் பின்னிட்டர். ஆனாலும் தியாகைய்யர் பகவான் தான். மனுஷாள் தான் பகவான்னு சாஸ்திரம் சொல்றதே".

During Q&A it was refreshing to hear Sriram tell a lady that he refuses to call Thyagaraja a Saint or Swamy and prefers to refer to him only as a composer. While that was refreshing Sriram unnecessarily compares Thyagaraja, married twice and one who has quarreled with neighbors and no miracles to his credit, with Ramana Maharishi and Adi Shankara and Kanchi Paramacharyal. In Hinduism a rishi could very well be a married one too. A better lecturer would've identified the history of carnatic music as the root of deification and opined that it is time to reclaim Thyagaraja as human being like Mozart or Beethoven. Srinidhi added some surmises about Thyagaraja's life and supported Sriram. Sriram said that even biographical notes published during Thyagaraja's own lifetime were very sparse, just a couple of pages. After 200 years we've barely added to the pages.

As I always lament history writing is NOT India's tradition. We love to create and propagate myths. Thyagaraja (1767-1847) was contemporaneous to Mozart (1756-1791) and Beethoven (1770-1827). We know so much about Mozart and so much more about Beethoven and compared to that even the shreds of what we know about Thyagaraja are pathetic especially considering the fact that he lived in an era when record keeping had advanced a lot thanks to the colonial era.

Someday I hope Carnatic music will be better served by better intellectuals and I can stop complaining. A note for those rushing at me with brickbats I've not said a word about music itself. I've only commented on lyrics and I've disagreed with the history presented. That's all. Please don't insult your intelligence by asking me if I know Ragas, no I don't and that's completely irrelevant to the topic here.

As for those who feel scandalized by Nauka Charitram may I offer a truly scandalous work of music and an opera in two acts, check out Mozart's Cosi fan Tutte. It involves, according to wikipedia, 'fiancee swapping'.

References:

1. Sriram's speech (I cannot bring myself to call it a lecture) https://youtu.be/ZAsYl2hOF44
2. Tyagaraja: Life and lyrics -- William J. Jackson
3. Unfinished Gestures: Devadasis, Memory, and Modernity in South India -- Davesh Soneji
4. Nauka Charitram (translation provided) http://translationsofsomesongsofcarnticmusic.blogspot.com/2015/04/nauka-charithram-of-saint-thyagaraja.html
5. RUpamu Juchi lyrics http://www.narthaki.com/barchives/messages7/1259.html
6. Taluku (தளுக்கு) Dictionary meanings https://agarathi.com/word/தளுக்கு
7. Maravakara nava manmatha roopuni lyric and meaning http://translationsofsomesongsofcarnticmusic.blogspot.com/2015/04/maravakara-nava-manmatha-roopuni.html










Monday, May 21, 2018

Devadasi Abolition Act: Success of Reformist Movement or Evangelical Corruption of Indian Values? Bogan Sankar's Baseless Charges.

Douglas M. Knight Jr. biographer and son-in-law of legendary dancer Bala Saraswati had, in an interview, said that Bala, as she is fondly referred to, is being eclipsed due to political reasons and that her name continues to evoke a chord of fear in the field of dance as she had challenged Brahminical hegemony in that art form.

Contemporary Tamil poet and prolific writer of popular posts on Facebook, Bogan Sankar, has opined that the marginalization of legendary dancer Bala Saraswati by Brahmins had it's origin, "as usual" in the history of Christian missionary activity. He added that Knight Jr.'s own biography had traced the Brahminical opposition to Bala in the influence of Christian evangelism on Indian mores amongst other factors like imported notions of American feminism and half baked understanding of Indian ethos by Theosophists. Unable to absolve Brahmins of any responsibility, begrudgingly, Bogan Sankar, who specializes in fictional and highly imaginative narrations in daily life as poet, assigns them a 'marginal role'. I pointed to him that that was not true and lacking any substantive factual rebuttal Bogan Sankar took recourse to, what else, but my supposed Christian heritage. So, what are the facts?

Image Courtesy Publisher

Evangelism, Theosophy and The Marginalization of Bala, in Knight Jr.'s Biography


Bogan, as he is popularly known, refers to the chapter "Renaissance 1927-1936" wherein Knight Jr. traces in 4-5 pages the historical setting, in his opinion, in which Dr. Muthulakshmi Reddy, credited as the leader who spear headed the abolition of the Devadasi system, arrived.

In hurried couple of paragraphs Knight Jr, a musician by training and an 'independent scholar, compresses several decades of Evangelical and Colonial history. The East India Company, which had at first been lukewarm and even hostile to missionary activity, began to allow Christian Evangelism in 1830s. Barely three decades later, 1857, a major revolt broke out and almost extinguished the colonial rule. The revolt, was largely driven by religious concerns as both Muslims and Hindus felt that their religions were under assault by the new faith and the colonial regime. By 1870s the evangelical movement that had spread from UK to US and then to India had petered out and given rise to offshoots like Transcendatlism and a certain variety of Spiritualism called Theosophy. Theosophy, unlike Christian evangelism, in Knight Jr.'s own telling, had it as a principle to oppose dogmatic Christianity. Knight Jr. cites a convoluted passage from a biography of Henry Olcott, one of the founders of Theosophical Society, to establish that Olcott by refusing to differentiate himself from the Hindus and Muslims mirrored, in a curious way, the missionaries insistence of differences with native religions and thus was still an "imperial thrust" on behalf of British Colonialism.

Olcott, Knight Jr continues, to curry favor with Indians  took to "unabashed criticism of Evangelical Christianity and Christian orthodoxy" and then imported a version of women's rights "adopted by American spiritualist reform movement".

