Wednesday, April 12, 2017

Was Churchill a Hitler? - Part 2. Were India's leaders Racists? Tilak, Gandhi, Patel, Ambedkar and Racial Attitudes

"This one time Inner Temple lawyer and now seditious half-naked fakir, a type well known in the East, striding up the steps of the Viceregal palace to parley on equal terms with the King Emperor's representative" said Churchill of Gandhi going to meet Lord Irwin. The phrase 'half-naked fakir' stuck and it continues to sting the hearts of many an Indian, including those who loath Gandhi, even today. But, little do Indians knows how their beloved saintly Mahatma referred to blacks in South Africa. Or as for that matter what Ambedkar wrote of Manias, Gandhi's fellow caste members. Or what Patel thought of commoners and Muslims. Or Rajaji about Dalits getting educated? Or Tilak's views on universal education? Read and learn.

Indians suffer not only from selective amnesia but from hypocrisy too, conveniently forgetting that their own icons were not all too different from Churchill when it comes to racial attitudes.

Gandhi spent one night in a South African prison, amongst his many, with African and Chinese prisoners and wrote:
"The reason why I felt so uneasy was that the Kaffir and Chinese prisoners appeared to be wild, murderous and given to immoral ways"
On being classed with Natives in prison Gandhi bristled,
"We could understand not being classed with the whites but to be placed on the same level with the Natives seemed too much"
Gandhi had to ritually purify himself for having left the shores of India to pursue education. A practice that showcases what Indians thought of foreigners. Unlike the habitual Gandhi haters I, for one, have written how, like Abraham Lincoln who did not think highly of African-Americans, Gandhi's views are to be contextualized and understood in the broader context of his later life that was spent in emancipation. This was a man who slapped his wife for refusing to clean the toilets of a lower caste member of the ashram. The lesson from the Gandhi quotes is the human instinct to view with not just suspicion alien cultures but to look down upon anything or anyone foreign. Till today I hear Indians mocking Western women for suspected licentiousness and mocking westerners for what they think as weak institutions of family life.

Gandhi (from Wikipedia)
Subramania Bharathi, firebrand poet, journalist and pamphleteer from Tamil Nadu referred to British as 'mlecchas', a derogatory term used to refer to the lower caste Hindus. Vanchinathan, an assassin,  wrote a note that uprooting the 'mleccha' from his holy soil India was his religious calling in the name of his religion, Hinduism. Both Bharathi and Vanchinathan were Brahmins, is noteworthy. Bharati's poem prophesying Independence for all, including the "evil pulaya", a lowly caste raised hackles even then. Bharathi did dedicate one of his poems to them and wrote of eradicating caste differences. Nevertheless he presented as ideal the 'Aryan'. To Brahmin Bharathi, it was the Aryan that was worthy of aspiring to and protecting. Was Churchill, by today's standards, racist towards Indians? Absolutely. But then Indians then and now quite often show smug racism towards the West and as African students recently learned in India, much worse towards Africans.

Gandhi said that Chakravarthy Rajagopalachari, called Rajaji, was his 'conscience keeper'. Rajaji, a Brahmin, disavowed casteism but as free-marketer he was not above arguing that Hinduism's much reviled Varnashrama had something to recommend as a system of organizing labor in villages. He argued if a barber's son goes off to the city to study who would do the barber's job. Little did it strike him that someone else desirous of the job or what it pays could fill in. Too often economic theories were used dress up societal iniquities.

India's poet laureate Rabindranath Tagore toured the world and raised funds for a school he established in Calcutta. Until a visit by Gandhi happened food at Shantiniketan was served separately on caste basis. A similar arrangement was done in V.V.S. Iyer's school in Tamil Nadu. Lesser known is how Pachaiyappa's college, funded by a non-Brahmin, prohibited Dalits from admissions.

If the above examples are of people who either lived a life that was more nuanced or a repudiation of their early years there are others whose ideas on race and caste went with them to the grave.

A much lamented and idolized beyond reproach leader is Dr. B.R. Ambedkar, a man who rose from the lowliest of stations in life to which he was born to the high office in Independent India, including being the architect of its constitution. Having been stung by the nettles of discrimination one would expect him to be sympathetic of others but no such luck. Here is what Ambedkar thought of Banias, a community of traders to which, incidentally, his arch nemesis in politics Gandhi belonged to.
"The Bania is the worst parasitic class known to history.In him the vice of money-making is unredeemed by culture or conscience.He is like an undertaker who prospers when there is an epidemic.The only difference between the undertaker and the Bania is that the undertaker does not create an epidemic while the bania does.He does not use his money for production.He uses it to create poverty and more poverty by lending money for unproductive purposes.He lives on interest as He is told by his religion that money lending is the occupation prescribed to him by Manu,he looks upon it as both right and righteous.
 The whole of poor,starving,illiterate India is mortgaged to the Bania. To sum up,the Brahmin enslave the mind and the Bania enslave the body.Between them,they divide the spoil which belongs to the governing classes.Can anyone who realizes what the outlook,tradition and social philosophy of the governing class in India,is believe that under the congress regime,a sovereign and independent India will be different from the India we have today?"
Ambedkar's writings on Muslims in 'Thoughts on Pakistan' continues to warm the cockles of the hearts of today's Hindutva brigade, a group of Hindu fundamentalists who hold neo-Nazi beliefs about non-Hindus. That said, how did Ambedkar's attitudes shape his policies?

B.R. Ambedkar (from Wikipedia)
Of the many things that the Hindutva brigade celebrate Ambedkar for is that he was instrumental in denying independent India's most far reaching measure on providing education and jobs to only Hindu Dalits and denying it Dalit in Christianity and Islam. Among 25 million Indian-Christians 20 million are Dalits, says a website. Imagine the denial of opportunity for millions for over half-century. Dying is better than living in a society where opportunity is denied on account what religion a person is born into. I don't know how much fight, if at all, Ambedkar put up on account of Dalits in other religions.

Vallabhai Patel, considered, by those who blame Nehru for not making India a Hindu-Pakistan, the best Prime Minister India never had. Here is Ambedkar quoting a speech by 'Sardar' Patel:
"The Viceroy sent for the leaders of the Hindu Mahasabha, he sent for the leaders of the Muslim League and he sent for the Ghanchis (oil pressers), Mochis (cobblers) and the rest"
Following the quote, Ambedkar writes, "Although Mr. Vallabhai Patel in his malicious and stinging words referred only to Ghanchis and Mochis, his speech is indicative of the general contempt in which the governing class and the members of the Congress High Command hold the servile classes of this country"

Bal Gangadhar Tilak, called 'Lokmanya', holds a special place in the memory of every Indian who is taught in school that he issued the call for 'Self-Rule'. No school textbooks teaches Indians of a less than laudable side of Tilak, a Brahmin.

Tilak's biographers, A.K. Bhagwat and G.P. Pradhan, note, without irony or remorse that Tilak pressured the colonial regime, at the height of a plague that was sweeping across Poona, to give separate quarters in hospitals, not just for ladies, for 'upper class' men too.

Historian Stanley Wolpert charts the ebb and flow of Tilak's ideas on India being a "Hindu state" and of various people in various states cannot "have one nationality". When a colonial official wanted to open a school for girls Tilak railed against it and waxed eloquent on the duties of girls as per Hindu Dharma. Commenting on the case of Rakhamabai, an educated woman who refused to go to her much older husband after her father's death, Tilak wrote "if a woman does not go to her husband she should be punished by the king, and if she disobeys the king's order she should be imprisoned" and then helpfully compared her to a eunuch from India's epic story Mahabharata, Shikandi.

Faced with opposition from reactionary Hindus to raising the 'age of consent' for marriage and sex from 10 to 12 (yes that was the age) the Colonial government balked until a 11 year Phulmani Bhai died of lacerations during intercourse in 1890. Tilak, Wolpert notes, did not see "any need of reforming the law at present". Arguing on behalf of Phulmani's husband Tilak wrote:
"Hari Mohun could not be responsible for intercourse with his wife, 11 years old - an intercourse which neither he nor almost the whole of India, nor even her legislators, had reason to think to be dangerous to life". 
Unlike Wolpert the Indian biographers praise Tilak for "his accurate knowledge of Hindu scriptures and his legal acumen...He took up cudgels on behalf of tradition and attacked all those who wanted to defy it. His retorts were crushing, his language biting and his tone was offensive throughout the controversy". Some cudgels, some acumen indeed. It was this India that Churchill had left just a few years ago as a young army officer. Now contextualize Churchill's ideas on India. If one visited America before the Civil War or before the Civil Rights Act and came away wondering at the hypocrisy of the Declaration of Independence can one blame the visitor?

Bal Gangadhar Tilak (from Wikipedia)
Tilak ridiculed the Poona government's efforts to combat plague by dumping voluminous quantities of disinfectatnts into the sewers that lined the city because he had, Wolpert says, no faith in science. Thankfully Tilak did not occupy as pivotal a position of power as Churchill or Nehru did else god only knows what kind of atavism he'd have imposed on a hapless population.

'Sardar' Patel's attitude towards Muslims caused great anguish to Gandhi who said "you're not the Sardar I once knew". Maulana Azad in his autobiography records how Patel, though not a demagogue, was not in the league of Nehru when it came to secular credentials. Patel, Azad alleges, was not too perturbed by the killings of Muslims in Delhi. A more contemporary example comes from military historian Srinath Raghavan's 'War and peace in modern India'.

While the Hindutva brigade take vicarious pleasure in recounting how Muslim Razakars unleashed a terror campaign in Hyderabad with the consent of the Nizam not much is spoken of revenge killings, by HIndus, after the swift and successful annexation of the state to India. 40-50,000 Muslims were killed. Reports of revenge killings reached Nehru who sought an official report from Deputy Prime Minister and Home minister Patel. Patel, Raghavan notes, was dismissive of such events and Nehru had to order his own investigation. Raghavan castigates it as failure of secularism in India. Too often, atrocities against minorities often go unrecorded and worse, unpunished in independent India. Against the advice of intelligence agencies Indira Gandhi ordered an election in Assam and Muslims were killed by the hundreds in the village of Nellie. The official government investigation remains classified and of course no record of punishments. Likewise with the perpetrators of anti-sikh pogrom and more recently with the Hashimpura massacre.

Nellie Massacre News (from Wikimedia)Alberuni
A murderer like General Dyer was at least relieved from service, an open hearing, including Indians on the panel, was held and Churchill condemned the butchery in the House of Commons. Churchill showed better humanity than Rajiv Gandhi did. Unlike Dyer, Bal Thackeray, whom the Sri Krishna committee report said 'acted like a general' during the Mumbai riots, was buried with state honors.

While Indians are too eager to crucify Churchill one can find them performing acrobatics in logic and language to dissociate Patel or Tilak or Ambedkar from the policies they enunciated and affected hundreds or thousands or millions and in Ambedkar's case, for generations. I've not included quotes, for want of going too far and too much, from sheer neo-Nazis like Guru Golwalkar who openly admired Hitler and the Nazi ideology.

Indian heritage a long history of considering foreigners as 'impure'. Alberuni cites Varahamihira "the Greeks though impure, must be honored, since they were trained in sciences". Alberuni provides that quote to substantiate that Indians, of an earlier era and unlike those he met, were eager to learn from various sources. Preceding the Varahamihira quote Alberuni gives a withering description of the India he saw:

"the Hindus believe there is no country but theirs, no nation like theirs, no kings like theirs, no religion like theirs, no science like theirs. They are haughty,foolishly vain, self-conceited, and stolid. They are by nature niggardly in communicating that which they know, and they take the greatest possible care to withhold it from men of another caste among their own people, still much more, of course from any foreigner. According to their belief, there is no other country on earth but theirs, no other race of man but theirs, and no created beings besides them have any knowledge or science whatsoever. Their haughtiness is such that, if you tell them of any science or scholar in Khusrau and Persis, they will think you to be both an ignoramus and a liar".

