Andal, Vairamuthu and a People Gone Berserk

The Brahmin community that has been running amuck for 10 days and the Hindutva brigade that's been baying for his blood all owe an apology to Vairamuthu or at least, if any decency is left, drop this topic and get on with their lives.

Vairamuthu's ONLY sin was sourcing a quote and like the many who are pillorying him, being a non-academician and accepting what's printed as God's own truth without probing further. If this is sin worth lynching him then what do we with the authors of Hindutva rag sheets or the many wanderers in the portals of academia that have become cesspools of revisionism servicing linguistic chauvinism or nationalist jingoism?

Vairamuthu (Image Courtesy sbllPOijgdhcg.jpg)

I've finally managed to get hold of the book, "Indian Movements: Some Aspects of Dissent Protest and Reform" edited by S.C. Malik.The book is published by "Indian Institute of Advanced Study - Simla", not by Indiana University. The copy Vairamuthu used was issued by Indiana University. The poor dilettante just mistook it for being a university publication.

The essay, in that book, "Bhakti Movement in South India" is by M.G.S. Narayanan and Veluthat Kesavan, both professors from Calicut University. Before we get to the offending lines let’s understand who these authors were.

Wikipedia has good details on Muttayil Govindamenon Sankara Narayanan aka M.G.S. Narayanan. He is a very highly regarded historian. Unlike Vairamuthu and his detractors I’ve taken pains to go to some of the sources of the quotations just to verify the context and reassure myself that no misrepresentation creeps.

Wikipedia supplies a quote from A.L. Bhasham to affirm the merits of Narayanan as a historian. Bhasham, referring to an index of inscriptions in Narayanan’s book “Perumals of Kerala” had said that the index alone is “a contribution to knowledge more valuable than many PhD theses”. This was excerpted from a review of a recent edition of the book, published in Frontline, and reviewer was none other than Veluthat Kesavan.

The mob spawned many conspiracy theories on the motivations of Vairamuthu to foreign universities meddling in India at the behest of a world conspiracy to undermine Hinduism were mentioned.

M.G.S. Narayanan was, interestingly, appointed Chairman of Indian Council of Historical Research in 2001 during Vajpayee’s tenure and was assured by Murli Manohar Joshi, then education minister, that there would be no interference in academic matters. Of course the honeymoon lasted just 2 years and Narayanan was ousted. Narayanan, Ramachandra Guha characterizes, in a column, as one who “knows his Vallathol and his Basheer, but also his Foucault and his Sartre”. Guha adds that unlike Paul Zachariah who calls himself a ‘man of the left’ Narayanan could best be described as ‘a man of the “anti-left”’.

Narayanan’s book “Perumals of Kerala” is subtitled “Brahmin Oligarchy and Ritual Monarchy: Political and Social Conditions of Kerala Under the Cera Perumals of Makotai (c. A.D 800-A.D 1124)”. Kesavan Veluthat takes issue with the anti-Brahmin flavor of that title in his review and points out that the book in fact shows Brahmins of that era in a very favorable light. Combining Kesavan’s observation and Guha’s characterization one can say that Narayanan cannot be boxed into the knee jerk neo-nazi anti-Brahmin lumpen crowd led by Karunanidhi. To be fair to Vairamuthu one cannot say he believed in everything Karunanidhi espoused or came to symbolize. I’ve not come across any overt anti-Hindu or anti-Brahminical flavored uttering of Vairamuthu.

About Kesavan Veluthat there’s little info like a wikipedia page. His bio-data is at http://www.du.ac.in/du/uploads/Faculty%20Profiles/2016/History/Nov2016_History_Kesavan.pdf 

With that back drop let’s look at the words by Narayanan and Kesavan Veluthat. The paragraph deserves to be quoted in full:

“A specific consequence of the movement was the encouragement it gave to devadasis or handmaids of gods, tevadiccis  Tamil. As bhakti spread through the media of songs, dance and beauty, devadasis played a significant role in the popular appeal of the temple. Thus, Sundaramurtti Nayanar was involved with a devadasi. Cheraman Perumal Nayanar notes the reception given to Shiva by devadasis of all ages while he went out in a procession around the streets in Kailasa, and Andal was herself a devadasi who lived and died in the Srirangam temple”. 

The reference to Sundaramurtti Nayanar was sourced from, according to references provided by the authors, K.A.Nilakanta Sastri’s ‘History of South India’. The authors do not mention the edition or date of publication of the book, a common citation required in academic papers to distinguish the source used. The 2009 Oxford University edition does not bear out the reference made and a google search took me to an archived version of the book which is an expanded version. The expanded version, published in 1958, does not exactly corroborate the quote (see Reference). However, folklore does corroborate it.

A work by scholars when citing a reference cannot use words, especially when connotations are loaded, to summarize what the source said. Sastri only says Nayanar wanted to marry a ‘dancing girl’ and a ‘sudra girl’. Of course one could argue that dancing girls were ‘devadasis’ in that era. If so the historian should suitably word it in his reference.

The Andal reference, the epicenter of the controversy, is handled in a very shoddy manner. An unpardonable error in a work by historians of Narayanan and Kesavan’s caliber. The source for the authors was T.A. Gopinatha Rao’s ‘History of Sri Vaishnavas” (1923, Madras University). Gopinatha Rao (1872-1919), an archeologist, is best known for his book “Elements of Hindu iconography”. ARchive.org provided a copy of ‘History of Sri Vaishnavas’ scanned in from a copy owned by University of Chicago. This is not a book but a lecture presented as part of a series titled “Sir Subrahmanyan Ayyar lectures” on 17th and 18th December 1917. After referring to Andal as Periyalvar’s daughter Gopinatha Rao writes:

“When she reached marriageable age, she refused to marry any one except the God Ranganatha of the Srirangam temple. The God appeared to the Alvar in a dream to declare before him his acceptance of the girl in marriage and ordered her to be brought to his residence at Srlrangam. Periyalvar took her there with great eclat and left her in her Lord's house and returned to his quiet residence at Srivilliputtur.”

According to mythology Andal was not left to live in Srirangam but that she merged with the presiding deity at Srirangam temple. Gopinatha Rao’s characterization of Andal being left at Srirangam in a marriage to the deity provided Narayanan and Kesavan the notion that she was a ‘devadasi’. Very unfortunately they did not elucidate that this was ‘conclusion’ they reached but stated it like it was a fact. Read into context with the paragraph talking about the “encouragement” given to the rise of devadasi tradition as ‘consequence’ of the Bhakti movement the authors too hastily clubbed Andal’s life into a traditional devadasi life.

The construction of this paragraph conflicts mildly with the authors’ earlier reference to Andal where they cite the work of Dr. K.C. Varadachari and write, “Since her love was so intense Ranganatha called her into the shrine where she disappeared”. I could not find the exact source of Varadachari’s that’s cited but I stumbled upon a treasure trove of Varadachari’s writings and biography. Online edition of books by that great scholar are available (see Reference) and his chapter on Andal in a book on Alvars does not  contradict anything cited from his work by Narayanan and Kesavan.

That said, the authors’ contention about rise of devadasis as a result of Bhakti movement is not without basis. Saskia Kersenboom-Story in ‘Nityasumangali’ underscores the connection, “The significance of Manikkavacakar for the tradition of the devadasi-nityasumangali consists in the fact that his work seems to represent a completion of the synthesis of the bardic Tamil culture and Brahmanic traditions of ritual and philosophical thought”.

It is instructive to quote K.A.Nilakanta Sastri on some of the eddies that accompanied the currents of the Bhakti movement. The Radha cult, Sastri says, “tended to degenerate into erotic excesses”. Of course, Sastri could not leave it there and he had to add, for good measure, “Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life”.

On the Saivaite Bhakti tradition there were, other than the Manickavasagar type, “other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste”. “Some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies”. Unlike the certificate of conduct he provides Vaishnavism Sastri doesn't provide one for Saivaites. One wonders.

It was a very complex era that needs to be recalled with due justice for the richness and counter currents and not sanitized to serve jingoistic narratives.

Though the Hindutva brigade and many Hindus today tend to characterize the devadasi tradition, stretching from 10th-20th century, as one glorious era when women were empowered and were repositories and transmitters of fine arts the latter day stigma attached to the tradition rankles them instinctively. That is why though the authors were not entirely wrong in calling Andal’s relationship as ‘devadasi’, literally slave of god, the characterization became a lightning rod.

Vairamuthu, other than mistakenly believing that the book was published by University of Indiana, did not misrepresent anything. The quote he used was accurate and the source of the authors was a Brahmin himself who delivered a lecture in memory of another Brahmin. It is pertinent to recall that Rajaji, a Congress stalwart and a darling of the Brahmins, went to the extent of even doubting whether Andal existed or was her name a pseudonym for a male. Rangarajan, a Vaishnavite author, better known by his pen name ‘Sujatha’, wondered how did a plain woman write such verses and concludes she was probably tutored by her adopted father Periyalvar. One wonders whether other alwars, all male, wrote poetry untutored.

The ever redoubtable Aravindan Neelakandan, considered an intellectual by the Hindutva brigade, something like the Dravidian party members calling Annathurai a ‘Bernard Shaw’, as usual spewed his conspiracy theories and discredited Vairamuthu’s contention that Andal was a voice of feminist assertion in an era when such assertion was unheard of.

Here is vaishnavite Sujatha on what Andal means, “In the 9th century she provided women an awakening that they are not objects of pleasure but privileged to awaken the sleeping lord to hear them. She taught women that they can attain oneness with the lord by their purity, external and internal, and that makes her a revolutionary woman”. (Translation by me. Original quote in references). I hope it is not Vairamuthu’s caste or profession as movie lyricist that robs him of his right to come to a conclusion similar to that reached by a vaishnavite writer who wrote pot boilers and dabbled in movies.

Neelakandan thrashes about and blames “Marxist or Dravidiainist Hinduphobia” for “speculative forays are invariably negative, deeply distortionary, seldom based on robust historic scholarship”. Unfortunately for Neelakandan it is Brahmin and anti-left historians whose opinions formed the basis of this unholy mess.

Narayanan and Kesavan are not lumpen brahmin hating Dravidian party stooges. Here’s what they write on Brahmin contribution in the Bhakti era. “Brahminism with its institutional base in the temple centered agrarian settlements, had emerged as the most dynamic progressive force”.

The authors pre-date Saskia Kersenboom in concluding “the ideology of Bhakti served as the cementing force bringing together kings, brahman priests and the common people in a harmonious manner”. Is this what Neelakandan calls ‘hinduphobia’? Oh wait, he did not bother to read the source but instead uses Vairamuthu, more importantly for his friendship with Karunanidhi, as a straw man.

Essentially Vairamuthu did not say anything that other Brahmins have not said. Vairamuthu’s only real sin was that he is a dark skinned non-Brahmin and that too from a caste known for martial prowess and not literary pursuits. Understandably the community which has come to believe in its own mythical collective intellectual prowess could not brook such impudence on behalf of a lower caste member.

The torrent of abuse from Brahmins in particular and Hindus in general was unbelievable for those who are unfamiliar with history. A vaishnavite savant coolly cited a poem that called for either beheading, when able, or, when not able, to shut one’s ears when faced with an abuse of the lord. Another sadhu gesticulating furiously recalled the myth of a crow being maimed and for good effect added “the crow, too, is dark”, a clear allusion to Vairamuthu’s dark skin.

A senior functionary of the ruling party, never one to be outdone in dishing out venom, called Vairamuthu a whore’s son. That functionary also gloated how Y.S.R. Reddy, a Christian (he rarely used his full name), died a gruesome death after slighting a Hindu god. “His flesh had to be scraped from the mountains where his helicopter crashed” said the functionary and people clapped. A handful of Hindutva brigade dissociated themselves from his remarks on Vairamuthu but coolly neglected to dissociate from his remarks on Y.S.R.Reddy. I’m sure Reddy’s religion had nothing to do with that speciously selective disavowal.

Not to be outdone by a BJP functionary popular movie director Bharathiraja decided to offer his support to Vairamuthu and issued explicit threats of violence to anyone who may harbor ideas of harming Vairamuthu. Sheer madness.

It is illustrative to recall how these same Brahmins encountered fellow vaishnavite Kamal Hassan, a matinee idol, who relishes pricking Hindu sentiments. Sure, they rant and gnash their teeth but compared to the scorn and ridicule and threat of violence against Vairamuthu it was nothing. Needless to say Kamal Hassan is not dark skinned either.

Vairamuthu has now released a comprehensive statement repeating the regret he had expressed when the controversy broke out. His speech, as he claims, was indeed respectful to Andal, largely. He has in the past used Andal’s poetry in his lyrics. His admiration of Andal is genuine.