Knight Jr. is NOT a historian of the colonial era and in the packed few paragraphs he's completely ignorant or has not presented the really tangled history of Colonial governments and missionary evangelism. Pre-1857 the Company officials eagerly courted Brahmins and extensively used Shastras to codify laws in areas governed by them and they were careful not to irritate local sentiments too much. Post-1857 the Crown decided to resolutely stay out of local affairs and customs. Both of that had large implications for Indian history, conversions, Christianity in India and societal upheavals.

Bogan is also forgetting that Knight, before he transitions to Muthulakshmi Reddy, concludes the section on Annie Besant by saying that she did not understand how much her popularity amongst Brahmins and her ideas about Brahminism was threatening to non-Brahmins. In my earlier essays on the topic of Sanskritization of Carnatic Music I had pointed to this schism based on multiple sources other than just Knight. Unlike Bogan I don't pick the first information that comes my way. When I wrote that article I was careful in choosing information and opinions that several sources had independently corroborated.

The remaining question is whether the Devadasi abolition movement in the twentieth century had its roots in Christian evangelism? If not, what else drove it? For those answers we need to turn to Davesh Sonjie's exhaustively researched and sourced book "Unfinished Gestures: Devadasis, Memory, and Modernity in South India".

Who Were the Devadasis?


Anyone interrogating India's past is often frustrated by paucity of records and near total absence of historical writing, of the Greco-Roman type, until the advent of Islamic regimes and later the colonial era. The colonial era saw an explosion of record keeping, commentaries, inquiries and memoirs chiefly by the regime and its administrators and the Christian missionaries. The long freedom struggle from a Sepoy mutiny to August 15th 1947 saw a nation define itself and reinvent itself. The process of reinvention involved a plethora reform movements that were more often than not initiated by Western educated Indians. The Indian reform movements were often undergirded by new awareness of social mores and reinventing an ancient society to fit into the modern world from which it had hitherto remained unaffected. Sunil Khilnani and Jawaharlal Nehru point to a salient feature of India's heritage where rulers and dynasties changed without any or little change to the society that was governed. This changed during the colonial era.

The first myth that Soneji dispels with is the narrative of devadasis as a singular category and as a group of women who held a place of pride in the society due to being associated with temples as 'slave of god'. He notes that the term 'devadasi' itself does not appear in Tanjore Maratha records. The women had a 'contentious status' owing to their non-conjugal sexual lifestyle and were alternately referred to as 'dancing woman, concubine and court servant'.

Soneji equates the pottukattuthal ceremony with kattikalyanam (dagger or sword marriage) and notes that many dancing women were betrothed to a God, if at all they were, in home ceremonies and not in temples. The Maratha records did not give any religious symbolism to this ceremony. "Dedication rituals so fetishized by scholarship on devadasis has less to do with theological symbolism than it does with economic investments". Time and again Soneji deglamorizes their lives as "quasi-matrilineal" and not 'matrilineal' because many lived as concubines and their much valorized economic independence was just a fairy tale. Annam, a a dasi in 1842 had her pottu tied at the age of ten and she, according to records, was entitled to "one kalam paddy every month and one-and-a-half handfuls of cooked rice a day". Thus the pottukattuthal ceremony was a 'transaction that secured a girl's commitment to local economies of land and guaranteed her sexual and aesthetic labor'.

"Slavery was a major part of the economy of the Tanjore Maratha kingdom". "Young girls who were orphaned or destitute were often bought by the court in order to have a pottu tied and then given to a courtesan household ...or simply lived with the concubines in seraglios". This adoption of orphans by devadasis became a key legal issue in the colonial rule.

'Nautch' and Amy Carmichael


The other myth that Soneji destroys is attributing the demise of the 'temple' devadasi system to the rise of the "nautch" performances that in turn stigmatized a glorious tradition. South India, Soneji establishes, had a vibrant courtesan culture that included both Hindu and Muslim women. The courtesans were, contrary to myths, the mainstay of dance and aesthetics. Most of the courtesans were in no way part of the temples wedded dasis.

Having established the prevalence of a courtesan culture Soneji immediately turns to 'European engagements'. "Representations of devadasis in this period emerge out of alliances between Christian evangelicalism, colonial anthropology and imperial medicine, all of which were directed toward the moral reformation of women from these communities". Part of the animosity of many like Bogan towards evangelical influence on devadasi abolition is premised on a utopian retelling of their lives. As we saw briefly, it was anything but idyllic. The system, in fact, was crying out for reform. Sonjie, specifically mentions Amy Carmichael (1867-1951) and her reform efforts. A Madhva fundamentalist supplied Bogan and others with a page from Carmichael's writings about seeing a young child being subjected to the rites of a devadasi. Carmichael went on to form rehabilitation centers for children of devadasis. It's easier to malign Christian missionaries than to at least nominally recognize the services they provided in the social vacuum that Hinduism had left many in.

The dance repertoire of the courtesans were very unlike what revisionist historians of Bharatanatyam would have us believe. The courtesans did not only dance to erotic verses but also to compositions that would be laughed today as stunts. Chennai Nellaiyappa Nattuvanar, grandson of the Tanjore Quartet, composed a performance where the dancer would tied vegetables to their bodies and would slice them off while dancing. The 'nautch' performances included both Hindu and Muslim girls.

To be sure colonial era writings and missionary records were written to portray the "civilization depravity of the 'oft-conquered people' of India". No missionary work, however noble, was divorced from proselytization. Too often missionaries impressed upon their beneficiaries that their plight was the result of not just their socio-economic circumstances but because of Hindu theology. Now, to be fair to the missionaries, there were times when that was true too. Often the conversions, to state a fact, were not the panacea that they were promised to be but that's a whole another pandora's box beyond the current purview.

