ஜெயகாந்தனின் பார்வையில் நேரு, பெரியார், மதச் சார்பின்மை, ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க

பரவலான இந்தியர்களுக்கு அறிமுகமான ஆளுமைகளோ முதன்மைச் சிந்தனையாளர்களோ எதுவும் இல்லாத இந்துத்துவத் தரப்பு சமீப காலமாக முன்னெடுத்து வரும் தந்திரோபாயம் சர்தார் படேல், ராஜாஜி, காமராஜர் ஆகியோரையும் அம்பேத்கரையும் கூடத் தங்கள் தரப்பாகச் சுவீகரித்து முன்னிறுத்துவது. அதன் தொடர்ச்சியாகச் சில தமிழ் இந்துத்துவர்கள் இப்போது ஜெயகாந்தனையும் தங்கள் தரப்பாக முன் வைக்கிறார்கள். இவர்கள் எல்லோருமே இறந்து விட்டவர்கள் ஆதலால் அவர்களால் எதுவும் சொல்ல இயலாது என்பது மிகப் பெரிய சவுகரியம். ஆனால் வரலாறு அவ்வளவு எளிதாக வளைக்கக் கூடியதல்ல. அந்தப் பட்டியலில் பலரும் அவர்கள் சிந்தனைகளை, நம்பிக்கைகளைத் தெளிவாக எழுதியும் அவரவர் பதவிகளில் இருந்த போது செயலாற்றியும் வைத்தவை பதிவாகி இருக்கிறது. ஜெயகாந்தனைப் படித்தால் தெரியும் அவர் மோடிக்கு ஓட்டுப் போடுவாரா என்பது.

ஜெயகாந்தனின் பார்வை:

1977-2002 வரை ஜெயகாந்தன் பல பத்திரிக்கைகளில் அவர் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகளைத் தொகுத்து "எனது பார்வையில்" தலைப்பில் 2003 வெளியிடப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ், பா.ஜ.க, மதச் சார்பின்மை மற்றும் தேசியம் குறித்த அவர் பார்வையை அத்தொகுப்பில் இருக்கும் கட்டுரைகளின் ஊடாகத் தெளிவாக நிறுவலாம். இந்தப் பதிவு ஜெயகாந்தனின் பார்வைகளின் விமர்சனமல்ல. அது இங்கு நோக்கமில்லை. சில இடங்களில் அவர் கருத்து எனக்கு ஏற்புடையதா இல்லையா என்பதை மட்டும் சுட்டிக் காட்டுகிறேன். இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம் சோ ராமசுவாமி மாதிரியான இந்துத்துவர் ஒருவரோடு ஜெயகாந்தனையும் தொடர்பு படுத்தலாமா என்ற கேள்விக்கான பதில் தான்.

இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்பில் முதலில் எரிச்சலுறச் செய்வது ஒவ்வொரு கட்டுரையும் எந்த இதழில், எப்போது வெளியிடப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடாதது தான். ஆனால் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படும் சில நிகழ்வுகளை வைத்துத் தோராயமாகச் சிலவற்றைத் தேதியிட முடிகிறது.

மத மாற்றம், மதச் சார்பின்மை மற்றும் இந்துஸ்தானம்: 

எது மதச் சார்பின்மை என்று ஜெயகாந்தன் தெளிவுறக் கூறுகிறார்,

'செக்குலர்' என்பதற்கு 'எந்த ஒரு தனி மதமும் சாராத' என்பது தான் மெய்ப்பொருள். நடைமுறையில் செக்குலர் என்பது மத எதிர்ப்பு என்று கருதப்படுகிறது. கம்யூனிஸ ஆட்சியில்லாத ஜனநாயக நாடுகளில் 'செக்குலர்' என்பது மத எதிர்ப்பு அல்ல. 

அமெரிக்காவின் மிக முக்கிய அரசியல் சாசனத்தின் முதல் திருத்தம் அதைத் தான் சொல்கிறது. அரசு எந்த மத அமைப்பையும் நிறுவாது என்பதோடு எந்த மதமும் சுதந்திரமாகச் செயல்படலாம் என்கிறது.

திராவிட இயக்கங்களின் மதச் சார்பின்மை, மூட நம்பிக்கை எதிப்பு என்பதெல்லாம், "இஸ்லாம் அல்லாத, கிறிஸ்துவம் பௌத்தம் அல்லாத 'மத எதிர்ப்பு' என்பதை அவர்களின் நடைமுறையில் இருந்து அறியலாம்" என்கிறார்.

இக்கட்டுரை ஜெயலலிதா தலைமையிலான தமிழக அரசு 2002-இல் கொண்டு வந்த 'கட்டாய மத மாற்றத் தடைச் சட்டம்' காலத்தில் எழுதப்பட்டது. ஜெயகாந்தன் அச்சட்டத்தை ஆதரிக்கிறார் ஏனென்றால் அச்சட்டம் மத மாற்றத்தைத் தடைச் செய்யவில்லை மாறாக ஆசைக் காட்டியோ, அன்பளிப்பு அளித்தோ செய்யப்படும் மத மாற்றங்களை மட்டுமே தடைச் செய்தது அது ஒரு நெறிப் படுத்துதலே என்கிறார்.

இன்குலாப் எழுதிய "சாரே ஜஹான் சே அச்சா" பாடலின் கடைசி வரிகளாக வரும் "ஹிந்தி ஹை ஹம்! ஹிந்தி ஹை ஹம்! ஹிந்தி ஹை ஹம்! வதன் ஹை ஹிந்துஸ்தான் ஹமாரா" என்பதைக் குறிப்பிட்டு உருது மொழியில் இஸ்லாமியரான இக்பால் எழுதிய அக்கவிதை இந்தியர்கள் அனைவரும் இந்துக்களே "எங்கள் நாடு ஹிந்துஸ்தானம்" என்ற முழக்கம் மீண்டும் இந்தியர்களின் செவிகளில் ஒலிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

"ஹிந்து மதம் என்ற ஒன்று எவராலும் நிறுவப்பட்டதோ, அந்த மதத்துக்கு எவரும் மாற்றப் பட்டதோ, எவரும் அதிலிருந்து விலக்கப்பட்டதாகவோ கதைக் கூடக் கிடையாது" என்கிறார்.

மேற்சொன்னவையெல்லாம் இந்துத்துவர்களுக்கு உவப்பானவை. அதனால் ஜெயகாந்தனை இந்துத்துவராகச் சித்தரிக்கலாமா என்ற முடிவுக்கு வருவதற்கு முன் ஒரு சிறு விமர்சனம்.

ஜெயலலிதா அரசு கொண்டு வந்த மத மாற்றத் தடைச் சட்டம் வெறும் நெறிப்படுத்துதல் அல்ல. அது இந்துத்துவ அரசியலுக்காகச் செய்யப்பட்டது தான். மதத்தால் மக்கள் ஏமாறக் கூடாதென்றால் அன்றாடம் அநேக இந்துச் சாமியார்கள் ஏமாற்று வேலையையும் அதில் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

காந்தி முதல் ஜெயகாந்தன் வரை மத மாற்றங்களின் சமூக நிர்பந்தங்கள் சரி வரப் புரிந்து கொள்ளப் படவேயில்லை என்பது தான் உண்மை. மீனாட்சிபுரத்தில் பல நூறு குடும்பங்கள் இஸ்லாமுக்கு மாறிய போது அது தமிழகத்தில் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. மீனாட்சிபுரத்துக்கே சென்று மதம் மாறியவர்களைப் பேட்டி எடுத்து ஜெயகாந்தன் 'ஈஸ்வர், அல்லா தேரே நாம்' என்றொரு நாவலை எழுதினார். அது நாவலாகவோ சமூக ஆய்வாகவோ கைக் கூடாத ஆக்கம். சமீபத்தில் தன் முனைவர் ஆய்வுப் பொருளாகத் திருமாவளவன் மீனாட்சிபுரத்தின் மத மாற்ற காரணிகளை ஆராய்ந்திருக்கிறார். அது இன்னும் எனக்குப் படிக்கக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வெளியான சில பகுதிகளும் அந்நிகழ்வுக் குறித்து நான் படித்தறிந்தவையும் சொன்னவை அங்கு நிலவிய உயர் சாதி அடக்கு முறைக்கு அம்மத மாற்றம் ஒரு முக்கிய எதிர் வினை என்று.

இந்தியாவில் பிறந்த எல்லோரும் இந்துக்கள் என்பது எல்லாம் வெத்து வேலை. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பேசும் பேச்சே அல்ல அது. ஜெயகாந்தன் உண்மையிலேயே கம்யூனிஸ்டா என்றே விவாதிக்கலாம். ஜெயகாந்தன் அந்த மூலக் கவிதையைச் சரியாகப் புரிந்துக் கொண்டாரா என்பதும் கேள்வியே. விக்கிப்பீடியாவில் இருக்கும் வரிகள் சொல்வதெல்லாம் "ஹிந்தி ஹை ஹம்! வதன் ஹை ஹிந்துஸ்தான்". அதன் அர்த்தம் நாம் 'ஹிந்து' எனும் நிலப் பரப்பை அல்லது 'civilization' சார்ந்தவர்கள் என்பது தான். 'நாம் ஹிந்து மதம் சார்ந்தவர்கள்" என்ற அர்த்தம் வரவில்லை.

'சாரே ஜஹான் சே அச்சா' எழுதிய இன்குலாப் பின்னர் தீவிர பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர் ஆனார். அக்கவிதையையே கூடச் சற்றே மாற்றி "நாம் எல்லோரும் முஸ்லிம் இந்த உலகம் நம் வீடு" என்று எழுதினார்.

எவரும் இந்து மதத்தில் இருந்து விலக்கப்பட்டதாக கதைக் கூடக் கிடையாதென்கிறார். அப்படியென்றால் பஞ்சமர்களுக்கு நேர்ந்தது என்ன?

ஜெயகாந்தன் அடிப்படையில் ஓர் மனிதாபிமானி என்பதை வள்ளலார் பற்றி அவர் ஆற்றிய உரை நமக்குச் சொல்கிறது. தெய்வத்தின் பெயரால் "பகைத் தீயை வளர்க்கும் மதாபிமானிகளைவிட" மத நம்பிக்கையற்றவர்களாயினும் "அன்பும் சமத்துவமும் நிலப் பெறப் பாடுபடும் நாத்திகவாதமுமே" உவப்பாக இருந்தக் காலத்தில் வள்ளலார் பற்றி அறிய நேர்ந்து வள்ளலாரை உள்வாங்கியவர் ஜெ.கே.

பெரியார் போற்றுதலுக்குரியவர்:

"பிராமணீயத்தையும் இந்து மதத்தையும் கடுமையாய் இழித்தும் பழித்தும் பேசிய பெரியார் இஸ்லாம் மதத்தில் சேரும் படி தாழ்த்தப்பட்டோரைத் தூண்டினார். ஐரோப்பாவைக் காப்பியடிக்கும்படி உபதேசித்தார்" என்று சொல்லி அதன் பொருட்டே பெரியாரின் கருத்துகளையு நிராகரித்ததாகச் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். "கடவுளை நம்பாதிருந்த நான் கூடக் 'கடவுளை நம்புகிறவனெல்லாம் முட்டாள்' என்ற பெரியாரின் பொன்மொழியை ஆராயப் போய், கடவுளை ஆதரிக்கிறவனாகவும், மக்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இருக்கும் உறவின் மகத்துவத்தைப் போற்றுகிறவனாகவும் மாற நேர்ந்தது" என்கிறார்.

பெரியாரின் பிராமணத் துவேஷத்தை எதிர்கொள்ள "உடம்பு கூசியது" என்றும் அத்துவேஷம் "தனிப்பட்ட முறையிலும் சமுதாய அளவிலும் ஆராய்ச்சிக்கே இடமில்லாத அநாகரீகம்" என நிரூபனமானதென்கிறார்.

பெரியாரின் நூற்றாண்டு விழா நடந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரையில் அவரது "கொள்கைகள், அவரது கோட்பாடுகள் பல எதிர்மறை அம்சங்கள்" கொண்டிருந்தாலும் "மண்ணில் மதத்தின் பெயராலும், சாதியின் பெயராலும், கடவுளின் பெயராலும் ஏற்றத் தாழ்வுகளும் அடிமைத் தனமும் ஒடுக்கு முறையும் நிலவுகிற வரை பெரியாரின் கொள்கைகளுக்குத் தமிழர்கள் கூட்டங் கூடு திருவிழா எடுத்துக் கொண்டு தான் இருப்பார்கள்" என்ற நம்பிக்கையைத் தெரிவித்து "மக்களின் அந்த உணர்ச்சி 'வகுப்பு வாத பிற்போக்கு வெறியர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுமாறு ஜனநாயக இயக்கங்கள்" இங்கு அமைய வேண்டும் என்பதையும் அக்கறையோடு சுட்டிக் காட்டுகிறார் ஜெயகாந்தன்.

நேரு:

இந்துத்துவர்களின் அடி வயிற்றிலிருந்து அமிலத்தை உமிழ வைக்கும் சக்தி ஒரேயொரு பெயருக்குத் தான் இருக்கிறது அந்தப் பெயர் 'ஜவஹர்லால் நேரு'.

ஜெயகாந்தன் நேருவை தன் ஆசிரியர் நிலையில் வைத்துப் பேசுகிறார். "Glimpses of World History" மூலம் சரித்திரம் பயின்றதாகவும் அதன் மூலமே நம் பழங்காலச் சரித்திரத்தையும் நம் சரித்திரம் போன்றே மற்ற பண்டைய நாகரீகங்களின் சரித்திரம் இருந்ததையும் அறிந்ததாகச் சொல்கிறார். நேருவைப் பற்றி இந்துத்துவ அறிவிலிகள் சொல்லும் குற்றச்சாட்டு அவர் இந்திய பாரம்பர்ய பண்பாட்டை மதிக்கவில்லை என்பது. ஜெயகாந்தனின் பார்வையில் நேரு இந்திய வரலாற்றையும் பண்பாட்டு வேர்களையும் சம நோக்கோடு அங்கீகரித்தவர்.

"வேதங்களைப் பற்றியும் உபநிஷத்துகக்களைப் பற்றியும் மஹாபாரத இராமாயண இதிகாசங்களைப் பற்றியும் அவர் மிக உயர்வான மதிப்பீடுகளைப் பல நூல்களில் வழங்கியிருக்கிறார்".  

