2019 கும்ப மேளா: ஒரு குறிப்பு

 ஜெயமோகனின் கும்ப மேளா பற்றிய தொடரில் ஒரு கட்டுரையைப் படிக்க நேர்ந்தது. சுண்டியிழுக்கும் முதல் பத்தியே காரணம். இந்திய 'அறிவார்ந்த' ஊடகங்கள் எல்லாம் கும்ப மேளா பற்றி எதிர்மறையாகவே பிரச்சாரம் செய்கின்ற என்ற வாசகரின் உளக்குமுறுலோடு ஆரம்பமாயிற்று.

இந்தியாவில் ஜனத்திரள் கூடும் எந்த இடம் பற்றியும், அரசியல் மாநாடோ மதம் சம்பந்தபட்டதோ, யாருக்கும் இருக்கும் அச்சம் சுகாதாரமின்மை மற்றும் அசம்பாவிதம் ஏதும் நிகழ்ந்துவிடுமோ என்கிற அச்சமும் யதார்த்தமானதே. இதற்கு உடனே மேற்கத்திய ஊடகங்கள், மிஷனரி வரலாறு, காலணியாதிக்கம் என்றெல்லாம் யாரும் உணர்ச்சி வசப்பட வேண்டாம். மகத்தில் பிறந்த மகராசி மகாமக குளத்தில் குளிக்கப் போய் எத்தனை பேர் இறந்தார்கள் என்பது இணையத்தைத் தட்டினால் தெரியும். தஞ்சை பெரிய கோவில் சதயத் திருவிழாவில் ஜன நெரிசலில் மாண்டவர்கள் அநேகம்.

1954 மகா கும்ப மேளாவில் நடந்த ஜன நெரிசலில் மாண்டவர்கள் 800. அதற்கு முக்கியக் காரணம் நாகர்களின் முரட்டுத் தனம் தான் என்று அரசாங்க அறிக்கையே சொன்னது. ஒரு அனுமார் கோயில் அருகே அகாராக்களின் ஊர்வலத்தைப் பார்க்க பாதையின் இரு மருங்கிலும் பல்லோர் கூடியிருக்க ஏற்பட்ட நெரிசலில் கூட்டம் ஊர்வலப் பாதைக்குள் சிதற நாகர்கள் அவர்களை இரும்பு சிம்டாக்கள் கொண்டு தாக்க கடைசில் 800 பேர் மரணம். கமலகாண்ட வர்மா சமர்பித்த அறிக்கையில் காட்டமாக எழுதினார், "சோர்ந்தப் போய் நாகர்களின் ஊர்வலப் பாதையில் குறிக்கிட்ட யாத்திரீகனை இரும்பு ஆயுதம் கொண்டு தாக்குவது ஒரு சாது செய்யக் கூடியதா?...இன்றைய சாதுக்களுக்கு என் கோரிக்கை இது தான், உங்கள் வீடுகளை முதலில் ஒழுங்கு படுத்துங்கள், உங்கள் மேன்மைக்குத் திரும்புங்கள். இன்றிருக்கும் நிலை நீடித்தால் 'சாது' என்கிற வார்த்தையின் உண்மையான முக்கியத்துவம் மறைந்து அச்சொல் பிச்சைக்காரன் என்பதற்கு நிகரானதாகிவிடும்." ஜவகர்லால் நேரு அந்தக் கும்ப மேளாவில் பங்கேற்றார். ஆனால் அவர் புனித நீராடுவதாக உலவும் புகைப்படம் அப்போது எடுத்தது அல்லவாம். 

கும்ப மேளாவில் கலவரங்களுக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. அது நாகர்களின் இரத்தம் தோய்ந்த வரலாறோடு பிணைந்தது. 1850 கும்ப மேளாவில் சைவ வைணவ ஆயுதம் தாங்கிய சாதுக்களிடையே மோதலை தவிர்க்க ஆங்கிலேய அரசு ஆயுதம் தாங்கிய படையைக் காவலுக்கு வைத்ததோடு இரு பிரிவினரும் குளிப்பதற்குத் தனித் தனிப் படிதுறைகளையும் அவ்விரு படித்துறைகளுக்கு நடுவே பிராமணர்களுக்கு இடமும் ஒதுக்கி மிகப் பெரிய முஸ்தீபுகளோடு தான் நடைப் பெற்றது. 20-ஆம் நூற்றாண்டில் நாகர்களை மையப்படுத்தியே கும்ப மேளா உருப்பெற்றது. அதனாலேயே மேளா என்றாலே நிர்வாண சாதுக்கள், அவர்களின் வித்தியாசமான பழக்க வழக்கங்கள் முன்னிலைப்படுத்துவது என்று பொதுச் சித்திரம் விளைந்தது. மேற்சொன்னத் தகவல்கள் வில்லியம் பின்ச் எழுதிய "Warrior Ascetics and Indian Empires" நூலில் இருந்து. 

2013 கும்ப மேளாவில் அலகாபாத் ரயில் நிலையத்தில் ஏற்பட்ட நெரிசலில் 40 பேர் பலி. இவ்வருடம் பிப்ரவரி 5-ஆம் தேதி நெரிசலில் காயமுற்றவர்கள் ஒரு டஜனுக்கும் மேல் என்கிறது இந்துஸ்தான் டைம்ஸ். இவ்வருடம் ஜனவரி 14 அன்று ஒரு சிறிய தீவிபத்தும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 10 கோடி பேருக்கு மேல் கூடும் ஒரு விழாவில் இது ஒன்றுமில்லாத விஷயம் தான் ஆனால் இச்சம்பவங்கள் பெரும் உயிர் சேதமாக உருவெடுக்காதது அதிர்ஷ்டம் மற்றும் அரசாங்கத்தின் சீரிய ஏற்பாடுகள் காரணம். 

கும்ப மேளா என்பது இந்துப் பண்டிகை. அப்படிச் சொன்னால் ஜெயமோகன் கோபித்துக் கொள்ள மாட்டார் என்றே நினைக்கிறேன். ஆயிரம் வருடத்துக்கு மேலாக இருக்கும் இஸ்லாமியரின் பண்டிகையை இஸ்லாமியப் பண்டிகை என்று தானே குறிப்பிடுகிறோம். எந்த அரசாங்கமும் பொது மக்கள் கூடும் எந்த விழாவுக்கும் தக்க ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும். கும்ப மேளாவுக்கான செலவு ரூபாய் 4,300 கோடி. இது ஒரு மதத்தின் ஒரு விழாவுக்கான செலவு அதுவும் எல்லா இந்துக்களும் பங்கேற்காதப் பண்டிகைக்கு. ஹஜ் பயணத்துக்குச் செலவு செய்வதை வயிற்றெரிச்சலோடு பார்த்தவர்களுக்காக இதை அழுத்திச் சொல்கிறேன். உங்களுக்கான புனிதத் தலங்கள் இந்தியாவில் இருக்கின்றன மற்றவர்களுக்கு வேறு இடங்களில் அதற்கு அரசாங்கம் உதவியளித்தது போல் அளித்தது ஆனால் உண்மையில் அது அரசாங்க விமான நிறுவனத்துக்குத் தான் உதவியாக முடிந்தது. ஹஜ் மாணியம் ஏர் இந்தியாவுக்குத் தான் அதிகம் உதவியது. அதுவும் இப்போது நின்று விட்டது. 

NDTV தொகுப்பாளினிகள் மீது ஜெயமோகனுக்கு என்ன கோபமோ போட்டுத் தாளித்து விட்டார். கமல ஹாசனை மாதிரியே அத்தொகுப்பாளினிகள் ஆங்கிலத்தை மேலை நாட்டு உச்சரிப்போடு பேசுகிறார்கள் அவ்வளவு தான். இணையத்தின் தயவில் NDTV கும்ப மேளா பற்றி வெளியிட்ட காணொளி ஒன்றைப் பார்த்தேன். அது குறிப்பாக இந்தக் கும்ப மேளாவில் சுத்தம் பற்றியது. மிகவும் சிலாகித்திருந்தார்கள். வந்திருந்தோரும் சிலாகித்திருந்தார்கள். நல்ல டாகுமெண்டரி தான். மகிழ்ச்சித் தரும் இன்னொரு முக்கிய அம்சம் விழாவுக்கு வரும் சிறுவர்கள் காணாமல் போனால் அடையாளம் காணும் விதமாக 'RAdio Frequency Chip' கொடுக்கப்பட்டதாம் (https://www.telegraphindia.com/india/radio-frequency-identification-tags-for-children-under-14-at-kumbh-mela/cid/1681748) அரசாங்கம் மெனக்கெட்டிருக்கிறது. வாழ்த்துகள். NDTV காணொளி கீழே:

இந்தக் கும்ப மேளாவின் ஏற்பாடுகளில் அரசியல் இல்லாமல் இல்லை எதிர் வரும் பாராளுமன்ற தேர்தலுக்கு முன் வரும் பெரும் இந்து திருவிழா. வரிந்துக் கட்டிக் கொண்டு அரசாங்கம் வேலைச் செய்திருக்கிறது. தன்னைக் காண வரும் தலித்துகளைச் சோப்புப் போட்டுக் குளித்து விட்டு வரச் சொன்ன யோகி ஆதித்தியாநாத் புனித நீராடியிருக்கிறார். சோப்புப் போட்டுக் கொண்டாரா என எனக்குத் தெரியாது. 

கும்ப மேளா பற்றி இணையத்தில் தேடினால் கிடைத்த பல கட்டுரைகளும் இவ்விழாவின் பிரம்மாண்டம், ஆச்சர்யங்கள் பற்றியதே. இந்தியா டுடே அழகான புகைப்படங்களை வெளியிட்டுள்ளது (காண்க https://www.indiatoday.in/india/photo/kumbh-mela-2019-images-portraying-essence-largest-gathering-world-1433501-2019-01-18/2). ஒரு சுற்றுலா தளம் 5 நட்சத்திர ஏற்பாடுகளைச் செய்து தருகிறது. ரூபாய் 40,000 முதல் 1 லட்ச ரூபாய் வரை வாடகை குடில்கள் இருக்கின்றன.

செம்மொழி மாநாட்டுக்குப் போய் வந்த அதி தீவிர திமுக ஆதரவாளர் ஒருவர் இன்றும் அந்த ஏற்பாடுகள் பற்றி சிலாகித்துப் பேசுவார். அரசாங்கங்கள் நினைத்தால் எதையும் ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கலாம் என்பது தெளிவாகிறது.

எனக்கு கூட்டமான எந்த நிகழ்வுமே ஒவ்வாமை தான். அது விளையாட்டாக இருந்தாலும் சரி இல்லை வேறு எந்த விழாவாக இருந்தாலும் சரி. ஜெயமோகனின் பதிவொன்றில் ஏதோ ஓரிடத்தில் அவரோ வேறு யாரோ ஒரு பலகையாலானப் பாதையில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியைப் பார்த்தப் போது தோன்றியது, "நம்மால் இதெல்லாம் முடியாது". 

1. https://en.wikipedia.org/wiki/2013_Kumbh_Mela_stampede

2. https://www.thehindu.com/news/national/at-rs-4200-crore-this-years-kumbh-mela-costliest-ever/article26000869.ece

3. https://www.huffingtonpost.in/entry/at-kumbh-mela-religious-leaders-are-drumming-up-support-for-modi-and-yogi_in_5c5d200ae4b0a502ca34241d

4. https://www.hindustantimes.com/india-news/over-a-dozen-injured-in-stampede-in-kumbh-mela-area/story-HP5tojhTjxEDu5ZlNUSJ3L.html

5. https://jeyamohan.in/118129#.XGTFfq3MxBw

6. https://en.wikipedia.org/wiki/1954_Kumbh_Mela_stampede

7. https://www.coxandkings.com/promotion/allahabad-kumbh-mela-2019/index.shtml?track=kumbhmela

A Murdered Child and a Divided Nation: Candle of Civilization Flickers as Bigotry and Jingoism Run Amuck

We live in shameful times when the world's oldest surviving republic, America, and the world's largest republic, India, make it fashionable to support Neo-Nazis and rapists fueled by tribal instincts of hyper-partisanship, naked bigotry and even jingoism, that insidious sibling of patriotism. How else does one comprehend the fact that faced with a brutal rape and murder of a child a nation is divided into those clamoring for justice and those actually more interested in conspiracy theories and some more interested in establishing, on very questionable statistics, that India is a land of safety. Alas, in Trump's America and Modi's India all of the above are possible.