It is sheer intellectual laziness to pretend that the Colonial regime in India was thuggery and interchangeable with a Nazi regime or, as for that matter a Japanese invader. Both of the latter regimes annihilated and left behind a scorched earth wherever they went. No nation that suffered the Nazi regime has any fond memory of those days let alone anything of note left behind by the regime except terror and murder. Unlike the Nazi regime that was to kill Russians by telling them vaccination was unnecessary the Colonial regime  opened hospitals and medical schools in India that catered, for the first time as a principle, to all sections of Indians.

Sir Ronald Ross who won the Nobel Prize for identifying the parasite that causes malaria did his work in India while managing a Cholera epidemic. British universities incubated practically all of India's anti-colonial movement leadership. But for a G.H. Hardy the Indian mathematician Ramanujan would've died an unrecognized lowly clerk.

I was stunned to hear a friend say that the Germans, like the British, would've propagated German culture and that would be the only difference. No, my friend, not at all. The Nazi regime rose to power by burning German books let alone books by Indians or English. Contrast that with the foreword that Warren Hastings wrote for a translation of the Bhagavad Gita in 1784 (see link in references). Hastings had actually studied Gita. Were would 'Shakunthala' be without William Jones? Should Indians not worship Cunnigham for 'Archeology Survey of India'? Hitler wanted his retreating army to burn down Paris with all its treasures. He asked his general every hour "Is Paris burning?" Is that a regime that would have left behind the Taj Mahal? No. Never. Sadly, Indians have shown how little regard they've for their own treasures today.

The central charge about Churchill is that his racial attitude inured him to the plight of millions of Bengalis dying in famine and shaped his policies, wartime exigencies notwithstanding, in combating the famine in which eventually 2-3 million perished. That Churchill was an imperialist and racist, by today's standards, to boot is undeniable. That he was insensitive to India's needs was all to evident. However on the key question of whether he could've done better under the circumstances is to be scrutinized dispassionately and I'll do it in my following blog.

The lesson from all this that the canker of racism towards those not like us and ideas about diversity, inclusivity and secularism are not only very recent but still yet to firmly take root in India. It is important to note that all these great leaders had very distasteful opinions of even their own fellow Indians let alone foreigners or of alien cultures.

India in its checkered history post independence has had its moments of pride in forging a unified identity unlike what Tilak and Ambedkar thought the journey is still in its infancy and recognizing that is not unpatriotic or weak but a sign of maturity. Learning to appreciate history and the forces of history as textured complexity is not a sign of servitude to colonialism but a sign of confident intellectual maturity. Let there be no whitewashing in history but let's not make history a tool for scoring propagandist brownie points either. More to come.....

References:


  1. Lokmanya Tilak -- A.K. Bhagwat and G.P. Pradhan
  2. Tilak and Gokhale - Stanley Wolpert
  3. The South African Gandhi: Stretcher-Bearer of Empire -- Ashwin Desai and Goolam Wahed
  4. The Essential Writings of B.R. Ambedkar -- Edited by Valerian Rodrigues
  5. Bhagavad Gita with Warren Hastings's foreword https://ia902701.us.archive.org/21/items/bhagavatgeetaor00humbgoog/bhagavatgeetaor00humbgoog.pdf
  6. Sir William Jones: A Study in Eighteenth Century British Attitudes to India -- S.N. Mukherjee
  7. British Policy in India: 1858-1905 --- S. Gopal (This and the previous book were sources for some material in this blog and my previous one)
  8. Nellie Massacre https://en.wikipedia.org/wiki/Nellie_massacre
  9. War and Peace in modern India -- Srinath Raghavan. My review of that book with details on the revenge killings in Hyderabad is at http://contrarianworld.blogspot.com/2017/01/war-and-peace-in-modern-india.html 
  10. Ronald Ross https://en.wikipedia.org/wiki/Ronald_Ross
  11. Dalit Christians quota issue http://www.thehindu.com/news/cities/chennai/Focus-on-quota-for-Dalit-Christians/article14388129.ece
  12. Alberuni's India -- Abridged and Edited by Ainslee Embree. The text can be found at http://www.induslibrary.com/alberunis-india-volume-i-ii/



Tuesday, April 11, 2017

Was Churchill a Hitler? The Bengal Famine, the Raj and a Parlor Game -- Part 1

“I’ve nothing to offer but blood and toil, tears and sweat”, with those words Winston Churchill addressed the British parliament for the first time as Prime Minister. He continued “We’ve before us many, many long months of struggle and suffering” and called on the British people to “wage war against a monstrous tyranny never surpassed on the dark and lamentable catalogue of human crime”. He ended, defiantly that the aim is “Victory, victory at all costs- Victory, in spite of all the terror, for without victory there is no survival”.

On 13th May 1940 when Churchill addressed his nation and the world all that stood between Adolf Hitler and complete annihilation of modern civilization was Churchill and the British Empire. Poland had fallen the year earlier and triggered the war. US, thanks to the isolationists, was on the sidelines and promised help to Britain only on a cash basis. Stalin, for his own interests and because he felt abandoned by the Western powers, had concluded a treaty with Hitler. On 10th May 1940 Hitler’s war machine invaded France, Netherlands, Belgium and Luxembourg. In 46 days, by 25th June Western Europe, save England, lay prostrate at the feet of the Nazi Warlord.

In 2017 it is difficult, unless one immerses oneself in a bunch of books, to even understand a glimmer of how perilous the world was in that year. Soviet Union was plundering Eastern Europe. Japan had established a puppet regime in Nanking and flexing its muscles. France and the low countries were smashed by steel of the German war machine. By the end of the year Italy, which had joined Germany, was plundering Africa and Churchill, in a controversial order, had ordered Britain to destroy French navy lest it fall into Hitler’s hands. ‘Victory, at all costs’ was no empty boast. But what of his claim that ‘without victory there is no survival’? To answer that we’ve to understand the brutality of the Nazi regime. The invasion of Soviet Union and the siege of Leningrad, aside from the holocaust, show what a singularly evil empire Hitler presided upon. Descendants of former British colonies often nonchalantly toss moral equivalences that the Colonial regime and Nazi regime were essentially same and figures of economic decline and millions dead are often cited to justify the smug game of equivalence.

The Nazi Regime:

The Holocaust, while extensively documented and spoken about, for all its singular grotesqueness still is only a part of a larger systematic evil, the kind that the world had not witnessed until then. Historian Richard Evans in the concluding volume of his trilogy, ‘The Third Reich at War’, gives a vivid portrayal of the nature of the Nazi war machine. Selections from Evans’s extensively sourced quotes give a detailed grim picture of what the Nazi warlord planned for USSR.


“It’s inconceivable that a higher people should painfully exist on a soil too narrow for it, whilst amorphous masses, which contribute nothing to civilization, occupy infinite tracts of a soil that is one of the richest in the world”.  
“The German colonist ought to live on handsome, spacious farms. The german services will be lodged in marvelous buildings, the governors in palaces..Around the city, to a depth of thirty to forty kilometres, we shall have a belt of handsome villages connected by the best roads. What exists beyond that will be another world, in which we mean to let the Russians live as they like. It is merely necessary that we should rule them. In the event of a revolution, we shall only have to drop a few bombs on their cities, and their affair will be liquidated”
“In a hundred years our language (German) will be the language of Europe”
“ ‘We’re not going to play at children’s nurses; we’re absolutely without obligations as far as these people are concerned’. 
"They would not be provided with medical or educational facilities; not only would they be denied inoculation and other preventive measures, but they should be persuaded that vaccinations were positively dangerous to their health” Herman Goring declared in 1941, 'This year 20-30 million people in Russia will starve’."
A ‘hunger plan’ was developed whereby “practically the entire food production of the conquered areas was to be used to feed the invading German armies and maintain nourishment standards at home”. 

Evans, concludes that Hitler’s plans for USSR emulated what was already practiced in Poland but on a grander scale: “ethnic deportation and resettlement, population transfer, Gemanization, cultural genocide and the reduction of the Slavic population by expropriation, starvation and disease”

Hitler’s plans were for the “annihilation of the Bolshevik commissars and the Communist intelligentsia…The conflict will be very different from the conflict in the West”

Hitler, to be fair, drew his inspiration from British colonialism for he reasoned that if the British can subjugate and keep as a vassal state a land mass like that of India why could he not do the same to USSR or Europe. Hitler’s attitude toward eliminating intelligentsia was not too far removed from how Lenin and Pol Pot dealt with intellectuals and the intelligentsia. The terror of Hitler was in that he was the war lord of the greatest war machine that ever was assembled and he threatened the entire globe unlike Churchill or Lenin or Pol Pot.



The Colonial Regime:

The British colonial regime was by no means a liberal democratic representative government and surely one could argue that features of what Hitler spoke of inflicting on USSR could be seen as features of the colonial regime. If that was all there was to it then it would be a open and shut case but the history of British rule in India was a very mixed bag. 
India asked Lord Mountbatten, the last viceroy, to be its first governor general and after becoming a republic it continues to be a member of the British commonwealth. Almost all of modern India’s institutions, notably in education, judiciary, administrative and legislature, are all essentially creations of the Raj era. It is a fact that irks the cockles of the current nationalist sentiment that idolizes a distant memory as being unsullied and great, of course with little or no empirical proof.

Only the most superficial student of history would argue, like Subhash Bose thought, that the Colonial and Nazi regimes were interchangeable commodities. Where Hitler wanted to eradicate the Russians with false propaganda about vaccines the British established India’s modern health care system. 

The subject of Macaulay’s “Minute on Indian Education” is notorious for his uncharitable remark on the quality of India’s literary heritage but if a student of history looks beyond the churlishness one could see that for the first time India had a ruler who was seriously concerned about mass literacy and education for all. The debt that Indians owe to Sir William Jones and Monier Williams is inestimable. 

Lord Ripon, for example, was so popular amongst Indians that in the Madras state he was celebrated as “Ripon, our father”, in Tamil it rhymes, “ரிப்பன் எங்கள் அப்பன்”. It was thanks to Warren Hastings’s efforts that the Hindu scripture ‘Bhagavad Gita’ was translated into English and practically resurrected to life again. A Indian historian notes that “a history of Oriental studies is incomplete without a mention of Hastings….in his letters to his wife he used o quote from the Gita”. It is this Warren Hastings who was eviscerated by Edmund Burke in shining prose in his impeachment trial as being a man who “sullied the honor of India”. 

Historian S.Gopal’s in “British Policy in India:1858-1905” portrayal of the viceroyalty of Curzon shows the mixed bag that the Colonial regime was. Gopal records how Curzon was motivated to provide the best administration and focused on development and at the same time with his plan to partition Bengal practically gave birth to India’s Freedom movement. Curzon, Gopal says, invested heavily in railways, including bringing a British expert and extending the reach of railways, to provide famine relief. 

Curzon, thanks to a private donation, established a research institute for agriculture in Pusa. “Proposals were also made for the development of colleges and research institutes of agriculture in the provinces”. A far cry from the Nazi regime which was devising “hunger plan” to kill tens of millions of Soviets.