"மதங்களில் ஏற்பட்டிருக்கிற சீரழிவையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் அவர் கடுமையாக வெறுத்தார். எனினும் அவற்றின் மூல மேன்மைகளை அவர் மறந்ததுமில்லை; மறுத்ததுமில்லை. கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரத்தைப் பற்றி, அதில் மிளிர்ந்த ஜனநாயகப் பண்புகள் பற்றி, அர்த்த சாஸ்திரம் வல்யுறுத்துகிற வாழ்வியல் முறைகள் பற்றி அவர் மிகவும் உன்னதமான மதிப்பீடுகளைச் செய்திருக்கிறார்". 

மேற்சொன்ன இரு கருத்துகளுக்கும் ஜெயகாந்தன் அநேகமாக ஆதாரமாகக் கொண்டது 'இந்தியாவைக் கண்டடைதல்' நூலாக இருக்கும். ஏன் 'பல நூல்கள்' என்று ஜெயகாந்தன் குறிப்பிடுகிறார் என்று தெரியவில்லை.

நேருவின் "இதயம் மிகவும் விசாலமானது" என்று சொல்லி, "இவரது எண்ணங்களால், எழுத்துகளால் அசோகன் காலத்து இந்தியாவைப் போல் இந்தத் தேசம் இவர் (நேரு) காலத்தில் புத்தியிர் பெற்றது" என்று கட்டுரையைக் கொஞ்சம் அதீதமான விதந்தோதலுடன் முடிக்கிறார் ஜெயகாந்தன்.

கவனிக்க வேண்டியது ஜெயகாந்தன் நேருவிடம் வியந்த குணாதிசியங்கள். இவரா இன்று இந்துத்துவத்தை ஏற்பார். ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றிய கட்டுரை தான் இத்தொகுப்பிலேயே மிக இண்டது. 30 பக்கங்கள். கிழித்துத் தொங்க விட்டிருக்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ்:

ஜெயகாந்தனின் பிள்ளைப் பருவத்தில் அவர் சுற்று வட்டாரத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் "காளமேகம் போல் தமிழ் இளைஞர்களைக் கவர்ந்து கொள்ள முயன்றது". அவர் பார்த்த ஆர்.எஸ்.ஏஸ்-இல் "முஸ்லிம் சிறுவர்களோ, தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்த சிறூவர்களோ, கிறிஸ்தவர்களோ ஒருவர் கூட இருக்கவில்லை".

இரண்டாம் உலக யுத்தம் முடிந்திருந்த காலத்தில், அப்போது ஜெயகாந்தனுக்கு 10-11 வயது, டாங்கிகளும், போர் விமானங்களும் அறிமுகமாகியிருந்த சூழலில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் உடற்பயிற்சி முறைகளைப் பகடிச் செய்கிறார் ஜெயகாந்தன். "பாவம் இந்தப் பிராமணப் பிள்ளைகள் இந்தக் காலத்தில் வாளும் கேடயமும் தூக்கிக் கொண்டு, பண்டைக் காலக் காட்டுமிராண்டிகள் போல் ஆடுகிறார்களே" என்று நகைக்கிறார். அவர்களின் அரசியல் குறித்து அடுத்துக் காட்டமாகச் சொல்கிறார்.

" 'நான் ஒரு ஹிந்து' என்று ஒரு வகை, அருவறுக்கத்தக்க ஆவேசத்துடன் இவர்கள் கூறிக் கொண்டார்கள். அமைதியும் சாந்தமும் அகிம்சையும் வடிவமாகக் கொண்டு நம்மிடையே வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிற மஹாத்மா காந்திஜியின் மூலம் இந்த 'ஹிந்து' என்ற வார்த்தைக்கு உயரிய பொருள் கொண்டு - நானும் ஒரு ஹிந்துவே என்று உணர்ந்தவன் நான். ஆயினும் இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர்கள் 'நான் ஹிந்து...ஹிந்து' என்று நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு நின்ற போது - 'நான் ஹிந்து இல்லை...ஹிந்து இல்லை' என்று கத்திக்கொண்டு ஓட வேண்டும் போல் எனக்குத் தோன்றியது"

ஹிட்லர் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின் "அதே ஸ்வஸ்திகா சின்னத்துடன் ஒரு காவி முக்கோணக் கொடியை ஏற்றி நெஞ்சில் கை வைத்துச் சல்யூட்" அடித்த ஆர்.எஸ்.எஸ் நண்பர்களைப் பார்த்து "அறிவீனம்' என்று மட்டுமே எண்ணியதாகவும் "அது ஒரு புதிய ஆபத்தின் அறைகூவல்" என்று அப்போது பலருக்கும் புரியவில்லை என்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றி மேலும் அறிந்தப் போது அவர்கள் "முற்றமுழுக்கப் பாசிசத்தையே ஹிந்து வர்ணம் பூசித் தரித்துக் கொண்டவர்கள்" என்று கண்டு கொண்டார் ஜெயகாந்தன். காந்தி கனவுக் கண்ட சமத்துவத்துக்கும் சகோதரத்துவத்துக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ் இயக்கத்தினரின் கனவான "ஹிந்து ராஷ்டிரத்தில் இடம்" கிடையாது என்று தெளிவாக உணர்கிறார் ஜெயகாந்தன். அகண்ட ஹிந்துஸ்தானத்துக்குத் தாங்களே அதிபர்கள் என்று 'ஜெர்மன் நாஜிகள் போன்றே நம்பினார்கள்" என்கிறார். சவர்க்கரை ஹிட்லரோடு ஒப்பிட்டே பேசுகிறார் ஜெயகாந்தன்.

பாகிஸ்தானைப் போன்றே இந்தியாவிலும் ஹிந்து மதத்தின் பேரால், இங்கே வாளேந்தி மற்ற மதத்தினரைப் பூண்டோடு அழிக்கவும் சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவவும் இவர்கள் அன்றே போர் சன்னத்தர்களாயினர்" என்று பின்னோக்கிப் பார்த்துச் சொல்கிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் தடை நீக்கம் பெற்று பல கட்சிகளையும் ஊடுறுவி நிற்கிறது என்றும் காந்தியின் கொலைப் பழியிலிருந்து தங்களை விடுவிக்கும் பொருட்டுக் கோட்ஸே ஆர்.எஸ்.எஸ் காரன் இல்லையென்றும் (கோட்ஸெ உண்மையில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ விட்டு வெளியேறியப் பிறகு தான் கொலைச் செய்தான்) "ஆயிரம் பொய்களைப் பேசி அழகாக முடிச்சவிழ்க்கப் பார்க்கிறார்கள்" என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ தமிழர்கள் எதிர்க்க வேண்டும் என்கிறார் ஜெயகாந்தன். "இவர்களை எதிர்த்தும், இவர்கள் மத நெடி வீசுகிற கருத்துக்களைக் காறித்துப்பியும், வெறும் இந்து வீரம் பேசி மதத்துவேஷம் வளர்க்கின்ற மாய் மாலத்தையும், ஆரியப் பெருமையையும் தமிழர்கள் ஆப்பாரைந்து தகர்திருக்கிறார்கள். இனியும் தகர்ப்பார்கள்".

ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் மத வெறிக்கு எதிராகத் திராவிட இயக்கத்தின் நாத்திகம் வேருன்றியதைச் சுட்டிக் காட்டி ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஐ எதிர்க்க முக்கியமான உத்தியை ஜெயகாந்தன் சொல்லியிருக்கிறார்.

"நமது தொழிலாளி வீட்டுப் பிள்ளைகளும் விவேகாநந்தர், காந்திஜி, பாரதி, ராமலிங்க அடிகளார் போன்றோரின் சமரச சத்திய ஞானப் போதனைகளைப் பயிற்றுவிக்கிற இளைஞர் இயக்கங்களை ஊர்கள் தோறும் தோற்றுவிக்க வேண்டும்". இதைச் செய்யத் தமிழர்கள் தவறியதால் தான் இன்று நம்மிடையே பா.ஜ.க காலூன்றியதோடு இந்துத்துவர்களின் மாய்மாலப் பிரச்சாரங்களை எதிர் கொள்ள ஒரு அறிவியக்கம் தமிழர்களிடையே இல்லாமல் போனது.

"தமிழகமே உஷார்! இவர்களைச் சந்திக்கத் தயார் நிலையில் நில்!" என்கிறான் 'ஆல் அமர்ந்த ஆசிரியன்'

'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?'

அநேகமாக 1996-2001 காலக் கட்டத்துக்குள் பா.ஜ.க பங்குப் பெற்ற ஏதேனும் ஒரு தேர்தலின் போது எழுதப் பட்டதாக இருக்கும் 'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?' என்ற தலைப்பிட்டக் கட்டுரை.

மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன், "ஆர்.எஸ்.எஸ். சித்தாந்தத்தின் அரசியல் இயக்கமே பாரதிய ஜனதாவும் அதன் அணியைச் சேர்ந்த கட்சிகளுமாகும்". இந்த அணி ஒரு பக்கம்.

இன்னொரு பக்கம் "பல விஷயங்களில் மாறுபாடு கொண்ட கட்சிக் கொள்கைகள் உடையனவாயினும் காந்தியின் சித்தாந்தமான மத ஒற்றுமையை ஏற்றுக் கொண்டு அதற்காகப் பாடுபடும் கட்சிகள்". "இதில் எதைப் பெரும்பான்மை இந்திய வாக்காளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறார்கள்?"

"பாஸிசத்தை எதிர்த்து, உலக அறிஞர்களையும் எழுத்தாளர்களையும், ஒவ்வொரு பிரஜையையும் ஒன்று திரட்ட ஒரு காலத்தில் 'நீங்கள் எந்தப் பக்கம்?' என்று ஒரு கேள்வியை" மாக்ஸிம் கார்க்கி முன் வைத்தார். அதே கேள்வியை இந்திய வாக்காளன் முன் வைக்கிறார் ஜெயகாந்தன். இவரா சோ இராமசாமியோடு வைக்கத் தகுந்தவர்? இவரா இந்துத்துவர்? இவரா மோடிக்கு ஆதரவளிப்பார்?

'விசாலப் பார்வைக் கொள், தமிழா!'

அநேகமாக 1996-2001 திமுக ஆட்சியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரை, 'விசாலப் பார்வைக் கொள், தமிழா!'. அகிலனுக்குப் பிறகு தமிழ் எழுத்தாளர்கள் யாருக்கும் ஞானபீடம் கொடுக்கப்பட்டதில்லை என்று வருத்தம் நிலவுவதைச் சிறு எள்ளலோடு குறிப்பிட்டு அதைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் தமிழர்கள் இந்திய மொழிகளை, சமஸ்கிருதம், உட்படத் தமிழ் நாட்டில் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்து, "இந்தியாவைப் பற்றியும் இந்திய மொழிகள் குறித்தும் நமது பார்வை விசாலமுறுதல் வேண்டும்" என்கிறார். "விசாலப் பார்வையால் இந்தியாவையே நாம் விழுங்குதல் வேண்டும்" என்று பாரதிதாசனை எதிரொலிப்பவரா இந்துத்துவத்துக்குக் குடைப் பிடிப்பார்? அறிவிலிகளே உங்கள் மனச் சுருக்கத்தையும் மன விகாரத்தையும் கொண்டு ஒரு சமூகத்தின் ஆசிரியனை அளக்க முற்படுகிறீர்கள்.

ரவி சுப்ரமணியனின் நாலாந்தர ஆவணப் படத்தில் ஆங்காங்கே வரும் நல்ல தருணங்களில் இரண்டு முக்கியமானவை. என் பார்வையில்.

கர்நாடக மாநிலத்தில் திருவள்ளுவர் சிலை வைக்கக் கிளம்பிய எதிர்ப்பும் அது சார்ந்து தமிழகத்தில் கர்நாடக மாநிலம் மீதும் இங்கு வாழும் கண்ணடர்கல் மீதும் எழுந்த அதிருப்தி தமிழர்களுக்கு அழகு சேர்ப்பதல்ல என்று சொல்லி தமிழர்கள் கர்நாடகாவுக்குப் பெருந்தன்மைக் கற்பிக்கும் பொருட்டுத் தமிழ் நாட்டில் கர்நாடக கவி ஒருவருக்குச் சிலை எழுப்ப வேண்டும் என்று சொல்லும் இடம் முக்கியம். இவரா இந்து மதம் மற்ற மதங்கள் தன்னோடு நல்லிணக்கமாக இருந்தால் மட்டுமே சகோதரத்துவத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்?

யாரோ ஒரு வடக்கத்திய சங்கராச்சார்யார் ராமன் பற்றிச் சொன்ன கருத்தைப் பற்றிக் கேட்கும் போது வெகுண்டெழுகிறார், "யாரோ சங்கராச்சாரி ஏதோ சொன்னானாம் அதற்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டுமா? வெறுப்பைத் தேடிக் கொண்டு அலைகிறீர்கள்". இவரா இந்துத்துவர்?

கருத்துகளும் பார்வைகளும்:

ஜெயகாந்தனின் நாவல்களில் பல சுவாரசியமானதும் விவாதப் பொருளாவதும் அவரது முன்னுரைகளே. இத்தொகுப்பிலும் அவ்வாறே. இரண்டு மேற்கோள்கள் கீழே:

"எனது கருத்துக்களை கேட்கிறவர்களும், படிக்கிறவர்களும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எதிர்ப்பார்ப்பதுமில்லை. அதற்கு எதிரான மாறுதலான கருத்துகள் ஏற்கனவே நிலவி வருவதை நன்கு தேர்ந்தப் பிறகே நான் அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறேன். அதன் மீது விவாதமும் ஆதரவும் மறுப்பும் ஏற்படுவது அவற்றின் இயல்பேயாகும் என்பதால் எனது கருத்துகளை மறுப்பவர்கள் மீதும், மாறுபாடு கொள்பவர்கள் மீதும் எனக்கு மாச்சர்யங்கள் ஏற்படுவதில்லை"

"இது எனது பார்வை. இது ஒன்று தான் பார்வை; இதுவே சரியான பார்வை என்பதோ, வேறு பார்வைகளை நான் மறுக்கிறேன் என்றோ இதற்குப் பொருள் அல்ல. எனது பார்வைக்கு என்று நான் எடுத்துக் கொள்ளுகிற விஷயங்களும் மனிதர்களும் எனது பார்வைக்குள் மட்டும் அடங்கி விடுகிறவை அல்ல. அவை மேலும் மேலும் அறியத் தகுந்தன. அவற்றின் வரம்பும் எல்லைகளும் விரிக்க விரிக்கப் பெருகும் இயல்புடையன."