While expressing umbrage and irritation at colonial era writings that are unfairly prejudiced and sometimes even hypocritical towards Indian history we often forget to contextualize how India's own leaders and Indian scriptures had spoken of lower castes and others. Even to Gandhi and Bharathi Dalits appeared as unwashed masses crying out for a savior. From Manu Shastra to India's own founding fathers it is common to see extremely uncharitable and racist views towards others. It was an era when 'political correctness' did not exist as a norm.

The Legal Code and Devadasis as Prostitutes


Introduction of modern jurisprudence and the codification of laws to govern an ancient country that had become a melting pot of civilizations became the foremost challenge of the colonial government from the East India Company days. Few realize how much Brahminical Hinduism informed the codification of those laws from the 18th century. Brahminism, long relegated to the shadows during Islamic rule, found a resurgence to prominence and position of eminence during Colonial rule. While on the one hand Colonial and evangelical writings were harsh about India's civilization its opposite also was true. Indology, as a study, established during that era has provided yeoman service to resurrecting India's glorious past.

"Victorian notions of sanitary reform and social hygiene were also influenced by the growing importance of eugenics". Devadasis were compelled to register and be tested for venereal diseases following the Contagious Diseases Act.  Exemptions, however, were given to temple bound devadasis. A British Medical Journal on the study of STDs (Sexually Transmitted Diseases) in India (independently sourced by me) corroborates Sonjie's data that curbing STDs was a strategic importance for the British army because the soldiers had been "encouraged to have non-committal sexual relationships with natives". Guess which class of women were ripe for non-conjugal sexual liaisons and thus liable for being infected by a disease that arrived in India, probably, through the Portuguese. Soneji cites an important work that details how British feminists who used the image of Indian women as 'white women's burden' and connected it to imperialism to create a political platform for their own feminist movement back home.

An Indian can bristle at the notion that a colonial regime had to introduce sanitary reforms but let's not forget that sanitary reform was equally the Mahatma's key agenda. Whenever Gandhi entered a village he was known to inquire if the village had toilet facilities and if the answer was 'no' he'd start instructing them to construct a latrine. A key challenge even today in India is the preponderance of open air defecation. Introduction of modern medicine created its own profound frictions with an ancient society.

One of the cornerstones of modern jurisprudence is property rights and an important feature of property rights is inheritance. On framing laws Colonial officials, time and again, more than is realized, yielded to local customs. Chandra Mallampalli's "Christians and public life in colonial South India, 1863-1937" recounts a legal odyssey in establishing inheritance rights for converted christians. It is unbelievable how much the colonial governments, especially after 1857, were reluctant to interfere in local customs. This area of research is not Sonjie's primary expertise and he glides by this important backdrop. But this backdrop is important in understanding what unfolded with regards to Devadasis.

The colonial government codified laws that incorporated Hindu caste traditions and the devadasi community posed a challenge to easy categorization. The legal system categorized devadasis as a 'caste of professional prostitutes'. It is here that one should pause and ask how did the characterization happen? Was it the malicious propaganda of evangelists or racist colonial officials who did not understand a unique customs that was unheard of in their social outlook? Soneji, writing in 21st century, refers to Devadasi lifestyle as 'non-conjugal sexual lifestyle'. Such vocabulary did not exist until recent times. As briefly mentioned above even native records referred to devadasis with vernacular equivalents of prostitute. But that was not all.

Devadasis and Native Literature


Surveying native literature between 1850-1950 Soneji establishes that it is not just missionary literature that maligned the devadasis. Anyone who has a little reading of the uphill struggles of reform movements would consider it laughable that an ancient society which had hitherto, according to popular belief, held devadasis in high esteem just switched its vocabulary to calling them as whores because foreign evangelists called them so. It is useful to again recall Sonjie's assertion that devadasis always had a position of ambiguity.

Soneji mentions Sascha Ebeling's, "Colonizing the Realm of Words: The transformation of Tamil literature in nineteenth century" when discussing viralivitututu (விறலி விடு தூது). In order to get the context correct I referred to Ebeling's discussion of Cetupati viralivitututu (சேதுபதி விறலி விடு தூது). Ebeling, contrary to what Soneji characterizes, considers the work as 'celebrating' devadasis. The text, rather, as Soneji points out, in the tradition of similar works, portrays devadasis as defrauding agents. Ebeling, citing Nancy Paxton, says Christian Missionaries exerted a significant inluence on colonial policy between 1820-1850. Then she leaps to how 'The Hindu', founded in 1878, led an anti-nautch campaign. In this milieu Ebeling also situates the works of Christian lyricist Mayuram Vedanayakam Pillai (1826-1889) where devadasis come in for a moral approbation. What is missing in the picture are a few details. One, how did native literature look at devadasis? Two, when the anti-nautch campaign and later the devadasi abolition campaign took root were they guided by the prejudiced writings of the missionaries alone?

Racavetikavi, a 'resident of Tiruttani', published in 1864 (3 years before Amy Carmichael was born), "Poem on the transformation in the nature of the courtesan". The poem depicts courtesans as vesya and gives extremely pornographic descriptions of not just sexual act but of venereal disease too. "Full of lust he feels the urge again...On seeing her, he pulls back the foreskin, and notices a small leakage of blood and urine". Another work, Varakanta, published by Raja M. Bhujanga Rau Bahadur, in 1904 also portrays devadasis as temptresses who lure and defraud men. Another text published in 1943 refers to devadasis as veci muntaikal (வேசி முண்டைகள்). Sonjie concludes, "representations of devadasi-courtesans in vernacular literature" gives us an idea of their "ambiguous social and moral status". These texts also go a long way in establishing the "trope of the lascivious and money hungry courtesan". It is complete nonsense to attribute attitudes to devadasis entirely to colonial and evangelical literature. Rather, native and colonial literature converged in late 19th century.