Two signal works on Indian philosophy, one by Dr S.Radhakrishnan and another by Deshpande, were undertaken under the aegis of Cambridge university. For all their faults the works in history by the likes of V.A. Smith were yeoman contributions. Sure, they all carried the faults of their time and handicaps of peeling back millennia of history that was layered but it is on their shoulders that any modern Indian academician can build upon. It is sheer idiocy and knavery to nonchalantly equate the Colonial Regime and Nazi Regime.

Without a doubt it’d be equally idiotic to argue that the Colonial regime administered India out of a milk of kindness. Exploitation and plundering of India happened like that of any previous invader, or, as for that matter, India’s own princes, most of whom were far from saints. British soldiers had ‘shooting passes’ which allowed them to shoot in populated areas. When Curzon tried to curb the grants of these passes a member of his council responded “that it would detract from ‘the respect for the white skin on which our hold on India so largely depends’”

Winston Churchill and India

It is time now to approach the central figure of the controversy, Winston Churchill and his attitude towards India as a colonial imperialist. 

Churchill was stationed in India as a young army officer between 1896-97. An indolent and unremarkable student Churchill underwent a Pygmalion transformation in those years as he devoured books by Gibbon, Macaulay, Plato and nearly 20 volumes of British parliamentary history. While Churchill discovered himself he showed little inclination to discover his host country that was considered the brightest gem in the British crown. Churchill was the perfect embodiment of Kipling’s verse which celebrated imperialism as “white man’s burden” to civilize the Orient. Indian’s would do well to remember that some of their most celebrated kings had no lesser paternalistic attitude towards lands conquered by them. The only difference between Raja Raja Chola and Churchill was their skin color. 

Churchill’s imperialism is best understood by his remarks on Jallianwallah Bagh massacre in the House of Commons. 

Edwin Montagu, then Secretary of state for India, and a Jew, sought to address the issue in the parliament and was cowed down by anti-semitic taunts. Churchill then rose and dismantled Dyer’s claims of having fired at a rebellious crowd. Refuting Dyer’s notion of having to install fear “Churchill knifed Dyer: ‘Frightfulness is not a remedy known to the British pharmacopoeia”. Then Churchill contrasted the British empire with Russian Bolshevik empire. Bolsheviks, he said, maintained their empire with “bloody and devastating terrorism which they practice”. He asserted that the British empire “never stood on the basis of physical force alone, and it would be fatal to the British empire” if they tried to do so.

Almost pleading for a contextual appreciation of Churchill’s racial attitudes his biographer William Manchester points out that racial intolerance, even until the 1940s, was “not only acceptable in polite society; it was fashionable, even assumed”. Manchester cites Churchill referring to a black man as ‘kafir’ and ‘mulatto’. Churchill’s attitudes towards were not only frozen but reinforced by a book like Katherine Mayo’s “Mother India”, a book that Gandhi called a “drain inspector’s report”. When told by a doctor that measles affected blacks Churchill retorted “Well, there are plenty left. They’ve got a high rate of production”.

The world in 1942:

What was the world like in 1942 when famine began ravaging across Bengal? 

On 22nd June 1941 Hitler’s war machine launched Operation Barbarossa and raced towards Moscow thus stunning the world, the Soviets and above all Stalin. Hitler, in chilling words, had written in Mein Kampf his precise opinions on Soviet Russia, the Bolshevik regime — “common blood stained criminals; that they are the scum of humanity” — and of Communism - a Jewish conspiracy. 

Max Hastings called the invading German army, “the largest invading force assembled in the whole of human history to this point”. The Nazi war machine proceeded inexorably to within 50 miles of Moscow. Evacuation of Stalin and his government was seriously considered. When the war was over Soviet Russia, more than any country, had bled by the tens of millions prompting Churchill to “pay a particular tribute” to their heroism in his VE-Day speech announcing the surrender of Germany. But, in 1941 that date was not even hopefully visible.

On December 7th 1941, “a date which “will live in infamy”, Japan, attacked the US at Pearl Harbor and crippled its naval power. The US, we should note, had an armed preparedness that ranked below that of Netherlands. With the US entering the war and the Soviets hanging onto their Fatherland by their teeth the War between Germany and Western Europe, particularly England, had become a World War.

As 1942 dawned it is impossible to state today the bleakness that enveloped the allies and how Germany stood at the verge of triumph. It was a state of affairs that continued well into 1944 even after D-day when the world largest amphibious invading force landed in the beaches of Normandy while the Red Army punishingly marched toward Berlin scorching every city in its path.

Until June 1941 England and Churchill faced the brutal onslaught of Germany all alone. Charles Lindbergh, legendary hero of the transatlantic flight, became a champion of isolationism in America as the spokesman of “America First committee”. Lindbergh campaigned actively against the FDR-Churchill Lend-lease pact. Lindberg reasoned that the US might aid the defeat of Hitler and thus open Europe to “rape, loot and barbarism of Soviet Russia’s forces, causing possibly the fatal wounding of Western civilization”. He openly was in awe of the Luftwaffe. 

Historian Richard Evans underscores how vital Soviet support was to the survival of the Nazi regime until Hitler decided to invade it. As late as 10th January 1941 “the Soviet union signed a new trade agreement which doubled the quantity of grain exports from Ukraine to the Third Reich”. “The Soviet union was supplying nearly three-quarters of Germany’s requirement of phosphates, over two-thirds of its imported asbestos….more crucially, more than a third of its imported oil”

Reflect on the fact that the Nazi war machine, having subjugated continental western Europe, supplied by Soviet Russia, was raining hell on London. A war machine that sliced its way to Moscow at lightning speed bore down on England. For nearly two years all that stood between Hitler and world domination was the British empire and its indomitable leader.

TO BE CONCLUDED

Note: References and citations of material used will be provided in the concluding part. 

Saturday, March 25, 2017

அசோகமித்திரனும் திராவிட இயக்க வெறியர்களும்

அசோகமித்திரன் பிறப்பால் பிராமணர். இது ஊரறிந்த செய்தி. அமி பிராமணர்கள் நாஜி ஜெர்மனியில் யூதர்கள் ஒடுக்கப்பட்டது போல் ஒடுக்கப் படுகிறார்கள் என்று சொன்ன போது அதை வண்மையாகக் கண்டித்துப் பதிவிட்டேன். நாஜி, யூத மற்றும் யூத அழிப்பின் வரலாறுகளைத் தொடர்ந்து படித்து வரும் என்னால் அத்தகைய ஒப்புமையை ஏற்க முடியாது. சமீபத்தில் சர்ச்சிலை ஹிட்லரோடு ஒப்பிட்டதை எதிர்த்த என் பதிவுகளும் அக்காரணத்தாலேயே எழுதப்பட்டது. 

அமி இறந்து தகனமும் நடந்துவிட்டது இப்போது சில விஷயங்களை நான் சுதந்திரமாகச் சொல்ல முடியும். 

அமியின் புனைவிலக்கிய ஆளுமை பற்றி எல்லோரும் எழுதி தள்ளிவிட்டார்கள். நான் அவரின் 'இன்று', 'ஒற்றன்', 'புலிக் கலைஞன்' ஆகியவற்றையும் கட்டுரைத் தொகுப்புகள் சிலவும் சமீபத்தில் அவர் எழுதிய கட்டுரைகள் சிலவும் தான் நான் படித்தவை. அவர் அப்பளம் விற்றார், எழுத்தையே நம்பி வாழ்ந்தார், நல்ல மனிதர், அங்கீகாரமில்லாமல் இறந்தார், பிராமணர் என்பதாலேயே அங்கீகாரம் இல்லை என்பன போன்ற உணர்ச்சி ததும்பல்களை விடுத்து அவர் எழுதிய புனைவுகளை மதிப்பிட பலர் தயாராக இல்லை. ஒரேயொரு ஆறுதல் யாரும் அவர் கட்டுரைகளைப் பற்றிப் பேசாதது. அவர் கட்டுரைகைள் மிக மிக சாதாரணமானவை.



நான் பலமுறை சொல்வது தான், புனைவிலக்கிய எழுத்தாளர்களுக்கு வரலாறு தெரிந்திருக்க வேண்டும், உலக வரலாறு, பண்பாட்டு வரலாறு ஆகியனக் குறித்துச் சராசரியை விடக் கொஞ்சமாவது அதிகமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அமியின் கட்டுரைகளை வைத்துப் பார்த்தால் அவருக்கு உலக வரலாறு ஞானம் லேது. அவர் தனிப்பட்ட முறையில் எதைப் படித்தார், எவ்வளவு படித்தார் என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, தேவையுமில்லை. எழுத்தில் அப்படிப் படித்தற்கான அடையாளம் இல்லை. நூல்களின் பட்டியலைத் தரவில்லையென்றோ, நூல்கள் பற்றி எழுதவில்லை என்றோ, மேற்கோள்கள் இல்லை என்ற காரணங்களுக்காகவோ இதைச் சொல்லவில்லை. பிலிப் ராத்தும் மிலன் குந்தேராவும் நடத்திய உரையாடலில் அவர்களின் வரலாறு பிரக்ஞை மிளிரும். நைபாலும் ஹெர்மேன் ஹெஸ்ஸும் வரலாறில் திளைப்பவர்கள். அமி அப்படிப்பட்டவர் அல்ல. 
ஒற்றன் கதை சராசரி நடுத்தர வர்க்கத்து இந்தியன் அமெரிக்கா சென்றால் என்னென்ன மனப் பதிவுகள் இருக்குமோ அது தான் இருக்கும். அதில் அந்தப் பாத்திரம் ஒற்றன், இந்தப் பாத்திரத்தின் வழியாக அமெரிக்க வாழ்க்கையைப் படம் பிடித்தார், எழுத்தாளனே வெளியில் தெரியாமல் அமெரிக்காவிலும் சாதாரணர்களின் வாழ்வியலை அலங்காரமில்லாமல் சொல்கிறார் என்றெல்லாம் களிப்படைபவர்கள் ஞானவான்கள். 
அவர் தமிழ் நாட்டில் பிராமணர்கள் நடத்தப்படும் விதத்தை யூதர்கள் ஐரோப்பாவில் நடத்தப்பட்டதோடு ஒப்பிட்டது வரலாறின் அறியாமையே காரணம். யூதர்கள் 2000 ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவில் அடக்கு முறையையும் அதீத வெறுப்பின் வலியையும் உணர்ந்தவர்கள். ஒரு பேட்டியில் ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகளில் அவருக்கு இருக்கும் ஏமாற்றத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருப்பது மிகவும் குறிப்பிடத் தக்கது ஏனெனில் அது அமியின் உலகுக்கு ஒரு திறப்பு. 
அமி பற்றி எழுதிய பலரும், கிட்டத்தட்ட எல்லோரும், அவர் அலங்காரமில்லாத நடையில் சாதாரான மனிதர்களைப் பற்றி எவ்விதமான வார்த்தை அலங்காரமோ கருத்தியல் அலங்காரமோ இல்லாமல் வாசகன் எவ்விதத்திலும் எழுச்சியடைந்துவிடக் கூடாது என்று எழுதியதாகச் சொன்னார்கள். ஜெயமோகன் ஒருமுறை "அமி அக எழுச்சியே கூடாது என்று எழுதுபவர்" என்றார் எனக்கெழுதிய கடிதத்தில். நான் அயன் ராண்டை ஆராதிப்பவன் எனக்கு அமியின் புனைவுலகம் என்றும் ஒவ்வாதது அவ்வளவு தான். உடனே "அஹா அயன் ராண்ட் ஒரு குப்பை அதைப் படித்தவன் இப்படித்தான் இருப்பான், உனக்கு இலக்கியமே தெரியாது" என்றெல்லாம் பாய வேண்டாம். என் உலகம் வேறு அவர் உலகம் வேறு என்பதற்காகச் சொல்கிறேன் அவ்வளவு தான். 
ஷேக்ஸ்பியர் பற்றி அமி சொல்வனம் பேட்டியில் சொன்னது (http://solvanam.com/?p=31404) : 