ஜெயகாந்தன் என்கிற மானுடத்தை நேசித்த கலைஞனை மூடர்கள் மட்டுமே ஒரு வெறுப்பியக்கத்தோடு சம்பந்தப் படுத்த முடியும். அதைச் செய்த ஒருவர் மென்மையான எதிர் வினகைகளைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளவோ மெலும் விவாதிக்கவோ இயலாதவர். அவருக்கு ஜெயகாந்தனைப் புரியாமல் போனது விந்தையல்ல. ஒருவரை புரிந்துக் கொள்ளவும் ஏற்கவும் அவர் வாழ்வும் கருத்தியலும் நம் உள்ளத்தோடு ஓரளவுக்காவது சேர்ந்திசைக்க வேண்டும் (Resonate).

இப்புத்தகத்தைப் படிக்கும் போதும் சமீபத்தில் ஜெயகாந்தன் பற்றி இன்னொருவருடன் வாதிடும் போதும் என் மனத்தில் தோன்றிய வாசகம் ஜெயமோகன் ஜெயகாந்தனை 'ஆல் ஆமர்ந்த ஆசிரியன்' என்று தன் அஞ்சலி உரையில் குறிப்பிட்டது. கிறிஸ்தவம், இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதம், மத மாற்றம், இந்து மதத்தில் தான் கொள்ளும் பெருமிதம் ஆகியன பற்றி மிக மிகக் காத்திரமாக இன்றும் எழுதுகிறவர் ஜெயமோகன். அவற்றில் பல கருத்துகளோடு நான் முரண்படுகிறவன் ஆனால் ஜெயமோகனும் ஜெயகாந்தனும் இணையும் புள்ளி, ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றிய விமர்சனத்தில் அல்ல, இந்து மதம் இந்துத்துவம் அல்ல என்பதிலும் இந்து மதத்தை இழிவு செய்வது இந்துத்துவம் என்பதிலும் தான்.

ஜெயகாந்தன் 'ஆல் ஆமர்ந்த ஆசிரியன்' ஆனால் அவரின் விழுதுகள் அவரைப் புரிந்து கொண்ட வாசகர்களேயன்றி அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் படித்துத் தங்கள் சவுகரியத்துக்கு அவரை வளைப்பவர்களோ பிதுரார்ஜித உரிமைக் கொண்டாடுபவர்களோ அல்ல.

பின் குறிப்பு: 

ஜெயகாந்தன் படங்களுக்காக இணையத்தைத் தேடிய போது கிடைத்தது தான் அந்தக் கறுப்பு-வெள்ளை 'RSS' என்று எழுதி மண்டை ஓட்டோடு இருக்கும் படம். அது வெளியானது 'கல்பனா'. அப்படத்தில் 'ஜெயகாந்தனின் கல்பனா' என்பது தெரிகிறது. ஜெயகாந்தனின் படத்தின் கீழே மங்கலாகத் தெரியும் பெயர் 'ரா. கிருஷ்ணையா'. கிருஷ்ணையா ஜெயகாந்தனின் உற்ற நண்பரும் கல்பணாவின் பதிப்பாசிரியரும் ஆவார். அவர் ஒரு வகையில் எனக்கு உறவினரும் கூட. அவர் மகன் மணந்தது எங்கள் வீட்டுப் பெண்ணை. ஜெயகாந்தனின் 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' படமாக்கலில் உதவி புரிந்தார் கிருஷ்ணையா என்று கேள்வி. ஜெயகாந்தனின் 'ஓர் இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்" புத்தகத்தில் தோழர் கிருஷ்ணையா என்றே ஒரு அத்தியாயமுண்டு. கிருஷ்ணையா சோவியத் ரஷ்யாவில் கலாசார நிறுவனம் ஒன்றில் ரஷ்யாவிலும் பணியாற்றி இருக்கிறார். அகிலனின் 'நான் கண்ட ரஷ்யா'வில் கிருஷ்ணையா பற்றிக் குறிப்புண்டு.

References:

1. 'எனது பார்வையில்' - ஜெயகாந்தன். கவிதா பதிப்பக வெளியீடு
2. https://en.wikipedia.org/wiki/Sare_Jahan_se_Accha
3. https://ta.wikipedia.org/wiki/இந்தியாவில்_சிறுபான்மையினர்_உரிமை
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Jayakanthan#Awards_and_honours

காந்தியை, பாரதியை, நேருவை ஏற்பதும் ஈ.வெ.ராமசாமியை நிராகரிப்பதும்

முதுகுளத்தூரில் கலவரச் சூழல் நிலவிய போது ஈ.வெ.ரா சொன்னார், “முதுகுளத்தூரில் நடக்கும் ஜாதிச் சண்டையை நிறுத்த நான் என் கருப்புச் சட்டைப் படையை அனுப்ப மாட்டேன். அங்கே போய்ச் சும்மா சாகவா? அல்லது தமிழனைத் தமிழன் சாகடிக்கவா? ஜாதிகள் ஒழிந்தாளொழிய சண்டைகள் தீராது”. இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்களை அடக்கத் தன் உயிரை பணையம் வைத்த மகாத்மா என் மனக்கண்ணில் ஒரு நிமிடம் வந்து மறைந்தார். மேலும் யோசிக்கையில் என் ஆதர்சங்களான காந்தி, பாரதி, நேரு ஆகிய மூவரிடத்திலும் நான் கண்டு வியக்கும் குணாதிசியங்களோடு ஈ.வெ.ராவின் அரசியலை ஒப்பு நோக்கினால் எனக்கு ஏன் ஈ.வெ.ரா மீது பற்றுதல் மட்டுமல்ல மரியாதையும் வரவில்லை என்பது புலனானது. 

கலவர பூமியில் காந்தி: 

நவகாளியும் பீகாரும் மதக் கலவரங்களால் ரத்த பூமியானது. நவகாளியில் இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர், அதற்குப் பதிலடியாகப் பீகாரில் முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டனர். நேரு பீகாரில் முகாமிட்டார். காந்தி நவகாளி நோக்கிச் சென்றார். நவகாளி சென்ற காந்தி டிசம்பர் 5-ஆம் தேதி ஓர் அறிக்கையில் "நான் எந்த முடிவுக்கும் தயாராக இருக்கிறேண். 'செய்' அல்லது 'செத்து மடி' என்பது பரிசோதிக்கப்பட வேண்டிய இடம் இங்கே. 'செய்' என்பது இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் இணக்கமாகவும் அமைதியாகவும் வாழக் கற்பது. இது நடக்காவிட்டால் அந்த முயற்சியில் நான் செத்தும் போகலாம்". 

லூயி பிஷர் எழுதுகிறார், "காந்தி நவகாளி யாத்திரையின் போது 49 கிராமங்களில் தங்கினார். காலை 4-மணிக்கு எழுந்து 3 அல்லது 4 மைல் தூரம் வெறுங்காலில் கிராமங்களில் நடப்பார், ஆங்காங்கே ஒன்றிரண்டு நாட்கள் தங்குவார், கிராமத்தாரோடு பேசுவார், விடாது ஜெபிப்பார் பிறகு அடுத்தக் கிராமத்துக்குச் செல்வார். ஒவ்வோர் இடத்திலும் ஏழைக் குடிசை ஒன்றின் முன் நின்று, பொதுவாக முஸ்லிம்களின் குடிசை, தங்குவதற்கு அனுமதி கேட்பார். ஆனுமதி கிடைக்காவிட்டால் அடுத்தக் குடிசைக்குச் செல்வார். நவம்பர் 7 1946 முதல் மார்ச்சு 2 1947 வரை இது தான் அவரது வழக்கம். அவருக்கு வயது 77". இவருக்கு நான் கொடுக்கும் மரியாதையில் பத்தில் ஒரு பங்கை கூட ஈ.வெ.ராவுக்கு என்னால் கொடுக்க முடியாது. 

மவுண்ட்பாட்டன் மமதையோடும் முன் யோசனை ஏதுமின்றியும் தெரிவித்து விட்ட சுதந்திர தேதியை நோக்கி இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் வரலாறு காணாத மனித இடப் பெயர்வுக்கிடையே, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் வடக்கிலும் கலவரங்கள் வெடிக்க, விடுதலை நாளை நோக்கி நகர்ந்தன. எல்லோர் மனதிலும் பெரும் அச்சம் விளைவித்தது ஒரேயொரு கேள்வி மேற்கு வங்கத்தில் கலவரம் எவ்வளவு மோசமாக இருக்கும் என்பது தான். ஆகஸ்டு 16 1946-இல் ஜின்னாவின் 'நேரடிச் செயல் தினம்' அறைகூவலின் விளைவாக நடந்த கலவரத்தில் பெருமளவு இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இப்போது முஸ்லிம்களின் முறையாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் அஞ்சினர். கலவரத்தை அடக்கப் போதுமான அளவு ராணுவம் இல்லை. ஆகஸ்டு 9 1947 காந்தி கல்கத்தா வந்தடைந்து ஒரு முஸ்லிம் வீட்டில் சுராவர்தியோடு தங்கினார். 

ஆகஸ்டு 31-ஆம் தேதி அவர் தங்கிய வீட்டை ஒரு கலவர கும்பல் முற்றுகை இட்டது. காந்தியை தாக்க வந்த ஒரு ரவுடியை காந்தியே நேரடியாக எதிர்கொண்டு வணக்கம் சொல்ல அந்தச் சமயம் வீசப்பட்ட செங்கல் காந்தியருகே நின்றிருந்த இன்னொருவரைத் தாக்கியது. அடுத்த நாள் காந்தி சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் அறிவித்தார். அவருக்கு வயது 78. செப்டம்பர் 4-ஆம் தேதி காந்தி உண்ணாவிரதத்தை முடித்த போது கல்கத்தா பெருமளவு அமைதிக்குத் திரும்பியது. கலவர கும்பல்கள் காந்தியின் காலடியில் தங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்புவித்து அமைதி அறிக்கையில் கையெழுத்திட்டனர். இன்று அங்கிருக்கும் அருங்காட்சியகத்தில் அந்த ஆயுதங்களில் சில பார்வைக்கு வைக்கப்படுள்ளன. 

Weapons Surrendered to Gandhi at Hydari Manzil

காந்தி அசகாயச் சூரர் அல்லர். அவர் ஒன்றும் ஒற்றை ஆள் ராணுவமும் கிடையாது. நவகாளி யாத்திரை வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அதற்காகச் சோராமல் தான் கல்கத்தா சென்றார். 'சத்தியாகிரஹிக்குத் தோல்வி கிடையாது' என்பார் காந்தி. அவர் கர்ம வீரர். மீண்டும், மீண்டும் மக்களின் மீதும் மனிதனின் இதயத்தில் ஒளிந்திருக்கும் நல்லியல்பை தன்னால் தீண்டி விட முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அப்படி முடியாவிட்டால் அந்த முயற்சியில் தன் உயிர் போவதே ஒரு சத்தியாகிரஹி செய்யக் கூடியது என்று நம்பியதோடல்லாமல் அப்படியே நடந்தார். இவர் எங்கே, கலவரம் வெடிக்கும் நிலையில் இருக்கும் ஒரு கொந்தளிப்பான சூழலில் 'நான் போக மாட்டேன்' என்று வெட்டி அறிக்கை விட்ட வைக்கம் வீரர் எங்கே? 

காந்தி ஜெயந்தி வரும் போதெல்லாம் இந்தப் பெரியாரிஸ்டுகளின் தொல்லைத் தாங்க முடியாது. ஈ.வெ.ரா என்றோ எழுதினாராம் காந்தியின் உயிருக்கு உயர் ஜாதியினரால் தான் கேடு வருமென்று. முக்காலமும் உணர்ந்த 20-ஆம் நூற்றாண்டி நாஸ்டிராடாமஸ் ஈ.வெ.ரா. இன்னும் கொஞ்சம் தேடினால் 2016 அமெரிக்கத் தேர்தலில் ஹிலாரியை மத அடிப்படைவாதிகளும் அமெரிக்க மனுவாதிகளும் தோற்கடிப்பார்கள் என்றும் கூட ஈ.வெ.ரா எழுதி வைத்திருப்பதைக் கண்டடையலாம். யார் கண்டது. 

காந்தியின் உயிருக்கான அச்சுறுத்தல்கள் வெகு காலமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஜோசெப் லெலிவெல்ட் காந்திக்கு எதிராக மக்கள் திரும்பிய தருணத்தைத் துல்லியமாகக் கூறுகிறார். பூனா ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு காந்திதீண்டாமைக்கெதிராக ஒரு மாபெரும் நடை பயணம் மேற்கொண்டார். அந்தப் பயணத்தில் காந்தி அரசியல் பற்றிப் பேசுகிறாரா எனகண்காணிக்க ஆங்கிலேய அரசு உளவுப் போலீஸாரை நியமனம் செய்தது. அவர்களின் குறிப்புகள் கூறுகின்றன காந்தி செல்லுமிடமெல்லாம்தங்களை ‘சனாதன இந்துக்கள்’ எனக் கூறிக்கொண்டவர்கள் காந்தியை நோக்கி “செத்துப் போ” என்று கூவுவதும், அவர் சென்ற ரயிலைக்கவிழ்க்கப் பார்த்ததும், அவர் மேல் காறி உமிழ்ந்ததும், கொலை முயற்சிக் கூடச் செய்ய முயன்றதும் எனப் பல செயல்களில், இஸ்லாமியரோ மற்றவரோ செய்யத் துனியாத செயல்களில், ஈடுபட்டனர். 