Image Courtesy an145537656an-indian-man-ho.jpg

Asifa Banu, 8 year old girl from the nomadic Bakarwal community, a Muslim tribe, went absconding on January 10th in Kathua, a town near Jammu. Asifa, kept captive for 6 days was dumped on January 15th and found on January 17th. Subsequent investigations reportedly showed that the child was gruesomely drugged, raped, maimed and killed. A four month investigation identified 8 Hindus including a custodian of a local temple where she was allegedly kept captive and the heinous crime committed. Jammu is a Hindu majority twin of the Muslim majority Kashmir in the state of Jammu-Kashmir that India tenaciously holds on to with the brute force of the world's fourth largest army. The accused were Hindus and the murdered was a Muslim and in a state torn asunder with communal strife that was enough to light a keg. Hindu Lawyers, yes lawyers, joined with others and organized protests to prevent the lodging of a charge sheet against the accused.

A personal anecdote here. I went to Disney World at Orlando when my child was 5 years old. One day at the park as my wife and I were looking at a map in a minute our daughter slipped away from us. We found her within 5 minutes. Within those 5 minutes we lived a life time. Our thoughts raced from alerting park police, checking cell phones for latest pictures of her, figuring a strategy etc. When we found her we hugged her like there was no tomorrow. We're in Disney World where the chances of her really getting lost is almost nil. We're in America, she knew our address, contact phones, we had cell phones, so on and so on. Yet for those few minutes we were on edge. Asifa's parents are possibly dirt poor, else why should a girl who should be at school be out grazing and they live in a state that has not known peace for over 20 years. Words cannot capture the grief of a parent to find their child like that.

The murder of 17 year old Navarasu, a medical college student, by John David shook Tamil Nadu and led to the promulgation of stringent laws against ragging which was said to have been the root cause of that grisly murder. John David murdered and dismembered Navarasu's body and dispatched them. Though John David was acquitted in the High Court, overturning a lower court sentence of double murder, the Supreme Court reinstated the verdict after 11 years and John David surrendered. I cannot remember Tamil Nadu getting cleaved along religious lines then.

In the heels of Asifa's murder I find despicable posts about children or others being murdered in a mosque or by a christian priest etc. What the posts always fail to mention is the lack of support from anyone for those let alone support from lawyers and suspicions of orchestrated support amongst even the police. That the legal establishment would brazenly rally in support of the accused is what raised the ire of the country more.

That the venue of the crime was a temple and that the perpetrators were probably intending to terrorize the nomadic Muslim tribe have provided some patented idiots with the excuse to lampoon Hinduism and that in turn has provided the perfect cover for fundamentalist amongst Hindus, who are in no short supply these days, to trot out despicable posts about Islam.

A staunch fundamentalist Madhva, as he calls himself after some arcane sect of which I know little, posted on Facebook a questionable quote from Koran alleging that the prophet Muhammad married a 6 year old and that Koran supports such marriages. Muhammad lived in the 6th-7th century CE at which time such marriages were par for the course in India too. If one attended meetings conducted by atheist Davidar Kazhagam one could learn of contentious history of Hinduism, of course narrated without a nod to any nuance or context. This Madhva then had the cheek to argue how Hindu Srutis and Smritis do not offer any scriptural support for child marriage. This is shibboleth. The support offered to child marriage in 19th century by India's venerated freedom fighter Bal Gangadhar Tilak shreds the arguments of that Madhva fundamentalist. Here's a selection from an earlier blog of mine.

Historian Stanley Wolpert charts the ebb and flow of Tilak's ideas on India being a "Hindu state" and of various people in various states cannot "have one nationality". When a colonial official wanted to open a school for girls Tilak railed against it and waxed eloquent on the duties of girls as per Hindu Dharma. Commenting on the case of Rakhamabai, an educated woman who refused to go to her much older husband after her father's death, Tilak wrote "if a woman does not go to her husband she should be punished by the king, and if she disobeys the king's order she should be imprisoned" and then helpfully compared her to a eunuch from India's epic story Mahabharata, Shikandi.

Faced with opposition from reactionary Hindus to raising the 'age of consent' for marriage and sex from 10 to 12 (yes that was the age) the Colonial government balked until a 11 year Phulmani Bhai died of lacerations during intercourse in 1890. Tilak, Wolpert notes, did not see "any need of reforming the law at present". Arguing on behalf of Phulmani's husband Tilak wrote:

"Hari Mohun could not be responsible for intercourse with his wife, 11 years old - an intercourse which neither he nor almost the whole of India, nor even her legislators, had reason to think to be dangerous to life". 

Unlike Wolpert the Indian biographers praise Tilak for "his accurate knowledge of Hindu scriptures and his legal acumen...He took up cudgels on behalf of tradition and attacked all those who wanted to defy it. His retorts were crushing, his language biting and his tone was offensive throughout the controversy". Some cudgels, some acumen indeed. 

Several of India's founding fathers, as I wrote in an earlier blog, had taken child brides. Rabindranath Tagore married Mrinalini Devi in 1883 when he was 22 and she was 10. Tagore not only had a child-wife but gave one of his daughters in a similar marriage. Bharathiar too had a child-wife. Tilak, we learn, was married when he was 16. I'm sure his wife was not 17, to say the least. Sarvapalli Radhakrishnan married Sivakamu in 1903, he was 16 and she was 10.

Rajaji was married to one Alarmelu Managammal, known as Manga in 1897 (note, the biographer does not give the year I got it from wikipedia). Manga, Rajmohan writes, was a 'child-wife'. Manga was 10 years old, Rajaji was 18-19 years old. As was the custom Manga lived with her parents till she attained puberty. Meanwhile Rajaji passes his law exam in 1900. Then, aged 12 and apparently having reached puberty Manga comes to Rajaji. Manga, gave birth to their first child a "day after her 13th birthday".

20th century liberalism learned from Colonial rulers made these stalwarts recoil in horror at what their lives were and against much opposition from fellow Hindus outlawed child marriage. Only a bigoted fundamentalist would dredge questionable episodes of a religious leader's life in the 7th century while the country is mourning the mind numbing murder of a child. Apparently the Muhammad episode is very questionable. 

A simple google search led me to this column by Shaista Gohir in The Guardiam.

So why is the practice of child marriage sanctioned in Muslim countries? Unfortunately, ultra-conservative religious authorities justify this old tribal custom by citing the prophet Muhammad's marriage to Aisha. They allege Aisha was nine years old when the prophet married her. But they focus conveniently on selected Islamic texts to support their opinions, while ignoring vast number of other texts and historical information, which suggests Aisha was much older, putting her age of marriage at 19. Child marriage is against Islam as the Qur'an is clear that intellectual maturity is the basis for deciding age of marriage, and not puberty, as suggested by these clerics (https://www.theguardian.com/commentisfree/2010/apr/25/middle-east-child-abuse-pederasty)

This Madhva fundamentalist cheekily asked me if I, whom he considers a Christian, had condemned unequivocally the child abuse scandal of Catholic Church in US. Unfortunately for him I had written a note on Facebook just weeks earlier after having watched the Oscar Awarded movie, 'Spotlight'. Let me reiterate, I'd have preferred that the Boston diocese, the priests who were accused, the Boston Cardinal were all prosecuted to the fullest extent of the law and jailed. I wish the punitive damages were of such nature that the Church would've been compelled to root out the evil that was allowed lurk within its conscience. As for Pope John Paul II I prefer that he not be sainted, a ludicrous practice by itself, on account of how he handled the scandal. Of course, unlike me, the fundamentalist could not find it in himself to be unequivocal in this heinous crime. He had to wait to find an excuse to indulge in mudslinging to his hearts content. 

If one started citing religious texts then one can play football with any religion. When it comes to India this fundamentalist and others blather about Sruti and Smruti etc turning a blind eye to reality. Sruti or Smruti who cares, here's reality. Per the Census of Indian state even in 2001 the incidence of child marriage was 14.4%. The percentage then rapidly decline to 3.7% in 2011. Remember that's still in the thousands since it is 3.7% of nearly a billion people. Incidentally my maternal grandmother was a child bride in 1930s. She became a widow with 5 children, the youngest aged 6 months, when she was barely in her teens. This is reality and it'd be straining credulity to say that this happened over hundreds of years into the recent past without any scriptural support. Sure, India can feel proud about the reforms.

Incidentally, there are mosques, yes mosques, for LGBT in Paris, Berlin, Australia and Chicago. Two days ago I listened to a broadcast on NPR about the mosque in Chicago and need to write about it separately. I don't know of any temple that openly accepts LGBT. Protestant denominations have opened their churches and even clergy to LGBT. The Madhva fundamentalist and others exaggerate the liberalism of Hinduism while grossly underplaying the varieties and progressiveness of Abrahamic religions. The truth, as always, is in the middle. There's more theological variety and liberalism in Abrahamic religions than the Hindutva brigade and frankly even many Hindus realize. There's more unitary structure and orthodoxy in Hinduism than the Hindutva brigade would like to admit or Hindus would like to acknowledge. 

Given that my citizenship is an open secret I'm often faced with "oh is it great in America", "why don't you write about faults in America". I'll briefly answer both.

The movie 'Spotlight' deserves a blog by itself. So why would I postpone that or not write it with as much eagerness or immediacy as I write about Asifa? Simple reasons. In America I did not see Catholics rushing to defend the Cardinal or priests. In America a major newspaper published investigative articles and eventually that got made into a movie. The movie was celebrated at the world's most watched awards show. As I always says, there's no paradise on earth. Every nation and society has dark chapters but those nations that unflinchingly face up to their warts have a redemptive quality. I'm yet to see India measure  up the standards of the West on that. It is easier to get a Western Christian to accept that the Church had a bloody past than to get an Indian accept that the past in India had very dark chapters.

Columnist and writer P.A.Krishnan surprised me on a different count. While he would like to see justice done and he wages a daily battle against the worshippers of Modi his patriotism sometimes makes him take a jingoistic hue. I cannot fathom the reason as to why he chose this moment of grief to argue that India has far less cases of rape than United States. 

I looked up reports of rapes being underreported in India and I chose only reports from Indian newspapers lest I be accused of being a biased westerner. A report in Hindu says "husbands commit a majority of acts of sexual violence" and "only one per cent of marital rapes and six per cent of rapes by men other than husbands are reported to police". Anyone who has remotely lived in India will readily attest to not only that but will also add that thousands of blatant harassment and sexual violence, for example in mass transit and other places, are literally not reported. I know wives of friends and relatives who have commuted for 15 years to New York City or Washington DC without a single finger touching them and yet many of them have experienced horrifying assaults in Chennai buses. In the recent agitations for Cauvery water blatant sexual harassment of girls was recorded and shared on social media but not a single case, as far as I know, was registered for that. In another recent notorious case in Uttar Pradesh a BJP party MLA was arrested for rape only after months of the rape victim's relatives trying to register a case. 

Whether it is US or India reporting rape and prosecuting the perpetrators is a harrowing experience for the victim. The US certainly has made strides in that and India is yet to catch up. The smug question of "where's statistics" is completely a partisan question when it comes to iNdia, a nation that has a very, very long history of not maintaining history. Data and record keeping are pathetic in India, for many reasons, compared to the West. This is often used to sweep inconvenient truths under the carpet.