The Abolition Movement. Devadasis and 'Respectable Citizenship'


Notably, much before the anti-nautch movement began in Chennai the fiefdom of Pudukottai, in 1878, had initiated it under the guidance of the divan A. Sashiah Sastri. There's no evidence that Sastri was enthralled by evangelist literature. He did it to protect a young king from squandering his wealth in licentiousness.

What really undergirded the anti-nautch movement? Emerging ideas of nationalism that posed the questions of what kind of a nation will India be, what will be its social mores, what reforms were needed in practices that no nation entering the modern era could afford to retain and more. Reforms for women and lower caste members drew the most attention. As regards women, their education, rights, widow remarriage, raising the age of marriage occupied the forefront of reformist agenda. Did these ideas sprout from modern education and awareness of modern world and especially an understanding of biology due to modern medicine? Absolutely yes. But that does not mean that India's reformers were pawns to colonial and evangelical prejudices. Such a view does gross injustice to the many who valiantly did everything they could to make an Independent India a better place for all.

Soneji identifies Dr. Muthulakshmi Reddy, Muvalur Ramamirtham and Yamini Purnatilakam as the trio that waged a battle against devadasi system in South India. What connected the three women? Gandhi and emerging nationalism.

A landmark event that triggered the anti-nautch movement was child trafficking. The marital-rape death of Phulmoni Das, a 10 year old girl, became the reason for the promulgation of 'Age of Consent' bill in 1891. Bala Gangadhar Tilak, amongst many, fought the bill tooth and nail as interfering with Hindu customs. Tilak went to the extent of arguing in favor of the husband. Around the same time was the Rukhmabai case (Soneji does not mention this) where Rukhmabai, a child bride, had to resort to extended legal means to not live with her husband. She became a doctor.

Child prostitution was a reality. The many devadasis that Soneji interviews or cites became devadasis when they were, literally, children, including Muvalur Ramamirtham. Muttukannammal, interviewed by Soneji, was dedicated at a temple at the age of seven. Anyone who portrays devadasi system as some hallowed paradise torn asunder by evangelical prejudice is ignorant of history or bigoted.

Muthulakshmi Reddy's anti-nautch effort were "inextricably linked to Congress politics and Theosophical society" and "emergent notions of eugenic health". Annie Besant's Theosophical society created a schism in South Indian politics with its extravagantly enthusiastic adoption of Brahminical Hinduism as the ideal end state for an independent India. The after effects of that schism continues to ricochet till today in Tamil Nadu.

Dr. Muthu Lakshmi Reddy (Image Courtesy 27frReddyjpg


Soneji details how a section of devadasis themselves opposed Reddy's movement. A significant figure was Bangalore Nagarathnammal. Interestingly not one of those who opposed Reddy had been dedicated at a temple. This underscores how 'devadasis' is a loosely used terms. In fact the trope of devadasis as beholden to temples was assiduously promoted during this period of conflict to escape moral approbation. Later when the arts were appropriated by the Brahmins and history was re-fashioned this myth became so well entrenched that it has become an article of faith. But, facts, as Soneji marshals, are stubborn.

Soneji, citing several researchers, establishes how "health of the nation was liked to the goal of swaraj". "Politics of respectability was a cornerstone of Congress nationalism" and that was invariably patriarchal in outlook. Addressing a meeting in Rajahmundry in 1921, quoted by Soneji (and I've corroborated it in D.G. Tendulkar's biography of Gandhi) Gandhi calls for women to ensure that there is "no single dancing girl" in the region. When Muvalur Ramamirtham and another dash offer jewels to Gandhi he refuses to accept them until they led "a respectable married life". "He asked that they wear and display talis or mangalsutras". A man wrote to Gandhi about the necessity for "moral elevation" of devadasis and Dalits. Note, the twinning of two very different people. All three women reformers saw, like Gandhi did, that marriage was the respectable institution for women.

Myths and Realities of Devadasis


As regards the fabled property rights of devadasis Soneji is categorical in characterizing it as "loose matriliny" in several places and he highlights some families where inheritance continued through male and female offsprings. Likewise it is an oversold myth that Devadasis were well learned. Even researchers like Paxton, cited by Ebeling, embellish that. But material provided by Soneji says otherwise. A Telugu Brahmin wrote a treatise in Telugu, explaining dance postures, so that he "could facilitate learning for the vesya stris" without having to study abstruse Sanskrit texts. Only highly accomplished courtesans were taught texts like Gita Govind by "Brahmin connoisseurs with whom they often shared intimate relationships".

The reforms did disenfranchise the devadasis socially and economically. The collapse of the maratha regime in the 19th century and later the abolition of zamindari system in independent India essentially sealed the fate of devadasis. The human cost of the disenfranchisement is real but so was the cost of the system.

It is often forgotten that devadasis or courtesans were never really free or independent as the modern women today. Courtesans in the Maratha court were severely restricted regarding where they were allowed to dance and gain revenue. A dasi dedicated to Brahadisvara temple was fined for performing at a private event.

After witnessing a performance by courtesans (kalavantula women) where very explicit and erotic gestures were employed and middle class morality was mocked Soneji cautions us from reading too much into that as independence. "I am conscious of the fact that Kalavantula women were themselves dependent upon the world of men in ways that implicated them in larger, systemic forms of discrimination and potential exploitation". This complexity is often lost sight of in simplistic romanticized notions of sexual independence and exaggerated ideas of what that sexual independence could really be.