காந்தியை போன்ற ஒரு வாழ்க்கை நோயினாலோ வெறும் இயற்கை மூப்பினாலோ முடிவது வரலாற்று நியாயமே அல்ல. மானுடத்துக்காக வாழ்ந்த உயிர் மானுட சேவைக்கு அர்ப்பணிப்பாகத் தன் கடைசிக் குருதியையும் சிந்தி தான் முடிய வேண்டும். அது தான் அழகு. தன் பேத்தி மனுவிடம் காந்தி சொன்னார் "நான் நோயுற்று இறந்தால் நீ கூரை மீதேறி நான் பொய்யான மகாத்மா என்று கூவிச் சொல்ல வேண்டும். அப்போது தான் என் ஆன்மா சாந்தியடையும். மாறாக ஒரு வெடியினாலோ யாரோ ஒருவனின் துப்பாக்கிக் குண்டை என் வெற்று மார்பில் ஏற்று ராமனின் பெயரைச் சொல்லி இறந்தால் தான் நான் மகாத்மா". இவர் எங்கே தனக்குத் தானே சிலைகளை நிறூவி தானே அதைத் திறந்து வைத்து களிக் கொண்ட ஈ.வெ.ரா எங்கே? 

உயர் ஜாதியினர் மலம் அள்ளுவார்களா என்று இன்று பெரியாரிஸ்டுகள் போஸ்டர் ஒட்டி புரட்சி செய்கிறார்கள். காந்தியும், காந்தியின் ஆஸ்ரமத்தாரும் மலம் அள்ளுவதை வாடிக்கையாகவே கொண்டிருந்தனர். யார் மலம் அள்ளுவது என்பதைத் தாண்டி இந்தியர்களின் பெரும்பாலோர் கழிப்பறை வசதிகளின்றிப் பொது வெளியில் மலம் கழித்துச் சுகாதாரமின்மையால் நோய்களால் பாதிக்கப்படுவதைத் தடுக்க ஒவ்வொரு கிராமத்துக்குப் போகும் போதும் எளிய முறையில் கழிப்பறை அமைப்பதெப்படி என்று பாடமெடுப்பார் காந்தி. 

காந்தியின் அரசியல் வளர்ச்சிக் குறித்து எழுதிய நூலில் ஜூடித் பிரவுன் சம்பாரன், கேதா, அகமதாபாத் போராட்டங்கள் பற்றியும் அவை ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு போராட்ட முறையைக் கையாண்ட விதம், சாமனியர்களோடு காந்தி உறவாடியது, உள்ளூர் பிரச்சினைகளை முதலில் கண்டறிந்து அதற்கேற்ப தன் வியூகத்தையும் தீர்வுகளையும் வகுத்துக் கொள்ளும் திறன், வெறும் கூலிப் போராட்டங்களாக அவை முடிந்து விடாமல் அங்கிருக்கும் வாழ்வியல் முறைகளைத் தொகுப்பாக ஆராய்ந்து மேம்படுத்த முயன்றது என்று பல கோணங்களில் பிரவுன் காந்தி தலைவராக முகிழ்ந்ததைச் சொல்லியிருப்பார். நம் கல்வி முறையில் காந்தி சம்பாரனுக்குச் சென்றார் விவசாயிகளுக்கு ஏதோ நல்லது நடந்தது என்று படித்து மனனம் செய்து ஒப்புவித்து நமக்கும் வரலாறு தெரியும் என்று சொல்லிக் கொள்கிறோம். 

முதுகுளத்தூர் கலவரத்திடையே ஈ.வெ.ரா 'விடுதலை' பத்திரிக்கையில் எழுதுகிறார், "சாதி ஒழிபடவேண்டுமா வேண்டாமா? என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். தூக்குக் கயிற்றுக்கு உங்களைத் தயாராக்கிக் கொள்ளுங்கள். இளைஞர்களாயிருப்பவர்கள் இரத்தத்தில் கையெழுத்துப் போட்டு அனுப்புங்கள், காந்தி சிலையை உடைக்கிறேன், பார்ப்பானை ஒழிக்கிறேன் என்று". (முதுகுளத்தூரில் கலவரம் தலித்துகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் தான் என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்). 

உண்மையில் என்னால் ஈ.வெ.ராவை எந்த விதத்திலும் மரியாதையோடு நோக்க முடியவேயில்லை. 

பாரதி: 

(முன்பொரு முறை சீனி விசுவநாதனின் 'கால வரிசையில் பாரதி படைப்புகள்' தொகுதிப் பற்றி எழுதியதில் இருந்து சில குறிப்புகள்)

கல்வியைப் பற்றி நிறைய எழுதிய பாரதி மீண்டும் மீண்டும் மேற்கத்திய விஞ்ஞான முன்னேற்றங்களை இந்தியர்கள் கற்கவேண்டுமென்று விரும்புகிறான். ஜகதீஷ் சந்திர போஸின் உரைகளைக் கவனமாகப் பின் தொடர்ந்து அவ்வப்போது அதைத் தமிழ்வாசகர்கள் படிக்கும் பொருட்டு மொழிப்பெயர்த்துத் தருகிறான் பாரதி. 

1916-இல் ‘லோக குரு’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் போஸின் ஆராய்ச்சி பற்றித் துல்லியமாக ஒரு பத்தியில் எழுதிவிட்டுஅவரிடமுள்ள கருவிகளின் மேன்மைக் குறித்தும் எழுதிப் பிறகு “இப்போது “ஸயின்ஸ்’ பயிற்சியில் இவ்வளவு தீவிரமாக மேன்மைபெற்று வருகிறோம்; காலக் கிரமத்தில் தலைமை பெறுவோம்” என்கிறார். (Vol 9 page 500). 1917-இல் ‘உயிரின் ஒலி’ என்ற கட்டுரைபோஸ் தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக்கூடத்தைத் திறந்து வைத்து தன் கண்டுபிடிப்பு பற்றி ஆற்றிய உரையைச் சரளமாகவும் விஞ்ஞானக்கருத்து சிதையாமலும் அப்படியே தருகிறார் பாரதி. (Vol 10 page 446). அந்தச் சுருக்கமான கட்டுரையால் திருப்தியுறாத பாரதி பின்னர்போஸின் முழு உரையையும் மொழிப் பெயர்த்து 1918-இல் ‘ஜீவ வாக்கு’ என்னும் 20 பக்க வெளியீடு ஒன்றை பிரசுரிக்கிறான். இவைவெறுமனே மொழிப் பெயர்ப்புகளல்ல. தெளிந்த நீரோடைப் போன்ற நடையில் சராசரி தமிழ் வாசகன் உயரிய விஞ்ஞான ஆய்வுமுடிவுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் எழுதியது முக்கியம். பாரதியின் சமகாலத்தவர் எவர் இதனைச் செய்தார்கள் என்று சீர் தூக்கிப்பார்ப்பது அவசியம். தென் கோடியில் வறுமையில் உழலும் வேற்று மொழி பத்திரிக்கையாளன் போஸின் இந்த உரைகளைத் தன்சமூகம் வாசிக்க வேண்டி செய்கிறன். கவனிக்கவும் ஐன்ஸ்டீனோடு நேரில் உரையாடக் கூடிய வசதியும் வாய்ப்பும் பெற்ற தாகூர் கூடச்செய்யாதது இது. 

“அன்ன யாவினும் புண்ணியம் கோடி ஆங்கோர் ஏழைக் கெழுத்தறி வித்தல்” என்றவன் “இத்தகைய கல்வி கற்பிப்பதில் பிள்ளைகளிடம்அரையணாக்கூடச் சம்பளம் வசூலிக்கக் கூடாது” என்று எழுதியதில் வியப்பில்லை. 
 

தாகூர் தன் செல்வத்தைக் கொண்டு உலகெலாம் சுற்றிப் பொருள் சேர்த்தும் விஸ்வபாரதி பல்கலையை நிறுவினார். ஆயினும் அவரைவிட மிகத் தீர்க்கமாகக் கல்வியைப் பற்றி நடைமுறை படுத்த கூடிய முக்கியமான யோசனைகளைப் பாரதி முன்மொழிகிறான். ‘தேசியக்கல்வி’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களாக மெட்ரிகுலேஷன் படித்தவர்கள் போதும் என்றும், கற்பிக்கவேண்டிய பாடங்களாகச் சரித்திரம், பூகோளம், தத்துவம், வரி விதிப்பு, பிராந்திய வரலாறு என்று பட்டியலிட்டுப் பின் ‘ஐரோப்பியஸயன்ஸின் ஆரம்ப உண்மைகளைத் தக்க கருவிகள் மூலமாகவும்” என்று சேர்க்கிறான். மேலும் “பௌதிக சாஸ்த்திரங்கள் கற்றுக்கொடுப்பதில் மிகவும் தெளிவான எளிய தமிழ் நடையில் பிள்ளைக்கு மிகவும் ஸுலபமாக விளங்குபடி சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.” என்கிறான். பாடங்கள், குறிப்பாக அறிவியல் சொற்கள் எப்படித் தமிழ்ப்படுத்துவது என்றும் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளான். கற்றுக்கொடுத்தலையும் மாணவனின் சௌகரியம் ஆகியவற்றை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஆங்கில மூலச் சொற்கள்எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று நடைமுறைவாதமாகச் சொல்கிறான். “யாத்திரை” (excursion) படிப்பில் ஓர் அங்கமாகவேண்டுமென்கிறான். இந்துக்கள் அல்லாத மாணாக்கர்களின் மதப்போதனை அவரவர்களின் மத நம்பிக்கையை ஒத்ததாகவும்“அன்னிய மதத் தூஷனை” இல்லாததாகவும் இருக்க வேண்டும். சாந்தினிகேதனில் விஞ்ஞானத்திற்கு இடமில்லை. தாகூரின் கல்விபற்றிய கொள்கைகள் மிகவும் பின்தங்கியவை, மேற்கை நிராகரிக்கும் மும்முரமே அதில் இருந்தது. தாகூர் தேசிய கல்வி பற்றி எழுதிய கவிதையைப் பாரதி மொழிப் பெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளான். அக்கவிதையில் விசேஷமாக ஏதுமில்லை. சாரமில்லாத கனவு. 

'ஆகா வென்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி ' என்று ரஷ்யப் புரட்சியைப் பாராட்டிய பாரதி லெனின் மற்றும் கம்யூனிஸம் குறித்தும் மேலும் விரிவாக ‘செல்வம்’ என்ற தலைப்பிட்ட ஏப்ரல் 23 1920-இல் வெளியான கட்டுரையில் பேசுகிறான் (http://geotamil.com/index.php?option=com_content&view=article&id=426:2011-10-14-02-34-09&catid=28:2011-03-07-22-20-27 ) 

“எந்தக் காரணத்தைக் குறித்தும் மனிதருக்குள்ளே சண்டைகளும் கொலைகளும் நடக்கக் கூடாதென்பது என்னுடைய கருத்து. அப்படியிருக்க ஸமத்வம், ஸகோதரத்துவம் என்ற தெய்வீக தர்மங்களைக் கொண்டோர் அவற்றைக் குத்துவெட்டு பீரங்கி துப்பாக்கிகளினால் பரவச் செய்யும்படி முயற்சி செய்தல் மிகவும் பொருந்தாத செய்கையென்று நான் நினைக்கின்றேன்..” 
“..'கொலையாளிகளை அழிக்கக் கொலையைத் தானே கைக்கொள்ளும்படி நேருகின்றது. நியாயம் செய்வோரை அநியாயத்தாலேதான் அடக்கும்படி நேருகிறது' என்று ஸ்ரீமான் லெனின் சொல்லுகிறார். இது முற்றிலும் தவறான கொள்கை. கொலை கொலையை வளர்க்குமே ஒழிய அதை நீக்க வல்லதாகாது. அநியாயம் அநியாயத்தை விருத்தி பண்ணுமேயொழிய குறைக்காது. பாபத்தைப் புண்ணியத்தாலே தான் வெல்ல வேண்டும். பாபத்தைப் பாபத்தால் வெல்லுவோம் என்பது அறியாதவர் கொள்கை..."

“பார்ப்ப னக்குலங் கெட்டழி வெய்திய பாழ டைந்த கலியுக மாதலால்” என்றும் “போலீசுக்கார பார்ப்பானுக்கு உண்டதிலே பீசு” எழுதியவன் ஒரு பகடியில் பிராமணர்கள் உஞ்சவிருத்தி தான் செய்யத் தெரியுமே தவிர வேறு கைத்தொழில் தெரியாதவர்கள் என்று எழுதுகிறான்.  

அக்காலத்தில் பிராமண எதிர்ப்பை மூலதனமாகக் கொண்டு அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்த ஜஸ்டிஸ் கட்சியினரை ஆங்காங்கே நிராகரித்தே எழுதுகிறான். “பிராமணர்களைப் பகைப்பதே மனித ஜன்ம மெடுத்ததின் பரம லட்சியமென்றும், தனிப் பெருங்கடமை யென்றும் நினைக்கும் “பிராமணரல்லாதார்” என்ற புதியதோர் எதிர் மறை நாமம் பூண்டு வெளிப்பட்டிருக்கும் ஸ்வதேச விரோதிகள்” என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே ஆரூடம் போல் எழுதியிருக்கிறான்.  

“ஆறிலொரு பங்கு” கதையின் முகவுரையில் பாரதி “நமக்கெல்லாம் உணவு கொடுத்து ரட்சிப்பவர்களாகிய பள்ளர், பறையர் முதலிய பரிசுத்த தன்மை வாய்ந்த வைசிய சகோதரர்களுக்கு அர்ப்பணம்” செய்கிறான். 

“காதலினால் மானுடர்க்குக் கலவியுண்டாம், கலவியினால் கவலைத் தீருமாம்” என்று எழுதியவன், விதவையாகி விட்டதாலேயே காம உறுப்புகள் மறைந்து விடுமா அல்லது காம உணர்வுகள் தான் மடிந்து விடுமா என்று கடுமையாகக் கேட்டான். 1920-இல் அதை எழுதுவதற்குத் தைரியம் வேண்டுமென்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?  