It is interesting that the entire ire was focused on Vairamuthu and none was directed at the original authors of the quote. The conduct of Dinamani, a newspaper, which sponsored the event where Vairamuthu spoke was shameful cowardice. Instead of standing by their invitee, especially when all he did was quote, they buckled too eagerly and cravenly. In buckling they compounded their cowardice by asserting that the intent was only to honor the memory of literature and religion and not to besmirch it. Is this how a newspaper conducts itself? Alas there's no journalistic ethos left to be defended.

The Brahmin community which had chafed for decades at Karunanidhi’s taunts and was mostly mute in the face of lack of cohesive political power has burst forth in blind fury at a man whose list of sins include being friends with Karunanidhi and the time is opportune because Karunanidhi, who if he was not incapacitated would’ve neutralized the protests.

Ironically the Brahmin community really cared a damn about existential issues like the reservation policy for which one guy, K.M. Vijayan, is carrying on a valiant fight against heavy odds and he has already paid a huge price for that. This community that is wailing in every street for Andal did not raise a whimper when utterances like “the day there’s no Brahmin in MBBS course would be a golden day” were made. Apparently their rituals and religious icons matter much more than the welfare of their progeny.

The only silver lining in this fracas is that no Brahmin can, anymore, look smugly at other caste outfits when they act less than Socratic in encountering opposing views or inconvenient truths.

Post-Script: Dr. K.C. Varadachariar is a person to be read. He writes like Sarvapalli Radhakrishnan. Well, they both were graduates from the philosophy department of Madras Christian College. M.G.S. Narayanan too is an alumnus of Madras Christian College. Before the Hindutva brigade runs around yelling, "ah see the Christian conspiracy" I suggest they read Varadachariar.

References:

1. ‘History of South India” Published 1958, Oxford University Press 2nd Edition.- K.A.Nilakanta Sastri

a. "About a century later came Sundaramurtti of Navalur. He was born of poor Brahmin parents but his beauty as a child was such that he attracted the attention of the local chieftain Narasinga Munaiyadaraiyan who, with the consent of the parents, brought him up. When his marriage with a girl of his own caste was about to take place it was stopped by the mysterious intervention of Siva who claimed him as his slave. A little later Sundara fell in love with two women, one a dancing-girl of Tiruvalur and the other a sudra girl of Tiruvorriyur. Their jealousies, it is said, could only be resolved by Siva himself acting as a messenger to one of them. Like the other nayanars, Sundara is also credited with many miracles and the contemporary Chera ruler, Cheraman Perumal, was his friend. They visited each other regularly and made their last journey to the abode of Siva in Mount Kailasa together, Sundara on a white elephant and Cheraman Perumal on a horse. Sundara’s devotion to Siva was that of an intimate friend so that he was given the title Tambiran-Tolan (‘ Friend of God ’). —- Page 414

b. “The only woman among them, Andal or Kodai (Skt. Goda), was the real or adopted daughter of Periyajvar. In her intense devo- tion to Vishnu she dreamt of her marriage with that god, and described her experience in her hymns. This mystical union was the only one she knew, and in many ways the ardour of her devotion resembles that of Manikka-vasagar, and her hymns are replete with allusions to Krishna stories.” —- Page 416.

c.“Occasionally the cult, especially that of Radha, tended to degenerate into erotic excesses. This is particularly true of the followers of Vallabhacarya (1479-1531), a Telugu Brahmin contemporary of Chaitanya. He was born in Benares, wrote several works in Sanskrit including a commentary on the Veddnta sutras and became the founder of a system called suddhadvaita which exalted bhakti above knowledge. He is said to have vanquished Smarta scholars in public debate at the court of Krishnadeva Raya. The acharyas of the sect were known as Maharajas and lived luxurious lives. The highest ambition of his followers was to become gopis and sport eternally with Krishna in his Heaven, an ideal which in practice degenerated into gross eroticism. Further, disputes be- tween rival sects sometimes flared up with unusual violence. Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life. “ — pg 421-422

d.“To return to the history of Saivism; we must note that by the side of the pure school of bhakti represented by the three saints of Devdram and Manikka-vasagar, there existed other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste. Such were the Pasupatas, Kapalikas, Kalamukhas, and others whose presence in considerable numbers in centres like Kanchl, Tiruvorriyur, Melpadi and Kodumbalur is attested by inscriptions and literature from the seventh century onwards. Smearing the body with ashes from a burning ghat, eating food in a skull, and keeping a pot of wine, were some of the common practices of the Kalamukhas; and some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies. The practice of the devotee offering his own head as a sacrifice to the goddess is shown in the sculpture and literature of the age of the Pallavas and Cholas."  — pg 422

2. https://en.wikipedia.org/wiki/T._A._Gopinatha_Rao 
3. https://en.wikipedia.org/wiki/M._G._S._Narayanan
4. Ramachandra Guha’s article https://www.telegraphindia.com/1031005/asp/opinion/story_2393847.asp 
5. Kesavan Veluthat book review in Frontline http://www.frontline.in/books/keralas-past/article5544506.ece 
6. Gopinatha Rao’s paper ‘The history of Sri Vaishnavas” https://ia802702.us.archive.org/7/items/MN40128ucmf_0/MN40128ucmf_0.pdf 
7. K.A.Nilakanta Sastri “History of South India” https://ia801300.us.archive.org/19/items/AHistoryOfSouthIndiaPDF/A-History-of-South-India-PDF_text.pdf 
8. Aravindan Neelakandan article on Vairamuthu https://swarajyamag.com/ideas/aandal-attacked-again-and-again 
9. Dr. K.C. Varadachariar on Andal http://www.drkcv.org/Books/Chapter15.pdf 
10. Nitya Sumangali - Saskia Kersenboom
11. Indian movements: Some aspects of dissent protest and reform - Edited by S.C. Malik.
12. ஆழ்வார்கள் ஓர் எளிய அறிமுகம் - சுஜாதா

"ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஒரு பெண் தன் தோழிகளிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, நீங்கள் வெறும் போகப் பொருள்களல்ல; புறத் தூய்மையாலும் அகத்தூய்மையாலும் அவனை அடைய உங்களால் முடியும் என்ற புது நோக்கில் அவரை ஒரு புரட்சிப் பெண்ணாகப் பார்க்க முடிகிறது" (Page 73)

இந்தியாவின் நாற்றங்கால், காந்தி. செல்வந்தர்களின் செல்லப் பிள்ளையா? நீலகண்டனுக்கு மறுப்பு

காந்தியும் நேருவும் "பணத்தில் கொழித்துப் புரண்ட" குடும்பங்களில் இருந்து வந்து காங்கிரஸ் தலைமைக்கு வந்ததிலிருந்து இரண்டாம் நிலைத் தலைவர்கள் உருவாகாத "மலட்டுத் தன்மை" உருவானது என்று அரவிந்தன் நீலகண்டன் தன் கட்டுரை ஒன்றில் எழுதியுள்ளார். மதிமாறன் எனும் திராவிட இயக்கத்தவர் காந்தியின் உடை ஒரு காஸ்டியூம் என்று பேசியதை மறுத்து எழுதிய போது நான் நீலகண்டன் போன்ற இந்துத்துவர்களின் அவதூறையும் சுட்டிக் காட்டினேன். இன்று காந்தி ஜெயந்தி ஆகவே விரிவான மறுப்புரை.

கருணாநிதிகளையும் நரேந்திர மோடிகளையுமே பார்த்துப் பழகிய கண்களுக்கும் மனங்களுக்கும் காந்தியையும் நேருவையும் புரிந்து கொள்ளும் அறிவுத் திறன் இல்லாதது ஆச்சர்யமல்ல. காந்தி எப்படித் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வந்தார் என்ற வரலாறைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தல் அவசியம்

அரசியல் அனாதையான காந்தி

ஜனவரி 9 1915 காந்தி மும்பை வந்தடைந்தார். அவருக்குக் கோலாகலமான வரவேற்பு கொடுக்கப்பட்டது தென்னாப்பிரிக்காவில் அவர் ஆற்றிய தொண்டுகளுக்கு மதிப்பளித்து. வரவேற்புகளும் புகழுரைகளும் காந்தியைச் செல்லுமிடமெல்லாம் தொடர்ந்தன. நெடுங்காலமாக இந்தியாவில் வாழாதக் காரணத்தால் இந்தியாவை முதலில் அறிந்து கொள்ளும் வரை மவுனம் காக்கும்படி கூறிய கோகலேவின் கட்டளையை ஏற்றுக் காந்தி அரசியல் தளத்தில் மவுனம் காத்தார். அரசியலில் ஈடுபடாவிடினும் சமூகப் பணியாற்ற விழைந்த காந்தி கோகலே நடத்திய 'ஸர்வண்ட்ஸ் ஆப் இந்தியா'வில் இணைய விண்ணப்பித்தார். கோகலேவின் தோழர்கள் காந்தி சேருவதை விரும்பவில்லை. விண்ணப்பம் ஏற்கப் படவில்லையென்றாலும் பணியாற்ற விரும்பிய காந்தி சங்கத்தின் கழிப்பறையைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தார். துணுக்குற்ற கோகலே காந்தியை தடுத்தார். பின்னர் ஆசிரமம் தொடங்க காந்தி எத்தனித்த போது கோகலே தன் சங்கத்திலிருந்து பண உதவி செய்யப் படும் என்றார். ஆனால் ஒரே மாதத்தில் கோகலே இறந்தார். தலைமைப் பொறுப்பேற்ற ஸ்றீனிவாச சாஸ்திரியும் ஏனையோரும் காந்தியிடம் சங்கத்தின் விதிகளின் படி ஒரு வருடம் இந்தியா முழுதும் சுற்றுப் பயணம் செய்ய வேண்டுமென்றனர். அதை ஏற்றுக் காந்தி இந்தியச் சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்டார். "பணத்தில் கொழித்துப் புரண்ட" குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ரயிலில் மூன்றாம் வகுப்பில் பணித்தார். அவ்வகுப்புக் கழிப்பறைகளில் மலம் கனுக்கால் வரை தேங்கி நிற்கும் அவலைத்தைப் பின்னர்க் காந்தி எழுதினார். அந்நாட்களில் சென்றவிடமெல்லாம் கொண்டாடப் பட்டாலும் எந்த இயக்கமும் காந்தியை ஏற்கத் தயாரில்லை. காந்தி அரசியல் அனாதையாக உலா வந்த காலம் அது.

தமிழகம் வந்த ஏழை தேசாந்திரித் தம்பதி. மாயவரம் உரை.

பார்ப்பதற்கு வடக்கிலிருந்து வந்த ஏழை தேசாந்திரிகள் போல் துணி மூட்டையுடனும், கசங்கிய உடையிலும் ரயிலின் மூன்றாம் வகுப்பில் இருந்து காந்தியும் கஸ்தூரிபாவும் சென்னை புகை வண்டி நிலையத்தில் இறங்கினார்கள் என்கிறார் டி.ஜி. டெண்டுல்கர். ஜி.ஏ. நடேசன் வீட்டில் ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் மேஜை, நாற்காலி, படுக்கை என்று ஏற்பாடாகியிருந்தது அவற்றை அப்புறப் படுத்த சொன்னார் காந்தி.

டெண்டுல்கரின் புத்தகத்தில் காணப்படும் உரைகளின் தமிழாக்கம் "தமிழ் நாட்டில் காந்தி' எனும் புத்தகத்தில் கிடைக்கிறது. ஏப்ரல் 21 1915 நடந்த வரவேற்பில் தமக்களிக்கப் பட்ட புகழுரைகளை மறுதலித்த காந்தி தென்னாப்பிரிக்கப் போராட்டங்களில் உயிர் நீத்த தமிழர்களை நினைவுக் கூர்ந்து "அந்தப் பெரிய மனிதர்களுக்கும் மாது சிரோன்மணிகளுக்கும் நான் உணர்வூட்டியதாக நீங்கள் கூறீயிருப்பதை நான் ஏற்க முடியாது. நம்பிக்கையுடன் எவ்விதமான பலனையும் எதிர்பாராது பணியாற்றிய அந்த எளிய மக்கள் தான் எனக்கு உணர்வூட்டியவர்கள்". அன்றும் இன்றும் இப்படித் தனக்கான புகழுரைகளை மறுத்த தலைவர்கள் சொற்பம். காந்தியின் அடியொற்றி வந்த நேரு அத்தைகயப் பண்பாளராக இருந்தார். அது அவர் காந்தியிடம் பயின்றது.