The movie Lion, based on a child who gets lost and comes back as adult in search of his parents, underscored the issue of missing children in India. Nearly 80,000 kids go missing in India every year says an article that also mentions that nearly 400,000 children go missing in US. The reason for the lopsided difference becomes understandable if one check the hyperlink to the data. In US the FBI maintains a data of a missing child and every time a child is reported missing it is counted, that includes children who often run away too. The missing kids website also informs that that number might still be underreported in US. 

In these days of social media lies travel around the globe in the time taken by truth to just put on its shoes. The fundamentalists are spreading a vile post by a known purveyor of lies, Shanknaad, that supposedly pokes holes in the police case against the accused. The Quint has done a decent job of debunking the lies at https://www.thequint.com/news/webqoof/what-really-happened-kathua-rape-case

I cannot for the life of me understand the Indian impulse to haughtily pretend that, against all evidence to the contrary, that things are not too worse compared to developed and advanced economies and may even be better. 

My plea to Indians is simple, "Let America be an uncivilized hell hole. That's ok. Just look at the numbers for India, even the underreported ones, it is still an unconscionable one".

Yes many American states do not have a proper age limit for marriage but actual incidences of child marriages are next to nothing in US. A PEW research report says five out of every 1000 15-17 olds in US are married. That's it. Now compare with the 3.7% (remember it is per cent not per thousand) of India's one billion are child marriages in 2011. A Times of India report puts the number of girls marrying before 18, the legal limit, at 7%. This is a problem. Accept it.

America is undergoing a pivotal moment after New York Times broke the story of movie mogul Harvey Weinstein's sexual harassments. The #Metoo movement spawned by that has felled many powerful men across entertainment industry and even corporations. Where is India's #Metoo movement? A court recently ruled in India that a feeble "no" by a woman is actually consent for sex. 

P.A. Krishnan angrily asked me, because of course I'm an American citizen, does not America have the world's largest prison population and are not most of them African-Americans? Guess what, today the Pulitzers were announced and in the general non-fiction category the prize went to a book titled, "Locking up our own: Crime and Punishment in Black America" by James Forman Jr. The last presidential election saw a vigorous debate on that topic. Show me when was the last time India's pathetic juvenile convicts condition was spoken of on a public platform of that nature?

India, as V.S. Naipaul, in a mellowed third part of what started as a bitter trilogy, put it, is a "million mutinies". While all my complaints and anger above are warranted it'd be unfair not to credit the part of the country, including thousands of Hindus, who would like to see harsh justice meted out to the barbarians who defiled a child. "Hope", as Alexander Pope wrote, "springs eternal in the human breast". 


References:

1. https://www.cbsnews.com/news/asifa-bano-case-india-rape-murder-trial-kathua-kashmir-2018-4-16/
2. https://www.cbsnews.com/news/india-rape-murder-muslim-girl-asifa-bano-hindu-radials-rally-for-suspects/
3. https://www.theguardian.com/world/2018/apr/16/eight-court-india-rape-murder-kashmir-girl-bjp
4. https://www.theguardian.com/world/2018/apr/13/indian-court-orders-arrest-of-politician-for-gang-rape-and-murder
5. https://www.theguardian.com/world/2017/sep/26/a-feeble-no-may-mean-yes-indian-court-overturns-conviction
6. https://en.wikipedia.org/wiki/Bakarwal
7. My blog referencing Tilak on 'Age of consent' http://contrarianworld.blogspot.com/2017/04/was-churchill-hitler-part-2-were-indias.html
8. My blog on Rajaji's marriage http://contrarianworld.blogspot.com/2018/03/rajajis-child-marriage-and-further.html
9. Pulitzer 2018 http://www.pulitzer.org/winners/james-forman-jr
10. PEW research report about child marriage in US http://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/11/01/child-marriage-is-rare-in-the-u-s-though-this-varies-by-state/
11. Child marriage in India https://timesofindia.indiatimes.com/india/Nearly-50-fall-in-brides-married-below-18/articleshow/11829410.cms
12. https://en.wikipedia.org/wiki/Child_marriage_in_India
13. Rape cases underreported in India http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-newdelhi/majority-of-rape-cases-go-unreported-mps/article5063089.ece
14. Crimes underreported in India https://www.reuters.com/article/us-india-women-harassment/much-crime-unreported-in-indian-cities-sexual-harassment-complaints-ignored-survey-idUSKCN0XP2CL
15. Marital rape and other rapes underreported http://www.thehindu.com/news/national/marital-and-other-rapes-grossly-underreported/article6524794.ece
16. "Lion" movie and Scary Statistics https://www.bustle.com/p/the-scary-statistic-that-lion-brings-to-light-34751
17. http://www.missingkids.com/KeyFacts
18.

"நீர் ஒரு பிராமணனா?" - ஜெயகாந்தனும் வர்ணாசிரமும்.

வர்ணாசிரமம் என்பது நெகிழ்வுத் தன்மை கொண்டது, உறைந்தது அல்ல மேலும் அது வேறு ஜாதி அமைப்பு வேறு என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. எதையோ பிடிக்கப் போய்க் குரங்கானது வர்ணாசிரமம் என்பது தான் சரி.  இதற்கு முதல் உதாரணம் ஜெயகாந்தனே தான்.

ஜெயகாந்தன் கம்யூனிஸ்டா என்றே ஒரு விவாதம் செய்யலாம். அவர் கம்யூனிஸம் பேசினார், மார்க்ஸை படித்தார், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினர் ஆனார் என்பதெல்லாம் சரி ஆனால் அவர் கம்யூனிஸ்டா என்றால் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அவர் காந்தியை, நேருவை, தேசியவாதத்தைப் போற்றினார் என்பதால் மட்டும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. அவர் ஜாதி அமைப்பை ஆதரித்தார், வர்ணாசிரமத்தை 'சுரண்டல் அற்ற' அமைப்பு என்றார். ஜாதி ஒழிப்பில் நம்பிக்கையுமில்லை என்றார். அவர் மார்க்ஸையும் ஜாதிய அமைப்பையும் புரிந்துக் கொண்டாரா என்றே கூடக் கேட்கலாம்.

சென்னை நகரின் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில் திமுக அமோக வெற்றிப் பெற்றது (1950s). முக்கியக் காரணங்களுள் ஒன்று ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியினர் பிராமணர்களைத் திமுக நோக்கி இழுத்தது. பிற காரணங்களும் உண்டு. தமிழ் நாட்டு பிராமணர்களுக்கு அன்று இன்றும் ராஜாஜி ஓர் ஆதர்சம் தான்.

தோல்வியுற்ற தேசிய அணி பிராமணர்களையும், இஸ்லாமியரையும் தூற்றியது என்கிறார் ஜெயகாந்தன். 'முஸ்லிம்களும், பிராமணர்களும் இந்தத் தேசத்துக்கு எப்போதுமே துரோகிகள்' என்று மேடைகளில் பகிரங்கமாகப் பேசப்பட்டது என்கிறார் ('ஓர் இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள்'). இந்தப் பொய்யுரைக்கு எதிர் வினை ஆற்றுவதற்காகச் 'சென்னை நகரில் பிராமண வகுப்பினர் அதிகமாய் வாழுகின்ற மாம்பலத்தில் தென் சென்னை பிராமண இளைஞர்கள் மாநாடு ஒன்றைக் கூட்ட அவர்கள் முடிவு செய்தனர்'. அம்மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு உரையாற்ற ஜெயகாந்தன் அழைக்கப் பட்டார். மாநாடு கிருஷ்ண கான சபையில் நடைப் பெற்றது (1950-களில் கர்நாடக சங்கீத சபாக்கள் ஜாதிகளை ஒட்டி இடம் பெயர்ந்தன என்ற அமெண்டா வீட்மெனின் குறிப்பு இதைப் படித்த போது நினைவுக்கு வந்தது). அடுத்து வரும் செய்திகள் ஜெயகாந்தனின் நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

காலையில் பிரதிநிதிகளின் கூட்டம் என்றும் தான் பார்வையாளனாகப் போயிருந்ததாகவும் ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார். திமுக, சுதந்திரா கட்சி ஆதரவாளர்களும் அக்கட்சிகளுக்கு ஆதரவான பிராமணர்களும் பெருமளவில் வந்திருந்தார்கள். அம்மாநாட்டைப் பிராமணர்கள் மாநாடு என்று அழைக்கலாமா என்று கேள்வி எழுந்த போது மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர்கள் ஜெயகாந்தனை மேடைக்கு அழைத்து விளக்கச் சொன்னார்கள். ஜெயகாந்தன் அம்மாநாடு 'குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை ஒரு தேர்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பு என்று குற்றம் சாட்டுவதை'ச் சுட்டி அதை மறுக்கவே கூட்டப்பட்டது என்கிறார்.

மேலும் பேசிய அவர், "என்னைப் பொறுத்தவரை ஜாதி ஒழிப்புக் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை இல்லாதவன் நான். ஜாதிகளுக்கிடையே பேதங்களும் பகைமையும் நிலவுவதையே மாற்ற வேண்டும்" என்கிறார். பேதங்கள் இருந்தால் தான் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று வேறுபட முடியும் என்பது அடிப்படை அறிவியல் விதி. பிராமணன் இதைச் செய்ய வேண்டும், சத்திரியன் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற பேதமில்லாவிட்டால் அப்புறம் அங்கே ஜாதி எதற்கு? ஜெயகாந்தனும் காந்தியும் வழுக்கிய இடம் வர்ணாசிரமம்.

இப்படி அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலே சலசலப்புகளை அடக்கும் விதமாகவும் எதிர்ப்பாளர்களின் குரலாகவும் கேள்விகள் ஆங்காரத்தோடு கேட்கப்பட்டது, "நீர் ஒரு பிராமணனா? இந்த மாநாட்டில் நீர் எப்படிக் கலந்து கொள்ளலாம்?". பிராமணப் பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில் அவர் பேசலாமா என்று மீண்டும் அழுத்தமாகக் கேட்கப்பட்டது. மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர் ஒருவர் "ஜெயகாந்தன் பிராமணன்தான்" என்று தவறாகச் சொன்னாராம். இதை ஜெயகாந்தன் "தவறாக அறிந்திருந்த விஷயம்" என்று குறிப்பிடுகிறார். இல்லை. படித்தவனும், இலக்கையம் படைப்பவனும் பிராமணனாகவே இருக்கக் கூடும் என்ற மனச்சாய்வின் வெளிப்பாடு அது. அக்காலத்தில் இலக்கியவாதிகள் பலரும் பிராமணர்கள் என்பதும் காரணம். அம்பேத்கரை சந்தித்த காந்தி அவரைப் பிராமணர் என்று எண்ணி விடுகிறார். படித்து, கோட்டும், சூட்டும் போட்டிருந்தாரே!!!

மாலையில் நடந்த 'Open forum'இல் ஜெயகாந்தன் கிட்டத்தட்ட 'யார் பிராமணன்' என்றே பேசினார். "பிராமணன் என்பவன் யார்? இங்குள்ளவர்களில் யார் பிராமணன்?". அவர் பேசியதை மேற்கோள்களிலும் என் எதிர் வினைகளையும் சேர்த்தே தருகிறேன்.

"நான் பிறவியில் பிராமணன் அல்லன். நான் வேளாளர் மரபில் பிறந்தவன். அதாவது சூத்திரன். இந்த வார்த்தையில் எனக்கு அவமானமோ ஆத்திரமோ இல்லை. சூத்திரன் என்பவன் நால்வருண அமைப்பின் அடிப்படை, அவனே வருணாசிரம தர்மத்தின் 'சூத்திர'தாரி."