A historian, even a lay and itinerant student like me, should look at diverse sources and judge if a point of view can be sustained by not just other authors and other books but books on tangentially related topics.

Sonjie's accent on emerging nationalism, the debate of 'respectable citizenship' and Gandhi in the abolition movement is buttressed by Mrinalini Sinha's "Specters of Mother India: The Global Restructuring of an Empire". Gandhi had called Katherine Mayo's 'Mother India' a drain inspector's report. But the book set off a nationalist reaction that wanted to respond by modernizing its society and an important fallout was the 'Sarada Act' that abolished child marriage.

Sinha argues that the "focus on modernizing of marriage and family life" was the result of a "convergence in the early twentieth century go particularly dense economic and social forces". Indian women and women's organizations, just as in devadasi abolition, played a key role. It is beyond uncharitable to attribute devadasi abolition to anyone other than India's own wonderful women. Colonial outlook, evangelist literature, reports of drain inspectors were but marginal factors as a nation willed itself into modernity and reformed ancient, very ancient, customs. This is why even Soneji dwells more on domestic causes than on anything else.

Did Victorian Morality Change Indian Sexual Mores?


As regards the much emphasized sexual freedom of devadasis we've already seen how that could be argued as more in service of patriarchy than a true freedom. Corollary to that is an oft repeated trope about Abrahamic faiths and particularly the importation of Victorian morality corrupting a culture that treated sex as healthy pursuit even to the point of being hedonist about it in literature and temple sculptures. Amartya Sen quoted his teacher at Cambridge to say that the "frustrating thing about India is that whatever you can rightly say about India, the opposite is also true". Yes India is the land of Kamasutra and Ajanta but it is also the land of scriptures that, like every other culture, laid down the most stringent rules for women especially on matters of sex and practically treated them as creatures of wanton lust to be kept on a leash.

Arti Dhanda's "Woman as fire, woman as sage: Sexual ideology in the Mahabharata". "Mothers in the Mahabharata are frequently cast as all-wise, all capable characters". Other women are linked to sin, snake, sharpness of a razor and poison. Sexologist Sudhir Kakar, strangely he's not cited by Dhanda, labels this the 'mother-whore' dichotomy in Indian attitude towards women and their sexuality. It'd be abjectly silly to think that Gandhi's quest to become sexless, a near fatal obsession for him till his last day, had anything to do with Victorian or evangelical morality. Indians need no lesson in misogyny or suspicion of sex.

The devadasi system abolition needs to be understand against a complex tapestry as outlined above. In reality economic forces, emergent notions of nationalism, role of women in society, protection of children, introduction of modern law and medicine, all contributed to the demise of the society. This is not to mean that colonial regime, its literature and governance and evangelicals had no role in it but they were, in reality, not the driving force or even the spark. It is ironical that I, of all people, have to argue forcefully in giving Indians their due for a major reform. That is because many, these days, are ill-informed and based on myths blame the reforms for a supposedly idyllic system that was destroyed. This view is akin to Margaret Mitchell bemoaning the loss of the South's traditions as "gone with the wind".

The seminal influences on Indian culture and social mores could be more attributed to the advent of modern education and the expanding frontiers of science. Of course, on both of those counts the contributions of the colonial regime and evangelists was significant.

Who is a Historian?


When I declined to accept Knight Jr. as a historian it irked Bogan Sankar. A long forgotten argument centered around Nehru on Facebook was reminded to me by Facebook in their 'on this day' feed. Back then Bogan had referred to American journalist Ved Mehta's book like it was history and I had disagreed. My comment was "No. Completely wrong. Ved Mehta is a journalist who visited India. He did have some perspectives worth considering. But he's not a historian who takes a topic and searches across continents and archives for answers. Ex. Srinath Raghavan's book does that. I'd not call Bob Woodward a historian for the same reason. How a historian approaches a subject is completely different. Raghavan's book gives fantastic details of everything that was at stake in the multiple wars during Nehru's era."

My standards are always the same. Even when it comes to history it matters if a historian making a point is a primary authority on that and if that is the central subject else it has to be corroborated by other sources and the conflict, if it exists, needs to be resolved logically.

A Baseless Accusation


I'll now briefly address Bogan Sankar's charge of "you're a Christian". Whether it is Nehru or Gandhi or Bharathi or Radhakrishnan or the many topics of Indian freedom movement I've time and again taken it upon myself to refute canards when I can. Whenever I've felt that facts do not support assertions I've written extensive fact based rebuttals. Just recently I even wrote a rebuttal to Audrey Truschkey's patently stupid tweet maligning the Ramayana. People like Bogan rarely twitch in those circumstances and conveniently forget that my religion, or what people think of as my religion, has nothing to do with those topics. I've realized that people are more comfortable in acknowledging that someone could be bilingual but someone with no allegiance for a religion or animosity towards other religions is difficult to comprehend and people always look for "Eureka" moments to say "see I knew this is who you are". I wish such moments were grounded in facts.

I can say with a touch of pride that my essay on the Sanskritization of Carnatic may be debatable or even disagreeable or faulty in its conclusions but the bibliography is easily a handy list of books anyone could read to know the complex history. Asking the right questions, Will Durant taught me, is already half knowledge. Nobody sent me a list of books to learn from. It is by persistent questioning, mostly on google, I got to know of references and books. Then I check out sources in the bibliography or notes supplied for references for further reading. It is a lovely game of chasing the horizons of knowledge and wisdom.

Even if a subject's politics is disagreeable to me, like Savarkar or Golwalkar, I've been fair to their contributions. I've defended Savarkar against those who malign his sacrifice. After reading Golwalkar I was convinced his views on nationalism was more mainstream than is commonly supposed. That does not make it correct but it also means he was not admiring Hitler. As I said I always refute when I think facts are incorrect.