"சொ.வ: கவிதை எந்தகாலத்திலயும் உங்களைக் கவர்ந்ததில்லையா?
அ.மி: இல்லே இல்லே இந்தப் பொயட்ரி.. சமீப காலத்துலே எனக்குக் கவிதை மேலே ரொம்ப ஒரு ஏமாற்றமாத்தான் இருக்கு. சொன்னா சண்டைக்கு வந்துடுவாங்க இப்போ – எனக்கு இந்த ஷேக்ஸ்பியரே ஹி வாஸ் மோர் எ க்ளெவர் பெர்ஸன் தேன் எ க்ரேட் பெர்ஸன். அவர் எல்லாத்தயுமே புத்திசாலித்தனமா வேறே மாதிரி சொல்லிடுவார். இந்தப் புத்திசாலித்தனமா வேறே மாதிரி சொல்றது இருக்கே அந்த வேறே மாதிரி சொல்றதுலே ஒரு முயற்சி இருக்கு. அவரோட எண்டர், எக்ஸிட் அதுதான் நார்மலா இருக்கும். ஹேம்லெட் அவரோட ரொம்பப் புகழ் பெற்ற நாடகம். அதுல க்ளாடியஸ் ”பைத்தியம்னாலும் அவனைக் கவனிச்சுண்டு இருக்கணும் ஒரு கண் வெச்சுண்டு இருக்கணும்”னு சொல்வான். இதை அவன் நார்மலா “யூ ஷுட் கீப ஏன் ஐ ஆன் ஹிம், ஆர் யூ ஷுட் வாச் ஹிம்’னு சொல்லலாம். இவன் என்ன சொல்லுவான், “பட் மேட்னெஸ் அண்ட் க்ரேட்னெஸ் மஸ்ட் நாட் அன்வாச்டு கோ’ [1]
(பெரிதாய் சிரிக்கிறார்)
ஷேக்ஸ்பியர்லே இது மாதிரி நெறைய இன்ஸ்டன்ஸஸ் இருக்கு. இப்போ எனக்குத் தோண்றது இதுதான். Madness and greatness must not unwatched go.
(மீண்டும் பெரிதாய் சிரிக்கிறார்)
எனக்கு ரொம்பக் கெட்டிக்காரத்தனமா செய்யறதே கொஞ்சம் பயம்மா இருக்கும்… கெட்டிக்காரங்க கிட்டே நாம என்ன பண்ண முடியும்? பேசாமே வெளில போயிடணும். அதான், கவிதைலெ இப்ப அந்த மாதிரி ஒரு மனநிலை வந்துடுத்து. ஆனா எனக்குதான் இது. மத்தவங்களைப் படிக்காதீங்கன்னு சொல்லலை, ரசிக்காதீங்கன்னு சொல்லலை." 

அமியின் எழுத்தை மட்டுமல்ல அவரின் உள்ளார்ந்த உலகத்தைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் வரிகள் அவை. "எனக்கு ரொம்பக் கெட்டிக்காரத்தனமா செய்யறதே கொஞ்சம் பயமா இருக்கும்...கெட்டிக்காரங்க கிட்டே நாம என்ன பண்ண முடியும்? பேசாம வெளியில போயிடனும்". எனக்கு அமியின் உலகம் எப்படி அந்நியமாகவே இருக்குமோ அப்படி அவருக்கு ஷேக்ஸ்பியரின் உலகம் அந்நியம் தான். கவிதைகளில் வார்த்தையின் தேர்வு பற்றி ஏ.சி. பிராட்லியின் புகழ்பெற்ற பேருரைகளின் தொகுப்பில் அவர் Lochinvar எனும் கவிதையில் "Through all the wide border his steed was the best" என்பதை "through all the wide border his horse was the best" என்று எழுதினால் நயம் சிதைவதை சொல்லியிருப்பார். "You should keep an eye on him" என்பதற்கும் "madness and greatness must not unwatched go" என்பதற்கும் இருவேறு உலகாயதமான அறிவு இடைவெளி இருக்கிறது. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப் பட்ட நாடகத்தை அதன் பண்பாட்டுப் பிண்ணனியில் இருந்து பிய்த்து எடுத்து 21-நூற்றாண்டின் மினிமலிஸம் எனும் கண்ணாடி கொண்டு பார்ப்பது ஒரு புறம் இன்னொரு பக்கம் அவ்வாக்கியத்தைச் செதுக்கியதில் ஷேக்ஸ்பியரின் புத்திசாலித்தனம் வெளி வந்துவிட்டதால் குறையுடையதாகக் கருதும் அவர் விழுமியம் அவருக்கு அறிவுத் தளத்தின் மீதிருக்கும் காழ்ப்பு அல்லது அவ நம்பிக்கை தெரிகிறது. 
எழுத்தாளர்காளை சராசரிகளாக்கிப் பார்க்கும் சமூகத்தின் நோய்மையை ஜெயமோகன் சமீபத்தில் சாடியிருந்தார். அமி சராசரித்தனத்தை மட்டுமே கொண்டாடுவதோடல்லாமல் சராசரிக்கும் மேலானதை சந்தேகிக்கிறார். ஏ.எல். பாஷமை குறித்து அமி சொன்னதாக ஜெயமோகன் எழுதியது: "அவர் ஹிஸ்டரியில் பர்ஸனல் கிரியேட்டிவிட்டியைக் கொண்டு வந்து விடுகிறார்". பேஸ்புக்கில் இன்னொருவர் அதற்குக் காரணம் அமி அலங்காரமில்லாத எழுத்தை விரும்புபவர் என்றார். நான், "அமி ஸ்டைலில் வரலாறு எழுதினால், வந்தான், வென்றான், செத்தான்னு தான் எழுத முடியும்". 
ஷேக்ஸ்பியரின் இன்னொரு மிகப் புகழ் பெற்ற நாடகமான 'மெர்ச்சண்ட் ஆப் வெனிஸ்' கதையில் வரும் ஷலைக்கை பலரும் வெறும் வில்லனாகவே புரிந்துக் கொள்வார்கள். ஆந்நாடகம் வெனிஸில் அன்று யூதர்களின் நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டும். அதில் ஷைலக்கின் 'monologue' ஒன்று மிக ஆழமானது. யூதர்களின் நிலைப் பற்றி ஷைலக் சொல்வான்: 

To bait fish withal: if it will feed nothing else,
it will feed my revenge. He hath disgraced me, and
hindered me half a million; laughed at my losses,
mocked at my gains, scorned my nation, thwarted my
bargains, cooled my friends, heated mine
enemies; and what's his reason? I am a Jew. Hath
not a Jew eyes? hath not a Jew hands, organs,
dimensions, senses, affections, passions? fed with
the same food, hurt with the same weapons, subject
to the same diseases, healed by the same means,
warmed and cooled by the same winter and summer, as
a Christian is? If you prick us, do we not bleed?
if you tickle us, do we not laugh? if you poison
us, do we not die? and if you wrong us, shall we not
revenge? If we are like you in the rest, we will
resemble you in that. If a Jew wrong a Christian,
what is his humility? Revenge. If a Christian
wrong a Jew, what should his sufferance be by
Christian example? Why, revenge. The villany you
teach me, I will execute, and it shall go hard but I
will better the instruction. 