ஜெயகாந்தனுக்குத் தன்னைச் சூத்திரன் என்று பிரகடனப் படுத்திக் கொள்வதில் சங்கடமோ அவமானமோ இல்லை என்பது அவர் சமூகத்தில் அடைந்திருக்கும் முதன்மைக்கும் அவருக்கு அவர் மீதே இருக்கும் மதிப்பீடும் காரணம். சமூகம் என்பது ஜெயகாந்தன்களை மட்டுமே உள்ளடக்கியது இல்லை. தலித் வியாபார எஜமானர்கள் கூடத் தங்கள் ஜாதியை பிரகடனப் படுத்திக் கொள்ள முனைவது இல்லை என்பது நிதர்சனம். காரணங்களை யூகிக்கக் கூட வேண்டாம். மேலும் சமூகக் கட்டமைப்பில், வர்ணாசிரம அமைப்பில், வேளாளர்கள் என்பவர்கள் தலித்துகளை விட மேலானவர்கள் ஆதலால் பொத்தாம் பொதுவாக 'நான் சூத்திரன்' என்று சொல்லிக் கொள்வதால் அவருக்கு மற்றவர்களின் அனுபவமோ அல்லது வலியோ இருந்திருக்காது. ஜெயகாந்தன் மேற்கொண்ட வாழ்வு பலரின் வாழ்வு அல்ல. ஒரு பள்ளியிலோ, அலுவலகத்திலோ அவர் வாழ்க்கையைச் செலவிட்டிருந்தால் அந்த அமைப்பின் மிருகத் தன்மை விளங்கியிருக்கும். பள்ளியில் பொதுக் குழாயில் தண்ணீர் அருந்தியதற்காகத் தனம் என்ற ஆறு வயது சிறுமியை பிரம்பால் வாத்தியார் விளாச குழந்தையின் கண் பாதிக்கப்பட்டது. என்பதுகளில் விகடன் இச்செய்தியை வெளியிட அந்த ஏழைக் குழந்தைக்குப் பார்வைக் கிடைக்கக் கமல் உதவினார். பரதம் பயிலும் இடத்தில் பிராமணரல்லாத மாணவி "சூ குட்டி" என்று அழைக்கப்பட்டதைப் பிராமண நண்பர் நினைவு கூர்ந்தார்.

அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் படித்துப் பட்டம் பெற்ற அம்பேத்கர் அவர் வேலைப் பார்த்த அலுவலகத்தில் தண்ணீர் கிடைக்காமல் கஷ்டப்பட்டார். அவ்வளவு தூரம் போக வேண்டாம். 40-கள், 50-களில் பள்ளிகளில் பயின்ற தாழ்ந்த ஜாதியினரைக் கேட்டுப் பாருங்கள். நண்பர் ஒருவர், தலித், மத்திய அரசு பயிற்சி நிலயத்தில் அவருக்குக் கணிதப் பாடத்தை ஒதுக்க ஆசிரியர்கள் தயங்கினர் என்கிறார். இதெல்லாம் தான் நிதர்சனம். இந்த நெகிழுவுத் தன்மை, விஸ்வாமித்திரன் பிரம்ம ரிஷி ஆனான் என்பதெல்லாம் தொன்மம் சரித்திரமல்ல.

சூத்திரர்கள் நான்கு வருணத்திற்கும் 'சூத்திரதாரி' என்று சொன்னால் நான்கு வருணத்தில் சேராத அவர்ணத்தை என்னவென்று சொல்வது? புருஷ சூக்தத்திற்கு அப்பைக் கட்டுச் சப்பைக் கட்டுகிறார்கள் பலர். காந்தி உள்பட. உடம்புக்கு எல்லாப் பாகமும் முக்கியம் காலிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று சொன்னால் கேவலமில்லை என்பது பசப்பு. முடமாக ஒருவன் வாழ முடியும், முண்டமாக வாழ முடியுமா? தலையை இன்னொருவர் காலின் முன்பு தாழ்த்துவது அதிகப் பட்ச மரியாதை என்பதால் தானே?

"பிறவியில் சூத்திரனான நான், கடமையில் பிராமணனின் தொழிலைச் செய்கிறவன்" என்று அந்த பிராமணர்கல் அடங்கிய சபையில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். சொல்லிவிட்டு, முன்பொருமுறை ஈ.வெ.ரா இருந்த மேடையிலேயே அவரை எதிர்த்து மஹாபாரத, சமஸ்கிருதம், பிராமணர்களின் மேன்மை அகியவற்றை, "ஓர் உண்மையான பிராமணனுக்கே உரிய ஞானாவேசத்தோடு கொதித்தெழுந்து அவரை நான் மறுத்துரைத்துப் பேசினேனே, அப்போது வந்து என்னை யாரும் கேட்கவில்லையே, 'உனக்கென்ன போயிற்று? நீ பிராமணனா?" என்று யாரும் கேட்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டதாகவும் சொல்கிறார். இந்த இடம் மிக மிக முக்கியம்.

திருச்சி மாநாட்டில் ஈ.வெ.ரா முன் பேசிய உரையை இந்த இடத்தில் அவர் நீளமாக நினைவு கூர்கிறார். அது இங்கே தேவையில்லாதது. பிராமணச் சங்க மாநாட்டில் பேசியதை தொடரும் முன் அப்போது எழுந்த மன ஓட்டத்தைச் சொல்கிறார். தனித் தமிழ் இயக்கத்தினர் எழுத்தாளர் சங்கத்தில் நுழைந்து ஆக்கிரமித்த போது அதை எதிர்த்ததையும் அதற்காக "பார்ப்பன அடிதாங்கி", "இவனும் ஒரு அக்ரஹாரம் தான்' என்றும் வசைப் படப்பட்ட போது "'இல்லை' என்று சொல்லி ஓடாமல்" இருந்தததையும், அப்போதெல்லாம் ''நீ பிராமணனா?' என்றுக கேள்வி எழவில்லை என்றும் நினைத்துக் கொண்டாராம்.

(சுய புராணம்: நான் என்றுமே என்னை எழுத்தாளன் என்றெல்லாம் எண்ணிக் கொள்வதில்லை. அதெல்லாம் என் தகுதிக்கு மிக மிக அதிகம். ஆனால் மேலே சொன்னதோடு கொஞ்சம் தொடர்புடைய செய்தி. இணையத்திலும், சமூக வலைத் தளத்திலும் பிராமணத் துவேஷத்தையும், ஈ.வெ.ராவையும் மிக மிகக் கடுமையாக விமர்சித்து தொடர்ச்சியாக எழுதும் போதெல்லாம் என்னை நோக்கி, 'நீ என்ன எழுதினாலும் அவர்கள் உன்னைப் பிராமணனாக ஏற்க மாட்டார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு பிராமண எழுத்தாளரும் கிண்டலாக அதை வெளிப்படவையாகவே எழுதினார். அவர்கள் என்னை ஏற்க வேண்டுமென்று எதையும் எழுதுவதில்லை ஆதலால் அப்படிச் சொல்பவர்களை நகைப்போடு கடந்து விடுவேன். யூதர்களைப் பற்றியும் அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட பேரழிவுப் பற்றியும் எழுதுயிருக்கிறேன். ஆஷ்விட்ஸ் போயிருக்கிறேன். அதற்காக நான் என்ன யூதனாகவா நினைக்கிறேன்? இல்லை. நேர்மையாக எழுத வேண்டும் என்பது தான் குறிக்கோள். தமிழ் பிராமணர்கள் பலரும் இன்று இந்துத்துவர்கள் அவர்களுக்கு நான் இந்துத்துவத்தை எதிர்த்து எழுதும் போதெல்லாம் ஈவெராவை விமர்சிக்கும் போது கேட்காத கேள்விகள் வரும். "நீ இந்துவா" என்பார்கள்)

பிராமணர்களை "பூணூலைப் பிடித்துக் கொண்டு" திமுகவுக்கு வாக்களியுங்கள் என்று சொன்னதற்காக ராஜாஜியை கண்டித்ததாலேயே தன்னைப் பார்த்து " 'இதைச் சொல்ல நீ யார்? பிராமணனா?'" என்று கேட்பவர்களை அப்படிக் கேட்பது "என்ன பிராமணத் தர்மம்" என்கிறார். அது தான் வர்ணாசிரம தர்மம் என்பது ஏனோ ஜெயகாந்தன் என்கிற கம்யூனிஸ்டுக்குப் புரியவில்லை. இரண்டு பிராமண வீடுகள் அல்லது இவர் பிறந்த ஜாதி தவிர்த்த வேறெந்த வீட்டிலும் இவர் பெண் கேட்டுப் போயிருந்தால் அவருக்கு நல்ல அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கக் கூடும்.

அதன் பிறகு ஜெயகாந்தன் பேசுவதெல்லாம் பெரும்பாலும் அங்கலாய்ப்பு தான். ஆதி சங்கரர் சண்டாளனை குரு என்றது, பாரதி கனகலிங்கத்துக்குப் பூணூல் போட்டது என்று வெறும் அங்கலாய்ப்புகள். பாரதி, காந்தி ஆகியோரின் எண்ணங்கள் நேர்மையானவை, இதயம் சுத்தம், ஆனால் அவர்கள் தலித்துகளைப் பற்றியும் அவர்களை மேம்படுத்துவது பற்றியும் கொண்டிருந்த எல்லாப் பார்வைகளையுமே அறிவு பூர்வமாக ஏற்க இயலாது. கனகலிங்கத்தின் தேவை பூணூல் அல்ல மனிதனாக மதிக்கப்படும் அடிப்படை மரியாதை தான்.

திருச்சி மாநாட்டில் தன்னை மறுத்துப் பேசிய 24 வயதே ஆன ஜெயகாந்தனை மிகப் பண்போடு ஈ.வெ.ரா நடத்தினார் என்பதைச் சொல்லிவிட்டு, "நீங்க பிராமணப் பிள்ளையா" என்று அவர் கேட்டதாகவும் இல்லை என்று சொன்னதும் "ரொம்பச் சந்தோஷம்" என்று ஈ.வெ.ரா சொன்னதாகவும் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். அடுத்து அவர் எழுதுவது சுவாரசியமானதும் முக்கியமானதும்.

எழுத்தாளனாக இருப்பதாலும் அவர் பேசும் விதத்தினாலும், தேசியம் மற்றும் பிராமண ஆதரவு, பிராமணராகப் பார்க்கப்பட்டார் ஜெயகாந்தன். பலர் அவரிடம் "நீங்கள் பிராமணரா" என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். "எத்தனை சந்தர்ப்பங்களில், எத்தனை விதமான மனிதர்களால் இதே கேள்வி என்னை நோக்கித் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கப் பட்டிருக்கிறது" என்கிறார்.

குலங்களும், தொழில்களும் நெகிழ்வுத் தன்மையோடு சரமாரியாகப் பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்றமும் இறக்கமும் பெற்றிருந்தால் அந்தக் கேள்வி வந்திருக்காது. ஆனால் நடந்தது அது இல்லையே. இதை ஏன் மீண்டும் மீண்டும் மழுப்புகிறார்கள்? இந்தியா போன்ற ஒரு பெரு நிலத்தில் ஒரு மிக நீண்ட வரலாறில் எந்த வழக்கமும் மாறாமலேயே 100 சதவீதம் தேசம் முழுதும் பின்பற்றப்பட்டிருக்க முடியாது. ஆங்காங்கே சில மாறுதல்களும் சில மாற்றங்களும் இருந்தன. ஆனால் பொத்தாம் பொதுவாக நெகிழ்வுத் தன்மை இருந்தது என்பது அதீதம். அப்படிப்பட்ட நெகிழுத் தன்மையில்லாமல் பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்ததே வர்ணாசிரமத்தின் பெருமையும் கீமையும். இப்படியொரு சிக்கலான வரலாற்றில் பிராமணர்கள் மட்டுமே படித்தவர்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வது முட்டாள் தனம். அப்படி நடக்கவில்லை. ஆனால் அதற்காக எல்லோரும் ஒருவர் தோள் மீது இன்னொருவர் கையைப் போட்டுக் கொண்டு சகஜமாக இருந்தார்கள் என்ற ரீதியில் பேசுவதும் சரியல்ல.