சென்னையில் அன்னி பெஸண்ட் அம்மையாரின் ஸ்தாபனங்களைக் கண்ட காந்தி ஸ்தாபனத்துக்குரிய கட்டிடங்கள் படாடோபமாகவும் 'பஞ்சமர் பள்ளி' தகரக் கொட்டகையில் இயங்குவதையும் கண்டு வெகுண்டார். பின்னர் மாயவரத்தில் பேசிய காந்தி தீண்டாமை பற்றிக் கடுமையாகப் பேசினார்.

"தங்களுடைய தற்கால நிமைமை பூர்வீகத் தவபலத்தால் தலைமுறை தத்துவமாய்க் கிடைத்தது என்று பிராமணர்கள் சொல்வார்களேயானால் அவர்களே தேசத்தை நாசமாக்கும் பாவிகளாவார்கள்...வெளிநாடுகளில் இருந்து கொண்டு நான் இந்து மதத்தைப் பற்றி அறிந்த வரை தாழ்த்தப்பட்டோர் முதுகில் ஏறி உட்காருவது இந்து மதமல்ல என்றே தெரிந்தது. இது தான் இந்து மதம் என்று என்னிடம் மெய்ப்பிக்கப்பெற்றால், நான் அதன் பகிரங்க விரோதியாவேன்."

காந்தியின் கருத்துகளை வெறும் பேச்சுகள் என்று ஒதுக்கிவிடக் கூடாது. காந்தியைப் போலல்லாது ஏழமையில் பிறந்த திலகர் பெண்கள் கல்வி, குழந்தைகளை மணம் செய்விப்பது, தாழ்ந்த சாதியினரின் கல்வி என்று ஒன்று விடாமல் எல்லாவற்றிலும் அதி தீவிர சநாதன இந்துவாகவே இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஏழ்மையில் பிறந்தார்களா செல்வம் கொழிக்கும் குடும்பங்களில் பிறந்தார்களா என்பதல்ல முக்கியம் என்ன வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள் யாருக்காகப் பேசினார்கள் எதன் பொருட்டுப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தார்கள் என்பது தான் முக்கியம். ஒரு புறம் சநாதனம் பேசிய திலகர் இன்னொரு புறம் பிராமணீயத்தை தேசிய விழுமியங்களாக முன்னிறுத்திய பெஸண்ட் இவர்களிடையே எல்லோரும் கொண்டாட விரும்பிய ஆனால பின்பற்றத் தயாரில்லாத காந்தி.

மேலும் பேசிய காந்தி "இங்கே வரவேற்புரை ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. காங்கிரஸ் மாநாட்டில் சுதேசிக் கொள்கையை ஆங்கிலத்தில் பிரகடனம் செய்கின்றார்கள்....நான் ஆங்கிலத்திற்கு எதிரியல்ல ஆனால் பிராந்திய மொழிகளின் சமாதியின் மீது ஆங்கிலம் எழுப்பப்படுமானால் நீங்கள் உண்மையான சுதேசித்தன்மையை ஆதரிக்கவில்லை என்பேன்". காந்திக்குப் பிறகு தான் காங்கிரஸில் பிரதேச மொழிகளில் நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டன என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். காங்கிரஸை மையப்படுத்தப் பட்ட ஸ்தாபனமாக இருந்ததைப் பிரதேசக் கிளைகள் திறக்கச் செய்து பிரதேச மொழிகளில் நிகழ்ச்சிகள் நடத்த வைத்து எல்லாத் தளத்திலும் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டத் தலைவர்கள் மலரக் காரணம் காந்தியே.

"காந்தி, உட்கார்" வாரணாசியில் மோதிய காந்தியும் அன்னி பெஸண்டும்

பிப்ரவரி 4 1916 வாரணாசி இந்துப் பல்கலைக் கழகத் திறப்பு விழாவில் அன்னி பெஸண்டுடன் பேச அழைக்கப் பட்ட காந்தி வைஸ்ராயும், ராஜா ராணிகளும் செல்வந்தர்களும் வீற்றிருந்த மேடையில் சன்னதம் செய்தார்.

"விஸ்வநாதர் ஆலயத்திற்குச் சென்றேன். அக்கோவில் இருக்கும் தெரு அசுத்தமாக இருக்கிறது. இது சரியா? இந்துவாக வலியோடு பேசுகிறேன். நம் கோவில்களே சுத்தத்திற்கும் விசாலத்திற்கும் எடுத்துக் காட்டாக இல்லாமல் போனால் நாம் அமைக்கப் போகும் சுயராஜ்ஜியம் எப்படி இருக்கும்?"

போலீஸ் பாதுகாப்போடு வளைய வந்த வைஸ்ராயை, "இப்படி வாழும்போதே செத்துக் கொண்டிருப்பதை விட வைஸ்ராய் செத்து விடலாம்". தீவிரவாதிகளின் மன நிலை புரிந்து கொள்ளக் கூடியது என்றார் காந்தி. சினத்தின் உச்சிக்குச் சென்ற பெஸண்ட் "காந்தி, உட்கார்" என்று ஆணையிட்டார்.

சம்பரான் போராட்டமும் காந்தி தலைமை நோக்கி நகர்ந்ததும்

கோகலேவின் மறைவுக்குப் பிறகு 1916-இல் கூடிய லக்னோ காங்கிரஸ் மாநாட்டில் திலகர் மீண்டும் காங்கிரஸில் இனைந்தார். ஒரு புறம் முஸ்லீம்களூடனான ஒப்பந்தம், திலகர் இனைப்பு, தீர்மானங்கள் என்று மாநாடு முக்கியத்துவம் பெற்ற போது அங்கே எந்தத் தலைமைப் பொறுப்பிலுமில்லாத காந்தியை ஓர் ஏழை விவசாயி அனுகினான்.

வடக்கே நேபாளத்தை ஒட்டிய பீகார் மாநிலத்தைச் சார்ந்த சம்பரான் எனும் கிராமத்து விவசாயிகளின் கண்ணீர் கதையைக் காந்தியிடம் சொன்னான் அந்த விவசாயி. அம்மாநாட்டில் குழுமியிருந்த அத்தனை தலைவர்களிடமும் செல்லத் துணியாத அந்த விவசாயி காந்தியை, ஒரு குஜராத்தியை, அணுக முடியும் என்று யாரோ சொன்னதைக் கேட்டு அவ்வாறே செய்கிறான்.

சம்பரான் போராட்டம் பற்றி அறிய சிறந்த புத்தகம் ஜூடித் பிரவுன் எழுதிய "Gandhi's Rise to Power: Indian Politics 1915-1922". காந்தியின் தலைமை மலட்டுத் தன்மை வாய்ந்தது என்று விஷம் கக்கும் நீலகண்டன் போன்றோர் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் அது.

ராஜேந்திர பிரசாத், கிருபளாணி என்று ஒரு சிறு அணி ஏற்கனவே சம்பரானில் இயங்கி வந்தது. தொண்டாற்றும் வழக்கறிஞர்கள் காசு பெறலாகாது என்று அவர்களுக்குக் காந்தி உணர்த்தினார். பின்னர்த் தான் சிறை செல்லத் தயாராக இருப்பதாகச் சொல்லி "எனக்குப் பிறகு இப்போராட்டத்தை யார் முன்னெடுத்துச் செல்வீர்கள் என்று வினவினார்". "நீங்கள் சிறைக்குச் சென்று விட்டால் அதன் பிறகு எங்களுக்கு இங்கென்ன வேலை நாங்கள் எங்கள் ஊருக்குப் போய் விடுவோம்" என்றார்கள் அந்த வழக்கறிஞர்கள். பதிலைச் சொன்னப் பிறகு தான் காந்தி எதிர்ப்பார்ப்பது அவரைப் பின் தொடர்ந்து தாங்களும் சிறைச் செல்லத் தயாராக வேண்டுமென்பதே. உண்மை உரைத்த தொண்டர்கள் இசைந்தனர்.

பிரவுன் சொல்கிறார், "சம்பரான் போராட்டத்தின் போது காந்தி அக்கிராமத்தின் உயர் குடியினரின் தொடர்பை தவிர்த்தார்". "காந்தியின் முக்கியமான உதவியாளர்கள் நடுத்தர வர்க்க படித்தவர்களும் குக்கிராமங்களிலுள்ள சிறு வியாபாரிகளும்". ஒரு வெகுஜனப் போராட்டத்தில் முரன்பாடுகளுடைய தூய எண்ணமற்றவர்களும் இணைவார்கள் அவர்களையும் ஒதுக்காமலே தான் முன் செல்ல வேண்டுமென்று காந்தி உணர்ந்திருந்தார்.

காந்தியின் போராட்ட முறைகளைப் பற்றிப் பிரவுன் ஒரு வித வியப்புடனே விவரிக்கிறார். சம்பரானை ஒரு விவசாயப் போராட்டமாக மட்டுமே காந்தி முன்னிறுத்தினார். அதில் எவ்விதமான விடுதலைப் போராட்டத்தின் சாயலையும் அவர் அனுமதிக்கவில்லை ஏனென்றால் அது பிரச்சினையைத் திசை திருப்பி விடுமென்பதால். பத்திரிக்கைகளுக்குச் செல்லும் செய்திகளைக் கவனமாக ஒழுங்குப் படுத்தினார். போராட்டத்திற்கு விளம்பர வெளிச்சம் தேவைப் படும் போது மட்டும் செய்திகளை ஊக்குவித்து மற்ற நேரங்களில் செய்திகள் பரவுவதையோ அவை போராட்டத்தின் தன்மையைச் சிதைத்துவிடுவதையோ தடுத்தார். பிரசாத்தும், கிருபளானியும் ஆயிர கணக்கான விவசாயிகளிடம் நேர்முகம் நடத்தி ஆய்வறிக்கையைத் தயார் செய்தனர். காந்தியும் அவர் குழுவும் அதற்கு முன்னர் எந்த அரசியல் வாதியும் செல்லாத குக்கிராமங்களுக்குச் சென்றனர். காங்கிரஸில் இதற்கு முன்னர் யாரும் இப்படிச் செய்ததில்லை.

காந்தி எப்போதும் முழுமையான விடுதலை நோக்கி நகர்தலையே விரும்பினார். சம்பரானில் வெறும் விவசாயக் கஷ்டங்களை நிவர்த்திச் செய்வது என்பது அவர் வழியல்ல. அம்மக்களின் வறுமை அவரை வருத்தியது. பள்ளிகள் நிறுவினார், அதற்குத் தன்னார்வலர்களைச் சேர்த்தார். மக்கள் அழுக்கையே உடுத்துவது கண்டு சுத்தமான உடைகள் அணிய வேண்டுமென்றார். கஸ்தூரிபாவை தன் குடிசைக்கு அழைத்துச் சென்ற ஓர் ஏழைப்பெண்மணி தன்னிடம் இருப்பதே ஓர் ஆடை தான் ஆகவே துவைத்து வேறு உடை அணிய முடியாதென்று காட்டி கலங்க வைத்தார். காந்திக்கு முன்பிருந்த அரசியல் வாதிகள் யாரும் இது பற்றியெல்லாம் அறிந்ததுமில்லை இவற்றைப் பொருட்படுத்தியதுமில்லை.

திலகர் இந்திய வரலாற்றில் முக்கியப் பங்காற்றினார் என்பது மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் காந்தியே முதன் முதலில் சுதந்திரம் என்பது வெறும் காலணியாதிக்கத்திடமிருந்து விடுதலைப் பெறுவதல்ல மாறாகச் சமூகமும் அதை உருவாக்கும் தனி மனிதனும் விடுதலையடை வேண்டுமென்று அதற்காகத் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பனித்தார். திலகர் சிறைச் சென்ற காலங்களில் சிறைகள் மனிதத் தன்மையற்றவையாக இருந்தது உண்மை ஆனால் திலகர் ஒன்றும் வெகுஜனப் போராட்டத்திற்காகச் சிறைச் செல்லவில்லை என்பதும் கசப்பான உண்மை. காந்திக்கு முன் எத்தனை வெகுஜனப் போராட்டங்களைக் காங்கிரஸ் முன்னெடுத்தது? காந்திக்குப் பின் எத்தனை?