Back in 2012 when Thamizachi Thangapandian maligned U.Ve.Sa and incorrectly claimed that Christian missionary Ziegenbalg learned Tamil out of love for the language I wrote a detailed rebuttal that Ziegenbalg learned Tamil to proselytize. Even more recently I had defended K.A.N. Sastry to a Christian columnist. When I rebutted Bogan's claim he retorted "you're so predictable". Yes I'm predictable. When I've better facts I'll rebut anyone. When I suspect a narrative as not capturing the truth I'll search for facts. I've always set out the facts making sure that it's contextualized whether I agree or disagree with a point of view. I supply my references not to boast but to let any reader trace the quotes and verify for himself or herself or for an intellectually curious reader to continue his or her journey.

Alas, Bogan Sankar, you disappointed.

Conclusion


I heartily recommend Davesh Sonjie's book. It is a work of scholarship. As a former resident of Thanjavur for 25 years I was amazed to realize how little I knew of the Tanjore, the event filled 18th and 19th centuries, the Serfoji clan, how much Brahmins have had a long relationship with music and dance pre-dating the devadasi abolition, how brahmins were paid by devadasis to compose javelis and erotic poetry, how Hindus and Muslims and many caste participated in music, the cultural exchanges of North and South musical traditions and more. The book is a compelling read.

The book, reflecting the complexity of the topic, is multi-layered and the feeling with which I closed it was, "if only we could talk of all this without rancor and prejudice". It is a very, very rich history and Soneji has done it justice.

References:


  1. Unfinished Gestures: Devadasis, Memory and Modernity in South India - Davesh Soneji, University of Chicago Press
  2. Balasaraswati: Her Art and Life - Douglas M. Knight Jr., WesleyanUniversity Press
  3. Woman as Fire, Woman as Sage: Sexual Ideology in the Mahabharata - Arti Dhand, State University of New York Press
  4. Specters of Mother India: The Global Restructuring of an Empire - Mrinalini Sinha, Duke University Press
  5. Colonizing the Realm of Words: The Transformation of Tamil Literature in Nineteenth-Century South India - Sascha Ebeling
  6. Appropriation and Invention of Tradition: The East India Company and Hindu Law in Early Colonial Bengal - Nandini Bhattacharya-Panda, Oxford University Press
  7. Politics and Nationalist Awakening in South India, 1852-1891- R. Suntharalingam, The University of Arizona Press
  8. Burdens of History: British Feminists, Indian Women, and Imperial Culture, 1865-1915 - Antoinette Burton, University of North Carolina Press
  9. British feminist Josephine Butler https://en.wikipedia.org/wiki/Josephine_Butler#cite_note-FOOTNOTEWalkowitz2004-2 
  10. India and STDs - British Medical Journal Report http://sti.bmj.com/content/sextrans/69/1/3.full.pdf
  11. Sarda Act https://en.wikipedia.org/wiki/Child_Marriage_Restraint_Act
  12. Phulmoni Das Rape Case https://en.wikipedia.org/wiki/Phulmoni_Dasi_rape_case
  13. Rukhmabai Case https://en.wikipedia.org/wiki/Rukhmabai
  14. Dr. Muthulakshmi Reddi https://en.wikipedia.org/wiki/Muthulakshmi_Reddi
  15. Moovalur Ramamirtham https://en.wikipedia.org/wiki/Muthulakshmi_Reddi
  16. Mahatma - D.G. Tendulkar Vol2.
  17. Douglas Knight Jr.'s interview in Tamil Hindu http://tamil.thehindu.com/general/literature/article23866795.ece
  18. Bala Saraswathi 100th Year Commemoration Article in Tamil Hindu http://tamil.thehindu.com/search/?q=பாலசரஸ்வதி&order=DESC&sort=publishdate





Monday, May 7, 2018

K.A. Nilakanta Sastri and Sources of Indian History: A seeker of facts and the mansions of history

To Will Durant "most history is guessing, and the rest is prejudice". To Barbara Tuchman a historian's task was, in the words of Leopold Ranke, founder of source based history, "to find out what really happened". She added "I do not invent anything, even the weather". K.A. Nilakanta Sastri was definitely of the school of Ranke and amongst the practitioners of history in India he remains a lodestar for that maxim of Ranke. Sastri delivered three lectures on the sources of Indian history that forms a slim book that is packed with references in every sentence. Rarely do men of learning distill a lifetime's worth of seeking into so few pages.

Sastri's lectures were delivered in memory of Rev. Henry Heras of the Society of Jesuits at St. Xavier's college in Mumbai. Rev. Heras, born in Spain, was sent to India to St. Xavier's college in 1922 to teach history. In 1926 he established "Indian historical research institute" that is now called "Heras Institute of Indian History and Culture". It was Heras, Sastri says, who recommended Sastri to "be appointed to the Chair of Indian History and Archeology in the University of Madras" in 1929. Sastri recalls his first meeting with Heras when Heras showed his work on the Aravidu dynasty. Sastri  was impressed that the priest who had barely lived in India should've learned Indian languages and written a book. Heras's replied that as a Jesuit "bound by vows to obedience" he was merely heeding to the duty that he had been ordered to, 'teaching Indian history in St. Xavier's college', and that such heeding is his way to "serve God".

K.A. Nilakanta Sastri (courtesy Wikipedia)
Sastri had been invited to deliver the lectures by Father Correia-Afonso, a Goa born Jesuit known for compiling and publishing "The Jesuit letters", the correspondences by Jesuit priests in India to their home missions abroad during the Mughal era and afterward.