அந்த ஒரு monologue போதும் 2000-ஆண்டு வரலாறைச் சொல்ல. அத்தகைய படைப்புலகம் அமிக்கு கைவராதது மட்டுமல்ல அதைப் புரிந்துக் கொள்ளுதலும் அவருக்கு இயலாததே. 
யூத வரலாறு மிகச் சிக்கலானது. யூதப் பேரழிவைக் குறித்துச் சமீபத்தில் வெளி வந்த மருதனின் "ஹிட்லரின் வதை முகாம்கள்" தவிர வேறு நூல்கள் தமிழில் இல்லை. வாசித்தவர்கள் பலர் அப்புத்தகம் நன்றாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். தமிழில் அப்படியொரு புத்தகம் வெளி வந்திருப்பதே மகிழ்ச்சி. வரலாறைப் படித்துப் புரிந்துக் கொண்டவர்கள் யாரும் "ஹிட்லரைப் போல்", "யூதப் பேரழிவைப் போல்" என்பதைச் சீரியஸாகச் சொல்ல மாட்டார்கள். இன்னொரு ஹிட்லரோ, இன்னொரு யூதப் பேரழிவுப் போன்றதோ நிகழாதது வரலாறின் கருணை. 
அமி சாதாரணர் அல்லர். வார்த்தைகளின் தேர்வில் கவனமிருந்திருக்கலாம். பிராமணர்கள் தமிழகத்தில் நடத்தப்படும் நிலைக் குறித்து யூதர்ளை வம்புக்கு இழுக்காமல் பேசியிருக்கலாம். வார்த்தைகளின் தேர்வின் குறைபாடு என்பதை விட வரலாறின் அறியாமை தான் அவரை அப்படிப் பேச வைத்தது. 
'ஹிட்லரைப் போல்', 'யூத பேரழிவைப் போல்' என்று பேசாமல் தமிழ் நாட்டில் அண்ணாதுரையும், ராமசாமி நாயக்கரும் முன்னெடுத்த பிராமணத் துவேஷம் நாஜித்தனத்தின் உட்கூறுகளை ஒத்தது என்று சொன்னால் அது மிகச் சரியான வாதம். அண்ணாதுரையின் "ஆரிய மாயை" பச்சையான நாஜித்தனமான பிரச்சார நூல். விடுதலை பத்திரிக்கையை எடுத்தால் நாயக்கர் கால்ம் தொட்டு இன்றைய அரசியல் தரகரான வீரமணியின் காலம் வரை நாஜித்தனம் தான். 
தான் எழுதிய கதைகளில் பெரும்பாலும் பிராமணக் கதாபாத்திரங்களை வைத்தே எழுதியவர் ஜெயகாந்தன் ஆனால் அமியை நோக்கி வசை மழை வருகிறது அவர் பிராமணக் கதா பாத்திரங்களை வைத்தே எழுதினார் என்று. ஒன்று, அது அவர் வளர்ந்த சூழல். இரண்டு, எதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று தீர்மானிக்க வேண்டியது எழுத்தாளன். அமியின் எழுத்துகளை ஆழ்ந்துப் படித்தவர்கள் சிலர் இந்த வசையில் உண்மையில்லை என்கிறார்கள். அது முக்கியமல்ல. ஜெயகாந்தனை நோக்கி வீசப்படாத வசை ஏன் அமி நோக்கி மட்டும் வீசப்படுகிறது. அது தான் நாஜித்தனம். 
அமியை பிராமணர் என்பதாலேயே பரிந்துரைக்க மறுத்த அரசு இயந்திரங்களை நாஜித்தனம் என விளிக்காமல் வேறென்ன சொல்வது. பிராமணர்கள் என்பதாலேயே ஒரு காலத்தில் சராசரிகளும் கொண்டாடப்பட்டது உண்மை. இன்று இது குறைந்து விட்டாலும் சோ, எஸ்.வி,சேகர், ஒய்.ஜி, மகேந்திரன், கிரேஸி மோகன் ஆகியோர் விஷயத்தில் இது உண்மை. தமிழ் நாட்டில் நாடக கலையை சீரழித்ததில் மேற் சொன்ன எல்லோருக்கும், குறிப்பாக கடைசி மூவருக்கும் பெரும் பங்குண்டு. ஆனால் இன்று பிராமணன் என்பதாலேயே சராசரிக்கு மேலாக இருந்தாலும் புறக்கணிக்கப் படுவது நாஜித்தனம் தான். 
பிராமணக் கதா பாத்திரங்களை வைத்து எதை வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் அதையே வேறு சமூகத்தினரை வைத்து எழுதினால் எழுத்தாளரின் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லை. பெருமாள் முருகனை கேட்டுப் பாருங்கள். 'தனம்' போன்ற ஒரு சினிமாவை இன்று எடுத்து வெளியிடலாம் ஆனால் 'மாதொரு பாகன்' எழுதியவர் 'எழுத்தாளன் செத்து விட்டான்' என்று ஆறிக்கை விட வைத்துவிடுவார்கள். பல்லாயிரம் முறை சொல்லி அலுத்துப் போனாலும் இன்னொரு முறை சொல்ல வேண்டிய உதாரணங்கள் இரண்டு. 
ஜெயகாந்தன் 'ரிஷி மூலம்' கதையைப் பிராமணரல்லாத வேறெந்தச் சமூகத்தை வைத்து எழுதியிருந்தாலும் கொலை செய்யப்பட்டிருப்பார். சுஜாதா பிராமணரல்லாத (தேவர்? கவுண்டர்?) வேறொரு ஜாதிப் பெண் கதாபாத்திரம் ஓடி வரும் போது மார்பகங்கள் முயல் குட்டியை போல் துள்ளியதாக எழுதியதற்காக அத்தொடரையே நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. ஒரு வேளை அச்சமூகத்தின் பெண்களின் மார்பகங்கள் துள்ளாதோ என்னமோ. சராசரி தமிழன் வடக்கத்தியான மனீஷாவின் துள்ளலை ரசிக்கும் பரந்த மனம் படைத்தவன் என்பது வரலாறு. 
எழுத்தாளன் தான் பிறந்த சமூகத்தைத் தாண்டி மற்ற சமூகங்களை முன் வைக்கும் ஆக்கங்களை இயற்றுவது மேன்மையான ஒன்று. தன் சமூகத்தின் கீழ்மைகளையாவது எழுதினால் நலம். பிராமணச் சூழலை வைத்து எழுதிய தி.ஜாவின் 'இசை' பிராமணச் சமூகத்தின் ஜாதியத்தை இடித்துரைக்கும், எள்ளலோடு. இ.பாவின் 'குருதிப்புனல்' தன் சமூகம் சாராத இன்னொரு சமூகத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட மிகக் கொடூரமான சம்பவத்தைத் தன் மேட்டிமைக் கண்ணாடிக் கொண்டு சமைத்துக் கொடுக்கப்பட்ட ஆக்கம். இந்த விவாதங்கள் நிகழ்த்தப் பட வேண்டிய தளம் இலக்கிய ஆய்வு, இலக்கிய விமர்சனம் எனும் தளம். ஆனால் இங்கே நிகழ்த்தப்படுவதோ "செத்தவன் பாப்பான், பாப்பார கதைகளை எழுதி பாப்பான்களால் கொண்டாப்படுபவர்" என்று காறி உமிழும் நாஜித்தனம். 
தமிழ் நாட்டில் மட்டும் தான் சுஜாதா பிராமணச் சங்கத்துக் கூட்டத்திற்குச் சென்றார் என்று அறச் சீற்றத்தோடு, கண்மனி குணசேகரன் பா.ம.க மேடைகளில் தோன்றியதை சவுகரியமாக மறந்து விட்டு, கொந்தளிக்க முடியும். சுஜாதா தன்னை நாத்திகர் என்று எங்கும் முன்னிறுத்தியவர் அல்ல. அவரின் விஞ்ஞானம் பற்றியப் கதைகளில் போர்னோ தன்மை தான் அதிகம் விஞ்ஞானத்தை விட. சுஜாதாவுக்குத் தொழில்நுட்பம் பற்றிய ஞானம் இருந்த அளவு அறிவியலை தத்துவார்த்தமாகப் புரிந்துக் கொண்டவரல்ல. அது அவரது எழுத்துகளை வைத்துச் சொல்வது. கார்ல் பாப்பரை பற்றித் தமிழில் அதிகம் எழுதியவர் ஜெயமோகனாக இருப்பார். தொழில் நுட்பம் வேறு, அறிவியல் என்பது வேறு என்று எழுதியது பி.ஏ. கிருஷ்ணன். மீண்டும், இந்த விமர்சணங்கள் வைக்கப் படத் தளங்கள் வேறு ஆனால் தமிழகப் பெரியாரிய நாஜிக்களுக்குச் 'சுஜாதா பாப்பான்' என்று நிறுவுவதில் தான் முனைப்பு. ஜெயகாந்தனும் பிராமணச் சங்கத்தில் பேசியுள்ளார், அதுவும் 'யார் பிராமணன்' என்று. காண்க, "ஓர் இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள்". வேடிக்கை என்னவென்றால் அங்கே இருந்த நிர்வாகி முதலில் ஜெயகாந்தனை பிராமணர் என்று அறிவித்து விடுவார், "அவர் இங்கு இருக்கலாமா" என்ற கேள்வி எழுந்த போது. தான் பிராமணன் அல்ல என்று தெளிவுப் படுத்தி மாலையில் நடக்கும் Open Forum-இல் மேற்கொண்டு பேசுவதாகச் சொல்லி ஜெயகாந்தன் வெளியேறினார். அந்த நிர்வாகி எழுத்தாளரெல்லாம் பிராமணர்களாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணும் சாதாரனராக இருந்திருக்கக் கூடும். 
அமியின் இந்தச் சர்ச்சை குறித்து வெளிவந்த கட்டுரை ஒன்றில் திராவிட இயக்கத்தின் பிராமணத் துவேஷத்தைப் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இன்றி, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஏதோ நடக்கிறது, யூதர்கள் போல் என்று சொல்வது தவறு என வாதிட்டுச் சரவணக் கார்த்திக்கேயன் என்பவர் எழுதியுள்ளார் (http://www.writercsk.com/2017/03/blog-post_25.html) . அது தவறு. மேலும் போகிற போக்கில் இட ஒதுக்கீட்டினால் பிராமணர்கள் பாதிக்கப் படவேயில்லை என்று சால்ஜாப்பு. இது தவறு. இன்று இட ஒதுக்கீட்டினால் கிட்டத்தட்ட மருத்துவத் துறை படிப்பை விட்டுப் பிராமணர்கள் விலகி விட்டார்கள் என்பதே நிஜம். அவர்கள் எப்படியாவது பிழைத்துக் கொள்வார்கள் என்று சொல்வது நாஜித்தனம். நுழைவுத் தேர்வு வேண்டும் என்று கபில் சிபல் சொன்ன போது இனி பிராமணர்கள் கல்வி அமைச்சராகவே ஆகக் கூடாது என்று வீரமணி கொக்கரித்தார். நுழைவுத் தேர்வு என்பதே ஆரிய சதி என்றெல்லாம் பேசினார்கள். தமிழகத்தில் ஊடுறுவியிருக்கும் நாஜித்தனமான பிராமணத் துவேஷம் பற்றி எழுதியெழுதி சலித்து விட்டது. 
ஜெயமோகன் ஒரு முறை சுராவிடம் தான் மலையாளி என்று வசைப் பாடப்படுவதாகக் கூறிய போது "விடுங்கள் நான் எழுதி இருந்தால் 'பாப்பாரப் பயலே' என்று சொல்வார்கள்" என்றாராம் சுரா. பி.ஏ.கிருஷ்ணன் இன்று பெரியாரை விமர்சிக்கும் போதேல்லாம் அவரை நோக்கி 'பாப்பான்' என்ற வசை வந்து விழும். தான் நாத்திகர் என்று சொல்லும் ஞானியை திட்ட வேண்டுமென்றாலும் அவர் ஜாதி தான் கையில் கிடைக்கும். 
பிராமணப் பெண்கள் கிண்டல் செய்யப்படுவது கல்லூரிகள் முதல் வீதிகள் வரை நடக்கும் ஒன்று தான். சரவணக் கார்த்திகேயன் கேட்கிறார் "எந்தப் பிராமணர் வாயில் மலத்தைக் கரைத்து ஊற்றியிருக்கிறார்கள்" என்று. தமிழ் நாடு எனும் மூடர் கூடத்தில் தான் சமூகப் போராளியாவதற்கு எளிய வழி "தெருக் கூட்டும் பாப்பாத்தியைப் பார்த்தது உண்டா" என்று கேட்பது. தாங்கள் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என்று இட ஒதுக்கீடுக்காக அலைந்து, மரத்தை வெட்டிய எந்த ஜாதியினரின் வாயிலும் மலம் ஊற்றபடவில்லை என்பதோடு தலித்துகள் வாயில் மலம் ஊற்றிய யாரும் பிராமணரில்லை என்பது தான் நிஜம். இந்த மொண்ணைத்தனங்கள் எல்லாம் தான் தமிழ் நாட்டில் பிராமணர்கள் நாஜித்தனத்தோடு நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான சான்று. 
சு.வெங்கடேசனின் நாவலை களவை நியாயப்படுத்துகிறது என்று வேளாளச் சமூகத்தைச் சார்ந்த எழுத்தாளர் 'வேளாள மரபில் வந்த எனக்கு அது ஒரு நெருடல். ஏனெனில் விதை நெல்கள் களவுப் போவதால் உண்டாகும் வலி உணர்ந்தவன். ஆனால் அந்நாவல் முக்கியமானது' என்று மேடையில் சொல்ல முடியாமல் தனிப் பேச்சில் தான் சொல்ல முடிகிறாது. அவராவது அப்படிச் சொல்ல முடியும். எந்தப் பிராமண எழுத்தாளராவது பிராமணர்களின் சித்தரிப்பு பற்றி அப்படிச் சொல்லி விட முடியுமா? அதுவும் மேடையில்? வெங்கடேசனும், குணசேகரனும் அவரவர் சமூகம் பற்றி எழுதுவது சரி ஆனால் அமிக்கு அந்தச் சுதந்திரம் கிடையாது. இதைத் தான் நாஜித்தனம் என்கிறேன். 
அப்புறம் இந்தக் 'கல்வி மறுப்பு' வாதம். பிராமணர்கள் கல்வியை மறுத்தார்கள் என்பது தான் ஆகப் பெரிய நாஜி பிரச்சாரம். பிராமணர்கள் மட்டுமா கல்வி மறுப்பாளர்கள்? எந்தளவு கல்வி உண்மையில் மறுக்கப் பட்டது? வரலாறைப் புரட்டினால் உண்மைகள் தெரியும். ஒரு சமூகத்தை மட்டுமே சமூகத்தில் நிலவிய எல்லாக் குறைகளுக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டாகக் குற்றம் சாட்டி, இன்று அதையே வரலாறாக நிறுவி விட்டது, அப்பட்டமான நாஜியம். 
அசோகமித்திரனின் மறைவுக்குத் திராவிட இயக்கத்தினர் யாரும் இரங்கல் தெரிவித்ததாகவோ நேரில் சென்று பார்த்ததாகவோ தெரியவில்லை. இதை உதாசீனம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அந்தத் தற்குறிகளின் இரங்கல்களால் மாசு பாடாமல் அவர் தகனம் முடிந்ததே மேன்மை. இந்நேரத்தில் ஜெயகாந்தனுக்குக் கருணாநிதி எழுதிய அருவறுப்பான இரங்கலை நினைவுக் கூறவும். நல்ல வேளை அப்படி எதுவும் அசோகமித்திரனுக்கு நடக்கவில்லை.
அசோகமித்திரனின் படைப்புலகமும் என் உலகமும் வெவ்வேறு ஆகவே தான் நான் வேறு எந்த விமர்சந்த்தின் உள்ளூம் செல்லவில்லை. நான் படித்த "ஒற்றன்", 'இன்று' ஆகியவை அவரின் முக்கியமான ஆக்கங்கள் அல்ல. அவரின் முக்கியமான படைப்புகளை முழுதுமாகப் படித்து அதன் மரபிலான மற்ற உலக இலக்கியத்தை கற்றுத் தேர்ந்தவர்கள் தான் முழுமையான விமர்சனம் செய்ய முடியும். நான், அவர் புனைவுலகைப் பொறுத்தவரை, சராசரி வாசகனே.
தமிழ் நாட்டில் பிராமணர்கள் ஒடுக்கப் படுகிறார்கள் என்று பத்ரி சேஷாரத்திரியின் கட்டுரைக்கு வந்த எதிர் வினைகளை முன் வைத்து நான் எழுதியது (ஆங்கிலத்தில்) http://contrarianworld.blogspot.com/2014/12/badri-seshadris-brahminical-angst-meets.html