சாதாரணப் பிரதேசத் தொண்டனாக இருந்த பிரசாத் பின்னர்த் தேசத் தலைவரானார். சம்பரானைத் தொடர்ந்து குஜராத்தில் கேதா மற்றும் அகமெதாபாத் ஆகிய இடங்களில் தொழிலாளர்கள் சார்பில் முக்கியமான போராட்டங்களை முன்னெடுத்தார். குஜராத்தில் இப்போராட்டங்களில் காந்திக்குத் துணையாக இருந்த பின்னாளில் சர்தார் என்று பெயரெடுத்த வல்லபாய் பட்டேல். வரலாற்றில் சீஸரும் அலெக்ஸாந்தரும் இத்தனை தளபதிகளை உருவாக்கியதில்லை. அமெரிக்கச் சுதந்திர வரலாற்றில் வாஷிங்டன் யாரையுமே உருவாக்கவில்லை என்று சொல்லலாம். ருஷ்யப் புரட்சியும் அப்படியே. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் உருவான அளவு இரண்டாம் நிலை தலைவர்கள் வேறெங்கும் வேறெப்போதும் உருவானார்களா என்பது சந்தேகம். அப்படி உருவானவர்கள் எல்லோரும், காந்தியை எதிர்த்தவர்கள் உட்பட, காந்தியோடும் அவர் உருவாக்கியச் சூழலோடும் தொடர்புடையவர்களே.

1919-20 நெருங்கிய போது பிரசாத் என்ற பீகாரி, நேரு என்ற காஷ்மீரி, ராஜாஜி என்ற தமிழர், பட்டேல் என்ற குஜராத்தி, கிருபளானி, மகாதேவ் தேசாய் என்று தேசம் தழுவிய முரன்பாடுகளுடைய ஒரு பெரும் கூட்டம் காந்தியின் பின் அணிவகுத்து நின்றது. பஞ்சாப் படுகொலைக்குப் பிறகு 1920 ஆகஸ்டு 1-ஆம் தேதி மாபெரும் சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தை அறிவித்திருந்தார் காந்தி. அதே நாளில் திலகர் மறைந்தார். அதன் பின் முப்பதாண்டு காலம் காந்தி இந்தியாவில் விஸ்வரூபமெடுத்தார் என்றால் மிகையாகாது.

போலீஸ் தடியடியில் காயம்பட்ட ஜவஹர்லாலும் ஸ்வரூப் ராணியும்

நேரு குடும்பத்தினரின் செல்வ செழிப்பு மிகுந்த காழ்ப்புகளுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. இழப்பதற்கு எதுவுமில்லாதவர்களின் தியாகம் மெச்சத் தக்கது. ஆனால் இழப்பதற்கு நிறைய இருந்து அவற்றை இழக்கத் தேவையில்லாதவர்கள் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு இழப்புகளைச் சுமந்ததும் வணங்கத் தக்கதே. சுதந்திரத்தின் பின் நேருவும் அவர் தங்கையும் அடைந்த புகழும் அதிகார பீடங்களில் அமர்ந்ததும் பலருக்கு இன்றும் ஒவ்வாமையைத் தருகிறது. நேரு குடும்பத்தினர் செல்வ செழிப்போடு கோட்டும் சூட்டும் போட்டுக் கொண்டு இருக்கும் புகைப்படத்தை வெளியிட்டு தன் அரிப்பைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் நீலகண்டன் அவர்கள் பின்னாளில் காந்தியினால் ஈர்க்கப்பட்டு இந்திய உடைகளைத் தரித்ததும் சிறைச் சென்றதும் போலீஸ் தடியடிகளில் காயம் பட்டதையும் சேர்த்திருக்கலாம். ஆனால் அதெற்கெல்லாம் ஓர் அடிப்படை நேர்மை வேண்டுமே.

போலீஸ் தடியடியில் அடி வாங்கியது பற்றி நேரு ஓர் அத்தியாயமே எழுதியிருப்பார் தன் சுயசரிதையில். தான் அடிப்பட்டதைப் பிரலாபிக்கும் நோக்கத்தில் எழுதவில்லை மாறாக ஒரு இளைஞனாகத் தான் திருப்பி அடிக்கும் உணர்வைக் கட்டுப் படுத்தியதையும் அத்தகைய வன்முறைகளை எதிர் கொண்ட மன நிலையையும் விவரித்திருப்பார் நேரு. நேருவின் அம்மா ஸ்வரூப் ராணி செல்வ சீமாட்டி அவரும் வீதிக்கு வந்து போராடுகிறார் அதுவுமில்லாமல் தடியடியில் காயப்பட்டார். காந்தி எவ்வகையான குடும்பத்தில் பிறந்தார் என்பதை விட இங்கே நாம் ஆச்சர்யப்பட வேண்டியது பல செல்வந்தர்களும், செல்வம் ஈட்டும் கல்விப் பெற்றவர்களும் அதையெல்லாம் துறந்து துயர் அனுபவிக்கத் தயாரானது தான். அதுவும் வசதியான வீட்டுப் பெண்கள் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டது மாபெரும் புரட்சி. கேதா போராட்டத்தில் மண் சுமந்த அனுசுயா பென் பணக்கார முதலாளியின் பெண்.

நேருக் குடும்பத்தில் சிறைச் செல்லாத பெண்ணே கிடையாது. சிறைவாசத்தின் நடுவே நோய்வாய்ப்பட்ட தன்னைக் காணவந்த நேரு சிறைக்குத் திரும்பிச் செல்லும் முன் அவரைத் தன்னருகே அழைத்து ஈனஸ்வரத்தில் "அரசாங்கத்திற்கு ஏதும் உத்தரவாதம் கொடுத்து விடாதீர்கள்" என்று கூறுகிறார் எங்கே தன் கணவன் தன் பொருட்டு மண்டியிட்டுவிடுவாரோ என அச்சப்பட்டு. நேரு தன் வாழ்நாளில் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடங்கள் சிறையில் கழித்தார்.

வன்முறைக்கு எதிர்வினை வன்முறையல்ல என்ற கருத்துடைய ஷெல்லியின் "மாஸ்க் ஆப் அனார்க்கி" (Mask of Anarchy) காந்திக்கும் நேருவுக்கும் உவப்பான ஒரு கவிதை. இருவரும் அதை மேற்கோள் சொன்னதுண்டு.

And if then the tyrants dare
Let them ride among you there,
Slash, and stab, and maim, and hew,-
What they like, that let them do.

'With folded arms and steady eyes,
And little fear, and less surprise,
Look upon them as they slay
Till their rage has died away.

தடியடியில் ஏற்பட்ட காயத்தின் விளைவாக லாலா லஜபதி ராய் இறக்கவும் நேர்ந்தது. "தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா" என்று பாரதி ஆருடமாக எழுதினான்.

காந்தி-பிர்லா உறவு: செல்வந்தர்களும் காங்கிரஸும்

அகாகான் மாளிகையில் சிறைவாசம் இருந்ததையும் கடைசி நாட்களில் பிர்லா மாளிகையில் தங்கி இருந்ததையும் வைத்தே காந்தி என்னமோ செல்வந்தர்களின் செல்லப் பிள்ளையாக இருந்தது போலவும் காங்கிரஸை மிட்டா மிராசுகளுக்குத் தாரை வார்த்தார் என்றும் திமுக மேடைகள் முதல் இந்துத்துவ முகாம்கள் வரை ஒரு அவதூறு பரப்பப்படுகிறது.

"In search of Gandhi" என்ற புத்தகத்தில் பி.ஆர்.நந்தா இந்த அவதூறை திட்டவட்டமாக மறுப்பதுடன் இந்திய முதலாளிகளுடனான காந்தியின் உறவு பற்றி அழகான கட்டுரை ஒன்றைத் தருகிறார்.

இந்திய முதலாளிகள் காங்கிரஸை பயன்படுத்திக் கொண்டது தான் அதிகம் காங்கிரஸ் அவர்களைப் பயன் படுத்திக் கொண்டதை விட. சுதேசி தொழிற்சாலைகளின் பாதுகாப்பிற்காகக் காங்கிரஸின் உதவியை நாடி அதில் பயனும் பெற்ற பிறகு தேர்தல் நிதி கோரிய மோதிலால் நேருவிடம் அகங்காரத்தோடு காந்தி உட்பட மற்ற காங்கிரஸ் தலைவர்களோடு நேர்முகம் வேண்டும் என்று கேட்டபோது மிகக் கடுமையான கடிதமொன்று எழுதி மறுத்தார் மோதிலால் நேரு.

ஜம்னாலால் பஜாஜ் போன்று விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவே முதலாளிகள் காங்கிரசிற்கு உதவினர். பிர்லா தன் உறவு காந்தியோடு தான் காங்கிரசோடு அல்ல என்பதை அரசுக்குத் தெளிவுப் படுத்தினார். 1920 ஒத்துழையாமை இயக்கம் ஆரம்பித்த போது டாடா உட்படப் பல முதலாளிகள் இயக்கித்திற்கு உதவ மறுத்ததோடு எதிர் அணியையே துவக்கி மும்முரமாக எதிர்த்தனர். பின்னாளில் ஜவஹர்லால் நேரு, பூலாபாய் தேசாய், கோவிந்த் பல்லப் பந்த் ஆகியோர் நிதித் திரட்ட செல்வந்தர்களை அணுகியபோது கல்லில் நார் உரிப்பதை விட அதிகம் கஷ்டப்பட்டனர்.

காந்தி எப்போதும் தில்லியில் சேரிகளில் தான் தங்குவார். ஜனவரி 1948-இல் கலவர பூமியான தில்லியில் சேரியில் தங்குவது அங்கிருப்போருக்குச் சங்கடத்தை உண்டாக்கும் என்று தான் பிர்லா மாளிகையில் தங்கினார். காந்தி சேரியில் தங்கினால் அதிகாரிகளும், செல்வந்தர்களும் அங்கே சென்றனர்; மாளிகையில் தங்கினாலோ சாமான்யர்களும் அங்கே சென்றனர். காந்தி எங்கே தங்கினாலும் அதைச் சமத்துவப் பூங்காவாக்கினார் என்பது தான் முக்கியம்.

விவிலியத்தில் பணக்காரன் கொடுக்கும் கொடையை விட ஏழைப் பெண்மனி கொடுக்கும் கொடையே சிறந்தது என்பார் இயேசு. இயேசு என்பவர் வாழ்ந்தாரோ இல்லையோ காந்தி என்பவர் வாழ்ந்தார்.

'காந்தியின் வருகை' - நேரு

ஜவஹர்லால் நேரு "டிஸ்கவரி ஆப் இந்தியா" (Discover of India) புத்தகத்தில் காந்தியின் வருகை எத்தகைய மாற்றத்தை உண்டுப் பண்ணியது என்று அவருக்கேயுரிய நுண்ணுணர்வுடன் விவரித்தது எனக்கு பத்தாம் வகுப்பில் ஆங்கிலப் பாடம்.

"He was like a powerful current of fresh air that made us stretch ourselves and take deep breaths; like a beam of light that pierced the darkness and removed the scales from our eyes; like a whirlwind that upset many things, but most of all the working of people's minds. He did not descend from the top; he seemed to emerge from the millions of India, speaking their language and incessantly drawing attention to them and their appalling condition.....The greatest gift for an individual or a nation, so we had been told in our ancient books, was abhaya, not merely bodily courage but the absence of fear from the mind....against all pervading fear that Gandhi's quiet and determined voice was raised: Be not afraid.

Gandhi influenced millions of people in India in varying degree. Some changed the whole texture of their values, others were only partly affected, or the effect wore off; and yet not quite, for some part of it could not be wholly shaken off."

இன்றளவும் என் அரசியல் பார்வையை, அமெரிக்க அரசியலோ இந்திய அரசியலோ எதுவாயினும், காந்தியப் பார்வை ஆக்கிரமித்திருக்கிறது.

காந்தியின் எளிமைப் பற்றி ஜெயமோகன்

காந்தியின் எளிமைப் பற்றிய எள்ளி நகையாடல்களுக்கு பதில் சொல்லும் முகமாக ஜெயமோகன் எழுதியக் கட்டுரை முக்கியமானப் பார்வையை முன் வைக்கிறது. அக்கிட்டுரையில் நேருப் பற்றிய காழ்ப்பு மிகுந்த கருத்துகளை அவர் இன்றும் அப்படியே கொண்டுள்ளாரா என்றுத் தெரியாது அது முக்கியமுமல்ல. அக்கட்டுரையில் இருந்து ஒருப் பகுதி:

"காங்கிரசுக்கு காந்தி காலத்தில் கிட்டத்தட்ட நாலரை லட்சம் முழுநேர ஊழியர்கள் இருந்தார்கள். சம்பளம் பெறும் ஊழியர்கள்.  அவர்களுக்கு மாதம் எட்டணா ஊதியம் அளிக்கப்பட்டது. படுகேவலமான வறுமையில்தான் அவர்கள் வாழ்ந்தாக வேண்டும். வக்கீல்கள், ஜமீந்தார் பிள்ளைகள், பட்டதாரிகள் அந்த ‘வருமானத்துக்குள்’ வாழ்ந்து ஊர் ஊராகச் சென்று பணியாற்றினார்கள். வெறுந்தரையில் படுத்து இரந்து உண்டு கால்நடையாக அலைந்தார்கள். 