‘பெண் விடுதலை’ என்று தலைப்பிட்டக் கட்டுரையில், ‘பிறருக்குத் தீங்கில்லாமல் அவனவன் தன் இஷ்டமானதெல்லாம் செய்யலாம் என்பதே விடுதலை’ என்று ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்ஸர் சொன்னதை முன் மொழிந்து பென் விடுதலைக்கான ஆரம்பப் படிகளைப் பட்டியலிடுகிறான்: இஷ்டமில்லாத புருஷனை விவாகம் செய்ய வற்புறுத்தக் கூடாது, விவாகரத்திற்கு ஆதரவு, பெண் ருதுவான பின்பே திருமணம் செய்விப்பது, பிதுரார்ஜிதத்தில் பெண்ணுக்கு சம பாகம் கொடுக்க வேண்டும், விதவை மறுமணம், விவாகமே செய்து கொள்ளாமல் தனியாக இருப்பதும் தன் இஷ்டப்படி வியாபாராம் முதலியவற்றில் ஈடுபடும் சுதந்திரம், அன்னிய புருஷர்களோடு சம்பாஷிக்கும் சுதந்திரம், கல்வி மற்றும் உத்யோகத்தில் பெண்களுக்குச் சம உரிமை.  

கற்பு பற்றிய கட்டுரையில் பாரதி “அறிவு சம்பந்தப்படாத வெறும் உடலாசை “காதல்” அல்லது பிரேரனை என்று சொல்வதறகுத் தகுதியுடையதில்லை.” “பெண்களுக்குக் கற்பு நிலை எத்தனை அவசியமோ, அத்தனை ஆண்களுக்கு அவசியமில்லையென்று நினைப்பதைப் போல் மூடத்தனம் ஏறு கிடையாது”.  

வ.வே.சு ஐயர், அரவிந்தர், வ.உ.சி, ஜி. சுப்ரமணிய ஐயர் என்று நீளூம் பட்டியலில் குறைவாகப் படித்தது பாரதி தான். வ.வே.சு. ஐயரும் அரவிந்தரும் மெத்தப் படித்த ஞானிகள். இதனாலேயே அவர்களுடன் பழகியே பாரதியின் உலக ஞானம் இரவல் பெற்றது போன்ற ஒரு பிம்பம் நிலவுகிறது. உண்மையில்லை. 1905 நடந்த ருஷ்ய புரட்சி பற்றி 1906-இல் கட்டுரை எழுதுகிறான், ஜப்பான் யுத்தம், துருக்கி பற்றி, இங்கிலாந்து பாராளுமன்ற விவாதங்கள், 1917 ருஷ்யப் புரட்சி பற்றிக் கவிதை (ஆஹாவென்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி), பிஜித் தீவில் ஹிந்து பெண்கள், யதுநாத் சர்க்கார் மொகலாயச் சாம்ராஜ்யம் பற்றி எழுதியது, இத்தாலி பற்றி என்று அவன் பார்வையில் இருந்து எதுவும் தப்புவதில்லை. 

எனக்குப் பாரதியிடம் கிடைக்காத எதுவும் ஈ.வெ.ரா என்ற எளியரிடம் கிடைத்துவிடப் போகிறதா என்ன? 

ஜவஹர்லால் நேரு: 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் வெவ்வேறு தளத்தில் சிந்தனையாளர்கள். இதில் காந்தியும் மற்ற இருவரும் இரு வகையான சிந்தனையாளர்கள். பாரதியும் நேருவும் கற்றுத் தேர்ந்தவர்கள் அதிலும் நேரு கல்வியில் மிகத் தேர்ந்தவர், தேடித் தேடி புத்தகங்களை வரவழைத்துப் படித்துக் கற்றுத் தேர்ந்தவர். 

ஈ.வெ.ரா அவருக்கே உரிய பாணியில் தடாலடியாகக் கல்லூரிகளை முடச் சொன்னார். ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்று ஒரு பேட்டியில் கேட்டதற்கு அவர் பதில் - “"நான் எதிர்பார்ப்பது நடைபெறவில்லை. படிச்சவனுக்கு வேலை கிடைக்கல்லியே! ஒரு பையன் எட்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் படிச்சா, உடல் உழைப்பிலே அவன் நம்பிக்கை இழக்கிறான். வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகமாயிடுத்து. உதாரணம் சொல்றேன். 1940-இல் கம்மானுக்கு 9 அணா 10 அணா கூலி கொடுத்தேன். கொல்லத்துக்காரனுக்கு ஒரு நாள் சம்பளம் 12 அணா. பெண் பிள்ளைக்கு ஒரு அணாதான் கூலி. இன்னிக்கு எட்டு ரூபா பத்து ரூபா கூலி கேட்கிறாங்க. காரணம், ஜனங்க எண்ணம் படிப்பிலே ஈடுபட்டது. கொஞ்சம் படிச்சவன் மண்வெட்டி கையிலே எடுக்கிறது கௌரவக் குறைச்சல்னு நினைக்கிறான். வேலைக்கு ஆள் இல்லை. இன்னொரு பக்கம் படிச்சவனுக்கு வேலையில்லை; வேலையில்லாத் திண்டாட்டம். காலேஜ் இருந்து என்ன உபயோகம்?” 

இவர் எங்கே தான் படித்த உலகப் புகழ் பெற்ற பல்கலைக்கு நிகரான கல்லூரி இந்தியாவின் குடிமகனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அபுல் கலாம் ஆஸாத்தோடும் ஹோமி பாபாவோடும் திட்டம் போட்டு கல்லூரிகளை உருவாக்கிய நேரு எங்கே? 

1947-இல் இந்தியா அணு ஆராய்ச்சி நிலையம் ஆரம்பிக்கும், அதுவும் ஏழே வருடங்களில் என்று யாராவது உலக அரங்கில் சொல்லியிருந்தால் கேட்பவர் வாயால் சிரித்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நடந்தது. 1954-இல் பாபா அணு மின் நிலையம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது. 1947-இல் இந்தியாவில் இருந்த உயர் கல்வி நிலையங்கள், ஆராய்ச்சி நிலையங்கள் ஆகியவற்றைக் கணக்கெடுத்து பிறகு 1964-இல் நேரு இறக்கும் போது இருந்த கணக்கை ஒப்பு நோக்கினால் இந்தியாவின் பாய்ச்சல் எத்தகையது என்று புரியும். அதில் ஒவ்வொன்றிலும் நேருவின் பங்குள்ளது. நேருவை பற்றி எழுதிய குறிப்பொன்றில் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் அவரை “சிறியன சிந்தியாதான்” என்று சொல்லியிருப்பார். 

தன் கட்சியில் சேர்ந்து விட்டால் தன்னைக் கேள்விக் கேட்கக் கூடாதென்றவர் ஈ.வெ.ரா ஆனால் காந்தியோ தன்னை முக்கியமான கொள்கைகளில் மறுத்த நேருவை தன் வாரிசாகவே நினைத்தார். நேருவை விமர்சித்துப் படேல், ராஜாஜி, பிரசாத் ஆகியோர் எழுதிய கூட்டறிக்கையைத் தன் கடிதத் தொகுப்பில் சேர்த்தே வெளியிட்டார் நேரு. பின்னாளில் தன்னைப் பிறிந்து தன்னை மிகவும் காட்டமாக விமர்சித்த ராஜாஜியை நேரு ஒரு சுடு சொல் சொல்லியிருப்பாரா? தன்னைப் பிரிந்த அண்ணாத்துரையையும் திமுகவினரையும் ஈ.வெ.ரா ஆபாச அர்ச்சனை செய்தார். 

நேருவை எதிர்த்து அரசியல் புரிந்த ராஜாஜியோ நேரு பற்றிய இரங்கல் குறிப்பில், “என்னை விடப் பதினோறு வயது இளையவர், என்னை விட இந்நாட்டிற்குப் பதினோறு முறை முக்கியமானவர், என்னைவிடப் பதினோறாயிரம் முறை தேசத்தால் நேசிக்கப் பட்டவர் நேரு”, என்று அங்கலாய்த்தார். 

இன்றைக்கும் இந்துத்துவர்களின் தீராப் பகையை நேரு சம்பாதித்தன் காரணம் இரண்டே இரண்டு தான். ஒன்று அவரின் மிக மிகத் தீர்க்கமான மதச் சார்பின்மை. இரண்டு பல்லாயிரமாண்டு பாரம்பர்யம் மிக்கத் தொன்மையான மதத்தை அரசியலமைப்பைக் கொண்டு சீரமைத்தது தான். இந்து மதச் சீரமைப்பு மசோதா மிகப் பெரும் சாதனை. 

நேருவின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு மிகக் கொந்தளிப்பான காலக் கட்டத்தில் ஜனநாயக மரபுகளைக் கட்டிக் காத்ததோடல்லாமல் சராசரி இந்தியனின் மனதில் ஜனநாயகத்தின் குறியீடாகவே நேரு வாழ்ந்தது தான். தான் சர்வாதிகாரியாகக் கூடுமோ, தன்னிடம் எதேச்சாதிகாரத்தின் சாயல் இருக்கிறதோ என்று தன்னைப் பற்றியே அநாமதேயமாகக் கட்டுரை எழுதி வெளியிட்ட நேரு 17 வருடங்கள் ஜனநாயகத்தைக் குடத்தில் இட்ட விளக்காகக் காப்பாற்றினார். மாநில முதல்வர்களுக்கு நேறு எழுதிய கடிங்களின் தொகுப்பை படித்தால் ஜனநாயக மரபுகள் அற்ற ஒரு தேசத்தில் ஆசானாகவே அவர் இருந்திருக்கிறார் என்பது புரியும். 

அறிவியலாளாராக அரசின் உதவிப் பெற்ற மேக்நாட் சாஹா பின்னர்ப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆகி நேருவை எதிர்த்தார். அப்போதும் நேரு தன் நிலைத் தவறியதில்லை. ஜனநாயக மாண்புகளைக் காப்பதிலும் அதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதிலும் காந்தியை விட நேரு மேன்மையானவர் என்றே சொல்லலாம். 

நேரு பற்றி எழுதிய கட்டுரையைக் கிளெமெண்ட் அட்லீ (Lord Clement Atlee), “With malice towards none” என்று தலைப்பிட்டார். நேருவின் நீண்ட அரசியல் வாழ்வில் அவரோடு பயணத்தை ஆரம்பித்துப் பின்னர்ப் பிரிந்தவர்கள் உண்டு, அவரோடு என்றும் எதிர் கருத்துடையவர்கள் உண்டு ஆனால் யாராக இருந்தாலும் அடிப்படை மனிதப் பண்போடு அவர்களை நேரு அனுகினார். இவருக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையை நான் எப்படி ஈ.வெ.ராவுக்குக் கொடுக்க முடியும்? 

காந்தி, பாரதி நேருவின் பொதுப் பண்புகளும் ஈ.வெ.ராவின் கீழ்மைகளும்: 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் பல தரப்பட்ட அறிவுஜீவிகளோடு கடிதத் தொடர்பும், நட்பும் கொண்டிருந்தனர். முக்கியமாகக் காந்தியும் நேருவும். காந்தி டால்ஸ்டாய்க்கு எழுதிய கடிதங்கள் மிகப் பிரபலம். காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு அநேக அறிவுஜீவிகள் அவரைச் சந்தித்து, உரையாடி வாதிட்டு தொடர்பிலிருந்திருக்கின்றனர். காந்தியின் தத்துவார்த்த வளர்ச்சியின் பின் முக்கியமான நூல்கள் இருந்துள்ளன. ஜான் ரஸ்கின், தோரூ, டால்ஸ்டாய், விவிலியம், கீதை ஆகியவை காந்தியின் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்திய நூல்கள். 

நேரு புத்தகங்களை மிக நேசித்தவர். அன்றைய மிகப் பிரபலமான பதிப்பகங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் வெளியாகும் நூல் பட்டியலை நேருவுக்கு அனுப்புவார்கள் அவற்றில் இருந்து பல்வகையான நூல்களைத் தருவித்துக் கொள்வார் நேரு. தன் சகோதரிகளுக்கும் மகளுக்கும் எழுதும் கடிதங்களில் அநேகப் புத்தகங்களைப் பரிந்துரைச் செய்வார். நேரு அவர் தங்கைக்கும் மகளுக்கும் எழுதிய கடிதங்கள் வாசிப்பதற்கு ஓர் சுகானுபவம். அக்காலத்தில் பெண்களுக்கு இப்படிக் கடிதம் எழுதிய மற்ற ஆண்கள் இருந்தார்களா என்று தெரியாது. 

நேரு செல்லுமிடமெல்லாம் விஞ்ஞானிகளையும், இலக்கியவாதிகளையும் சந்திப்பதை பழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். பெர்னார்ட் ஷா, ஐன்ஸ்டீன் ஆகியோரைத் தேடிப் போய்ப் பார்த்தார். மார்டின் லூதர் கிங் இந்தியா வந்த போது மிகச் சிறப்பான வரவேற்புக் கொடுத்தார் நேரு. கிங் சென்னைக்கும் வந்தார் ஆனால் அவரை ஈ.வெ.ரா சந்திக்கவில்லை. ஈ.வெ.ரா எந்த அறிவு ஜீவியோடும் நெடிய உறவோ சந்திப்போ செய்து கொண்டதில்லை. அதெல்லாம் அவருக்கு அப்பாற்பட்டது. 

ஈ.வெ.ரா பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டாதவர் என்பது ஒரு புறம் அதன் பின் எதையும் படித்தறியாதவர் என்பது தான் நகைப்பான உண்மை. தமிழை ஏன் காட்டு மிராண்டி மொழி என்று சொன்னார் எனக் கேட்டதற்கு நமதருமை பகுத்தறிவுப் பகலவன் சொன்னார்: 

“ஆமாம், சொன்னேன். என்ன தப்பு? ஒருத்தனோடு ஒருத்தன் சண்டை போட்டுக்கிட்டுத் தமிழில் திட்டறானே - எப்படித் திட்டறான்? சண்டைக்காரனை மட்டுமா திட்டறான்? அவன் அம்மா, அப்பா, அக்கா, பொண்டாட்டி - எல்லாரையும்னா இழுக்கிறான்? (இந்த இடத்தில் சில நடைமுறை தமிழ் வசவுகளை உதாரணத்துக்குக் குறிப்பிடுகிறார் திரு. பெரியார்.) 

அதே மாதிரி சண்டை வந்து இங்கிலீஷ்லே திட்டினா '·பூல்'னு திட்டலாம்; 'இடியட்'னு திட்டலாம். தமிழிலே திட்டற மாதிரி அவ்வளவு கேவலமாத் திட்டறதுண்டா? அதுவும் கிராமங்களிலே பெண் பிள்ளைங்க சண்டை போட்டுக்கிறதைக் கேட்டா நான் சொல்றது புரியும்! 