Wednesday, February 22, 2017

'Karunya', Dhinakaran and 'Jesus Calls': 'Begone Godmen'

The Dinakaran family is one of the biggest impostors and fraudulent corporate merchants of faith. Apparently amidst the current furor over the Esha foundation there have been questions about the muted criticisms against 'Karunya'. 
When I had to choose between 'Karunya' and 'Shanmugha' I first chose Karunya. Their brochure advertised that the college was set in the 'salubrious' environment where rivulets and Siruvani ran. The adolescent in me fantasized walking along a rivulet with a girl and shunned Shanmugha which was set along side muddy roads and had inferior looking buildings. So off I went to Karunya, against the advice of my father. Barely two days later I was grossly homesick. The hostel food was bad. Interactions with girls was a strict taboo. Above all, there was religion everywhere and every time. By sheer accident I was picked to read a Bible verse on the inaugural day. I read it wonderfully but ended it, like I always ended a speech, with a Thank You, instead of an 'Amen'. Thanks to how I read the verse the infraction was pardoned. The institute had a 'healing center' smack in the middle of the college. When I entered the college in 1990 they were limping back to normalcy from a strike that was supposedly instigated by the BJP elements in Coimbatore. Already the college was getting embroiled in controversies over conversions. I ran the hell out of it to Tanjore and joined Shanmugha. 
At Shanmugha a Brahmin Gandhian was the principal. In my days it was a very accepting and very un-Karunya like institution. The English professor and the principal took a great liking to me. And when I brought home laurels in speech competitions they were thrilled. On a symposium about Gandhi listening to defending Gandhi the chief guest thought I spoke like a 'young Vivekananda' (ahem, yes its that easy to create an impression). I had 4 wonderful years and I'm extremely pained to see that institution become a Hindu version of Karunya. 
Christian institutions, until the 90s (the time I left India), provided a yeoman service in education. Especially the Catholic institutions. I studied in Catholic run convents for 10 years and they were run perfectly secular, by Indian standards. I'd suggest that it is the protestant institutions that blurred the line between being educational institutions and religious institutions. I'm sure some Catholic institutions too tease the boundaries. 
My first impression of 'Jesus Calls' building in Chennai, which I visited prior to joining Karunya, was that it was a pretentious gargantuan building with a granite facade. My first thought was "it must be lucrative to be in the Godmen business". Bro. D.G.S. Dhinakaran, the patriarch, was well known in our family and pretty close to some family members too. Dhinakaran, it was said, came from a very humble background and worked in some bank until the Lord appeared, he said, face-to-face, and called him to be an evangelist. The rest is history.

My father was a devout Christian but a man of high principles and simple faith. While he retained a certain regard for Dhinakaran he recoiled with horror and disgust at much of what Dhinakaran dished out in the name of religion. Dhinakaran practically started the trend of mega-church globe-trotting televangelists in Tamil Nadu. The humbly begun 'Jesus Calls' ministry has become a family run multi-million dollar corporate conglomerate.
I puked hearing Paul Dhinakaran once saying the Lord commanded him to open a center in Israel and beseeched funds. It is these kind of people that Christ wanted to cleanse the churches of. Faith sells in India, like elsewhere, but probably more than anywhere.


The worst offense by the Dhinakaran clan is the 'healing' business that they indulge. Scandals abound about paid volunteers. It is pathetic to see tens of thousands wailing afflicted by a mass hypnotism and claiming to have been cured by these hucksters of faith. Sure, one could argue that that is exactly why faith, always, is the slippery road away from reason and into irrationality.

This is why Bertrand Russell ridiculed that religion is nothing more than an emotional crutch. However, simple folk like my father do exist by the millions for whom while religion is indeed an emotional crutch in moments of great despair and also a source of great succor giving hope when none need exist, like when cancer was spreading through his body. While the world appears spinning out of control a belief that some cosmic justice would eventually prevail is irrational but it does provide hope, however irrational its basis maybe. That is what the Dhinakarans of the world capitalize on.

Dhinakaran went around claiming an ability to prophesy. His powers apparently failed him on a fateful day when his family met with a very tragic accident that claimed the life of his teenage daughter. Apologies for citing a tragic incident to drive home a point but it best illustrates the fraud that is being peddled.

Another group that my father could stand very little of was the Pentecostal group. Absolute fanatics. Complete blind followers who make it their life's mission to not only destroy happiness in their lives but to do so to everyone in their orbit. Nothing has probably caused more misery in the world to others and been injurious to Christianity itself than the Biblical verse calling forth its adherents to 'go spread the word'. It is a shameful fact that many Christians look at others not as human beings but as prospective Christians.

I completely abhor the idea of minority run institutions being afforded special exemptions. Whether it is Catholic institutions in America that want exemptions from being required to provide family planning in their health care plans to educational and other institutions in India that use the minority label to carve out niche exemptions under the law. I've serious concerns about Uniform Civil Code and that's a debate for a different day.
Whether it is faith in divinity or a doctrine it can easily become infused with fanaticism that is blind to facts and reason. I'm not an atheist but closer to an agnostic. I've enjoyed and been intellectually nourished on two of India's great streams of religions. I can visit the Brihadeeshwara Temple and the Chapel at Princeton University with equanimity. Yes, I'm also a big time admirer of Western Civilization and the leaps it has made. I do think Indian civilization, hoary as it once was, it has not rejuvenated itself and is adrift. I plan to go to Italy in the summer. I'm sure that the Sistine Chapel will thrill me, not because it portrays a scene from the Book of Genesis but because that painting by Michelangelo shows the apogee that the human mind is capable. Despite an afternoon spent with Jeyamohan on how Indian sculptures have their own unique idioms I still remain in awe of the statue of David in Florence. Probably if I had traveled to few choice temples in North India I might have been persuaded otherwise and for that I am the poorer, perhaps.

In my opinion every religion and culture carries with it unique strengths and unique illnesses. Often times the parlor game of trying to compare and contrast is a minefield. I've often seen some indulge in taking potshots at Christianity using the books of a Richard Dawkins or of Christopher Hitchens. I chuckle that the West at least produced a Dawkins and a Hitchins, themselves inferior to a mind like Voltaire, but the best that Tamil Nadu could produce was the rabble rouser E.V. Ramasamy.

Atheism, like faith, has its intellectual variants. There's the patently crass and anti-intellectual E.V. Ramasamy or pretend Voltaire's like Dawkins and then there's a Voltaire. Let each man pick one according to his own intellectual abilities.

There is no faith or religion that is tailor made for science. Faith, by definition, is unscientific. The ways of faith, irrespective of religion, is antithetical to scientific principles. Societies and cultures have either found ways to have both competing impulses live in harmony or make one subservient to another, usually it is science that cedes the ground.

I've heard Ivy League educated Hindus argue for astrology and I've heard a Christian school boy disavow Big Bang Theory. Education is not always an insurance against irrationality. Sadly, oftentimes, education only makes the mind better in fashioning seemingly rational arguments that only a sustained intellectual effort can dismantle.

Once a pastor prophesied, speaking in 'tongues' of course, that I'd become a preacher. The joke in the family is that it is indeed true, albeit, in ways different than what the pastor probably prophesied. The jury, I'd say, is out on that.

As an atheist author once put it, 'Begone Godmen'.

PS: Social media sleuths have often tried to figure out my religious and caste antecedents. While I've written about them openly the full picture is far too complicated. My family, like many an Indian family, is a happy jumble of castes and religions. And, for the record I'm not a member or any Church or Temple or religious association and given where I live my caste, which has only caused irreparable harm to me, is no longer relevant.


Monday, February 20, 2017

சபாநாயகர் தனபால் திராவிட இயக்கத்திற்கு கடன்பட்டவரா? தாழ்த்தப்பட்டோரின் கல்விக்கு திராவிட இயக்கம் என்ன செய்து கிழித்தது?

தமிழகச் சட்டசபையில் நடந்த நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பின் போது தான் தலித் என்பதாலேயே எதிர்க்கட்சி திமுகவினர் இழிவுச்செய்யும் விதமாக நடந்து கொண்டனர் என்றார் சபாநாயகரான தனபால். இதற்குப் பதிலடி கொடுப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு திமுக உறுப்பினரான மனுஷ்யபுத்திரன், "திமுக என்ற இயக்கம் இல்லாவிட்டால் நீங்கள் படித்துச் சபாநாயகாராக வந்திருக்க மாட்டீர்கள்" என்றார். இது கடைந்தெடுத்த ஆணவம் என்பதோடு பல காலமாகப் பரப்பட்டு வரும் பொய்யும் கூட.



திராவிட இயக்கத்தினால் வந்த படிப்பு என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அவமதிப்புச் செய்தால் அமைதிக் காக்க வேண்டுமா? ஹமீதின் இந்த வார்த்தைகளை யாரேனும் ஓர் ஐயர் சொல்லியிருந்தால் இந்நேரம் பேஸ்புக் போராளிகளெல்லாம் ஒன்று திரண்டு கல்லெறிந்து இருப்பார்களே. மேட்டிமைத் தனமும் ஆண்டப் பரம்பரை குணமும் எந்த ஒரு இனத்துக்கும் தனிப்பட்ட சொத்து அல்ல. 

பெ.சு.மணியின் "நீதிக்கட்சியின் திராவிடன் நாளிதழ் ஓர் ஆய்வு" நூல் படிக்கக் கிடைத்த போது மிக ஆச்சர்யமான தகவல்கள் தெரிய வந்தன. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், குறிப்பாகத் தலித்துகள், என்னமோ இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தது போலவும் ஈ.வெ.ரா தான் பகலவனாகத் தோன்றி அவர்களுக்கு வாழ்க்கைக் கொடுத்தார் என்பது போலவும் திராவிட இயக்கத்தினர் ஒரு பெரும் பிரச்சாரம் செய்து அதில் ஈடில்லாத வெற்றியும் அடைந்துவிட்டனர். இன்று தமிழகத்தில் சராசரி தமிழன் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் உரிமைகளைப் பெற்றுத் தந்தது ஈ.வெ.ரா மட்டுமே என்று நம்புவதோடு அவரல்லாத வேறெந்த தலைவரையும் அறியாமல் இருப்பது தான் நிதர்சனம். அயோத்தி தாசர், எம்.சி. ராஜா, ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன் ஆகியோர் பற்றிய எளிய அறிமுகம் கூட இன்று தமிழகத்தில் பலருக்குக் கிடையாது. 