ராஜாஜியின் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றிய சமீபத்திய விவாதத்தின் போது ராஜ்மோகன் காந்தி எழுதிய நூலை புரட்டினேன். ராஜாஜியின் மனைவி மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்த சிறுமி. இள வயதில் இறந்தும் விடுகிறார். அவர் அநேகமாக நடுநிலை பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டாதவர். அவர் குடும்பத்தினரும் அப்படியே. ஆனால் அவருக்குத் தெரிகிறது யாசகமாகக் கொடுக்கும் போது பிராமணருக்கு அரிசியையும் மற்றவர்களுக்கு வரகு, கம்பு போன்றவை தான் என்று. அவருக்கு அந்த அறிவைக் கொடுத்தது எது?

21-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு முதலியார், மருத்துவர், பொறியியல் படித்த தன் பெண்ணுக்கு வரக் கூடிய முதலியார் பையன் மூன்று தலைமுறைக்கு எந்தக் கலப்படமுமில்லாத முதலியாராக இருக்க வேண்டும் என்று சிநேக பாவத்தோடு சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் என்னிடம். வேறொரு நண்பர், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், அவரைக் காண தலித் ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து விட்டுப் போன பின்பு அவர் உறவினர் கேட்டாராம், "அவனையெல்லாம் முன் வாசல் வழியாகவா அனுமதித்தாய்". இதெல்லாம் எங்கோ 8-ஆம், 10-ஆம் நூற்றாண்டில் அல்ல இன்று நடந்தவை.

வெள்ளாளரும் மறவரும் கிறித்தவர்களான பின் மதம் மாறிய தலித்துகள் மதம் மாறிவிட்டதாலேயே புதிய உரிமைகளைக் கோரிய போது நீதி மன்றத்துக்கே போய் அவர்களுக்கு அந்த உரிமைகள் இல்லை என்று, இந்து மத வழக்கங்களை மேற்கோள் காட்டி, வென்றனர். இன்றும் கிறித்தவர்களிடையே தலித்துகளின் உரிமைகள் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை என்பது உண்மை. தலித்துகளிடையேவும் இந்த ஏற்றத் தாழ்வுண்டு. அம்பேத்கர் அழகாகச் சொன்னார், "A progressive order of reverance and a graded order of contempt" என்று. இப்படி ஒரு படி நிலை தத்துவம் இவ்வளவு வேரூன்றி இவ்வளவு பரவலாக இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக இருப்பது வேறெந்த கலாசாரத்திலும் கிடையாது என்றே நினைக்கிறேன்.

எங்கள் வீடு மற்றும் இந்து உறவினர்கள் வீடுகளில் "சாதம்" என்றே சொல்வார்கள். "சோறு" என்று சொல்பவர்களை அவர்கள் பார்க்கும் பார்வைச் சொல்லும் வர்ணாசிரமத்தின் நெகிழ்வுத்தன்மையின் அலாதி வரலாறை. குழம்பை சாதத்தில் பிசையும் முறையில் கூடச் சாதிய எள்ளல் இருக்கும். "தொம்பன் குடிசை மாதிரி" என்ற சாதிய வசை மிகச் சாதாரணமாக வீசப்படும். அமெரிக்காவில் 35 வருடங்களாக வாழ்ந்து மிக உயரத்தை எட்டிய என் உறவினர் 2015-இல் இந்தியா போய் விட்டு வந்து வருத்தத்தோடு சொன்னது "நம் சமூகத்தில் சாதிய எள்ளல் என்பது சிறிதும் குற்ற உணர்வில்லாமல் மிக மிகச் சகஜமாகப் பேசப்படுகிறது" என்றார்.

வர்ணாசிரமம் என்பது வெறும் பொருளியல் ரீதியான பாகுபாடு அல்ல. காந்தி முதல் இன்று அநேக இந்தியரும் மிக எளிதாகச் சொல்லும் வசனம் "இதெல்லாம் பிறப்புலேயே இருக்கணுங்க". ஜெயகாந்தனை பிராமணராக ஏற்க மறுத்ததும் அதனால் தான். என் பிராமண அலுவலக நண்பர் புலால் உண்பார், துப்பாக்கி சுடுவார், கராத்தேயும் பயில்கிறார். காந்தி வர்ணம் பற்றிச் சொல்கிறார்:

"Varna means pre-determination of the choice of man's profession. The law of varna is that a man shall follow the profession of his ancestors for earning his livelihood. Varna therefore is in a way the law of heredity. Varna is not a thing that is superimposed on Hindus, but men who were trustees for their welfare discovered the law for them. It is not a human invention, but an immutable law of nature—the statement of tendency that is ever present and at work like Newton's law of gravitation. Just as the law of gravitation existed even before it was discovered so did the law of varna. It was given to the Hindus to discover that law. By their discovery and application of certain laws of nature, the people of the West have easily increased their material possessions. Similarly, Hindus by their discovery of this irresistible social tendency have been able to achieve in the spiritual field what no other nation in the world has achieved.Varna has nothing to do with caste.

Down with the monster of caste that masquerades in the guise of varna. It is this travesty of varna that has degraded Hinduism and India. Our failure to follow the law of varna is largely responsible both for our economic and spiritual ruin. It is one cause of unemployment and impoverishment, and it is responsible for untouchability and defections from our faith.

The Rishis after incessant experiment and research arrived at this fourfold division, that of teaching, of defending, of wealth-producing, and of manual service.

In ancient times there were automatic trade guilds, and it was an unwritten law to support all the members of the profession. A hundred years ago, a carpenter's son never wanted to become a lawyer. Today he does, because he finds the profession the easiest way to steal money. "

காந்தியின் வாழ் நாள் போராட்டம் அவர் இந்து மதம் என்று புரிந்துக் கொண்டதையும் அவர் முன்னெடுக்க நினைத்த சீர் திருத்தத்தையும் ஒன்றொடொன்று, முரன்பட்டாலும், இசைந்து போகச் செய்ய நினைத்துத் தத்தளித்தது. மேலேயிருக்கும் மேற்கோள் முட்டாள் தனமானது. புவி ஈர்ப்பு விசையென்பது இயற்கையில் பொதிந்த ஒன்று என்பதற்கும் வருணத்திற்கும் முட்டாள் தனமாக முடிச்சுப் போடுகிறார். இதில் கொடுமை இவர் பிறந்த பனியா குல தர்மத்தின் படி இவர் வெறும் வியாபாரம் செய்திருக்க வேண்டும். இப்படிப் பேசிய ஒருவரை அம்பேத்கர் மிகுந்த எதிர் உணர்வோடும் சந்தேகத்தோடும் பார்த்ததில் ஆச்சர்யமென்ன?

அப்பட்டமான முட்டாள் தனங்கள் அந்த மேற்கோளில் இருக்கிறது. ரிஷிகள் ஆராய்ச்சி செய்து வர்ணாசிரமத்தை கண்டு பிடித்தார்கள் என்கிறார் காந்தி. எந்த விதமான ஆராய்ச்சியும் யாரும் செய்ததாகத் சான்று கிடையாது. ஒரு தொழில் புரியும் வர்க்கத்தின் உறுப்பினர்கள் எல்லோராலும் பாதுகாக்கப்பட்டார் என்பது எழுதாத விதி என்கிறார். சான்று? தெரியாது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் தச்சு வேலைச் செய்பவனின் மகன் வக்கீலாக விரும்பியதில்லை ஆனால் இன்றோ அதிகக் காசு சம்பாதிக்க அதுவே வழி என்பதால் செய்கிறான் என்கிறார். நொந்து கொள்வதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. இவர் ஏன் வக்கீலுக்குப் படித்தார்? ராஜகோபாலச்சாரியும் இதே மாதிரி முடி திருத்துபவரின் மகன் படிப்பதற்குப் பட்டனம் போய் விட்டால் கிராமத்தில் யார் முடி வெட்டுவார்கள் என்று உண்மையான கவலையோடு கேட்டார். இவரைத் தான் இன்று பல பிராமணர்கள் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பிதா என்று கொண்டாடுகிறார்கள். உண்மையில் வேறு காரணங்களுக்காகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்தப் பிராமணச் சங்க உரையை நிகழ்த்திப் பல ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொரு உரையிலும் வர்ணாசிரமத்தைப் போற்றுகிறார் ஜெயகாந்தன். உழவுச் செய்வோரை உயர் நிலையில் வைத்த குறள்களை மேற்கோள் காட்டி நாம் வர்ணாசிரமத்தை ஒப்புக் கொண்டால் தான் உழவுச் செய்வோரை, அத்தொழில் செய்ததற்காகவே, வந்தனைச் செய்ய முடியும் என்கிறார். திருக்குறள் எழுதப்பட்ட காலம் வேறு இன்றைய நிலை வேறு. இறைச்சி வியாபாரம் செய்பவன் நமக்காக உழைக்கவில்லை மாறாகத் தனக்குத் தெரிந்ததைச் செய்கிறான் அவனுக்கு வேறு தொழில் செய்யும் வாய்ப்பும் அதனால் அதிகப் பணமும் வந்தால் அதைத் தான் செய்வான் என்றார் முதலாளித்துவத்தின் தந்தை எனப்படும் ஆடம் ஸ்மித். "நாங்கள் சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நீங்கலள் சோற்றில் கை வைக்க முடியாது" என்று தமிழ் சினிமா ஹீரோ பட்டனத்தில் இருந்து வந்திருக்கும் ஹீரோயினிடம் வாய்ச் சவடால் அடிப்பார். ஹீரோயின் குட்டை ஸ்கர்ட் போட்டிருக்க வேண்டும் காமிரா லோ ஆங்கிளில் இருக்க வேண்டும் என்பது சினிமா விதி. கோயில் அர்ச்சகரின் பிள்ளையும் சரி விவசாயியின் பிளையும் சரி தங்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும்.

பாரதி பிராமணர்கள் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் சொல்வார் அர்ச்சகர் வேலைப் பார்க்கும் பிராமணர்களுக்கு அக்கிராஹரத்தில் வீடு கிடைப்பது கஷ்டம் என்று. அவர்களுக்கே வர்ணாசிரமம் அந்த அளவு தான் உதவியது.

5th BCE-இல் ரோமின் பாட்டாளிகள் அதிகாரப் பங்களிப்புக்குக் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள். 494-287 BCE காலத்தில் நிறைய வேலை நிறுத்தங்கள், கிளர்ச்சிகள் ஆகியவற்றின் பலனாக அதிகார மையங்களும், பாதிரிமார் வேலைகளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பாட்டாளிகளுக்குத் திறக்கப்பட்டதோடு அவர்கள் இரண்டாம் நிலை குடி மக்கள் என்பது இல்லாமல் ஆனது என்கிறார் வரலாற்றாய்வாளர் மேரி பியர்ட். இந்தியாவில் இப்படியான எந்த உரிமைப் போராட்டங்களும் நிகழாததைத் தான் நீலகண்ட சாஸ்திரி வர்ணாசிரமத்தினால் எந்த உரசலும் சமூக அடுக்குகளுக்குள் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை என்கிறார். அப்படி உரசல் வரவில்லை என்பதும் உண்மை அந்த உரசலை உண்டாக்கும் அறிவுத் தளத்தை மழுங்கடித்ததும் வர்ணாசிரமமே என்பதும் உண்மை. "உனக்கு இது விதிக்கப்பட்டது. இது தான் விதி. இது கடவுளின் விதி. நூற்றாண்டுகளின் விதி" என்று சொல்லி அதைப் பிராமண-சத்திரிய எனும் மிக வலிமையான கூட்டணி கொண்டு நிலை நிறுத்தியதும் உண்மை. அமைதி நிலவியதா என்றால் ஆமாம். அந்த அமைதியின் விலை என்பது தனி மனித உரிமைகள் பற்றி முன்னெடுப்புகள் இல்லாத சமூகமாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் உண்மையே. நன்மையைப் பேசுபவர்கள் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்ட விலையையும் பேச வேண்டும். தனி மனிதன் என்பதும் தனி மனிதனின் உரிமைகள் என்பதும் இன்றும் இந்திய ஞான மரபுக்கு அந்நியமான ஒன்றே. தயவு செய்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உதாரணங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து எனக்கு மறுப்பு எழுதாதீர்கள்.