இந்தி மேலே இருந்த துவேஷம் தமிழ் மேலே அன்பா மாறித்து. அதுதான் உண்மை. குழந்தைகளெல்லாம் வீட்டிலேயே இங்கிலீசில் பேச வேணும். அது நல்ல நாகரிகத்தைக் கொண்டு வரது. ஏன், 'குறளை' எடுத்துக்குங்க! நான் மட்டுந்தான் குறளைக் கண்டிக்கிறேன்!” 

பாவம். ஆங்கிலம் அறிந்த யாரிடமாவது தமிழிலுள்ள வசைகளுக்கு இணையான சொற்கள் இருக்கின்றனவா என்று கேட்டறிந்திருந்திருக்கலாம். சுய புத்தியும் கிடையாது. சொல் புத்தியும் கிடையாது. 

காந்தியின் தலைமையில் காங்கிரஸில் பெண்கள் முக்கியப் பொறுப்புகள், தலைமைப் பொறுப்பு உட்பட, ஏற்றனர். சுதந்திர இந்தியாவில் நேருவின் அமைச்சரவையில் சுகாதார அமைச்சராக இருந்த சுஷீலா நாயர் பெண்கள் கருத்தடைச் சாதனமான ‘லூப்’ என்பதை இந்தியாவில் பிரபலமாக்கியதை மிக வியப்போடு 1965-இல் டைம் பத்திரிக்கை பதிவுச் செய்துள்ளது. சும்மா ‘பெரியார் கர்ப்பப் பை சுதந்திரம் பேசினார்’ என்பதெல்லாம் வாய்ப்பந்தல். செய்து காட்டியது சுஷீலா நாயர். (http://content.time.com/time/subscriber/article/0,33009,841894-1,00.html) 

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் பற்றிப் பெரியாரிஸ்டுகள் வாய் கிழியப் பேசுவார்கள் (முத்துலக்‌ஷ்மி ரெட்டி பற்றி வாய் திறக்க மாட்டார்கள் ஏனென்றால் அவர் காங்கிரஸ்காரர்) ஆனால் பெரியார், “"தனக்குப்பிறகு இயக்கத்தைக் கட்டிக் காத்து நடத்த மணியம்மையாரை விட்டால் வேறு யாருமில்லை'' என்று சொன்னதையும் அதற்கு இராமாமிர்தம் அம்மையார் “"ஏன்? எனக்குக் கூடவா அந்தத் தகுதி இல்லை’' என்று கேட்டதையும் பற்றிப் பேச மாட்டார்கள் (http://keetru.com/index.php/2011-03-30-06-18-53/2013/24220-2013-06-20-14-22-22 ) 

பெண்களைத் தலைவர்களாக, அவர்கள் தகுதியின் பால் மதிப்புக் கொண்டு, உருவாக்கிய காந்திக்கும் நேருவுக்கும் கொடுக்கும் மரியாதையை நான் எப்படி ஈ.வெ.ராவுக்குக் கொடுப்பது? 

தேசாபிமானிகளானவர்களும் தேசத்தின் முன்னேற்றம், தேச விடுதலை ஆகியவற்றுக்காகப் பல இழப்புகளைத் தாங்கிய காந்தி, பாரதி, நேருவுக்குக் கொடுக்கும் இடத்தின் அருகில் கூட ஆகஸ்டு 15-ஐ கருப்புத் தினமாக அறிவித்த ஈ.வெ.ராவை வைக்க முடியாதே? 

பெரியாரிஸ்டுகள் அடிக்கடி “பெரியார் ராஜாஜியோடும் கல்கியோடும் நட்பாக இருந்தார்” என்று நெக்குருகுவார்கள். இது அரை வேக்காட்டுத்தனம். ‘பெரியார் ராஜாஜியோடு நட்பாக இருந்தார்’ என்பது சரியல்ல ‘பெரியாரும் ராஜாஜியும் நண்பர்கள்’ என்பது தான் சரி. நட்பு என்பது இருவர் விரும்பி பேணும் உறவு. பெரியார் பிராமணர்களைப் பேசியதைப் போல் தேவர்களைப் பற்றிப் பேசி விட்டு முத்துராமலிங்கத் தேவரிடம் நட்புக் கரம் நீட்டியிருந்தால் கரம் திரும்பி வந்திருக்காது. 

தன்னைச் சிறை வைத்த ஜெனரல் ஸ்மட்ஸுக்கு காந்தி தென்னாப்பிரிக்காவை விட்டு கிளம்பும் போது ஒரு ஜோடி செருப்பகள் தைத்துக் கொடுத்தார். பின்னர்க் காந்திக்கு 70-வயது ஆன போது அதைத் திருப்பிக் கொடுத்த ஸ்மட்ஸ், “இந்தச் செருப்புகளை நான் பல காலம் உபயோகித்திருக்கிறேன் கோடைகளில். ஆனால் இந்தச் செருப்பகளுக்கு நான் அருகதையானவன் அல்ல” என்றார். தன்னை நோக்கி அம்பேத்கர் எத்தனை வசைகளை வீசினாலும் ஒரு வசையைக் கூடக் காந்தி அவர் மீது தொடுத்ததில்லை. அவர் எங்கே வாயைத் திறந்தாலே வசை மாறிப் பொழிந்த ஈ.வெ.ரா எங்கே? 

The Sandals Gandhi made for Smuts. 

காந்திக்கும் ஈ.வெ.ராவுக்கும் உள்ள இன்னொரு பெரிய வித்தியாசம் தலித்துகள் சம்பந்தமானது. ஈ.வெ.ரா தலித்துகள் தனக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த பிரபுத்துவச் சீமான். காந்தியோ தலித்துகளுக்குத் தானோ பிற உயர் ஜாதி இந்துக்களோ சேவை செய்வது முன்னர் இழைத்த பாவத்திற்குப் பிராயசித்தம் என்று நினைத்தவர்.

1928, ஐனவரி 24 ல் செளராஷ்ராவின் பவநகர் பகுதியில் வர்தேஜ் கிராமத்தில் பட்டியல் இனமக்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட ராமர் கோவிலுக்கு அடிக்கல் நாட்டி காந்தி பேசியது— 

“ஒரு சாதி-இந்து, தீண்டத்தகாதவர் ஒருவருக்குச் சேவை செய்தால், அதற்காக அத்தீண்டத்தகாதவர் சாதி-இந்துக்குக் கடமைப்பட்டவராக ஆகிவிட முடியாது. சாதி-இந்து தான் செய்யவேண்டிய கடமையைத்தான் செய்தவனாகிறான். 
“தீண்டத்தகாத சகோதரர்களின் இந்நிலைமைக்குக் காரணமானவர்கள் சாதி-இந்துக்கள்தான். மிக அதிகமான பாவங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். சுயமாகத் தன்னைத் திருத்திக் கொண்டோ, பரிகாரங்களைச் செய்தோ கழுவ முடியாத அளவிற்கு அதிகமான பாவங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். எனவே, தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு உதவி செய்ய எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் அது கடவுளாக எனக்குக் கொடுத்த வாய்ப்பு, பழைய பாவங்கள் நீங்குவதற்கு ஒரு சிறிய சந்தர்ப்பம் என்று எண்ணவேண்டும்். சேவை செய்துவிட்டோமே, போதும் இனி நாம் நம் பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று நினைக்கவே கூடாது.  

ஒரு இந்துவால் இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கு இந்துக்களாகிய நாம் அனைவரும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். சாதியும், மதமும் இருக்கும் வரை, ஒவ்வொரு தனிமனிதத் தவறுக்கும், பாவத்திற்கும் ஒட்டு மொத்த சமுதாயமும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். 
தீண்டத்தகாத சகோதரனிடம் இதைக்கூற விரும்புகிறேன். உங்களுடைய முன்னேற்றத்திற்கு நீங்கள் தான் உழைக்க வேண்டும். சாதி-இந்துக்கள் உங்களுக்கு உதவுகிறார்கள் என நம்பிக்கை கொள்ளவேண்டாம். உங்களுக்கு உதவுவதால் சாதி இந்துக்கள், தங்களுக்குத் தாங்களே உதவிக் கொள்கிறார்கள் அவ்வளவுதான். உங்கள் மன உறுதியை,வலிமையைக் காட்ட விரும்பினால் உடனே விழித்தெழுங்கள்” 

ஈ.வெ.ரா செப்டம்பர் 17, 1956-இல் ஒரு சொற்பொழிவில் (விடுதலைப் பத்திரிக்கையில் 21-9-1956 அன்று வெளியான செய்திக் குறிப்பில்) இப்படிச் சொல்கிறார்: 

“வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவம் பார்ப்பானுக்கு விரோதம் என்று புரிந்து, 1950-ல் அதை எடுத்துவிட்டார்கள். நாங்கள் இடையறாது செய்த கிளர்ச்சிகளின்பயனாய் சில திருத்தங்கள்செய்துள்ளார்கள். படிப்பு, பதவி, சமூகம் ஆகியவற்றில் பின் தங்கியவர் களுக்குச் சலுகைகள் செய்யலாம் என்பதே அந்த அரசியல் சட்டத் திருத்தம். அதனால் ஆதித்திராவிட மக்களுக்கு அவர்களுக்குரிய விகிதாச்சாரம் முழுவதுமே கிடைத்து விடுகிறது. மற்ற திராவிட மக்களுக்கு விகிதாச்சாரம் கிடைக்கவேயில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டும்போது, ஆதித்திராவிட மக்கள், நாங்கள் அவர்களுக்கு எதிராக இதைச் சொல்லுகிறோம் என நினைப்பது நன்றி கெட்ட செயல். ஆதித்திராவிடர்களின் கோயில் நுழைவு, தெரு நுழைவுக்காக முதன் முதல் போராடிச் சிறை சென்ற எங்களையா சந்தேகப்படுவது? இன்றைக்கு ஆதித்திராவிட மக்கள் படித்தவர்களாகவும், உத்தியோகஸ்தர்களாகவும், சட்டசபை உறுப்பினர்களாகவும், மந்திரிகளாகவும் ஆனார்கள் என்றால், பார்ப்பனர்களாலா? இதற்கெல்லாம் அவர்கள் நமக்கு நன்றி, செலுத்தவில்லை என்றாலும், நமக்கு விரோதிகளாகவாவது ஆகாமல் இருக்க வேண் டாமா?” 

இந்தப் பிரபுத்துவ மன நிலையை இன்றும் திமுகவினரிடம் காணலாம். திருமாவளவன் மென்மையாகக் கருணாநிதியை விமர்சித்தாலும் “அவரைத் தலைவர் கலைஞர் தன்னோடு உட்கார வைத்து தொகுதிப் பங்கீடு பேச்சு வார்த்தை நடத்தினார்” என்பார்கள். சக அரசியல்வாதியை உட்கார வைத்துப் பேசுவதே இவர்கள் இடும் பிச்சை என்கின்ற அருவருப்பான தொனி. 

ஈ.வெ.ராவின் இந்தப் பேட்டியைப் படித்த போது சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை. ஏன் தினமும் குளிப்பதில்லை என்ற கேள்விக்குப் பகுத்தறிவாளர் பதில், (https://www.tamiloviam.com/unicode/printpage.asp?fname=07210509&week=jul2105 ) 

“குளிக்க வேணுங்கிற ஞாபகமே எனக்கு வர்றதில்லை. அதை ஒரு தொந்தரவாகவே நினைக்கிறேன். இப்ப நான் குளிச்சி ஆறு நாள் ஆச்சு! அந்தக் காலத்திலே, நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, எங்க வீட்டிலே எல்லோரும் தவறாமே குளிப்பாங்க. சந்தைக்குப் போய் வந்தா குளிப்பாங்க. போன இடத்திலே பல பேர் மேலே பட்டிருப்போமே, தீட்டாயிருக்குமே என்று குளிப்பாங்க. ஏன் கக்கூஸ் போயிட்டு வந்தாக்கூடக் குளிப்பாங்க. 'தீட்டு', 'தொடக்கூடாது' என்பதெல்லாம் அவ்வளவா லட்சியமில்லை எனக்கு. வீட்டிலே என்னை அடக்கிப் பார்த்தாங்க. முடியல." 

எப்படி நாத்திகரானார் எனக் கேட்டதற்குப் பதில், “"நான் அதுக்காகன்னு ஒண்ணுமே படிக்கல்லே; ஆராய்ச்சி பண்ணலே. பக்குவம் அடையலே. என் பகுத்தறிவுக்கு எட்டினதைச் சொல்றேன்." 

படிக்கவில்லை, ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை, பக்குவம் அடையவில்லை ஆனால் பகுத்தறிவுக்கு எட்டியதைச் சொன்னாராம். இந்தத் தரத்தில் தான் இன்றைய தமிழ் நாட்டுக் கல்வியும் அறிவுச் சூழலும் இருக்கிறது. இதனால் தான் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் தமிழ் நாட்டின் வறண்ட அறிவுச் சூழலில் தான் ஈ.வெ.ரா போன்ற கள்ளிச் செடி ஆராதிக்கப்படும் என்றார், 

இறப்பதற்கு முன் கடைசியாக ஈ.வெ.ரா பேசியது, “பார்ப்பானைப் பார்த்தால் ‘வாப்பா தேவடியாள் மகனே’ என்று அழைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நாமெல்லாம் தேவடியாள் மகன் என்று அவன் எழுதி வைத்துள்ளான்”. இது தான் ஈ.வெ.ரா. கடைசி மூச்சு வரை ஆபாசம், வெறுப்பு, நாஜித்தனம். 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் புனிதர்களல்ல ஆனால் மிக மேன்மையான மனிதர்கள். எல்லா மனிதர்களிடமும் காணப்படும் குறைகள் அவர்களிடமுண்டு. காந்தி மிகுந்த சிக்கல்களும் குறைகளுமுடையவர். ஆனால் வரலாற்றில் அவர்களின் இடம் மகத்தானது. ஈ.வெ.ரா மனிதர்களிடம் இருக்க வேண்டிய அடிப்படையான பண்புகளுக்காகவே வானளாவப் புகழப்பட்டு மனிதர்களிடம் எக்காலத்திலும் குடிக் கொண்டுவிடக் கூடாத ஆபசமும், மடமையும், வெறுப்பும் கடைசி வரை கொண்டிருந்தார் என்பது மறக்கப் படுகிறது. 