மணியின் நூலில் இருந்து சில துளிகள். 

பட்டியல் இனத்தவரை "ஆதி திராவிடர்" என்று குறிப்பது எம்.சி.ராஜாவின் முயற்சியால் 1922-ஜனவரியில் அரசானையானது. இப்படிக் குறிப்பதற்கு ஒரு நீண்ட மரபு இருந்தது மகாத்மா பூலேவில் தொடங்கி டி. ஜான் ரத்தினம் வரை. ஜான் ரத்தினம் "1885-ல் தொடங்கிய இதழிற்கு 'திராவிடப் பாண்டியன்' என்று பெயரிட்டார். 1892இல் தொடங்கிய ஓர் அமைப்பிற்குத் 'திராவிடர் கழகம்' என்று பெயர் சூட்டினார்" எனப் பெ.சு.மணி குறிப்பிடுகிறார். 

இந்தியாவில் ஆங்கிலேய அரசின் செயல்பாடுகளில் சீர்திருத்தம் கொண்டு வருவதற்காக இந்தியாவில் சுற்றுப் பயனம் மேற்கொண்ட மாண்டேகு செம்ஸ்போர்டை ஒரு மிகப் பெரிய ஆதி திராவிடர் தலைமைக் குழு சந்தித்து ஆதி திராவிடர்களின் சார்பில் விண்ணப்பித்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக எம்.சி.ராஜா ஆதி திராவிடர்களின் பிரதிநிதியாக நியமிக்கப்பட்டார். 

திராவிட இயக்கம் என்று ஒன்று தோன்றுவதற்கு முன்பாகத் தலித்துகள் தமக்கென அரசியல் அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தனர். 1882-இல் உருவாக்கிய ஆதி திராவிடர் மகாஜன சபை; 1893-இல் 'பறையர் மஹாஜன சபை'; 1928-இல் "அகில இந்திய ஆதி திராவிட மஹாஜன சபை" ஆகியவை அவை. 

அது மட்டுமல்ல ஆதி திராவிடர்கள் தங்களுக்கென முக்கியமான தமிழ் இதழ்களையும் நடத்தி வந்தனர். அவற்றின் பட்டியலை மணி தருகிறார் கீழே: 

மகாவிகடதூதன் - 1886 
பறையன்-1893 
ஒரு பைசாத் தமிழன் - 1907 
சூரியோதயம் - 1869 
பஞ்சமன் - 1871 
சுகிர்தவசனி - 1877 
திராவிட மித்திரன் - 1885 
ஆதி திராவிடன் (கொழும்பு) - 1919 

ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவசன் ஆங்கிலேயே அரசால் ராவ் பகதூர் பட்டம் கொடுத்து கௌரவிக்கப்பட்டவர். அம்பேத்கரோடு 1930-31 நடந்த வட்ட மேஜை மாநாட்டில் கலந்துக் கொண்டவர். "இவர் தொடக்கப் பள்ளிக் கல்வி வளர்ச்சிக் குழுவின் உறுப்பினராக ஆளுநர் பெண்ட்லாந்து பிரபுவால் 1917-இல் நியமிக்கப் பட்டார்"."ஆதி திராவிடர்களின் இருப்பிடங்களில் அடிப்படைக் கல்வி அறிவுப் பயிற்சியளிக்க ஏற்பாடு செய்தார்". "பச்சயப்பன் கல்லூரியில் ஆதி திராவிட மாணவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ள 21.11.1927இல் தான் எம்.சி.ராஜாவின் பெரு முயற்சியால் முடிவு செய்யப்பட்டது (வ.வே.சு. ஐயரின் குருகுலத்தில் சமபந்தி போஜனம் இல்லை என்று வருத்தப்படுபவர்கள் பச்சயப்பன் கல்லூரியில் ஆதி திராவிடருக்கு அனுமதியில்லை என்பது பற்றி எழுதியதில்லை) 

இட ஒதுக்கீட்டின் முன்னோடி வகுப்புவாரி பிரதிநித்துவம். செப்டெம்பர் 16 1921-இல் முதல் அரசாணை, ஆகஸ்டு 15 1922-இல் இரண்டாம் ஆணை, டிசம்பர் 15 1928-இல் மூன்றாம் அரசாணை அகியன நீதிக் கட்சியின் சாதனைகளாகச் சொல்லப் படுவன. 

ஈ.வெ.ரா மற்றும் திராவிட இயக்கம் என்று இன்று குறிக்கப்படும் எதுவும் முளைப்பதற்கு முன்பே ஒரு நீண்ட எதிர்ப்பு மரபும், சீரிய அறிஞர்களின் தலைமையும் ஆதி திராவிடர்களிடையே இருந்திருக்கிறது என்பதே நமக்குப் புலனாகிறது. ஈ.வெ.ரா ஆகட்டும் காந்தி ஆகட்டும் யாரும் வானத்தில் இருந்து வந்து குதித்து முன்னெப்போதும் இல்லாத சிந்தனைகளைத் தேவ தூதன் போல் உறைக்கவில்லை. இந்தியா போன்ற ஒரு பெரு நிலத்தில் காலனியாதிக்கம் கொண்டு வந்த நவீனக் கல்வியும், தொழில்களும் பல்லாயிரகணக்கான ஆண்டு மரபுகளைப் புரட்டிப் போட்டு நிலப் பரப்பெங்கும் பற்பல அறிவியக்கங்கள் குமிழிகளாகத் தோன்றி ஒன்றோடொன்று இயைந்தும் முரன் பட்டும் ஒரு முரனியக்கத்தை உருவாக்கின. 

"இன்று ஒளி உண்டாவதாக" என்று ஆண்டவர் ஆணையிட்டவுடன் உலகில் ஒளித் தோன்றியது எனக் கிறித்தவ வேதாகமம் சொல்கிறது. அப்படி எந்தச் சுக்கும் நடக்கவில்லை. அதே போல் ஒரு இனமே இருளில் தத்தளித்தது போலவும் தேவதூதனாக ஈ.வெ.ராவும் அவர் அடிப்பொடிகளும் வந்ததுமே இரட்சிப்பு நிகழ்ந்ததாகவும் சொல்வது மடமை. 

அயோத்திதாசரை மறைத்த பெரியார் பிம்பம்: 

பெரியாரின் பிம்பப்படுத்தலினால் ஆதி திராவிடர்களின் தலைவர்கள் இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டனர். ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் எழுதிய "அயோத்தி தாசர்: வாழும் பௌத்தம்" இது குறித்து முக்கியமான செய்திகளைத் தருகிறது. 

எழுத்தாளரும் 'விடுதலை சிறுத்தைகள்' கட்சி உறுப்பினருமான ரவிக்குமார் என்பவர் அயோத்திதாசரை மீட்டெடுப்புச் செய்தார். அது குறித்து ராஜாங்கம் இவ்வாறு எழுதுகிறாறர்: "பெரியார் என்ற திராவிட இயக்க பிம்பத்திற்கு மாற்றான தலித் பிம்பமாக அயோத்திதாசரை ரவிக்குமார் முன் வைத்தார். அதோடு பெரியார் பேசிய கருத்துகள் பலவும் அயோத்திதாசரால் பேசப்பட்டவையே; அவற்றை உள்வாங்கியே திராவிட இயக்கமும் பெரியாரும் செயற்பட்டனர். ஆனால் 'தாழ்த்தப்பட்டோரான' அயோத்தி தாசரை மறைத்துவிட்டனர் என்று அவரின் விமர்சனம் அமைந்தது" 

ரவிக்குமார் அயோத்தி தாசரை முன்னிறுத்தியதை பெரியார் அன்பர்கள் எதிர்கொண்ட விதம் ரொம்ப எளிமை. அயோத்தி தாசர் தன் இனமான பறையர்களையே முன்னிறுத்தினார் என்றும் அருந்ததியருக்கு எதிரானவர் என்றும் விமர்சித்து அதற்குத் துணையாக அருந்ததியரையும் அமைத்துக் கொண்டனர் என்கிறார் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். "தங்களுடைய கருத்திற்கு உடன்பட்ட அல்லது கீழ்படிந்த பிம்பமாகவோ கருத்தியலாகவோ இருந்தால் உங்களிடம் முரண்கல் இருந்தால் கூடச் சொல்லமாட்டோம். மாறாக உடன்படாவிட்டால் முரண்களைச் சொல்லுவோம்; மறுப்போம்; நிராகரிப்போம்" என்பதாகப் பெரியாரின் பிம்பத்தின் மீது ஈடுபாடுள்ளவர்கள் கையாண்ட தந்திரோபாயம் என்கிறார் ராஜாங்கம். 

திராவிட இயக்கத்தினர் கொடுத்த அழுத்ததின் காரணமாக ரவிக்குமார் அயோத்திதாசர் பற்றியும் பெரியார் பற்றியும் எழுதியவை நிறுத்தப்பட்டு அவர் "திராவிட இயக்கிற்கு வெளியேயும் முன்பேயும் செயல்பட்ட தலித் அமைப்புகளையும் அவர்தம் புரிதல்களையும் பேசும் செயல்பாடு உருவானது. எல்லோரும் நம்புவதுபோலத் தலித் மக்கள் திராவிட இயக்கதினாலோ பிறராலோ கண்விழிக்கவில்லை. மாறாக அவர்கள் தமக்குத் தாமே நடத்தி வந்த நெடிய போராட்டங்களினா இன்றைய உரிமைகளைப் பெற்றனர் என்று கூறுவதே இதன் அடிப்படை. திராவிட இயக்கம் மீதான எதிர்மறை விமர்சனத்தைத் தலித் வரலாறு என்கிற நேர்மறை தேடல் மூலம் சமப்படுத்தும் முயற்சியாக இதைக் கருதலாம்" என்கிறார் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். 

கல்வியைச் சீரழித்த கருணாநிதியும் திமுகவும்: 

1967-1977 வரை நடந்த திமுக ஆட்சியில் எந்த அரசு பொறியியல் கல்லூரியோ, அரசு மருத்துவக் கல்லூரியோ திறக்கப்படவில்லை. தமிழகத்தின் தொழில் கல்லூரிகளில் பெரும்பான்மை 1947-67 காலக் கட்டத்தில் திறக்கப்பட்டவை தான். சில கல்லூரிகள் காலனி அரசால் தொடங்கப்பட்டவை. 1990-இல் 4 கோடிப் பேர் கொண்ட மாநிலத்தில் ஏழே அரசு பொறியியல் கல்லூரிகள் இருந்தன. கலைக் கல்லூரிகளின் கதையும் இதே தான். 

திராவிட இயக்கத்தினர் சமூக நீதி என்றவுடன் இட ஒதுக்கீட்டின் மாண்பு குறித்தும் அதற்குத் தாங்களே பிதாமகன்கள் என்றும் பேசுவர். 

நவீனக் கல்வி என்று ஒன்று அறிமுகமான காலம் தொட்டே கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்பில் ஏதோ ஒரு வகையில் இட ஒதுக்கீடு இருந்தே வந்திருக்கிறது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுக் காலம் கல்வி மறுக்கப் பட்டது என்பதெல்லாம் வெற்று கோஷமே. உண்மையான வரலாறு அல்ல. கட்டாயமாகத் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்குக் கல்விக் கிடைப்பதிலும் கல்வியை அடைவதிலும் முட்டுக் கட்டைகள் இருந்தன. அதற்கு ஜாதியம் மட்டும் காரணமன்று. மேலும் அந்த முட்டுக்கட்டைகளைப் போட்டவர்கள் பிராமணர்கள் மட்டுமல்ல. 