தன் உரையிலேயே ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார், "மேற்றிசை அர்த்தப்படி உள்ள தனி மனித சுதந்திரம் நமது சமூகத் தர்மத்துக்குப் புறம்பானது". "அந்தரங்கங்கள் புனிதமானவை" எழுதியவர் ஆயிற்றே. அது தத்துவார்த்தமான புரிதலின் மேல் சொன்ன துல்லியமான கருத்து. அதற்கு அடுத்த வரியிலேயே வரலாற்றுப் புரிதல் இல்லாமல் சொல்கிறார், "இன்றைய முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பு முறைகளும், வியாபாரச் சீரழிவுகளும், நிலப் பிரபுத்துவக் கொடுமையும் ஹிந்து தர்மத்துக்குப் புறம்பானவை".

வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்ற முறை என்கிறார் ஜெயகாந்தன். அவர் இலக்கியம் பயின்றவர் ஆனால் வரலாறு அறியாதவர். சாஸ்திரப்படி சொத்து வைத்துக் கொள்ள அனுமதி மறுக்கப்பட்ட தலித்துகளை நோக்கி "உங்களை வணங்குகிறேன்" என்றார் காந்தி. அம்பேத்கர் "ஏன் அந்த யோசனையை அவருக்குப் பணம் அளிக்கும் பிர்லாவுக்கும் பஜாஜுக்கும் சொல்லலாமே" என்றார். செட்டியார்களைப் பற்றி அற்புதமான புத்தகம், "Caste and Capitalism in Colonial India: The Nattukottai Chettiars" by David West Rudner. செட்டியார்கள் எப்படித் தங்கள் ஜாதியினருக்கு ஒரு வட்டி விகிதமும் வேற்று ஜாதியினருக்கு அதிக வட்டி விகிதமும் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை அட்டவனை ஒன்று சொல்லும். இந்தியாவில் வால்மார்ட் போன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் அங்காடித் தொழிலில் இறங்குவதற்கு முக்கியமான எதிர்ப்பு நாடார் சமூகமும் அவர்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்தும் தான் வந்தன. வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்றது என்று சொன்னதற்காகக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஜெயகாந்தனை நீக்கியிருக்கலாம் ஆனால் அவர்கள் அதை வேறு காரணங்களுக்குச் செய்தார்கள்.

மீண்டும் மீண்டும் எல்லா ஜாதியினரும் தங்கள் தொழிலில் அல்லது தங்கள் பரம்பரை உரிமைகளில் மற்றவர்கள் நுழைவதை விரும்புவதில்லை. இதைத் தான் வர்ணாசிரமம் சாதித்தது. யூத வெறுப்பு, யூதர்களின் பகிஷ்கரிப்பு, அடிமைத்தனம், கறுப்பினத்தவரின் ஒதுக்குதல் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் முயற்சி செய்தால் நெகிழ்வுத் தன்மையைக் காணலாம். ஆனால் இங்கே யாரும் அந்த மாதிரிச் செய்வதில்லை. வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஆணி வேர். வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஊற்றுக் கண். இந்து மதத்தில் பெருமைக் கொள்ளவும், இந்திய மரபுகளில் பெருமைக் கொள்ளவும் நிறைய இருக்கிறது ஆனால் இந்த வர்ணாசிரமத்துக்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஆதரவு தேடுகிறார்கள்?

கடைசியாக ஒன்று. காந்தி, பாரதி, நேரு, ஜெயகாந்தன் ஆகியோர் என்றும் எனக்கு ஆதர்சமே. காந்தி தலித்துகளுக்காக செய்தது மகத்தானவை. பாரதி அவன் காலத்தை கடந்தவன். ஜெயகாந்தனின் அந்த உரையிலும் சரி அவர் திருச்சியில் ஈ.வெ.ராவை மறுத்த உரையிலும் அவர் மிளிறும் தருணங்கள் பல. ராஜாஜி ஜாதி வெறியர் அல்லர் அதற்கு அவர் ஆட்சியில் இயற்றப்பட்ட கோயில் நுழைவுச் சட்டங்களும் அவர் வாழ்வின் நிகழ்வுகளும் சாட்சி. இதுப் போன்ற பதிவுகள் பெரும்பாலும் வேறொருப் பார்வைக்கான எதிர் வினை அவ்வளவு தான். இவை முழுமையான மதிப்பீடுகள் கிடையாது. 

Andal, Vairamuthu and a People Gone Berserk

The Brahmin community that has been running amuck for 10 days and the Hindutva brigade that's been baying for his blood all owe an apology to Vairamuthu or at least, if any decency is left, drop this topic and get on with their lives.

Vairamuthu's ONLY sin was sourcing a quote and like the many who are pillorying him, being a non-academician and accepting what's printed as God's own truth without probing further. If this is sin worth lynching him then what do we with the authors of Hindutva rag sheets or the many wanderers in the portals of academia that have become cesspools of revisionism servicing linguistic chauvinism or nationalist jingoism?

Vairamuthu (Image Courtesy sbllPOijgdhcg.jpg)

I've finally managed to get hold of the book, "Indian Movements: Some Aspects of Dissent Protest and Reform" edited by S.C. Malik.The book is published by "Indian Institute of Advanced Study - Simla", not by Indiana University. The copy Vairamuthu used was issued by Indiana University. The poor dilettante just mistook it for being a university publication.

The essay, in that book, "Bhakti Movement in South India" is by M.G.S. Narayanan and Veluthat Kesavan, both professors from Calicut University. Before we get to the offending lines let’s understand who these authors were.

Wikipedia has good details on Muttayil Govindamenon Sankara Narayanan aka M.G.S. Narayanan. He is a very highly regarded historian. Unlike Vairamuthu and his detractors I’ve taken pains to go to some of the sources of the quotations just to verify the context and reassure myself that no misrepresentation creeps.

Wikipedia supplies a quote from A.L. Bhasham to affirm the merits of Narayanan as a historian. Bhasham, referring to an index of inscriptions in Narayanan’s book “Perumals of Kerala” had said that the index alone is “a contribution to knowledge more valuable than many PhD theses”. This was excerpted from a review of a recent edition of the book, published in Frontline, and reviewer was none other than Veluthat Kesavan.

The mob spawned many conspiracy theories on the motivations of Vairamuthu to foreign universities meddling in India at the behest of a world conspiracy to undermine Hinduism were mentioned.

M.G.S. Narayanan was, interestingly, appointed Chairman of Indian Council of Historical Research in 2001 during Vajpayee’s tenure and was assured by Murli Manohar Joshi, then education minister, that there would be no interference in academic matters. Of course the honeymoon lasted just 2 years and Narayanan was ousted. Narayanan, Ramachandra Guha characterizes, in a column, as one who “knows his Vallathol and his Basheer, but also his Foucault and his Sartre”. Guha adds that unlike Paul Zachariah who calls himself a ‘man of the left’ Narayanan could best be described as ‘a man of the “anti-left”’.

Narayanan’s book “Perumals of Kerala” is subtitled “Brahmin Oligarchy and Ritual Monarchy: Political and Social Conditions of Kerala Under the Cera Perumals of Makotai (c. A.D 800-A.D 1124)”. Kesavan Veluthat takes issue with the anti-Brahmin flavor of that title in his review and points out that the book in fact shows Brahmins of that era in a very favorable light. Combining Kesavan’s observation and Guha’s characterization one can say that Narayanan cannot be boxed into the knee jerk neo-nazi anti-Brahmin lumpen crowd led by Karunanidhi. To be fair to Vairamuthu one cannot say he believed in everything Karunanidhi espoused or came to symbolize. I’ve not come across any overt anti-Hindu or anti-Brahminical flavored uttering of Vairamuthu.

About Kesavan Veluthat there’s little info like a wikipedia page. His bio-data is at http://www.du.ac.in/du/uploads/Faculty%20Profiles/2016/History/Nov2016_History_Kesavan.pdf 

With that back drop let’s look at the words by Narayanan and Kesavan Veluthat. The paragraph deserves to be quoted in full:

“A specific consequence of the movement was the encouragement it gave to devadasis or handmaids of gods, tevadiccis  Tamil. As bhakti spread through the media of songs, dance and beauty, devadasis played a significant role in the popular appeal of the temple. Thus, Sundaramurtti Nayanar was involved with a devadasi. Cheraman Perumal Nayanar notes the reception given to Shiva by devadasis of all ages while he went out in a procession around the streets in Kailasa, and Andal was herself a devadasi who lived and died in the Srirangam temple”. 

The reference to Sundaramurtti Nayanar was sourced from, according to references provided by the authors, K.A.Nilakanta Sastri’s ‘History of South India’. The authors do not mention the edition or date of publication of the book, a common citation required in academic papers to distinguish the source used. The 2009 Oxford University edition does not bear out the reference made and a google search took me to an archived version of the book which is an expanded version. The expanded version, published in 1958, does not exactly corroborate the quote (see Reference). However, folklore does corroborate it.

A work by scholars when citing a reference cannot use words, especially when connotations are loaded, to summarize what the source said. Sastri only says Nayanar wanted to marry a ‘dancing girl’ and a ‘sudra girl’. Of course one could argue that dancing girls were ‘devadasis’ in that era. If so the historian should suitably word it in his reference.

The Andal reference, the epicenter of the controversy, is handled in a very shoddy manner. An unpardonable error in a work by historians of Narayanan and Kesavan’s caliber. The source for the authors was T.A. Gopinatha Rao’s ‘History of Sri Vaishnavas” (1923, Madras University). Gopinatha Rao (1872-1919), an archeologist, is best known for his book “Elements of Hindu iconography”. ARchive.org provided a copy of ‘History of Sri Vaishnavas’ scanned in from a copy owned by University of Chicago. This is not a book but a lecture presented as part of a series titled “Sir Subrahmanyan Ayyar lectures” on 17th and 18th December 1917. After referring to Andal as Periyalvar’s daughter Gopinatha Rao writes:

“When she reached marriageable age, she refused to marry any one except the God Ranganatha of the Srirangam temple. The God appeared to the Alvar in a dream to declare before him his acceptance of the girl in marriage and ordered her to be brought to his residence at Srlrangam. Periyalvar took her there with great eclat and left her in her Lord's house and returned to his quiet residence at Srivilliputtur.”

According to mythology Andal was not left to live in Srirangam but that she merged with the presiding deity at Srirangam temple. Gopinatha Rao’s characterization of Andal being left at Srirangam in a marriage to the deity provided Narayanan and Kesavan the notion that she was a ‘devadasi’. Very unfortunately they did not elucidate that this was ‘conclusion’ they reached but stated it like it was a fact. Read into context with the paragraph talking about the “encouragement” given to the rise of devadasi tradition as ‘consequence’ of the Bhakti movement the authors too hastily clubbed Andal’s life into a traditional devadasi life.

The construction of this paragraph conflicts mildly with the authors’ earlier reference to Andal where they cite the work of Dr. K.C. Varadachari and write, “Since her love was so intense Ranganatha called her into the shrine where she disappeared”. I could not find the exact source of Varadachari’s that’s cited but I stumbled upon a treasure trove of Varadachari’s writings and biography. Online edition of books by that great scholar are available (see Reference) and his chapter on Andal in a book on Alvars does not  contradict anything cited from his work by Narayanan and Kesavan.