கொல்லப்படும் கடைசி நிமிடம் வரை இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை, இந்தியாவின் எதிர்காலம் என்று தான் காந்தி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார். ஐன்ஸ்டீன் காந்தி இறந்த போது, “இப்படி ஒரு மனிதன் எலும்பும் தோலுமாக நம்மிடையே நடமாடினான் என்று சொன்னால் வருங்காலச் சந்ததியினர் நம்ப மாட்டார்கள்” என்றார். அது மிகையில்லை. காந்தியின் கொலையோடு இந்தியாவுக்குள் மதக் கலவரங்கள் பெருமளவு ஓய்ந்தன. இயேசு மனிதனின் பாவத்திற்காகச் சிலுவையில் மாண்டதாகக் கிறித்தவர்கள் நம்புவார்கள். இயேசு என்பவர் வாழ்ந்தாரா இல்லையா என்பதற்கு ஆதாரம் இல்லை ஆனால் காந்தி வாழ்ந்தார். காந்தியின் கொலை தேசத்தின் ஆன்மாவைத் தொட்டது, பெரும் கலவரங்கள் ஓய்ந்தன. 

இறப்பதற்குச் சில மாதங்கள் முன் கிட்டத்தட்ட கடைசியாகப் பாரதி சுதேசமித்திரனில் 19 ஜூலை 1921 இதழில் “ஐர்லாந்தும் இந்தியாவும்” என்ற கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறான். கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் தாமஸ் ஆல்வா எடிஸன் பற்றிய குறிப்பைச் சொலிவிட்டு ஐர்லாந்துக்கே சீக்கிரம் விடுதலை கிடைத்து விடலாம் என்றும் இந்தியாவிற்கு எப்போது கிடைக்கும் என்றும் வினவுகிறான்.

“5000 வருஷங்களுக்கு முன்னே வேதாந்தப் பயிற்சி செய்தது; முப்பது கோடி ஜனங்கள் உடையது; இன்றைக்கும் ஜகதீச சந்த்ரர் முதலியவர்களின் மூலமாக உலகத்தாருக்கு நாகரிகப் பாதையிலே வழிக்காட்டுவது; பூமண்டல சரித்திரத்திலே வீர்ய முதலிய ராஜ குணங்களில் நிகரற்றதாகிய இந்தியாவுக்கு விடுதலை எப்போது தரப் போகிறீர்கள்?” 

இறப்பதற்குச் சில தினங்கள் முன்பு எழுதிய கடைசிக் குறிப்பில் ராபர்ட் பிராஸ்டின் கவிதை ஒன்றை நேரு எழுதி வைத்திருந்தார், அக்கவிதையில் “ காப்பாற்ற வேண்டிய சத்தியங்கள் இருக்கின்றன, கண் உறங்குவதற்குள் செல்ல வேண்டிய தூரத்திற்கு மைல்கள் இருக்கின்றன” என்ற வரிகளை எழுதி வைத்திருந்தார். நேருவின் அஸ்தி அவர் நேசித்த இமய மலைச் சாரல், கங்கை என்று இந்தியாவெங்கும் தெளிக்கப்பட்டது அவர் உயிலில் எழுதியிருந்த படி. 

இந்தியர்களால் தான் எப்படி நினைவுக் கூறப் படவேண்டும் என்று நேரு எழுதியிருக்கிறார், மொழியாக்கத்தின் சிதைவுகளின்றி, அவர் வார்த்தைகளிலேயே, “If any people choose to think of me then, I like them to say: This was the man who, with all his his mind and heart, loved India and the Indian people. And they, in turn, were indulgent to him and gave him of their love most abundantly and extravagantly”.

Gandhi And The Failure Of Indian Education

Hating, misrepresenting, misunderstanding and mostly not understanding Gandhi is the latest fad in India. It is fashionable to say that the British left India because they were exhausted by War and could no longer control India from afar and India's independence had nothing to do with Gandhi. It is easy to ridicule 'Satyagraha' as an inefficient and impractical instrument of protest against powers unlike British and like Hitler or Rajapakse. From the political left and the right the man who comes in for equal hate and ridicule is Gandhi. Ferreting quotes without context for a man who lived to 79 and wrote or spoke voluminously over 50 of those years is easy. Ascribing conspiratorial motives for Gandhi 'selecting' Nehru over the more popular and duly elected 'Patel' is a national pastime. To cap it all is Gandhi's own shameful brahmacharya experiments are taken and made out to look like the man did nothing in his life other than sleep with women. Then there is the contentious Poona pact with Ambedkar that can be mined for selective re-telling to portray, of all people, Gandhi as a reactionary Hindu who was disinterested in the upliftment of the Untouchables, the Dalits, or 'Harijans' as he called them.

Yet, Gandhi is revered in the West. Louis Fischer, William Shirer, George Orwell, Stanley Wolpert, MLK Jr, Richard Attenborough, Time Magazine editorial committee and legions of other intellectuals across a political spectrum. Harvard psychologist Howard Gardner included Gandhi alongside music composer Igor Stravinsky amongst a list of people he chose to study 'creativity'. Joseph Lelyveld in his biography marvels at the untouchability tour by Gandhi when he collected a princely sum to be devoted to projects for Dalits. Lelyveld wonders why no one speaks of it in India today.

The chief culprit is Indian education. Our school textbooks have deified Gandhi without humanizing him. As much as American textbooks may not speak of Jefferson fathering a child with his slave I do not expect Indian textbooks to speak of the Brahmacharya experiments. But every fault of Indian education is brought out clearly in how little or how wrongly Indians have understood Gandhi. That applies both to his detractors and to many admirers.

In response to the draconian Rowlatt act of 1919 Gandhi called upon Indians to observe a 'day of prayer' and remain in their homes. It was called 'hartal' (in Hindi). Tamil Nadu's insipid 'Equitable Education' textbook for 10th grade deals with this in 3 sentences: "In order to face the revolutionary movement in a successful manner, the British government passed the Rowlatt Act in 1919. It empowered the British Government to arrest any one without warrant and imprisoned without trial. The Indians under the leadership of Gandhiki opposed it. There was country wide hartal on April 6th 1919".

Classic Indian textbook. In order to encourage higher pass percentage a pivotal event is reduced to 3 badly written sentences. There is no detail on whether the protest succeeded, why such a protest was novel, no sense of wonderment or appreciation for what a one time tongue tied lawyer achieved in a country that spoke 30 languages and hundreds of dialects with so many religions and castes.

I understood the greatness of that 'hartal' from Larry Collin's and Dominique Lapierre's 'Freedom at Midnight' and from the third rate movie 'Gandhi' by Richard Attenborough. Gandhi and his people face an oppressor that was an Empire across continents. An impoverished people who last rebellion was a sham and a total failure had to find a way to tell their oppressor that they did not like a law. Gandhi, with no government propaganda machinery, asked Indians to do a simple act. 'Remain indoors'. It was a genius of creativity because only Gandhi thought of way for Indians to express their displeasure without hurting their rulers physically and opening the possibility of being hurt in return. The movie will show the Viceroy receiving reports of India, one fifth of humanity, coming to stand still. Napoleon and Alexander did not wield such power.

The same textbook then deals with Dandi march in a shameful manner. In 3 very short paragraphs, the most pivotal event of the most glorious freedom movement in all of human history is dismissed off. Within those 3 short paragraphs of just two-three lines each the student learns the dates and the distance covered. I am sure that students would hunch over and try to learn by rote memorizing the dates and the distance.

Overlooking the Great Depression Time Magazine exulted in declaring Gandhi as 'Person of the Year' in January 1931 for the Salt March. Collins and Lapierre reconstructed how a frail 61 year old man with a bamboo staff in his hand 'shook the pillars of the Empire' and 'dominated the world press'. Nehru, the Harrow-Candridge educated aristocrat, when he hears of the Salt March at first demurs. Later seeing its success he feels humbled before a man who had searched for his 'inner voice' to identify a suitable struggle to protest. Most western commentators have marveled at Gandhi's genius for choosing to protest the salt tax as it touched a commodity used by all Indians in as basic a function as cooking food. Even today it is ranked as one of the most successful protests in the quest for justice by a people in all history.

Irwin thought Gandhi will walk to Dandi in a little noticed event and what he got was newsreels of a half-naked fakir challenging an Empire where the sun never set. Gandhi included Dalits in his march much to the chagrin of upper caste Congress members. In every town that he crossed he insisted on staying in the poorest hut. Every penny of funds collected was accounted for no expense was too little to be scrutinized for impropriety. Only children and vainglorious adults will be thrilled reading about Alexander crossing into India or Ceasar crossing the Rubicon. No march by any army in history has left humanity a better place like Dandi March.

New York Times's report Webb Miller filed his immortal report of the Dharasana Salt March that told the world what it was to be Satyagrahi. At Dharasana, in one of the beautifully filmed scenes in the movie 'Gandhi', we see stoic satyagrahis walking up to receive mortally wounding blows without raising a single finger to strike back. Miller wrote "not one of the marchers even raised an arm to fend of the blows. They went down like ten-pins'. C.E.M. Joad, writing for an anthology in honor of Gandhi's 75th birthday, said 'Gandhi's greatest success was in inspiring men and women to allow themselves to be beaten to pulp without raising a single finger in defense". In an age when suicide bombers are spoken of admiringly I think of those brave satyagrahis. A suicide bomber needs courage for just a minute and does not live with the consequences. Those satyagrahis were mostly poor and could not even afford hospitalization costs for the injuries suffered. Most injuries were life altering too. Gandhi, unlike Prabakaran and Arafat, led by example.

When Gandhi visited Liverpool factories the workers, mostly women, mobbed him affectionately. Here is the man who, by his boycott of their products, was causing them misery and unemployment. Yet, those workers understood Gandhi better than any modern Indian citizen. They knew and understood who Gandhi was fighting against. Many Indians would look at the photograph and glide by without pausing to wonder if any rebel in all history has ever been so affectionately received by those who were affected by a rebellion.

The 10th grade textbook remains shamefully silent on the horrendous riots during partition. It was the greatest migration undertaken by a people, again, to use an overused word phrase now, in all of human history. India was torn asunder and a civil war situation prevailed. Collins and Lapierre detail harrowing events like a train arriving from Pakistan with all its occupants killed and on the walls of the train was scrawled 'gift to Nehru and Patel'. Yasmin Khan's book 'The great partition' is a compelling read and is without the sensationalism of Collins and Lapierre.

West Bengal that had seen thousands of Hindu's killed on Jinnah's 'Direct action day' was ready to reap vengeance. With millions of muslim lives at stake and no police or military force to spare Mountbatten and Nehru appeal to the only man who can achieve what no military could have done. Gandhi undertook his fast unto death. He remained the only force between hordes of murderous thugs and quivering Muslims afraid for their lives. No man as leader has ever used his personal charisma to such a use saving thousands of lives. It is this act that Ambedkar, with personal animus, called 'blackmail with body as political tool'. If Bengal's riots had gone on unchecked India would have splintered in no time. Yet Indians write that an exhausted oppressor just ceased to oppress and India was born. Ever since Christ was crucified by his own people never was a man who led his people to freedom so disrespected.

Meena Kandasamy, a so called 'activist', raised shackles in a college event by quoting Gandhi's letter to South African authorities protesting against clubbing Indians together with 'kafirs', as he referred to blacks. The letters are actually in the 'Collected Works of Mahatma Gandhi'. Little do we realize that Gandhi, just like Lincoln, was not born a liberator. Its a life's journey that he undertook. Also we do not even notice the fact that Gandhi arrives in South Africa in 1893, aged just 24. Just, 24 years old. He leaves South Africa in 1914 aged, just 44 years. In an age and time when worldly knowledge and experiences were limited he was maturing into a leader. Let us not forget that Thomas Jefferson, aged just 33 in 1776, declared 'all men are created equal' while holding slaves. Lincoln never believed that blacks were 'equals' to whites. In a nation where learning history is so shoddy Meena Kandasamys proliferate and prosper.

While Indian speaker Thamizhachi sought to discredit Gandhi slanderously American professor Howard Gardner exults that Gandhi was probably the greatest leader in a 1000 years. Watch "http://youtu.be/RgH5ep6iEfU" .

Is Gardner naive? Would Gardner not know about Gandhi's warts? Why did William Shirer, a man who understood Hitler before most did, think Gandhi towered above his warts like being dictatorial at times or titular even? Did Lelyveld not know about his Brahmacharya experiments? Nothing has been a better stick to beat Gandhi with than his patently shameful Brahmacharya experiments with women associates. Sudhir Kakar wrote that several women were mentally affected. It was Nirmal Bose's 'My days with Gandhi' that laid bare the details of those experiments for the first time. Collins and Lapierre too dwell on it for some length. What no one has accused Gandhi was of molesting or abuse. Nirmal Bose's book paints a more complex picture. I reject attempts to whitewash this part of Gandhi but I equally reject attempts  to portray him like a Casanova. The experiments were consensual amongst adults who freely consented. This part of Gandhi's life is the most taxing on any person who admires him. Yet, it is this part that clearly calls for a perspective rooted in a historical appreciation of the man's life as a whole.

In a way we can extend the failure of Indians to understand historical personalities due to shoddy education to Nehru too. Nehru is easily ridiculed for Kashmir, being soft on Pakistan, of course his affairs with Edwina and others, focusing on heavy industries and more. Nehru was Washington and Jefferson combined. No man since Nehru has worried about educating Indians as he did. In an age when politicians send their children to English convents while asking others to study in mother-toungue  we should worship a Cambridge alumnus for trying to create the equivalent of Harvard and MIT in India.

Nehru nurtured the nascent institutions of government with a democratic zeal that was almost herculean in proportions. As Prime Minister he was insistent on attending the question hour in the parliament. He wrote incessantly to state CM's educating them on every matter conceivable as relevant to shaping a country. His writings run to 50 volumes and is still incomplete. The steady leadership of Nehru in the turbulent early 17 years was instrumental in cementing India as a country. Even his economic policy, which I disagree with, was actually in tune with the times. Harry Truman and FDR were to the left of Nehru on economics.