எண்ணிப்பாருங்கள், காந்திவரும்வரை காங்கிரஸில் அந்தப் பண்பாடு இருந்ததா? சட்டமேதைகளும் பேராசிரியர்களும் முதல்வகுப்பில் சென்று கட்சிகட்டிய காலம் அது. வருடம்தோறும் மாநாடு போடுவதற்கு அல்லாமல் எதற்கும் காங்கிரஸ் கூடாமலிருந்த காலம். [உண்மையில் காங்கிரஸ் என்ற பேரே மாநாடு என்ற பொருளில்  போடப்பட்டது. வெறுமெ கூட்டங்கள் நடத்துவதற்கு மேலாக காங்கிரஸை ஒருவெகுஜன இயக்கமாக ஆக்கும் நோக்கமேதும் முன்னோடிகளுக்கு இருந்ததில்லை.] எளிய மக்களுக்கும் அவர்களுக்கும் தொடர்பும் இல்லை. காந்தி எப்படி பலலட்சம் ஊழியர்களை கவர்ந்தார்? கோகலேயிடமும் திலகரிடமும் இல்லாத எது அவரிடம் இருந்தது? எளிமை. முன்னுதாரணமான எளிமை."

வரலாற்றுத் திரிப்பே தொழிலாக.

மதிமாறன் பெரியார் திடலில் விநியோகிக்கப்படும் துண்டறிக்கைகளைத் தாண்டி வேறெதுவும் படித்து விடக் கூடாதென்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருப்பவர். நீலகண்டன் அப்படியல்ல. அதனாலேயே நீலகண்டனுக்குப் பரவலாக ஒரு பிம்பம் உண்டு. நீலகண்டனின் பார்வைகளோடு ஒத்துப் போகாதவர்கள் கூட அவரை ஒரு ஆராய்ச்சியாளராக முன்னிறுத்துவதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

அரவிந்தன் நீலகண்டனைப் போல் வரலாறைத் திரிப்பதற்கும், தேர்ந்தெடுத்த உண்மைகளின் (selective truth telling or half truths) துணைக் கொண்டு தன் தரப்பை நிறுவுவதற்கும், அடிப்படை நேர்மையைக் காற்றில் பறக்க விட்டு எழுதுவதற்கும் இனி ஒருவர் பிறந்து தான் வர வேண்டும். அவருடைய கட்டுரைகள் முதல் சமீபத்தில் வெளிவந்த 'இந்திய அறிதல் முறைகள்' வரை கொஞ்சம் நெருங்கி தகவல்களைச் சரி பார்த்தால் திரிபுகள் அம்பலம் ஆகும். ('இந்திய அறிதல் முறைகள்' குறித்து விரிவான விமர்சணம் அல்லது கட்டுடைப்புச் செய்ய உத்தேசம். காலம் கனிய வேண்டும்).

டான் அஷோக் என்னும் திமுக அனுதாபி ஒருவர் இன்று (காந்தி ஜெயந்தி) எழுதுகிறார் காந்தி சாதி ஒழிப்புக்குப் பாடு படவில்லையென்று. திமுக அனுதாபி அல்லவா திமுக மேடைப் பேச்சுகளைத் தவிர வேறொன்றும் படித்தறியாதவர் போலும். ஜோசப் லெலிவெல்ட் காந்தியின் தீண்டாமை ஒழிப்பு யாத்திரைப் பற்றி ஆச்சர்யம் பொங்க எழுதியுள்ளார். தன் வாழ்நாளெல்லாம் தீண்டாமைக்கெதிராக உழைத்தவர் காந்தி. 'பிராமணர்கள் நடு நடுங்க வேண்டும்' என்ற பிரகடணத்தோடு உதயமான ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் தலைவர்களெல்லாம் தீண்டாமை ஒழிப்புக்கு என்ன செய்து கிழித்தார்கள் அவரவர் ஜாதியில் எல்லாம் தீண்டாமையை ஒழித்துச் சமபந்தி போஜனம் நடத்தி விட்டார்களா என்ன?

காந்தியை விமர்சிக்கவே கூடாதா என்று கேட்பவர்களுக்கு என் பதில் என்றும் "காந்தியே அவரின் முதல் விமர்சகர்". சம காலத்தில் காந்தி விமர்சிக்கப் பட்டார், சிலரால் முழுவதுமாக நிராகரிக்கவும் செய்யப் பட்டார்.

ஜூடித் பிரவுன் தொகுத்த "The Cambridge Companion to Gandhi" அற்புதமான கட்டுரைகளைக் கொண்டது. தனிகா சர்க்கார் என்பவர் துல்லியமாக "காந்திக்குச் சாமான்யனை நோக்கிப் பேசத் தெரிந்தது. ஆனால் அவர் எப்போதும் சாமான்யனுக்காகப் பேசினார் என்று சொல்ல முடியாது". நகர்புற வாழ்க்கை, நகர்புறத்தாரின் விழுமியங்கள் குறித்த காந்தியின் பார்வை, குஹா காந்தி பற்றி முன் வைத்த விமர்சனங்கள் ஆகியவற்றைச் சரமாகத் தொகுத்துள்ளார்.

நம் சமூகத்தில் இன்றும் அவதூறூக்கும் விமர்சனத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாததே மிகப் பெரிய நோய்.

இந்தியாவின் நாற்றங்கால்

காந்தியை கடுமையாக விமர்சிக்கவும் நிராகரிக்கவும் செய்யலாம் ஆனால் அதில் ஒரு அடிப்படை நேர்மை வேண்டும். அது அரவிந்தன் நீலகண்டன், மதிமாறன் போன்றோரிடம் கிடையாது. காந்தியை நிராகரிப்பதில் இந்துத்துவர்களும் பெரியாரிஸ்டுகளும் கைக்கோர்த்தே செயல்படுகிறார்கள். திராவிட இயக்கத்தினரின் எழுத்துகள் புறங்கையால் எளிதாகத் தள்ளிவிடக் கூடியவை. இந்துத்துவர்களின் பிரச்சார உத்திகள் கோயபல்ஸையே பள்ளி மாணவன் தரத்தில் பின் தள்ளக் கூடியவை.

நியு ஜெர்ஸியில் உரையாற்றிய ஜெயமோகன் இந்திய இலக்கியத்தின் ஆளுமைகளுக்குக் காந்தி எப்படியொரு மைய ஈர்ப்பாக இருந்தார் என்று நிறுவி இந்திய இலக்கியத்தின் நாற்றங்கால் காந்தி என்றார். அதை இன்னும் நீட்டித்து இந்தியாவின் நாற்றங்கால் என்பது மிகப் பொறுத்தம்.


References:

1. அரவிந்தன் நீலகண்டனின் கட்டுரை http://www.tamilhindu.com/2013/11/tea2/
2. 'Mahatma' by D.G. Tendulkar Vol 1. Pages 156-234
3. 'The Life of Mahatma Gandhi' by Louis Fischer. Pages 157-176, 189-197
4. 'Gandhi's Rise to Power: Indian Politics 1915-1922' by Judith Brown. Pages 16-123
5. 'Jawaharlal Nehru' by Sarvepalli Gopal - Vol 1. Pages 172-193
6. 'Discovery of India' by Jawaharlal Nehru pages 358-359
7. 'In search of Gandhi: Essays and Reflections' by B.R. Nanda. Pages 124-138
8. 'தமிழ் நாட்டில் காந்தி' - அ.ராமசாமி pages 166-170
9. 'காந்தியின் எளிமையின் செலவு' - ஜெயமோகன் கட்டுரை http://www.jeyamohan.in/557#.V_Gwljvijoo
10. 'The Cambridge Companion to Gandhi' Edited by Judith Brown and Anthony Parel. Pages 173-199
11. Autobiography by Jawaharlal Nehru

India's Donald Trump, Aravindan Neelakandan, and Tragedy in Orlando

Even as the nation was barely coming to terms with an unfolding tragedy in Orlando, where a Muslim man shot dead 49 at a night club frequented by gays, Donald Trump tweeted self-congratulatory notes about being correct on terrorism. India's own Donald Trump, Aravindan Neelakandan, was not to be left behind. Neelakandan wrote a hate filled screed that is shameful, bigoted and plain nonsense, dangerous nonsense.

On June 12th Omar Mateen walked into 'Pulse', a gay nightclub, and mowed down 49 victims with a semi-automatic gun. Several are in grave condition in hospitals around Orlando. Mateen was shot and killed by a SWAT team. Donald Trump, a shameful bigoted nominee of the Republican party, trafficked innuendos that included alluding to Mateen being an immigrant, Mateen was born in US. America. To America's credit, Trump's innuendos are inviting a backlash.

It is complete idiocy to act as if Mateen, a Muslim, was singularly homophobic due to his religion. America has its fair share of homophobia that has nothing to do with Islam. Violence against homosexuals has a sordid history in America. From Matthew Shepard (1998) to Tyler Clementi (2010) gays have paid a very tragic price for their sexuality. Notably, Shepard was killed by Christians, Clementi was driven to suicide by Asians, a Chinese and a Tamil Hindu, at Rutgers University.

Aravindan Neelakandan (Photo Courtesy https://bharatabharati.files.wordpress.com/2012/08/aravindan-neelakandan.jpg)

Trump and many Americans, and Neelakandan, are screaming 'terrorism', 'radical islam' for what Mateen did. Yes, it is terrorism. But what do we call the massacre of blacks in a church by white supremacist Dylan Roof? Why is the latter only grudgingly called 'racism' or more politely 'gun violence' but not terrorism? Yes, the duo of San Bernardino who killed office goers are terrorists. But what do we call a guy who opens fire on movie goers in a theater? America has a gun problem. To pretend that a guy who attributes his killing to a religion is somehow more dangerous than others is dodging a key problem. Sure, let's not dodge radicalization but let's not dodge other sicknesses too that result in such loss of life.

If Mateen's homophobia is to be blamed on radical Islam, or just Islam, what do we call the Evangelicals of America who froth at their mouth against marriage equality? Incidentally, homosexuality remains criminalized in Aravindan Neelakandan's India.

Neelakandan's Islamophobia turns him into an apologist for even the LTTE, a murderous terrorist organization that was known for ruthless assassinations with complete disregard for human life. In order to satisfy the itch of his Islamophobia Neelakandan nonchalantly states that LTTE even while carrying out assassinations takes care to "minimize human losses"with "meticulously planned attacks". This viper which spews hatred argues that if only the attack against Rajeev Gandhi had gone according to plan only Rajiv and the suicide bomber would've died. This is nonsense. The assassin had a belt bomb that used ball bearings and projectiles designed to kill not just the intended victim but anybody in the radius so effectively that Rajiv could not have escaped death. The LTTE stood exposed as a murderous outfit when it used the very people that it was supposed to liberate as human shields and even started shooting at the same people when they sought to escape to the safety of the Sri Lankan troops. Why am I surprised at the mendacity of Neelakandan, after all, he swears by the organization that was an inspiration to the assassin of Gandhi.

Neelakandan details gruesome acts by terrorists, including a pregnant woman being shot dead. He happily forgets that Hindus in Gujarat unleashed equally murderous and similar grotesque deeds against Muslims. While he plays psychologist diagnosing that even if one escapes a terrorist attack the "trauma" of the killers eyes that singled you out for your faith will leave an indelible mark, he cooly forgets that it was a marauding band of Hindu politicians who embarked on an unprecedented genocide in nowhere but the very capital of the nation against hapless individuals whose only fault was that they were Sikhs. We would do well to remember that one of the worst airline related tragedies was courtesy the Sikhs in Canada. Hindu policemen murdered in cold blood youth, whose only mistake was that they were Muslim, in Hashimpura and not a single one was convicted. Thousands of Muslims were massacred in Nellie and the report is still classified secret. When Muslims perpetrate terror attacks the perpetrators, and many times several innocents too, face the iron hand of Indian law but more often than not when it is Muslims who have faced attacks the Indian state, both Congress and BJP governments, have done little to bring the guilty to book.

The murder of Kashmiri Pandits, by Muslim Kashmiri separatists, is indeed a blood soaked chapter in the history of Kashmir. While Neelakandan weeps for them he happily forgets how Muslims evacuated villages as the juggernaut of Advani's Rath Yatra rolled inexorably towards Ayodhya.