That said, the authors’ contention about rise of devadasis as a result of Bhakti movement is not without basis. Saskia Kersenboom-Story in ‘Nityasumangali’ underscores the connection, “The significance of Manikkavacakar for the tradition of the devadasi-nityasumangali consists in the fact that his work seems to represent a completion of the synthesis of the bardic Tamil culture and Brahmanic traditions of ritual and philosophical thought”.

It is instructive to quote K.A.Nilakanta Sastri on some of the eddies that accompanied the currents of the Bhakti movement. The Radha cult, Sastri says, “tended to degenerate into erotic excesses”. Of course, Sastri could not leave it there and he had to add, for good measure, “Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life”.

On the Saivaite Bhakti tradition there were, other than the Manickavasagar type, “other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste”. “Some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies”. Unlike the certificate of conduct he provides Vaishnavism Sastri doesn't provide one for Saivaites. One wonders.

It was a very complex era that needs to be recalled with due justice for the richness and counter currents and not sanitized to serve jingoistic narratives.

Though the Hindutva brigade and many Hindus today tend to characterize the devadasi tradition, stretching from 10th-20th century, as one glorious era when women were empowered and were repositories and transmitters of fine arts the latter day stigma attached to the tradition rankles them instinctively. That is why though the authors were not entirely wrong in calling Andal’s relationship as ‘devadasi’, literally slave of god, the characterization became a lightning rod.

Vairamuthu, other than mistakenly believing that the book was published by University of Indiana, did not misrepresent anything. The quote he used was accurate and the source of the authors was a Brahmin himself who delivered a lecture in memory of another Brahmin. It is pertinent to recall that Rajaji, a Congress stalwart and a darling of the Brahmins, went to the extent of even doubting whether Andal existed or was her name a pseudonym for a male. Rangarajan, a Vaishnavite author, better known by his pen name ‘Sujatha’, wondered how did a plain woman write such verses and concludes she was probably tutored by her adopted father Periyalvar. One wonders whether other alwars, all male, wrote poetry untutored.

The ever redoubtable Aravindan Neelakandan, considered an intellectual by the Hindutva brigade, something like the Dravidian party members calling Annathurai a ‘Bernard Shaw’, as usual spewed his conspiracy theories and discredited Vairamuthu’s contention that Andal was a voice of feminist assertion in an era when such assertion was unheard of.

Here is vaishnavite Sujatha on what Andal means, “In the 9th century she provided women an awakening that they are not objects of pleasure but privileged to awaken the sleeping lord to hear them. She taught women that they can attain oneness with the lord by their purity, external and internal, and that makes her a revolutionary woman”. (Translation by me. Original quote in references). I hope it is not Vairamuthu’s caste or profession as movie lyricist that robs him of his right to come to a conclusion similar to that reached by a vaishnavite writer who wrote pot boilers and dabbled in movies.

Neelakandan thrashes about and blames “Marxist or Dravidiainist Hinduphobia” for “speculative forays are invariably negative, deeply distortionary, seldom based on robust historic scholarship”. Unfortunately for Neelakandan it is Brahmin and anti-left historians whose opinions formed the basis of this unholy mess.

Narayanan and Kesavan are not lumpen brahmin hating Dravidian party stooges. Here’s what they write on Brahmin contribution in the Bhakti era. “Brahminism with its institutional base in the temple centered agrarian settlements, had emerged as the most dynamic progressive force”.

The authors pre-date Saskia Kersenboom in concluding “the ideology of Bhakti served as the cementing force bringing together kings, brahman priests and the common people in a harmonious manner”. Is this what Neelakandan calls ‘hinduphobia’? Oh wait, he did not bother to read the source but instead uses Vairamuthu, more importantly for his friendship with Karunanidhi, as a straw man.

Essentially Vairamuthu did not say anything that other Brahmins have not said. Vairamuthu’s only real sin was that he is a dark skinned non-Brahmin and that too from a caste known for martial prowess and not literary pursuits. Understandably the community which has come to believe in its own mythical collective intellectual prowess could not brook such impudence on behalf of a lower caste member.

The torrent of abuse from Brahmins in particular and Hindus in general was unbelievable for those who are unfamiliar with history. A vaishnavite savant coolly cited a poem that called for either beheading, when able, or, when not able, to shut one’s ears when faced with an abuse of the lord. Another sadhu gesticulating furiously recalled the myth of a crow being maimed and for good effect added “the crow, too, is dark”, a clear allusion to Vairamuthu’s dark skin.

A senior functionary of the ruling party, never one to be outdone in dishing out venom, called Vairamuthu a whore’s son. That functionary also gloated how Y.S.R. Reddy, a Christian (he rarely used his full name), died a gruesome death after slighting a Hindu god. “His flesh had to be scraped from the mountains where his helicopter crashed” said the functionary and people clapped. A handful of Hindutva brigade dissociated themselves from his remarks on Vairamuthu but coolly neglected to dissociate from his remarks on Y.S.R.Reddy. I’m sure Reddy’s religion had nothing to do with that speciously selective disavowal.

Not to be outdone by a BJP functionary popular movie director Bharathiraja decided to offer his support to Vairamuthu and issued explicit threats of violence to anyone who may harbor ideas of harming Vairamuthu. Sheer madness.

It is illustrative to recall how these same Brahmins encountered fellow vaishnavite Kamal Hassan, a matinee idol, who relishes pricking Hindu sentiments. Sure, they rant and gnash their teeth but compared to the scorn and ridicule and threat of violence against Vairamuthu it was nothing. Needless to say Kamal Hassan is not dark skinned either.

Vairamuthu has now released a comprehensive statement repeating the regret he had expressed when the controversy broke out. His speech, as he claims, was indeed respectful to Andal, largely. He has in the past used Andal’s poetry in his lyrics. His admiration of Andal is genuine.

It is interesting that the entire ire was focused on Vairamuthu and none was directed at the original authors of the quote. The conduct of Dinamani, a newspaper, which sponsored the event where Vairamuthu spoke was shameful cowardice. Instead of standing by their invitee, especially when all he did was quote, they buckled too eagerly and cravenly. In buckling they compounded their cowardice by asserting that the intent was only to honor the memory of literature and religion and not to besmirch it. Is this how a newspaper conducts itself? Alas there's no journalistic ethos left to be defended.

The Brahmin community which had chafed for decades at Karunanidhi’s taunts and was mostly mute in the face of lack of cohesive political power has burst forth in blind fury at a man whose list of sins include being friends with Karunanidhi and the time is opportune because Karunanidhi, who if he was not incapacitated would’ve neutralized the protests.

Ironically the Brahmin community really cared a damn about existential issues like the reservation policy for which one guy, K.M. Vijayan, is carrying on a valiant fight against heavy odds and he has already paid a huge price for that. This community that is wailing in every street for Andal did not raise a whimper when utterances like “the day there’s no Brahmin in MBBS course would be a golden day” were made. Apparently their rituals and religious icons matter much more than the welfare of their progeny.

The only silver lining in this fracas is that no Brahmin can, anymore, look smugly at other caste outfits when they act less than Socratic in encountering opposing views or inconvenient truths.

Post-Script: Dr. K.C. Varadachariar is a person to be read. He writes like Sarvapalli Radhakrishnan. Well, they both were graduates from the philosophy department of Madras Christian College. M.G.S. Narayanan too is an alumnus of Madras Christian College. Before the Hindutva brigade runs around yelling, "ah see the Christian conspiracy" I suggest they read Varadachariar.

References:

1. ‘History of South India” Published 1958, Oxford University Press 2nd Edition.- K.A.Nilakanta Sastri

a. "About a century later came Sundaramurtti of Navalur. He was born of poor Brahmin parents but his beauty as a child was such that he attracted the attention of the local chieftain Narasinga Munaiyadaraiyan who, with the consent of the parents, brought him up. When his marriage with a girl of his own caste was about to take place it was stopped by the mysterious intervention of Siva who claimed him as his slave. A little later Sundara fell in love with two women, one a dancing-girl of Tiruvalur and the other a sudra girl of Tiruvorriyur. Their jealousies, it is said, could only be resolved by Siva himself acting as a messenger to one of them. Like the other nayanars, Sundara is also credited with many miracles and the contemporary Chera ruler, Cheraman Perumal, was his friend. They visited each other regularly and made their last journey to the abode of Siva in Mount Kailasa together, Sundara on a white elephant and Cheraman Perumal on a horse. Sundara’s devotion to Siva was that of an intimate friend so that he was given the title Tambiran-Tolan (‘ Friend of God ’). —- Page 414

b. “The only woman among them, Andal or Kodai (Skt. Goda), was the real or adopted daughter of Periyajvar. In her intense devo- tion to Vishnu she dreamt of her marriage with that god, and described her experience in her hymns. This mystical union was the only one she knew, and in many ways the ardour of her devotion resembles that of Manikka-vasagar, and her hymns are replete with allusions to Krishna stories.” —- Page 416.

c.“Occasionally the cult, especially that of Radha, tended to degenerate into erotic excesses. This is particularly true of the followers of Vallabhacarya (1479-1531), a Telugu Brahmin contemporary of Chaitanya. He was born in Benares, wrote several works in Sanskrit including a commentary on the Veddnta sutras and became the founder of a system called suddhadvaita which exalted bhakti above knowledge. He is said to have vanquished Smarta scholars in public debate at the court of Krishnadeva Raya. The acharyas of the sect were known as Maharajas and lived luxurious lives. The highest ambition of his followers was to become gopis and sport eternally with Krishna in his Heaven, an ideal which in practice degenerated into gross eroticism. Further, disputes be- tween rival sects sometimes flared up with unusual violence. Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life. “ — pg 421-422

d.“To return to the history of Saivism; we must note that by the side of the pure school of bhakti represented by the three saints of Devdram and Manikka-vasagar, there existed other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste. Such were the Pasupatas, Kapalikas, Kalamukhas, and others whose presence in considerable numbers in centres like Kanchl, Tiruvorriyur, Melpadi and Kodumbalur is attested by inscriptions and literature from the seventh century onwards. Smearing the body with ashes from a burning ghat, eating food in a skull, and keeping a pot of wine, were some of the common practices of the Kalamukhas; and some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies. The practice of the devotee offering his own head as a sacrifice to the goddess is shown in the sculpture and literature of the age of the Pallavas and Cholas."  — pg 422

2. https://en.wikipedia.org/wiki/T._A._Gopinatha_Rao 
3. https://en.wikipedia.org/wiki/M._G._S._Narayanan
4. Ramachandra Guha’s article https://www.telegraphindia.com/1031005/asp/opinion/story_2393847.asp 
5. Kesavan Veluthat book review in Frontline http://www.frontline.in/books/keralas-past/article5544506.ece 
6. Gopinatha Rao’s paper ‘The history of Sri Vaishnavas” https://ia802702.us.archive.org/7/items/MN40128ucmf_0/MN40128ucmf_0.pdf 
7. K.A.Nilakanta Sastri “History of South India” https://ia801300.us.archive.org/19/items/AHistoryOfSouthIndiaPDF/A-History-of-South-India-PDF_text.pdf 
8. Aravindan Neelakandan article on Vairamuthu https://swarajyamag.com/ideas/aandal-attacked-again-and-again 
9. Dr. K.C. Varadachariar on Andal http://www.drkcv.org/Books/Chapter15.pdf 
10. Nitya Sumangali - Saskia Kersenboom
11. Indian movements: Some aspects of dissent protest and reform - Edited by S.C. Malik.
12. ஆழ்வார்கள் ஓர் எளிய அறிமுகம் - சுஜாதா

"ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஒரு பெண் தன் தோழிகளிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, நீங்கள் வெறும் போகப் பொருள்களல்ல; புறத் தூய்மையாலும் அகத்தூய்மையாலும் அவனை அடைய உங்களால் முடியும் என்ற புது நோக்கில் அவரை ஒரு புரட்சிப் பெண்ணாகப் பார்க்க முடிகிறது" (Page 73)

The Koregaon Battle- Mahars in the Peshwa Regime and Indian Army

While Mumbai burns, yet again we're confronted with the question of 'what really happened' and history has become, again, a political football. Ambedkar and the Mahar regiment are being characterized by Hindutva Brahmins as stooges of Colonial masters and anti-Indians. Ah, anti-Indian, that catchall term to tar and feather anyone who disagrees with the Hindu fundamentalism that Narendra Modi peddles. "What is the proof that Mahars were ill treated by Peshwas" asked one in an attempt to discredit history and the current imbroglio. Let's find out.