After duly commending his host and his friend Sastri without much ado plunges into the topic of his lectures and offers his audience the image of a mansion, as an analogy to the study of India's history, with many rooms, "some of which are steeped in darkness while the rest are lit up in different degrees of intensity, none of them, however, being so completely illuminated".

Delivering a memorial lecture in honor of a Jesuit priest at the behest of a Jesuit institution Sastri does not hold back on the merits of the many works of history by Jesuits. He correctly identifies that many Jesuits though they learned Sanskrit and Indian languages their aim was the proselytization of the Gospel. As for the merits of their works he, quoting an unnamed  'critical historian', said "the Jesuits for all their studies, gained no real understanding of India's past".

In an earlier blog I had cited Thucydides's approach to history, in his own words, and said that such language is strikingly contemporaneous and that such a academic approach to history was absent in India. Several took exception to that remark. Sastri writes, "India failed to develop a written history in the past. We come across no figure corresponding to Herodotus or Thucydides in Greece, Livy and Tacitus in Rome, or Sou-ma-chin in China". "While many of the other countries produced chronicles and semi-histories, India as rule manifested a profound indifference to the recording of historical events". The "Arab and Persion historians of the Muslim world", he adds, "are the most notable exceptions". As to why Indians may have been indifferent to recording history Sastri surmises it might have something to do with the Indian predilection to connect events to a cosmic grand picture and while that may have served a philosophical purpose the casualty would've been history.

William Jones and Charles Wilkins, the founders of Indology, amongst others, come in for a fulsome praise for their yeoman efforts in translating India's literature and philosophy. Sastri then cites, with admiration, the works of those whose names are forgotten today. Christian Lassen, a Norwegian orientalist who never visited India but learned Sanskrit in Bonn and translated Indian literature in Paris and London, wrote a 4 volume history of India. Sastri say that work "for all its marvelous learning, it is a work of great simplicity". Sastri is never sparing sharp criticism of anyone and rarely do works rise above his unyielding goal posts for excellence. Lassen, no admirer of Alexander unlike V.A. Smith, considered Hinduism, "for all its faults the rock upon which the fury of Islam broke".

Referring to the work of Belgian Indologist Louis de La Vallee-Poussin, another European who never visited India but learned Sanskrit and Indian classics and wrote a book of history, Sastri credits it with "precise and critical scholarship", "excellent bibliography" and "balanced discussion of many vexed questions relating to foreign invasions, the origins of Buddha image etc". He admires Poussin for asking historians to "admit what we do not understand".

After the examples of Lassen and Poussin Sastri, citing how Indian history is studied by history departments across the world, rues the absence of similar interest in outside world by history departments in India. An ill that still continues till today.

Should knowledge of Sanskrit be a pre-requisite for a student of history and archeology? I think it was Theodore Baskaran who said that he was not admitted for a course in history because he did not know Sanskrit. This rule is supported by many today but Sastri's experience tells otherwise and he calls for a well formed "linguistic equipment" in "Sanskrit, Pali and Tamil for the ancient period; Persian, Marathi and Portuguese for the medieval; Dutch and French besides English for the modern period". Anyone who does not extend pre-requisites to other languages besides Sanskrit is either ignorant or a bigot.

But should knowledge of "linguistic equipment" be a pre-requisite. Sastri's experience, again is otherwise. When one of his works was critiqued and he discovered that he missed sources in Dutch and French he set himself to learning the languages on his own. The man is an obsessive-compulsive seeker of a really rare kind.

C.P. Snow in a famous lecture spoke of the need to bridge science and the humanities to gain a holistic understanding. Sastri bemoans how archeologists are not linguists and linguists have no interest in field work. When literary sources, like Vedic literature, is used to reconstruct the past he's particular that only textual evidence corroborated by epigraphic evidence should be used.

On considering sources Sastri is very particular that we should judge the source for how removed it is from the event and for possible interpolations into the text. The Muslim historians come in for a fulsome praise by Sastri. That despite "partisan character, theological bias, or the didactic aims of particular writers". Though he admires Firishta he's unsparing on Firishta's possible bias in gliding over how the Vijayanagar ruler lost the battle of Talikota due to desertions by Muslim generals and other factors. Sastri identifies that lapse by comparing Firishta's account with the accounts of others including Caesar Frederic, a Venetian merchant.

While being unsparing judgmental of any work Sastri, like a true scholar, finds something of value even in a work by a demagogue like James Mill. He never fails to commend any work if it has, despite many faults, furthered the horizon of understanding by an iota.

The Hakluyt Society was established in London in 1846 to publish travel writings. Many invaluable Dutch and Portuguese accounts that Sastri rates above English sources of the Mughal era were published by this Society. Though a foreigner's writings are notable for unique perspectives Sastri cautions us that foreign sources could be "credulous purveyors of fable and gossip". He distinguishes how Greek historians, unlike Chinese historians, barely ventured beyond the edges of India and yet wrote with great certainty about a country they had known little of.

Over 50 pages Sastri flies over the vast terrain of Indian history from antiquity to near modern era and stuns the reader with reference after reference of source material with pithy comments on their merits and veracity. This chapter and the material referenced therein alone can fill a lifetime of learning. But Sastri then proceeds to specifically the history of South India in two chapters, one pre-1300 AD and another after 13th century.

Sastri is categorical on how Tamil predates Sanskrit but adds, based on evidence, that Tamil was influenced by Sanskrit. In his 1947 published "A history of South India" Sastri, with a touch of Brahminical pride, would wax eloquent how the vernaculars were raised into loftiness by the magic wand of Sanskrit. The passage is cringeworthy. In his 1964 lecture Sastri is more balanced though he rubbishes the claims of those who ascribe much greater antiquity to the Sangam era than what is epigraphically supported.