Hinduism is "inherently pluralist, democratic and inherently secular" claims Neelakandan. This is absolute myth. No religion is inherently pluralist or democratic or secular. Pluralism and secularism, the corner stones of a liberal nation-state, are modern ideas that were enshrined in Indian constitution by not just Nehru but including other men who were far greater than Neelakandan, or me.The women and children who were burned in Keezhvenmani will completely disagree with Neelakandan's Goebbelsian propaganda. Neelakandan claims that the RSS, a neo-nazi organization, supports decriminilazing homosexuality and extends his fantasy claim to assert that even those who disagree with that sexuality "concede that it is a personal matter" and then chides Islam as being uncomfortable with such pluralism. Narendra Modi, Neelakandan's political idol, rules with a brute majority in the Parliament, pray, why has he not then moved a legislation to decriminalize homosexuality in India? How many rallies or agitations has RSS undertaken to further the cause of LGBT community? Compare that to how many times RSS supporters and office holders speak about Hindu causes.

Supporting Israel is another bogey for the Hindutva brigade. While I support Israel I'd say that it is hideous to whitewash what happened to Palestinians over the decades. I wish Palestinians had had better leaders but that said the tears shed by Neelakandan for Israel are just crocodile tears. Reducing the hatred of Palestinians towards Israel as "more to do with the theological hatred Islamism bears towards Jews than land issues" is sheer mendacity.

An interesting news that caught my eye recently was Hindus in India praying for the election of Donald Trump as America's president because they believe that Trump will defend America from what they consider as the menace of Islam. The Hindutva far right, of whom quite a few live in US too, is cheering Trump without realizing that the bigotry and xenophobia that Trump is unleashing will affect Indians too. America, I hope, will defeat Trump.

The hypocrisies of the Hindutva group in US needs mention. Neelakandan's co-author of a recently published book is a US resident and complete supporter of everything he dishes out. Recently she had shared on her Facebook page an anti-Islamic rant by a white American asking why should America accommodate the beliefs of Muslim immigrants. I asked her does she, a Hindu and therefore a minority in US, realize that she expects US to accommodate her beliefs? Indians take immense pride when the White House celebrates Diwali and even schools in Hindu majority neighborhoods in US declare Diwali a holiday. Corporations now celebrate Diwali and one should see Hindu workers turn out in all their finery and lecture to wide eyed Americans about the greatness of Indian culture.

Despite all the Trump related noise there is hope in America. The Lt. Governor of Utah, a deeply conservative state, gave a moving speech in the wake of the Orlando shooting. He recounted how growing up in a small town he used to mock gays in his school days and apologized for not having known better. People like Spencer Cox and Barack Obama, yes I mean that, will leave America a better place. I know there are sensible people in India too and they fight the good fight against the Neelakandans who are trying to destroy India. May the will of good people prevail over the hate mongers.

References:

1. Orlando Tragedy https://en.wikipedia.org/wiki/2016_Orlando_nightclub_shooting
2. Neelakandan's article http://swarajyamag.com/world/at-the-heart-of-jihadi-terror-hatred-for-pluralism#.V16yH0z4HjE.facebook
3. Matthew Shepard -- Gay student beaten, tortured and left to die for being gay -- https://en.wikipedia.org/wiki/Matthew_Shepard
4. Tyler Clementi -- Gay student at Rutgers University, committed suicide after being outed by a Chinese and an Indian student -- https://en.wikipedia.org/wiki/Suicide_of_Tyler_Clementi
5. Utah governor's apology for mistreating gays in school days http://www.npr.org/sections/thetwo-way/2016/06/15/482207689/watch-utah-lt-governor-apologizes-for-past-attitude-toward-gay-people

Swaminarayan Temple Vs Dalits, Chandrayaan, Nehru, Hindutva Ideologues and Aravindan Neelakandan's Axe Grinding

Quite a few responses to my last blog had asked why I objected to Aravindan Neelakandan delivering a lecture at IIT-Chennai and why I thought he was not academic enough. As luck would have it Neelakandan himself provided fodder the next day with his email to Jeyamohan. In that mail he tried to establish that Hindutva ideology boasts of stellar thinkers and that there is an intellectual tradition fostered by those thinkers. It is essential to debunk that mail and while doing so I'll establish the differences between academic and partisan thinking.

Swaminarayan Temple Vs Dalits

Neelakandan cited the case of Swaminarayan temple in Mumbai where courts granted Dalits (then referred to as Harijans) the right to enter the temple on the basis that it was a Hindu temple. He traces the court's decision, classifying Swaminarayan sect as Hindus, to what he claims Hindutva inspired definition of who is a Hindu. Ambedkar famously gave the negative definition of who is a Hindu, in the constitution, as 'one who is not a Christian or Muslim or a Jew or a Parsi'. Neelakandan contends that Ambedkar was inspired by Savarkar's writing that "only those who consider Bharat as their ancestral land, blessed land and the birthplace of his religion, are hindus". Thus drawing a tenuous connection he takes credit for providing the legal basis which the court used to allow Dalits to enter the temple.

A close perusal of the judgment shows that the cause and effect are incorrectly tied. The temple authorities did contend that the Swaminarayan sect were not Hindus and therefore could not be controlled by the Bombay Hindu places of worship act. The Bombay High court did not just blindly use the Ambedkar definition but rather it went to great lengths to establish that the Swaminarayan sect were indeed Hindus by virtue of the philosophy and tradition. There is nothing here for Neelakandan to take credit for. The court further went into Article 25 to establish equality as principle within practitioners of the same faith.

My itinerant research on this topic showed that the Untouchability Offences Act (UOA 1955) is very restrictive in scope. The act very narrowly says that if a temple allows Hindus of other castes then it cannot differentiate against Dalits. Time and again Jain and other temples have gone to court to claim exemption from the act with respect to admitting Dalits by saying that their temples admit only Jains and that they are not Hindus and as such Dalits cannot claim parity.

Temple entry movement is a long and cherished part of India's glorious freedom struggle. The Tamil Nadu Temple entry act of 1939, pre-dating the Ambedkar citation of Savarkar in 1941, signed by Rajaji was the result of Vaidyanatha Iyer leading an agitation for Dalits to enter temples. Savarkar and his Hindutva acolytes, then and now, try to embrace every religion born in India as Hindus to counter what they see as the inimical presence of Semitic religions. This all embracing politically convenient love for Buddhists, Jains and Sikhs is not true and is driven by ulterior motives.

How to balance religious freedom with civic rights is a contentious topic till today including a country like US. The Bombay High court admirably walked that tight rope and delivered a stinging verdict that was later re-affirmed by the Supreme Court. The case was decided on more than just simply saying "you are Hindus".

Taking a complicated case and presenting it shorn of its multi-layered dynamics is what a person with an axe to grind will do and Neelakandan does it with unflagging vigor.

The charm of Neelakandan is his pummeling the reader or listener with arcane facts and dazzling the receiver with a raft of augments that sounds reasonable and seemingly appears built on an edifice of facts and logic while he would be skating on very thin ice.

Neelakandan invariably takes a moderately strong case and conflates it with other blocks of overarching theory giving everything a panache of legitimacy borrowed from that one case where he could be arguably correct. Having started off with the Swaminarayan case he then proceeds to fantasies. He claims credit for raising the marriageable age of girls and even combating apartheid in South Africa. The Hindu Reform movement, that includes a very gentle intellectual like Raja Ram Mohan Roy, which spear headed many reforms concerning Hindu girls and marriage, including abolishing of Sati, had nothing to do with the likes of Savarkar or Hindutva. India's stand against apartheid was driven more by left wing leaning Indira Gandhi etc than due to any Hindutva ideologue.

Suraj Bhan and Ashok Singhal

Neelakandan exults that VHP President Ashok Singhal supported Dalit leader Suraj Bhan in excising uncharitable references to Dalits in ancient Hindu texts. This is true but it's nothing to be proud of. This is the kind of idea that a partisan hack would relish but no academician would even contemplate.  And even there he says that Singhal was ready to discard Manu Smriti because, in his opinion, it was written after the era of Pushyamitra. That some people were considered to pollute others by their mere shadow and that it was sanctioned by religious texts is not something to be bowdlerized and whitewashed. A tyranny that stretches over a millennia and to even today is not to be wished away by erasing history. I'll not belabor this further.

Ambedkar and Arun Shourie

I've read parts of Arun Shourie's 'Worshipping False God's', a scathing vitriolic attack on Ambedkar. Shourie repeatedly contrasts Ambedkar with Gandhi and casts the former mostly as an eager collaborationist with the colonial regime while the latter fought it. There is more than element of truth in that. But Arun Shourie is just an English speaking suave Magsaysay award winning journalistic version of Neelakandan himself. The Gandhi versus Ambedkar struggle was of epic proportions and too complex. Ambedkar, like Jinnah, resented Gandhi's overweening piety and above all his attitude to re-interpret Varnashrama without attempting to discard it completely. Ambedkar, justifiably, felt that most of the Congresswallahs, many of who were upper caste, will at the first available opportunity revert back to the original Varnashrama. In fact when Nehru wanted to pass the Hindu Code it was his fellow congressmen that opposed him most.

I saw this on a FB post.

Ambedkar resigned as Law minister largely disgusted by the obstruction within Congress for passing Hindu Code bills. Rajendra Prasad and few others were instrumental in weaseling out of having to pass the bills. Prasad wrote to Nehru that the constituent assembly lacked the mandate to pass such a bill. Nehru then took it upon himself vowing to campaign on it in India's very first general election and campaign he did. Having won the mandate Nehru then worked like a master legislator to pass the reforms in four bills. It is a legislative accomplishment that can only be compared with what Lyndon Johnson would do nearly 14 years later for the Civil Rights Act in US Congress. Unsurprisingly Neelakandan forgets to credit Nehru for passing that but cheerfully takes credit for what it aided in accomplishing through the courts in the Swaminarayan temple case.

Today Neelakandan and others are eagerly embracing Ambedkar out of a shared animosity towards Gandhi and out a desire to fashion unified Hindu front as a rampart against the Semitic religions. Ambedkar, conveniently for the Hindutva brigade, espoused a lot of anti-Islam views and even subscribed to the two nation theory. A recent wall poster by a Hindutva group thanked Ambedkar for restricting reservation system to only Hindu Dalits.

Neuro-theology - Murali Manohar Joshi

Neelakandan nonchalantly claims that Hindutva thinkers were the ones who took Gandhian ideas to its next level. Gandhi, as a thinker, comes under withering criticism and is in fact blamed for the many ills of post-independence India especially with regard to partition, by Hindutva ideologues. Having criticized a man as responsible for India's problems Neelakandan takes credit for taking his ideas to the next level.

The likes of Deen Dayal Upadhyaya, K.R. Malkani and others are known for vacuous opinions that masqueraded as 'theories'. Not satisfied with presenting them as thinkers Neelakandan proudly presents one Ram Swarup as the precursor of what is now known in the west as neuro-theology. Neuro-theology is patented pseudo-science. It is Hindutva brigade that often takes umbrage at Indians citing Western sources as validation and he now writes in the vein of 'even the Westerners themselves...'. I guess that being a precursor of even a pseudo-science is worth taking pride only by a partisan ideologue not an academic.

Murali Manohar Joshi became the butt of widespread ridicule when he sought to make astrology a degree course. Neelakandan refutes that and repeats his favorite anecdote of Joshi asking Kasturirangan of ISRO if indeed, as he said in a speech just then, that India could send a probe to the moon at low cost and if so that he, as minister, will support it fully. The implication in repeating the episode is that Joshi, far from being a atavistic pseudo-scientist, was a man of science.

Chandrayaan mission was a great achievement of India's science establishment but there is no proof of Joshi having done anything concrete beyond a good natured banter. ISRO, like every other institute of science and research that India takes pride in, was due to the efforts of Jawaharlal Nehru. It was Nehru, inspired by the Soviet example, partnering with India's scientific geniuses like C.V. Raman, Homi Bhabha and Vikram Sarabhai who ushered in an era of government funded premier science institutes. ISRO's moon launch was an achievement that was many years in the making and most of which were under the auspices of Congress regimes. In the least one can say that BJP government just happened to be in power to provide the final round of funding and public support. Americans thank JFK for moon landing not Nixon in whose presidency it actually happened.

The old saw, of Indian science containing miracle cures that Western science only recently discovered, is brought out again by citing Dr Mashelkar's article 'Blending traditional wisdom and modern science'. Mashelkar, Director General of CSIR, recycled an old speech of his as an article in honor of Joshi's 75th birthday. This is just sycophancy. The article contains the usual worthless shibboleth of greatness of ancient Indian science. Every culture and every civilization had strains of science and discoveries. Mashelkar proudly declares that CSIR is the 'largest chain of publicly funded  industrial R&D centers in the world'. He is proud that Indian texts spoke of acetylcholine receptors for rabies before T.L. Lentz wrote of it in the premium scientific journal 'Nature'. Yet, there is not a single modern day cure for any major disease that we can credit the CSIR for. India is in the midst of a contentious battle in the WTO for its blatant plagiarism of western medicines using 'process patents' as opposed to 'product patents' thats widely used.