Koregaon Memorial Pillar (Image courtesy Wikipedia)

The East India Company and the Peshwa regime were locked in a war for survival in the third and final Anglo-Maratha wars from November 1817-February 1818. The battle of Koregaon, on January 1st 1818, was the last battle of the war in which the British army, numbering around 900 and led by F.F. Staunton were met by the Peshwa army, numbering nearly 20,000 and led "by the Peshwa himself". The battle ended indecisively but Staunton's army was able to retreat honorably including "carrying of their wounded". However, since the war itself was a decisive victory the battle was noted for its glorious valor against staggering odds. A memorial, an obelisk, was erected to commemorate the battle at Koregaon. Twenty two of the names listed in the memorial plaque at the obelisk are names of those from the Mahar caste who fought in the battle against Peshwa army. Now, Mahars were considered low-caste and the Peshwa regime was a Brahmin regime.

Wars have always ben important sign posts in the collective memory as matter of pride or of shame depending on who lost and won and which community is doing the recollection. During the colonial era Indians, especially Hindus, always felt a need to rekindle martial pride to overcome the fact that a small profiteering company from a small island was ruling a vast subcontinent. To Hindus this was a sting even as they were ruing the loss of power during the 500 year Islamic rule. Amongst the Hindus castes like Mahars needed a retelling of the past when they were part of something significant, particularly, against the Brahmins.

Pankaj Mishra in "From the ruins of Empire: The intellectuals who remade Asia" recalls how Asians and even African-Americans felt glorious about the Japanese victory in the Russo-Japanese war in 1905. Gandhi, an unknown lawyer in South Africa then, said "so far and wide have the roots of Japanese victory spread that we cannot now visualize all the fruit it will put forth". Jawaharlal Nehru, traveling to Harrow and a teenager then, remember hearing the news and how it put him in "high good humor". In America W.E.B. Du Bois "spoke of a worldwide eruption of 'colored pride'". Rabindranath Tagore led students in a victory march "around his little school compound". Mishra adds, "it mattered little to which class or race they belonged; the subordinate peoples of the world keenly absorbed the deeper implications-moral and psychological-of Japan's triumph".

Tamil literary tradition celebrates war and the exploits of war by their kings and chieftains. If BJP is afflicted by muscular nationalism fueled by religious pride Tamil Nadu politics is imbued with regional pride fueled by linguistic chauvinism. Often one could hear a plaintive recalling of the glorious past when a Tamil king undertook an expedition to the North and subdued the chieftains there. One story even mentions making the subdued chieftains act as mules to bring rocks from the north to construct a temple. Memories of war and what they mean for cultural and national pride is a fertile topic for sociologists and historians.

The Koregaon battle, a matter of pride for Mahars is a stigma of shame for the nationalists, many of whom are upper castes. The issue of Mahar regiment, their subsequent disbanding and demand for re-instatement became a major issue for Ambedkar, a Mahar.

The Mahars at one time constituted nearly 15% in the Bombay infantry in 1875 but with the introduction of the principle of recruiting based on classes identified as 'martial classes', mostly Punjabi, the Mahars lost and were 'excluded altogether from the Bombay army in 1892'. The ban on Mahar recruiting was only lifted in 1917 towards the end of World War I. "But after the war was over, caste prejudice led to that regiment being disbanded in 1922". "This time, though, the community had a strong advocate in the shape of B.R. Ambedkar", "a man who had grown up hearing stories from his soldier uncles and other community leaders about the great wrong done to the community". (Wilkinson 2015, 72-76).

It is little wonder then that Ambedkar chose to make the Battle of Koregaon a day to commemorate and the memorial a site of annual pilgrimage. Shraddha Kumbhojkar, a historian at the University of Pune,  has written a detailed chapter on the battle in "Sites of Imperial Memory: Commemorating Colonial Rule in the Nineteenth and Twentieth Centuries". Khumbojkar quotes a pilgrim to the site on the day of commemoration, "We are here to remember our Mahar forefathers fought bravely and brought down the unjust Peshwa rule. Dr. Ambedkar has started this pilgrimage. He asked us to fight injustice. We have come to take inspiration from the brave soldiers and Dr. Ambedkar's memories".

Khumbojkar gives a grisly summary of the plight of Mahars under the Brahmin Peshwas.

"The 'untouchable people' who were born in certain so-called low-castes were given harsher punishments tan would be meted out to high caste people for the same crimes. They were forbidden to move in public spaces in the mornings and evenings lest their long shadows defile high caste people on the streets.....Human sacrifices of 'untouchable' people were not uncommon" 

 Mukta Salave, "a 15 year old girl" from the Mang community provides further grisly material.

"Under Bajiro's rule, if any mang or mahar happened to pass in front of the gymnasium, they cut off his head and used it to play 'bat ball', with their swords as bats and his head as a ball"

[I verified the quote of Mukta Salave that Khumbojkar provided based on the reference cited. The quote is from 'Women Writing in India: Voume 1 600 BC to the Eraly Twentieth Century edited by Susie Tharu and K. Lakita pg 214-216. Muktabai is mentioned without last name and she's 14 years old when she wrote that in 1855 in a school founded by Savtribhai and Jotiba Phule. The essay was reprinted in Dnyaodaya Centenary volumes edited by B.P Hivale in 1942.

Khumbojkar, intentionally or otherwise, omits mentioning that Mukta also added that Mahars practiced the same untouchability, including fear of being polluted by shadow, towards mangs. A good historian should not have omitted that]

Sure, one could argue that the quote from Mukta needs to be considered with caution but a tradition of violence even in present day India towards Dalits when incidents of horrendous violence are not uncommon her narration gets a vote of trust.

Two other sources concerning slavery in Peshwa regime gives a glimpse of the nature of the regime and the era. Many Indians still think that slavery was only an institution in West, notably America. Not at all. India had a very well established slavery system. In 'Slavery, Abolitionism and Empire in India, 1772-1843' Andrea Major quotes the colonial official Elphinstone who ponders on what to do with slaves escaping from the Peshwa and seeking protection in British encampments. When 6 slave dealers were arrested their victims included children.

An essay in "Slavery & South Asian History" edited by Indrani Chatterjee and Richard Eaton mentions "Slaves-especially women and children- were highly acceptable gifts and often circulated from household to household. We find Peshva Balaji Bajirao acknowledging the gift of a European musical instrument and 'two women of the best quality'". In another letter Balaji Bajiao writes "you were instructed to buy and send me two beautiful ten-year old Hindu girls". "Definitely send on [my] personal account the following sort- two high-quality, pure Hindus of good caste, ten year olds".

When upper caste Brahmin fundamentalists shake their fists and ask "where is the proof" we struggle to come up with proof because history, in India, was never written in the Greco-Roman style and when written, at all, in the pre-colonial era, they were mostly poetic hagiographies by upper caste writers, mostly Brahmins, in the service of the Kshatriyas. Only with the arrival of Colonial era do we even get credible records. Sure the colonial era record keeping has its share of embellishments and biases but evidences such as the above are direct. From Bajirao's letter requesting ten year old girls of 'good caste' one can make an interesting inference that in his sick mind he doesn't consider girls of low caste to even be slaves.

Characterizing Ambedkar as a stooge of British is an old saw. Arun Shourie, a Brahmin and a former member of BJP government, used to be a journalist and then a hack historian. In his avatar as historian he was the darling of the Hindutva brigade particularly for writing his extremely polemical hack job of a book about Ambedkar, "Worshipping false gods: Ambedkar and the facts which have been erased". Ambedkar's differences with Gandhi, the Congress and the Freedom movement are legendary and they played out in public stage. There are no secrets there. William Shirer was shocked how Ambedkar, in his arguments during the Round Table Conference, appeared to be supportive of the Colonial regime. But, neither Shirer nor Shourie can even remotely appreciate the deep wounds in the psyche of Ambedkar due to India's caste system.

Sir Samuel Hoare, quotes Arun Shourie, in a letter to the Viceroy commends Ambedkar's 'good behavior' at the Round Table Conference and wants to 'strengthen his hands' by acceding to Ambedkar's demands to re-establish the Mahar regiment in the army. Then Shourie asks if Ambedkar was truly "serious" about the demand and casts an aspersion by citing a letter written by Roger Lumely, Governor of Bombay. Lumely writes that "does not put his weight" behind the recruitment of Mahars and says that the recruitment would've been better "if he were really keen to help". This is revisionism or plain failure of a journalist posing as historian.

Steven Wilkinson lays bare how the attitude towards caste continued to impact recruitment from non-martial classes. "There was no army-wide policy against employing Scheduled Castes, but most infantry and armored units recruited only from martial classes, which led to the same results as if there had been a formal policy. The fact that the essence of the martial-class policy had not been dismantled, though, was admitted in secret correspondence between the Indian Army and the Indian Office". A shameful coverup literally of non-recruitment was indulged by the Army and the government to pretend all was well. It was not Ambedkar who failed but it was the Colonial empire in cahoots with upper caste that were the cause for failure in recruiting Mahars.

Wilkinson provides further evidence of institutional discrimination. In later years when Jagjivan Ram, a defense minister and from a low-caste, demanded to know if India's policy of reservation for Scheduled Castes was being followed in the army General Manekshaw sent a note that as per the law army was excluded from the reservation policy but nevertheless there was Mahar regiment and nearly 15% were Scheduled Castes below the rank of officers. Now, Manekshaw was a war hero and there was little Jagjivan Ram could do then. Also, it is easy to guess that the presence of 15% Scheduled Caste in reality means little because the army recruits, particularly the non-officer class, were mostly drawn from families stuck in poverty and Dalits constituted a majority of them.

A Brahmin sitting in California advises that the government should just mow down with bullets the Dalit rioters. I wonder what would be his suggestion about the thugs who destroyed a monument in broad day light and created a fear psychosis in the heartland of India?

Dalits have suffered systemic oppression of the inhuman kind, their icons are subjected to merciless vivisection to show up their weaknesses and contradictions, their history is glossed over when it is written and mostly swept under the carpet. Whether it is Ambedkar or Gandhi one can freely criticize them but motives matter and the kind of criticism heaped matters and finally facts matter. Of course one doesn't expect honor from the Hindutva brigade and this blog is not meant to educate them. Rather this is for those who are curious about facts and open to reason.

References:

1. From the ruins of Empire: The intellectuals who remade Asia - Pankaj Mishra
2. Sites of Imperial Memory: Commemorating Colonial Rule in the Nineteenth and Twentieth Centuries - Edited by Dominik Geppert and Frank Lorenz Muller.
3. Army and Nation: The military and Indian democracy since independence -- Steven I. Wilkinson
4. Women Writing in India: Voume 1 600 BC to the Earlyly Twentieth Century- Edited by Susie Tharu and K. Lakita
5. Slavery & South Asian History"- Edited by Indrani Chatterjee and Richard Eaton
6. Slavery, Abolitionism and Empire in India, 1772-1843' - Andrea Major
7. Worshipping false gods: Ambedkar and the facts which have been erased - Arun Shourie
8. Battle of Korean - https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Koregaon#CITEREFShraddha_Kumbhojkar2015