In the context of Tamil history Sastri again returns to the topic of how to use literature as an evidence cautiously. He concedes that literature enables a historian to construct the 'social and religious milieu' of an era. Then he adds, especially with reference to the Bhakti literature, "their correct understanding has been much clouded by the orthodox hagiology of a later age which has been accepted as history without sufficient critical examination". Literature like Silappadikaram and Manimekalai "should be used cautiously by a historian".

The colonial era records can overwhelm any prodigious historian but Sastri offers valuable guidance in the choice of material. He classifies the massive collection of Jesuit letters into categories based on who they were written for- for superiors abroad, personal notes, letters for the public and letters to personal friends. The audience should inform the reader that it has a specific perspective. Some publications of the letters have sowed confusion even in the minds of an eminent historian like Jadunath Sarkar because they've been edited shoddily.

As a school student I learned of "ten causes" for the decline of the French colonizers and the eventual success of the British but nowhere did I face the question of  why the Europeans conquered India and not "Persia or China or Japan". French historian G. Jonveau Dubreuil's biography of Dupleix identifies that "Because in India there had been a Dupleix. India was conquered not at all by arms but by 'Nababism', that is to say the genius of one man". Dupleix, according to his biographer, intended to be a Nawab. Sastri also recommends highly a 4 volume biography of Dupleix by Matrineau. Apparently he had read it.

Towards the end of his last lecture Sastri identifies Lala Lajpat Rai's "Unhappy India" as one of the fine works of the freedom struggle era. I had chanced upon Rai's book last weekend in Princeton University library. It was, apparently, written as a rebuttal to Katherine Mayo's 'Mother India'. Gandhi had called Mayo's book 'a drain inspector's book'. Rai's rebuttal, over 400 pages, is academic quality writing. I was taken aback by his style. Only Ambedkar, to my knowledge, had a similar style. Jawaharlal Nehru's prose, while being enchanting and indicative of a well read mind, is nowhere close to being called academic. Nehru's strength is less in marshaling facts with footnotes and more in giving expression to a grand sweep of ideas. Lajpat Rai's book is a must read. I'll review it after I have read it completely. Interestingly, Rai had spent 10 years in America and had met Booker T. Washington and W.E.B Dubois and has written a very engagingly academic quality book titled, "The United States of America: A Hindu's impression". Strangely he did not identify himself as an Indian.

A recent revisionist canard is to malign Nilakanta Sastri as a great scholar but one who could not hold in check his Brahminical worldview. This is a sheer canard because barring that one passage in one book, amongst his many, no one can show a shred of evidence that Sastri ignored evidence or glosses over inconvenient facts. On the contrary he does specify every now and then that the sources available were mostly written by Brahmins and therefore the picture that he presents could easily be skewed. This is what we expect of a historian of integrity. Nothing more nothing less.

Sastri has few regrets about how institutions in India and lack of interest in the study of history amongst students. He laments the lack of professional institutions that can catalogue and publish critical works of merit with consistency. Ever since college studies separated the study of economics from the study of history he saw a decline in the number and quality of applicants. Material resources matter little when lack of qualified candidates and practitioners are the real concern in his opinion.

As for the propensity of approaching South Indian history from the North Sastri addresses the concern straightforward in his "History of South India". He cites Professor Sundaram Pillai, note he's non-Brahmin, on the difficulty of distinguishing Aryan civilization from post-Aryan influence but nevertheless it is difficult for a historian to "distinguish the native warp from the foreign woof". Sundaram Pillai added that the further South we go it becomes relatively easy to to disentangle the pre-Aryan and Aryan influences. However the job of the historian, Sastri concedes, remains very difficult. That he was aware of such a criticism attests to his self-awareness and this canard should not become a persistent criticism as if it is systematic bias in the work. It is not. We should extend to Sastri the courtesy that he extends to even blatantly biased historians like James Mills and Farishta.

Nivedita Louis, a columnist who writes for The Hindu and historical guide, had excerpted Noboru Karashima's excerpt from a recent publication of Sastri's collected writings for 'The Hindu' highlighting just such a criticism. Soon the Periyarists came out of the woods and applauded that "there should be no sacred cows above criticism". I rubbished both Karashima's criticism and the Periyarist's pious adulation of 'no sacred cows'. I find today, as I went looking for the post on Facebook, that I no longer have access to Nivedita Louis's page. A small price to pay for defending a great scholar.

Nilakanta Sastri can be critiqued and criticized. If he were alive he'd welcome it but he'd ask, "do you have evidence? show me the facts"

References:


  1. Sources of Indian history with special reference to South India - K.A. Nilakanta Sastri. Online edition at https://archive.org/stream/K.A.NilakantaSastriBooks/K.%20A.%20Nilakanta%20Sastri/SourcesOfIndianHistoryWithSpecialReferenceToSouthIndia#page/n5/mode/2up
  2. Collection of Sastri's books online https://archive.org/details/K.A.NilakantaSastriBooks
  3. Lala Lajpat Rai (contains links to his works including 'Unhappy India') - https://en.wikipedia.org/wiki/Lala_Lajpat_Rai
  4. Hakluyt Society https://en.wikipedia.org/wiki/Hakluyt_Society
  5. https://en.wikipedia.org/wiki/Christian_Lassen
  6. https://en.wikipedia.org/wiki/Louis_de_La_Vallée-Poussin
  7. http://xaviers.edu/main/index.php/the-heras-institute
  8. https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Heras
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/K._A._Nilakanta_Sastri
  10. https://en.wikipedia.org/wiki/Firishta
  11. https://en.wikipedia.org/wiki/Leopold_von_Ranke
  12. Practicing History - Barbara Tuchman
  13. Lessons of History - Will & Ariel Durant