Nehru-Stalin

Nehru was enamored and inspired by the Soviet model and communism in general. Nehru saw India, a country of depressing poverty and a very large section of the population mired in feudal backwardness, as akin to Czarist Russia. In the 50's there were few who were not impressed by the strides being made by Soviet Russia, especially with respect to its industrialization and advances in science. For all his admiration of Communism and Russia Nehru, like his mentor, Gandhi,  roundly rejected their violent means. To tag Nehru with Stalin's name is sheer partisan propaganda that has no bearing in history.

Jeyamohan and Neelakandan

Jeyamohan had once called Neelakandan as one who spews Hindutva hatred. This email by Neelakandan was prompted by Jeyamohan castigating Hindutva ideologues as intellectually empty. Having said that Jeyamohan published Neelakandan's email without comment or argument leading it open for debate as to whether he takes back what he wrote or is just providing space for a protege to disagree. I've come to believe that Jeyamohan moderates his Hindutva stances conveniently depending on situation and Neelakandan is a useful foil for Jeyamohan to present himself as the saner version of blatant hatred.

A partisan dilettante

What can we say in conclusion? Each of the sections above can be written at length with even more depth and even more decisive debunking. This is only to substantiate where I am coming from when I chided IIT for inviting Neelakandan to speak. Almost every time I've found that he cherry picks facts and stitches his own fantasy cloth. He is a skillful propagandist who knows that cherry picked facts and half truths are more effective than blatant lies.

My grouse with Neelakandan is that he not only selects facts but that he intentionally whitewashes the contexts often. Failure to contextualize or look at the broad picture or blur the subtle multi-layered complexities are all what make him, in my eyes, as unfit for any academic discussion. A caveat here about the word 'academic'. By the word 'academic' I don't just mean having a degree or a PhD. Most notably, Paul Krugman, Nobel Laureate in Economics, is now considered, as a conservative host put it effectively, a polemicist rather than as an economist. I use the word 'academic' in a catch all manner for anybody capable of reasonable debate with an honest intention to strive for seeking truth.


References:

1. Neelakandan's email to Jeyamohan http://www.jeyamohan.in/?p=53956
2. Swaminarayan temple case - Bombay High Court - http://indiankanoon.org/doc/1336275/
3. Swaminarayan temple case - Supreme Court - http://indiankanoon.org/doc/1336275/
4. Temple entry and the untouchables offense act - Includes several cases, especially by Jains, pf temples filing law suit claiming exemption on the basis they were not Hindus http://marcgalanter.net/Documents/templeentryandtheuntouchabilityact.pdf
       a) Case of Bhaichand Tarachand - Jains vs Dalits - http://indiankanoon.org/doc/1842396/
5. Tamil Nadu Temple - 'Reliving the historic temple entry' - 'The Hindu' news article - http://www.thehindu.com/news/cities/Madurai/reliving-the-historic-temple-entry/article4897572.ece
6. Dr Mashelkar's article in honor of Murali Manohar Joshi's 75th birthday - http://drmmjoshi.in/blending-traditional-wisdom-modern-science/
       a) Original speech delivered in 2001                                                                                                               http://www.csir.res.in/external/heads/aboutcsir/leaders/dg/dgsp2.pdf
7. Neuro Theology - http://en.wikipedia.org/wiki/Neurotheology
8. ISRO http://en.wikipedia.org/wiki/Indian_Space_Research_Organisation

Hindutva in Academia and Brahmin Hegemony in Arts

As one who has consistently written against class hatred of Brahmins, as a community, largely by adherents and supporters of Dravidian political ideologies, I'd like to speak of another side as a critic and member of the human race. In the vitiated political atmosphere that Tamil Nadu became, thanks to nearly 70 years of hate propaganda that took the place of much needed reform ideas, it is easy to tarnish any non-Brahmin who speaks against class hatred as 'Brahmin stooge' or 'apologist of Brahminism' and it is easier to lump one such person as 'Dravidian political hate monger' when one criticizes trends in a community. I hate the term 'non-Brahmin' because it defines a  person by what he is not rather than what he is. I'd rather take the label of 'gadfly'.

The many details of this blog, as it always happens, have been swirling in my mind for some time the catalyst in making me write this today is the news that Aravindan Neelakandan, a purveyor of Hindutva brand of hatred, spoke at India's premier educational institute, IIT-Chennai delivering an 'Extra-Mural lecture' on 'Exploring the cultural roots of India: A neuro-cultural approach'. God knows what is a 'neuro-cultural approach' is. He is no academically trained sociologist or anthropologist or any 'ist', nor does he have any publication to his credit in a peer reviewed journal of note. Here, 'peer-reviewed' does not mean reviewed by his cohorts who spew venom in 'Tamilhindu.com'. Neelakandan is the kind of person that no institute with respect for academic rigor should allow to even be an announcer at a meeting let alone deliver a lecture. IIT-Chennai is now a den of a militant brand of Brahminical Hindutva.

Picture taken from VSC-IIT. The image file was named 'VSC_Sena.jpg'. Sigh!!

IITs were established by Nehru, the bete-noire of Neelakandan, with the sole purpose of creating an MIT in India. No other leader of Independent India had such a vision. IIT's have occupied the place of pride in Indian educational system. Cultivated as 'islands of excellence' IITs were exempt from the full component of reservation policies. Though I oppose reservation I fully agree that IITs cannot be islands. If we disregard merit or take a nuanced view of what constitutes merit in how doctors, who treat thousands, are selected and engineers, who build roads and bridges, are selected then how can we exclude one institute that is now more notorious for being a feeder to American universities than for anything else. I fully support reservation in IIT. Also these so called islands of excellence have not only not turned up a single Indian Nobel laureate, their share of alumni, on a global scale, creating groundbreaking theories is pathetic. Yet these IITs, dominated by a Brahmin student population, are coveted even amongst seekers of grooms in Brahmin families.

Thanks to social media and youtube I've watched lectures by IIT-Chennai professors, almost all Brahmins, and I can say that I no longer wonder why IITs rank abysmally on World rankings. 'Vivekananda Study Circle IIT-Madras' is a communal and blatantly Hindutva organization functioning within the auspices of IIT and patronized by their professors. All topics, in the name of Indian culture, are exceptionally Hindu topics and many are plain nonsense like 'spirituality in student life'. These colleges that Nehru and Homi Bhabha dreamed of becoming India's MITs are now nothing more than parochial Brahmin ghettoes (agraharam). Neelakandan was felicitated by Prof L.S. Ganesh who once spoke on 'purpose of education'. Ganesh's speech is aboriginal in intellectual comparison with Cardinal Newman's 'idea of university' or even 'The uses of University' by Clark Kerr.  Another professor's speech on 'spirituality in student life' is plain drivel. I'd say that I've not yet come across a single good speech, including one delivered by the the Director of IIT, organized under the auspices of the saffron brigade at VSC. Check out Dr N. Gopalakrishna's, not an IIT faculty, speech 'lecture on Indian science' at IIT-Chennai ( https://www.youtube.com/watch?v=EngwxT8xY10) . Any university worth its salt should disband this organization and put a stop to such nonsense within its premises.

The common thread in all the speeches is a frighteningly parochial view of India where 'Indian culture' always comes to mean 'Hindu culture'. To those who protest my labeling such topics as 'Hindu' the response is simple 'why do you stop there and as long you stop at the banks of Ganges alone I'll insist on calling it as religious in nature and not Indian'. One can see this in other Brahmin run institutions, whether it is a school like Padma Seshadri or a deemed university like SASTRA (my alma mater) I see an incursion of resurgent Brahmin ideology clothed in Hindutva duplicity and masquerading as 'Indian'.

SASTRA conducted a tech meet, yes it was supposed to be one such, on Mahabharatha. A computer science student blogged that Mahabharatha teaches us about 'weapons of mass destruction' and 'in-vitro fertilization'. I puked and then pitied her. Creation of the atom bomb was an intellectual feat that not even Einstein had believed was possible. Einstein had to be coaxed by other scientists to write that fateful letter to FDR to start an atom bomb project. To control a fission process, weaponize it and then to unleash it was a process that challenged the collective wisdom of many a Nobel laureate and here is a student nonchalantly comparing fantasy weapons in a mythology to what later became the scourge of humanity. Even today IVF (in-vitro fertilization) is more art than science. The results are neither predictable nor controllable. To compare a great leap of modern science, again, to a shred of mythology, is pathetic. These are not passing fads to be ignored. If this is how engineers at a highly ranked university (in Indian rankings) are exposed to the miracles of science it is no wonder Indian colleges turn out foot soldiers of technology.

SASTRA's annual tech fete is called 'Kuruk-sastra'. Really!! I mean really? IIT calls its tech meet as 'Shaastra'. SASTRA held a symposium on law and titled it "Tarka Saastra", written in Devanagri script.

Murali Manohar Joshi, during the last BJP regime, sought to introduce astrology as a course of study in Indian universities. Even today it is common to find, mostly Brahmins, arguing that astrology is science. Sujatha is often considered a writer of science and science fiction by those who know neither. Sujatha, a Brahmin, remained imprisoned in his Brahminical soul even when discussing Big Bang theory or Quantum physics. He can never speak of science without finally rounding it off with "as our own ancient Indian scripture says". To be fair, P.A.Krishnan, also, incidentally, a Brahmin, wrote a wonderful article on 'what science is'.

An article, in a website where Neelakandan and his cohorts often write, baselessly claimed that Muslim invaders, lacking any modicum of culture or civilization, destroyed Hindu kingdoms. The first known autobiography of an Indian ruler was by Babur and it is a much acclaimed one on par with Ceasar's commentaries. Jahangir's 'Tuzuk-i-Jahangairi' too is a delightful read. Can one speak of Hindusthani music or Indian architecture without thinking of Mughal influence. India, to the chagrin of those charlatans, is known through Taj Mahal to the wide world.

Even non-Brahmins tend to look up at Carnatic music and Bharathanatyam as classical art forms and this is a propaganda victory of unprecedented nature, without parallel, by Brahmins. Sowmya, a Brahmin and Carnatic singer, ran a website for carnatic music where she, an IIT graduate, claimed that music originated from a Hindu god. Yes there is mythology around that but is that what a graduate, from an engineering institute, should regurgitate? It is a complete myth that Carnatic music 'happened' with Thyagaraja. The complete obfuscation of native musical traditions, that Thyagaraja drew from, is propagandist victory that even Goebbels could not achieve.

Rukmini Devi Arundale took the native lusty 'sathir' and bowdlerized it to create Bharathanatyam. Shorn of its lustiness today every Brahmin girl dreams of beckoning Krishna at least once in her life on stage. The fetish for staging the maiden dance ('arangetram') is both amusing and disgusting.

Music and dance were the province of the lower caste with Brahmins disdaining to even practice them let alone become proponents of them. Even today there are parts of a Carnatic musical, like playing some instruments, that Brahmin students would shrink from even thinking of becoming a student of.

The smugness of Brahmins who profess love for Carnatic music is something to be experienced for its fathomless depth. Most have no idea of any music beyond what Thyagaraja gave and even if they do take a peek at Western classical they would shrug it off. I'd like to compel every student of Carnatic music to read the pages on comparing Western classical and carnatic music by Jeyakanthan in his 'Parisukku Po'.

Carnatic musicians and the legions of its lovers like to think of it as 'Indian' music and not strait jacketed as 'Hindu' music. When a group of Christians came up with the idea, actually its an old tradition, to compose Christian hymns with Carnatic raga the Times of India noted "purists too are not averse to the idea". Who are the purists not averse to the idea? Bombay Jayashree, TOI quoted, "music is a religion and singing Christian songs in Carnatic style is an interesting way to combine two religions". Poor Jayashree, she has not heard of Abraham Pandithar and Vedanayagam Sastriyar.

There was a time when Sabhas used to advertise Carnatic music performances saying "Not for Shudras". Sabhas assiduously practiced segregation to levels that make Jim Crow American South look more hospitable. In Jim Crow South blacks could at least enter a theater to watch a performance, whereas, in Mylapore Sabhas low caste Hindus could not even enter. Carnatic music teachers relish dropping innuendos to non-Brahmin students about how they may not suit learning the music. Of course there are always exceptions, including a very good gregarious friend of mine. A carnatic music lover once smugly told me "who is preventing others from learning". Poor man he did not know that low caste non-Brahmins were not even allowed into temples where most performances happened until Sabhas mushroomed in Chennai. A wife of a carnatic musician recently wrote about music in Chennai, where else but 'The Hindu' newspaper, and she could not think of anybody but Brahmins, the 'pattu maami', teaching and learning carnatic music.