இட ஒதுக்கீடு என்பது இன்று வோட்டு வங்கி அரசியலானதோடு அக்கொள்கை சமூக நீதியைப் பொறுத்தவரை ஒரு மழுங்கிய ஆயுதமே (a blunt instrument). அரசாங்கங்கள் கல்வியில் முதலீடு செய்யாமல், கல்லூரிகளையும் கல்விச் சாலைகளையும் பெருக்காமல் இருக்கின்ற சீட்டுகளில் ஒதுக்கீடு கொள்கையைப் பயன்படுத்துவது ஒரு குறுகியக் காலத்திற்கு வேலைச் செய்யும். செய்தது. அப்புறம் அது அர்த்தமிழக்கத் தொடங்கும். தொடங்கியது.



ஆதி திராவிடர்களின் பிரச்சனை கல்லூரிகளில் இடம் கிடைப்பது மட்டுமல்ல. அவர்களில் பலர் இன்றும் கிராமங்களிலிருந்து பொருளாதாரத்தின் அடித்தட்டில் இருந்து வருபவர்கள். மாநிலத்தில் ஏழே அரசுக் கல்லூரிகள் இருந்தன என்றால் பெரும்பாலான பட்டியல் ஜாதி மாணவர்கள் கல்லூரி விடுதிகளில் தங்க வேண்டும். அதற்கான உதவித் தொகைகள் மிகச் சொற்பம். மேலும் சொந்த ஊரிலிருந்து வெகு தொலைவில், பெரும்பாலும் நகரங்களில், உள்ள கல்லூரிக்குச் செல்வது பணம் செலவாகும் ஒன்று. போதாக்குறைக்கு நகரத்தில் படித்த மாணவர்களோடு போட்டியிட வேண்டிய சூழல், தன் வீட்டில் இருந்தும் தன் சூழலிலில் இருந்தும் அந்நியப்பட்ட தனக்கு எந்த விதத்திலும் பின்புலம் இல்லாத சூழலில் கல்விப் பயில்வதில் அம்மாணவர்கள் கொடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாவது அன்றாடம் நடப்பது. மேற்சொன்னதில் பலவும் பொருளாதாரத்தால் தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும் மேல் ஜாதியினருக்கும் பொதுவானதே. 

பள்ளிக் கல்வி மற்றும் உயர்நிலைக் கல்வி இன்று தமிழகத்தில் தனியாருக்குத் தாரை வார்த்தது போல் வேறு எந்த மாநிலத்திலும் நடந்துள்ளதா என்பது கேள்விக் குறியே. இத்தனியார் மயத்தினால் உண்டான ஆங்கிலக் காண்வெண்டு பரவலாக்கம், தனியார் கல்லூரிகளில் எம்ஜியார் கொண்டு வந்த இட ஒதுக்கீடு ஆகியவை நன்மை பயத்தன ஆனால் அதற்கான விலை? 

இட ஒதுக்கீடு எனும் சாக்லேட்டை காண்பித்து ஏமாற்றிவிட்டு கல்வியின் தரம், பள்ளிகளின் தரம், ஆசிரியர்களின் தரம் என்று எந்தத் தரத்திலும் கவனம் செலுத்தாது கழக அரசியலின் கொடை. சமீபத்தில் மத்திய கல்வி மையம் நடத்திய ஆராய்ச்சியில் தமிழக மாணவர்கள் பின் தங்கிய மாநிலங்கள் என்று கருதப்படும் நாகாலாந்து, ஒடிஷா மாணவர்களை விடப் பின் தங்கியுள்ளனர் என்று தெரிய வந்தது. இன்னொரு ஆய்வோ தமிழகப் பொறியியல் கல்லூரி மாணவர்களில் 85% எவ்வித நேர்காணலுக்கும் லாயக்கில்லை என்றது. சமச்சீர் கல்வியினால் மாணவர் தேர்ச்சி உயர்ந்திருக்கிறது என்று மார் தட்டினார்கள் உடன் பிறப்புகள். ஆனால் தரம்? பாதாளம். கணிதத்தில் 200/200 வாங்கிய மாணவர்கள் பலர் அண்ணா பல்கலைக்கழகப் பொறியியல் படிப்பில் இரண்டாமாண்டு கணிதத் தேர்வில் பாஸ் ஆகவில்லை. மற்ற மாநிலங்கள் பின்பற்றும் மத்திய கல்வி முறையின் (CBSE) தரத்தின் முன் தமிழகச் சமச்சீர் கல்வியின் தரம் உரைப் போட காணாது. இதெல்லாம் பட்டியல் இனத்து மாணவர்களை வெகுவாகப் பாதிக்கும். 

நுழைவுத் தேர்வு என்றாலே தமிழ் நாட்டு மாணவன் தொடை நடுங்குகிறான். இந்திய அளிவிலான எந்தத் தேர்விலும் தமிழக மாணவர்கள் வெற்றிப் பெறுவது அருகி வருகிறது. ஐஐடி நுழைவுத் தேர்வில் சமச்சீர் கல்வியில் பயின்றவர்கல் 9 பேர் தான் தேர்ச்சிப் பெற்றனர். அவமானம். ஐ.ஏ.எஸ்; UPSC என்றூ அதை எடுத்தாலும் தமிழக மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதம் அவமானகரமானது. (கீழே சுட்டிகளைக் காண்க). 

இக்கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் செய்தி வருகிறது திமுகவினர் சபாநாயகர் தனபாலுக்குப் புடவை, வளையல் ஆகியவற்றை அஞ்சல் செய்துள்ளனர் என்று. திமுகவினருன் ஆணாதிக்க மனோபாவத்துக்கும் ஆண்டை மனோபாவத்திற்கும் சான்று.

சபாநாயகருக்கு திமுகவினர் அனுப்பிய அஞ்சல் ( http://tamil.webdunia.com/article/regional-tamil-news/dmk-from-pollachi-sent-saree-in-courier-to-speaker-dhanapal-117022000051_1.html
"பிளேடு வச்சுருக்கோம்" - ஸ்டாலின் பயமுறுத்தல்:

சட்டசபையில் இருந்து வெளியேற்ற வந்த போலீஸாரிடம் ஸ்டாலின் "பிளேடு வச்சுருக்கோம், தொட்டீங்க தற்கொலை பண்ணிக்குவோம்" என்று அச்சுறுத்தினாராம். ஆனால் போலீஸார் அதைக் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் அவர்களை வெளியேற்றினர். இதில் எதை நினைத்துச் சிரிப்பது என்றுத் தெரியவில்லை. ஸ்டாலினின் குழந்தைத் தனமான நடத்தையை நினைத்துச் சிரிப்பதா அல்லது எதிர்கட்சித் தலைவர் அப்படிச் சொன்னதை ஒருப் பொருட்டாகக் கூட கருதாத போலீஸாரின் அலட்சியத்தை நினைத்துச் சிரிப்பதா?

தூக்கிச் செல்லப்படும் "பிளேடு வைத்திருக்கும்" ஸ்டாலின் (http://tamil.oneindia.com/news/tamilnadu/m-k-stalin-threatern-police-that-he-will-commit-suicide/slider-pf222458-274570.html)

கருணாநிதி அடிக்கடி தான் "சூத்திரன்" என்றுச் சொல்லிக் கொள்வதோடு தன் தவப் புதல்வன் ஸ்டாலின் மட்டும் "வேறுக் குலத்தில் பிறந்திருந்தால் அக்கினிக் குஞ்சு என்றுப் போற்றப்பட்டிருப்பார்" என்பார். ஸ்டாலின் எக்குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும் அக்கினிக் குஞ்சாகியிருக்க மாட்டார்.

பிற் சேர்க்கை:

சற்று முன் நினைவுக்கு வந்த இன்னொருத் தகவல். முன்பே எழுதியது தான். கடந்த திமுக ஆட்சியில் டிசம்பர் 21 2010 அன்று சென்னையில் இருக்கும் ஆதி திராவிடர் நல விடுதி ஒன்றின் மாணவர்கள் நகரின் மையச் சாலையான மவுண்ட் ரோடில் தர்னா செய்தனர் தங்கள் விடுதியின் நிலையைச் சீர் செய்ய சொல்லி. பார்ப்பன ஏடு என்றும் மவுண்ட் ரோடு மஹாவிஷ்ணு என்றும் திமுகவினர் இகழும் இந்துப் பத்திரிக்கை குழுமத்தின் பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கை தான் முழுக் கட்டுரை வெளியிட்டது. மனிதர்கள் வசிக்க சற்றும் லாயக்கில்லாத விடுதிகள் அவை. மாணவர்கள் உணவை கொண்டு செல்வதற்கு பாத்திரங்கள் இல்லாமல் வாளியைப் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை. தெரு நாய்கள் சர்வ சாதாரணமாக உலா வந்தன விடுதியில். "Hell Hole Hostels" என்று பிரண்ட்லைன் அக்கட்டுரைக்குத் தலைபிட்டது. இந்த லட்சணத்தில் தலித் சமூகத்தினர் திராவிட இயக்கத்திற்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்ப்பது கயமை.

ஆதி திராவிடர் நல விடுதியில் தெரு நாய்கள். மேலும் படங்களுக்கும் கட்டுரைக்கும் பிரண்ட்லைன் சுட்டியை "சான்றுகள்" பட்டியலில் காண்க

சான்றுகள்:

1. நீதிக்கட்சியின் திராவிடன் நாளிதழ் ஓர் ஆய்வு -- பெ.சு. மணி. பூங்கொடி பதிப்பகம்
2. அயோத்திதாசர்: வாழும் பௌத்தம் -- ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். காலச்சுவடு பதிப்பகம்.
3. "திராவிட இயக்கம் என்ன செய்து கிழித்தது!": Tamil Nadu's Debt To Kamaraj And M.G.R On Education. --- என்னுடைய பழையப் பதிவு http://contrarianworld.blogspot.com/2013/05/tamil-nadus-debt-to-kamaraj-and-mgr-on.html
4. தமிழ் நாட்டில் இட ஒதுக்கீட்டின் சுருக்கமான வரலாறு - விக்கிப்பீடியா https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation_policy_in_Tamil_Nadu
5. தமிழ் நாட்டில் அரசுக் கல்வி நிலையங்கள் https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Tamil_Nadu_Government_educational_institutions
6. தமிழ் நாட்டு மாணவர்களின் UPSC தேர்ச்சி விகிதம் பற்றி http://indiatoday.intoday.in/education/story/upsc-result-tamil-nadu/1/430289.html
7. ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வில் தமிழ் நாட்டு மாணவர்கள் http://www.deccanchronicle.com/141015/nation-current-affairs/article/400-tamil-nadu-candidates-clear-ias-prelims
8.  பிளஸ்–2 வில் 200–க்கு 200: அண்ணா பல்கலைக்கழக தேர்வில் தோல்வி! -- விகடன் கட்டுரை http://www.vikatan.com/news/article.php?module=news&aid=12311
10. "தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்தவர் என்பதால் என் மீது திமுக தாக்குதல்" - http://tamil.oneindia.com/news/tamilnadu/tamilnadu-assembly-speaker-plays-caste-politics-274539.html
11. பிளேடு வச்சுருக்கோம் - ஸ்டாலின் மிரட்டல் http://tamil.oneindia.com/news/tamilnadu/m-k-stalin-threatern-police-that-he-will-commit-suicide-274570.html
12. "Hell Hole Hostels" http://www.frontline.in/static/html/fl2802/stories/20110128280209000.htm