Indians, thanks to such shoddy education, lack the intellectual discipline to understand a life as complex and varied as that of Gandhi's. We don't even know how to mentally reconstruct events and understand their historical nature. In an education that focuses on dates and data without context a race to score marks ensures that the mind is incapable of contemplation and understanding complexity.

A recent discussion on Facebook summarizes this blog.

The photo on the right (of Gandhi) is fake

Here is Subhash Bose walking past a guard of honor by the army he raised. On the side is Gandhi in a dancing pose with a white lady, a fake photo. The question was "who did more for Indian freedom?" Bose, in his hatred for British, thought Hitler and the Japanese were nothing worse if not better. One shudders to think a what if about Hitler winning the war. Such is the level of historical perspectives amongst Indians.

An American school textbook I read had a chapter on Gandhi. At the end a question was posed as a debate exercise "would India have won freedom earlier if Gandhi had adopted violent means of protest". I'd point them to Gandhi's own writings of Satyagraha as a strategy and Orwell's essay on Gandhi where Orwell is skeptical if Gandhian methods would work against Hitler. Gandhi did advice Churchill to hand over the British Isles to Hitler and convert him by 'soul force'. Thankfully Churchill did not listen. At the same time lets not forget how MLK Jr adored Gandhi and found in Gandhi a mentor for the Civil Rights struggle. Indians cheekily ask "can Gandhi's method work against tyrants". They dont have the knowledge of world history to ask "could Kurdish people have adopted MLK Jr's methods against Saddam".

Gandhi and Nehru should be rescued from Indian education and re-introduced to Indians through Western presentation. Irony.


Suggested Reading:

1. Gandhi: A Biography -- Louis Fischer
2. Freedom at Midnight - Larry Collins and Dominique Lapierre.
3. Gandhi: 75th Birthday Anthology by S.Radhakrishnan
4.Gandhi - 8 volumes by D.G. Tendulkar
5. Gandhi: A memoir - William Shirer
6. The great Partition - Yasmeen Khan
8. Creativity - Howard Gardner
9. Gandhi - Stanley Wolpert
10. 'Great Soul' - Joseph Lelyveld.

11. My earlier blog "Thamizhachi Thangapandiyan's Slander on Gandhi"

  http://contrarianworld.blogspot.com/2012/07/thamizhachi-thangapandiyans-slander-on.html

Thamizhachi Thangapandiyan's Slander on Gandhi

I attended FeTNA's (Federation of Tamil Sangam's of North America) annual festivities July 6th-July 8th 2012 at Baltimore. New Jersey Tamil Sangam had presented a dance drama that was grand and centered around the theme of 'bravery'. The Bharatanatyam dance was choreographed nicely to match a modern theme instead of the usual "calling Krishna" type. Narrating the valor of famous Tamil kings and queens the dance earned my appreciation for concluding with a narrative that implied Gandhi and his Satyagraha merits a place for 'bravery' in that list of militant valor. It was a brilliant conclusion. Gandhi used to say that Satyagraha is NOT for the faint of heart. 

New York Times reporter Webb Miller witnessing the famous Dharasana Salt March, memorably filmed in the movie Gandhi, records in gory detail what it means to be a Satyagrahi, it merits a full quote (see Reference below):

Mrs T. Sumathy a.k.a Thamizhachi Thangapandiyan gave a speech at FeTNA where she repeated almost verbatim a speech she had earlier delivered at a book release function. Ms Thamizhachi (a nom-de-guerre she assumed which means 'tamil girl/woman', generally any girl born in Tamil Nadu could be called as such) went into full slander mode on Gandhi before a crowd that had quite a few sympathizers to Dravidian ideologies. 

An earthquake devastated Bihar on January 15th, 1934. Gandhi was campaigning in Tamil Nadu against untouchability as part of his 'Harijan tour' in the aftermath of the Poona Pact with Ambedkar. Joseph Lelyveld in "The Making of the Mahatma" writes "Ambedkar seldom took note of it; Dalits don't celebrate it; ...there's really nothing in Indian annals to which it can be compared....he traveled 12,500 miles...collecting 800,000 rupees (equivalent to $1.7 Million today) for his new Harijan fund". Hearing of the tragedy Gandhi, in one of his most deplorable and asinine statement, said that the earthquake was divine retribution for India's sin of untouchability. Many, including Nehru and Tagore were enraged.

Thamizhachi alleged that an angry Tagore who had christened Gandhi as 'Mahatma' took back the honorific title. The ideologically sympathetic crowd saw a smatter of applauses.

Tagore, outraged as he was, first wrote to Gandhi on 28th January 1934, addressed 'Dear Mahatmaji', asking if the press reports were indeed correct and if so to publish Tagore's rebuttal that he attached. The letter ends with 'with deep love, yours as ever'. Gandhi confirms that it was indeed his statement and publishes Tagore's letter in his new newspaper Harijan on 16th Feb. The statement from Tagore concludes 'we, who are immensely grateful to Mahatmaji for inducing by his wonder working inspiration, freedom from fear and feebleness in the minds of his countrymen, feel profoundly hurt when any words from his mouth may emphasize the elements of unreason..". There is not a bit of rancor aside from principled opposition to Gandhi from Tagore. Gandhi replied back in Harijan in a muddled response. The controversy had snow balled and there was an outcry against Gandhi. Now Tagore rises to Gandhi's defense in a statement released from Santiniketan on 6th Feb 1934 "Mahatmaji, is the one person who has done most to raise people up from the slough of dependency". Tagore welcomes Gandhi to Bengal and concludes with an "appeal to the people of my province to join with me in appreciating the great value of his life to our motherland."

The above quotes are from "The Mahatma and the poet:Letters and debates between Gandhi and Tagore 1915-1941" ed Sabayasachi Bhattacharya. D.G. Tendulkar's, Volume 3 pages 248-51 of the  magisterial 8 volume biography of Gandhi corroborates the letters. Further Tagore's biography "Rabindranath Tagore: the Myriad-Minded Man" by Krishna Dutta and Andrew Robinson also confirm the same sequence in pages 312-314. We do not yet know Thamizachi's source for this calumny. However it is her ideological fealty that made her accept with eagerness as fact a narrative without rigorous cross checking because, in her mind, like her ideological fellow travelers, Gandhi did not deserve to be called 'Mahatma'. Even today DK and DMK speakers will make a pointed effort to avoid calling Gandhi as Gandhiji or Mahatma or even the honorific Tamil epithet 'Gandhi Adigal' coined by their own Thiru.Vi.Ka. DK's Veeramani and his party men refer to Gandhi as ONLY 'Gandhiyaar'. However not even in a state of Alzhiemers would they call Periyaar as E.V.Ramasamy or Ramasamiyaar. Thamizhachi owes the Mahatma and Gurudev (Tagore) an apology.

Tagore and Gandhi were fundamentally different personalities. Between the two Thamizhachi and her ilk should be picking Gandhi as he is the man of 'action' not the ivory tower guy. But then given their visceral hatred of Gandhi they choose Tagore over Gandhi and nothing is as delicious as having India's only Nobel Laureate in literature to rubbish the greatest Indian, nay, possibly one of the greatest humanbeings. Thamizhachi went on to state that Tagore ridiculed the charka weaving practice asking if anybody can weave enough cloth to cover a naked man. A few chuckles in the audience gave her approval. Her allegation of Tagore taking back the titles is blatantly false, the charka ridicule never happened.


Tagore disagreed with Gandhi's diktat of spinning Khadi. They did exchange letters but all of the letters were written with deep mutual respect with not an iota of ridicule as suggested by Thamizhachi. Tagore's polemical 'The cult of the Chakra" (published in Modern Review Sep 1925, 'The Mahatma and the poet')Tagore would be more disapproving of the strident jingoism of the Dravidian parties than he was about spinning his own dhoti.

If one could play mischief with that what would she not do with something as contentious as the famous Poona Pact between Ambedkar and Gandhi and Bhagat Singh's execution. She rolled on.

The Poona Pact politics is beyond my scope for now. However whether it is William Shirer, 'Gandhi a memoir' (and the classic 'The rise and fall of the third Reich) who was shocked that Gandhi is trying to block representation for Dalits (or Harijans as Gandhi called them then, a term Dalits today violently disagree with) or D.G.Tendulkar or Louis Fischer or Joseph Lelveld, all conclude that at the end Ambedkar got from Gandhi more than what he got from the British. Gandhi's fears of this system being entrenched for eternity were proved right and so were his fears that that will in no way address the real needs. Dalits and Dravidian ideologues have played havoc with this very contentious treaty. Thamizhachi, channeling Ambedkar, said Gandhi played "politics using his self" (udal arasiyal).

Ambedkar always referred to then Gandhi's fast unto death as 'emotional blackmail'. In a way that is true but that blackmail was not just aimed at Ambedkar and thats the important fact that often goes unmentioned. Temples that prohibited Dalits from entering for several centuries threw open their doors to save the life of the Mahatma. Only silly nitpickers would argue if that was a lasting effect or that it was not real change of heart. The Mahatma with his fast brought about a pivotal moment in India's sordid history.

Ambedkar performed a necessary role pushing the Mahatma into such measures that in turn initiated a national debate and set in motion events that would crystallize political freedom for the oppressed classes when India became free. To be sure there is still much work to be done. In the rumble tumble history of humanity's progress the creative forces unleashed by the push-pull conflict of personalities like Ambedkar-Gandhi duo is good and both are required to create that dynamism. I would urge the readers to read the chapter 'Harijan Tour' in Volume 2 of D.G.Tendulkar's biography "Mahatma".

This politics using his own self would be the last weapon of resort for Nehru and Mountbatten to prevent a bloody  orgy in Bengal. Only Gandhi and his politics of 'emotional blackmail' stood between murderous Hindu hordes and tens of thousands of Muslims in West Bengal. With his life ebbing away the Mahatma remained resolute not to break his fast until there was true peace and all gangs had signed off on it. The Mahatma saved Pakistan from bankruptcy at birth when he repeated his fast unto death at Delhi again.

Such acts of using one's own body as a tool for loftier goals and not abusing such power for electoral gains or factional supremacy is beyond the comprehension of Thamizhachi. Ambedkar as a foe of such blackmail would state bluntly that in free India none should resort to such agitations against the state and instead approach the courts.

Bhagat Singh's eexecution in the backdrop of the Gandhi-Irwin pact remains a source of a campaign to malign Gandhi. Thamizhachi claimed that Nehru rushed to speak to Gandhi about clemency for Bhagat Singh and that Gandhi "conveniently was having his day of silence". Goebbels should take lessons from Thamizhachi on innuendo. Nehru does not say any such thing in his auto biography which covered those years and Nehru does speak of Bhagat Singh. There indeed was anger at Gandhi by those who considered that he did not parley hard enough with Irwin. Shirer, Tendulkar, Lelyveld all concede that the Gandhi-Irwin pact, drawn up after the Salt marches lost their sheen, was tilted towards Irwin. Biographers have mused as to how Irwin outfoxed a Bania. Frontline carried an article that quotes Lord Irwin, ""As I listened to Mr. Gandhi putting the case for commutation before me, I reflected first on what significance it surely was that the apostle of non-violence should so earnestly be pleading the cause of the devotees of a creed so fundamentally opposed to his own, but I should regard it as wholly wrong to allow my judgment to be influenced by purely political considerations. I could not imagine a case in which under the law, penalty had been more directly deserved." 

Gandhi_Irwin pact was signed on March 5th 1931. William Shirer writes (from direct reporting in India) "In the next few days Gandhi would beg the Viceroy to spare the lives of the three young men, but to no avail". To insinuate that Gandhi "conveniently" had his day of silence is sheer slander. 

Thamizhachi who decks herself in ostentatious jewelry will never understand the spirit of Gandhi. Criticizing Gandhi is a welcome sport. There is much in Gandhi to be criticized and Gandhi himself would be his own critic first. Gandhi, through his voluminous records and open writing has provided all that we need to assess and criticize him. The man towers above his warts and all and what he achieved remains unparalleled in human history before and after. As Einstein said, "Generations to come will scarce believe that a being such as this walked in flesh and blood upon the face of the earth". Bapu, we love you.

References:

1. The Mahatma and The Poet:Letters and Debates between Gandhhi and Tagore 1915-1941 --- Compiled and Edited by Sabayasachi Mukherjee.
2. Vol 3 of  "Mahatma: Life of Mohandas Karamchand Gandhi" -- D.G. Tendulkar 8 Volumes.
3. Freedom at Midnight -- Larry Collin and Dominique Lapierre.
4. Rabindranath Tagore: the Myriad-Minded Man -- Krishna Dutta and Andrew Robinson. 
5. Great Soul: Mahatma Gandhi and his struggle with India -- Joseph Lelyveld.
6. Frontline Article on Bhagat Singh and Gandhi's efforts http://www.frontlineonnet.com/fl1808/18080910.htm
7. Wikipedia link for Webb Miller http://en.wikipedia.org/wiki/Webb_Miller_(journalist)
8. Wikipedia link for Bhagat Singh http://en.wikipedia.org/wiki/Bhagat_Singh
9. I found No Peace -- Webb Miller (New York Times Foreign Affairs Correspondent) 
10. Dharasana Salt Satyagraha and Webb Miller's report http://en.wikipedia.org/wiki/Dharasana_Satyagraha (YouTube link http://youtu.be/m1j9u3YZ3VU) 
1. Webb Miller's Report: Gandhi's men advanced in complete silence before stopping about one-hundred meters before the cordon. A selected team broke away from the main group, waded through the ditch and neared the barbed-wire fence. (...) Receiving the signal, a large group of local police officers suddenly moved towards the advancing protestors and subjected them to a hail of blows to the head delivered from steel-covered Lathis (truncheons). None of the protesters raised so much as an arm to protect themselves against the barrage of blows. They fell to the ground like pins in a bowling alley. From where I was standing I could hear the nauseating sound of truncheons impacting against unprotected skulls. The waiting main group moaned and drew breath sharply at each blow. Those being subjected to the onslaught fell to the ground quickly writhing unconsciously or with broken shoulders (...). The main group, which had been spared until now, began to march in a quiet and determined way forwards and were met with the same fate. They advanced in a uniform manner with heads raised - without encouragement through music or battle cries and without being given the opportunity to avoid serious injury or even death. The police attacked repeatedly and the second group were also beaten to the ground. There was no fight, no violence; the marchers simply advanced until they themselves were knocked down.