T.M. Krishna, a wannabe rebel in the carnatic music scene, lectured an audience that one can even be an atheist and sing Thyagaraja Kritis about Rama. Actually I'd disagree on that score. Yes, an atheist could probably deliver but for a music system that emphasizes 'bhava' (emoting) it might help to be a believer in some God, if not Rama. Neither Krishna nor Ilayaraja, who pays obeisance to carnatic music more than he does to Mozart, took music to the slums. Only A.R.Rahman does that. Krishna is loosening the informal but dogmatic caste hold on the music to scour practitioners for an art that is still in the margins of the daily life of citizenry despite its assigned place of pride in the cultural pantheon.

The shrill anti-Brahminism of Dravidian politics, spear headed by the irascible EVR, was a reaction to the sweeping hegemony in arts, culture, education and jobs by Brahmins. Prof Neelakanta Sastry, considered the doyen of Indian historians, happily wrote the following in the opening paragraph of a chapter on South Indian literature: "Sanskrit was the language of higher culture throughout South India......All these literatures (referring to native, including Tamil) owed a great deal to Sanskrit, the magic wand whose touch alone raised each of the Dravidian languages from the level of a patois to that of a literary idiom". Mr Sastry wrote that as a Sastry than as a historian. Of course one kind of charlatanism begets another. Today we've a former Vice Chancellor claiming that the entire world civilization originated in Lemuria. We now have lessons for school students that claim Einstein's and Newton's theories are in ancient Tamil literature. Speak to most Tamil professors today you will hear how Kamban predicted atomic fission.

Between religious and linguistic chauvinism academic rigor and scientific values have all but vanished in Tamil Nadu today. Ramayana is a great epic produced by a great civilization but when speakers pretend that it is 'history' one can see the absence of academic rigor. The worst is when somebody claims Vyasa is the first known biographer of the world. Vyasa is just a person that is considered to be the author of the epic. In fact when we consider Ramayana to be some work of one individual in a given period, instead of streams of civilization across ages by several authors, we lose sight of why it is a rich document of a great country. A group called 'Tamil Heritage club' recently had a talk titled 'Historical Rama'. Other than Islam and Sikhism I cannot think of any ancient religion that can speak with certainty of the historical nature of its key figures. I am not averse to any 'historical' discussion based on facts and findings. But these discussions often degenerate into pathetic illogical theoretical constructs that would not stand the mildest of academic scrutiny.

My favorite author Jeyamohan  today weighed in on Hindutva ideologues and their intellectual vacuity. Jeyamohan cribs, justifiably, about the dominance of Marxist adherents in institutes that have arrogated to themselves to be the intellect of India. He then suggests that Hindutva drivel was a reaction to asserting native identity against Marxist intellectuals who, held in thrall by Western ideas, looked down on our own culture and history. Though he respects Nehru Jeyamohan has always complained that India's cultural institutions became dominated by Marxist intellectuals thanks to Nehru who was both a Marxist and an anglophile. It is true only in parts and the missing part is crucial. Nehru was not a blind anglophile, far from it. Rejecting Nehruvian idea of history Jeyamohan holds up Vivekananda, Narayana Guru and Nithya Chaitanya Yathi. The missing name, notably, is Dr S.Radhakrishnan.

Nehru, to be fair, was not a blind anglophile. He had a very healthy respect for India's hoary civilization. Anyone who reads 'Discovery of India' can see the depth of his love for the soul of India at its people. At the same time he was a modern man too. Nehru's scientific temper remains unmatched in all subsequent Prime Ministers of India including his progeny. The vision in establishing premier educational universities and research organizations were his own. And yes he had a disdain for the exceeding 'religiosity' of India.

Jeyamohan always holds up Vivekananda as a shining example of India's ancient intellectual tradition and proponent of Indian philosophy. Vivekandanda has the aura and romance of young radiant ascetic. Yet for all his brilliance he remains a Hindu mystic with no academic credentials or modes of exponentiation. The rejection of Nehru and Radhakrishnan, while embracing ascetics, by Jeyamohan is driven more by his innate Hindutva leanings that abhors the scientific temper and avowed secularism of both. It is strange that I never see Radhakrishnan mentioned by the likes of Jeyamohan. It was Radhakrishnan, in the tradition of Max Mueller, who gave an academic sheen to Indian philosophy which was looked down upon as theology.

It is a common complaint in America that liberals dominate the academia. Jeyamohan's complaint of Marxist domination is not entirely without merit. However, he glides by a key caveat of not judging rubbishing the likes of D.D. Kosambi and Romila Thapar based on their political allegiances and historical outlook. Both Thapar and Kosambi are great scholars of merit. If their historical work or interpretation, tinged or not with Marxism, is found faulty then call them out on it but to sweep them aside is chicanery.

Is Marxist interpretation of history all that wrong? Not always. Ambedkar who hated Muslims made political hay on the Moplah Rebellion when thousands of Hindus were forcibly converted to Islam or butchered or raped by Keralite Muslims. Gandhi struggled to hold together his cherished Hindu-Muslim unity in the face of that massacre. Citing the rebellion Ambedkar happily suggested that both communities are incompatible for any collective future. A Marxist interpretation would be that it was an agrarian rebellion which used religion to intimidate. All the landowners were upper caste Hindus and all the laborers, almost without exception, were poverty stricken Muslims.

A point here about inviting Marxists. I'd frown on Arundhati Roy too. People like Roy are activists. There is no 'grey' in their world. They like to see everything in black and white. As a fan of Ayn Rand I like the principle 'A is A'. I don't like when people seek to validate all contradictor views as equally valid. Thats patented nonsense. Open mindedness is often confusingly defined as being so open as to accept all arguments as valid. No. Human mind is not a sewer to accept everything indiscriminately. We should be open enough to consider competing arguments and then decide one way or the other depending on whether sufficient data are available. When left wing Princeton professor Cornel West courted arrest in a 'occupy wall street' protest I considered it bad academic activity. A professor becomes less of a professor when he becomes an activist. An activist has no skepticism or nuance, essential characters of a teacher. Do activists have no place at all in academic portals? No. What matters is the forum and what kind of intellectual challenge happens in that event.

The likes of Neelakandan do not believe in academic discussion or even intellectual jousting. That hate monger gleefully posted on Facebook on Easter Sunday that it is nothing but a pagan festival. On Christmas day he sought to inform Christians that Mithra was the original Christ. DK's Veeramani used to write columns denigrating Hindu gods on the occasion of Hindu festivals. Neelakandan is just his counterpart. Any Westerner with a modicum of knowledge in history would know that Dec 25th is a pagan festival. Nobody seriously believes that the good Lord came with a birth certificate and Dan Brown disabused anyone still thinking of Christmas as anything holy. Elaine Pagels, who wrote bestseller 'Gnostic Gospels' and 'Beyond Belief: The secret Gospel of Thomas', is a professor of religion at Princeton University. She is the clear example of how religion can be studied within the academic framework. All these IIT professors who blather on culture, ethos and other such vacuous terms cannot hold a candle to her. Incidentally, the Mithra cult was prevalent during the days of Emperor Hadrian as Marguerite Yourcenar tells in her prodigiously researched 'Memoirs of Hadrian'.

Wendy Doniger and many others run into one problem when they write on Hinduism. Hinduism lacks theologians, students who study theology as an academic discipline, and Indian universities do not study 'religion' as an academic course. Hence the rudimentary rules of academic discussion are unknown to the many who take umbrage at less than flattering narration of Hinduism especially when it is by westerners.

Jeyamohan argues that we call as 'academic' and 'scientific process' are constructs of Western education which are 'prejudiced' and cultivates a 'self-loathing' amongst Indians. That is untrue and skates on lot of thin ice. First, Indians look at university education and everything under that amorphous terms as 'western' and therefore alien. Much of what we call education today was recent even in the West. Historical interpretations today are radically different from even 50 years ago. Modern ideas of secularism and political correctness have tempered many past assumptions in Western academia. The concept of 'education' is an ever changing one and one in which India can be both a participant and shaper of the discussion if it chooses.

When we say that for a concept to be called 'scientific' it has to adhere to basic principles of what is scientific, including 'falsifiability' we don't see, for instance, Americans shun the principles saying 'it is European we need to invent American scientific idioms'. That would be idiotic.

Nothing has angered the Hindutva crowd more than the Western concept of 'nation-state' under which India is considered by western and Marxist academics as having been born on Aug 15th 1947. They are correct in rejecting a western template. India has a cultural unity, brought about by many reasons, across centuries. Yet, India was not always India too. I'd agree we need to fashion an 'Indian' definition of 'nation-state'. Ironically, as Sunil Khilnani points out in his densely written 'Idea of India', that these same Hindutva brigade then beseeches to fashion an India along the lines of Western nation-state of one religion, one people, one civil code etc.

Often times the call for 'Indian' definitions degenerates into disguised Hindutva as Jeyamohan amply demonstrates. He calls on thinkers to draw on 'Indian intellectual traditions' and then specifies which streams he considers as part of such a tradition: Hindu, Buddhism, Jainism, Sikhism, Sufi Islam.

Aravindan Neelakandan is a blunt instrument and too crude and therefore easily identifiable. Jeyamohan works more subtly and far more deviously. He omits, unsurprisingly, Christianity. What is worse he selects not all of Islam but a sect of Islam, Sufism, which is considered very eclectic and friendly towards Hinduism, as part of Indian tradition. Whereas Hinduism, Buddhism, Jainism and Sikhism he includes without caveats. Buddhist monks in Sri Lanka and Myanmar are the powers behind genocides while Sikh Separatism was the most serious threat to India in the 80's. Hindu fundamentalists destroyed a Mosque in twentieth century and then proceeded to inflame all of North India in a series of communal riots. Yet, Jeyamohan does not even think twice of excluding any parts of those religions. THIS is precisely why I'd still prefer Marxist dominance of education to any attempt, however justified, to balance the prejudices of Marxism. Every attempt, in the name of Indian culture, to redress intellectual corruption always degenerates into Hindu fundamentalism.

To their credit EML-IIT invites an eclectic cast of speakers of all mix like A.Patwardhan, Teesta Setalvad (to the ire of many), Jeffrey Archer and many others.

Modi becoming a Prime Minister scares me far less compared to the agony of seeing India's supposed citadels of higher education become vehicles of parochialism and a breeding ground for charlatans. Rescuing the IITs from such a clique is more urgent than preventing Modi from reaching 7 Race Course Road, New Delhi.

References:

1. Prof L.S. Ganesh lecture 'Purpose of education' https://www.youtube.com/watch?v=Bvz5VIMif58
2. Prof C. Lakshmana Rao lecture on 'Spirituality in Student Life' https://www.youtube.com/watch?v=_tglBUorpfY
3. Prof Bhaskar Ramamurthy on 'Indian culture' https://www.youtube.com/watch?v=AUDjkL5GK04
4. Vivekananda Study Circle - Archive of lectures - http://www.vsc.iitm.ac.in/Home/?page_id=56
5. Aravindan Neelakandan - 'Science and Spirituality' - https://www.youtube.com/watch?v=ouai7DXfmcI
6. Jeyamohan on Marxist intellectuals and Hindutva http://www.jeyamohan.in/?p=53857

ஆகவே இன்றையதேவை ஐரோப்பியநோக்கின் சாதனைகளை கருத்தில்கொண்டு அதிலிருந்து விலகி சுயமாகச் சிந்திக்கமுடியுமா என்று பார்ப்பது. இந்துத்துவம் என்றபேரில் இந்தியசிந்தனைமரபை எளிய அரசியல் வாய்ப்பாடுகளாக குறுக்குவதற்கு முற்றிலும் எதிரான நிலைபாட்டை எடுப்பது.இந்தியசிந்தனைமரபின் அனைத்துக்கூறுகளையும் [இந்து,பௌத்தம்,சமணம்,சீக்கியம்,சூஃபி இஸ்லாம்] உள்வாங்கிக்கொண்டு சிந்திப்பது. எந்நிலையிலும் ஆக்கபூர்வமாக மட்டுமே யோசிப்பது

7. 'Carnatic Music gets a Christian touch' - Times of India - http://timesofindia.indiatimes.com/city/chennai/Carnatic-music-gets-a-Christian-touch/articleshow/5286038.cms?referral=PM

"Purists too are not averse to the idea. Carnatic vocalist Bombay Jayashri says, "Music is a religion and singing Christian songs in Carnatic style is an interesting way to combine two religions. Christians all over the world adapt local customs and sing prayer songs in local languages." "