Wednesday, May 18, 2022

பேரறிவாளன் விடுதலை: நீதியும் அறமும்.

பேரறிவாளனின் விடுதலை சரியானது. இனி காலத்துக்கும் எதிரொலிக்கும் ஒரு தீர்ப்பை உச்ச நீதிமன்றம் கொடுத்திருக்கிறது. மாநில உரிமைக்கு மிகப் பெரிய ஆமோதிப்பை நீதி மன்றம் வழங்கி இருக்கிறது.  




மரண தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையாக குறைத்தப் போதே சிறையிலிருந்த காலத்தைக் கணக்கில் கொண்டு (Time served) பேரறிவாளன் விடுதலை செய்யப்பட்டிருக்கலாம். ஆயுள் தண்டனை என்பது இந்தியாவில், அமெரிக்கா போல் அல்லாது, ஆயுளுக்கும் தண்டனையல்ல. கொலைக் குற்றத்தில் நேரடி தொடர்பில்லாத அவருக்கு ஆயுள் தண்டனை குறைப்பும், இந்திய சட்டவியலின் படி, சரியானதென்றே நினைக்கிறேன். அவர் குற்றமற்றவர் அல்ல. நீதிமன்றத்தால் குற்றம் ஊர்ஜிதம் செய்யப்பட்டவர். விசாரணை குளறுபடிகளெல்லாம் வேறு விவாதம். உச்ச நீதிமன்றம் வரை அவர் குற்றம் ஊர்ஜிதம் செய்யப்பட்டது


நளினி-முருகன் கதை இன்னும் சிக்கலானது. இருவருக்கும் நேரடி தொடர்புண்டு. இருவருக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டால் அரசே அவர்கள் குழந்தையை அநாதை ஆக்கும் நிலை இருந்தது. சோனியாவும், பிரியங்காவும் அவர்களை மன்னித்ததை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். (அமெரிக்காவில் ரஷ்யாவுக்காக உளவுப் பார்த்த ரோஸன்பர்க் தம்பதியினர் இருவருக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு அது நடத்தவும் பட்டது). அக்குழந்தையை நினைக்கும் போது இந்த மரண தண்டனைக் குறைப்பு சரியென தோன்றலாம். ஆனால் ஒரு குழந்தை பிறக்கும் என்று தெரிந்தே கொலைச் செயலில் ஈடுபட்டவர்களை என்னவென்று சொல்வது. மேலும் அவர்கள் செயலால் அநாதையாக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கலாமே? அல்லது மொத்த வாழ்வாதாரமும் இழந்தவர்கள் உண்டே. நளினி-முருகனின் குழந்தைக்கு பல நட்புக் கரங்கள் நீண்டு அவர் இங்கிலாந்தில் வளர்ந்தார். ராஜீவோடு இறந்தவர்களின் குழந்தைகளின் நிலை அறிவோமா?


ஒரு தாயாக அற்புதம் அம்மாள் மிகப் பெரிய போராட்டத்தை முன்னெடுத்தார். இன்று அவர் கண்ணீருக்கு நீதி கிடைத்திருக்கிறது என்று பலரும் சந்தோஷம் தெரிவிக்கிறார்கள். தவறில்லை. ஒரு நாவலில் ஜெயகாந்தனின் கதாபாதிரமொன்று மனைவிகள் கணவன்மார்களை தண்டிக்க காத்திருப்பதையும் ஒரு தாய் மகன் எப்படிப்பட்டவனாகிலும் ஆதரவளிப்பதையும் ஒப்பிட்டுக் கேள்விக் கேட்கும் (“உங்கள் கணவன்மார்களை தண்டிக்கவே காத்திருக்கிறீகளே, ஏன் அவன் இன்னொருத்தியின் மகன் என்பதாலா?”). 


இன்று வெளியாகி இருக்கும் அநேக செய்தி குறிப்புகள், செய்தி ஸ்லைடுகள் எல்லாம் பேரறிவாளன் 30 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தார், அற்புதம் அம்மாள் போராடினார் என்றே சொல்கிறது. அவர் என்ன சத்தியாகிரகம் செய்தா சிறைக்கு சென்றார்? எங்குமே ராஜீவ் கொலையில் ராஜீவை தவிர இறந்தவர்கள் பற்றியோ அந்த தாக்குதலால் இன்றும் உடல் உபாதைகளோடு வலம் வருபவர்கள் பற்றியோ எந்த குறிப்பும் இல்லை. ராஜீவோடு இறந்த பலர் இன்றும் முகமிலிகள் தானே? அன்று கொல்லப்பட்டவர்களில் 10 வயதே ஆன குழந்தை கோகிலவாணியும் ஒருவர்



இங்கு இன்னொரு கோணத்தையும் அவதானிக்க வேண்டும். யாகூப் மேமோன் மரண தண்டனையினால் இறந்த போது நிறைய முஸ்லிம்கள் அவர் கடைசி ஊர்வலத்தில் பங்கெடுத்ததை பலர், ஜெயமோகன் உட்பட, விமர்சித்தனர் (அப்போது நான் பால் தாக்கரே, அரசு அறிக்கையில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், அரசு மரியாதையுடன் இறுதி சடங்கு நடைபெற்றதை குறிப்பிட்டு தனிக் கட்டுரையே எழுதினேன் ). இதோ இன்று மட்டுமல்ல அடுத்து நளினி-முருகன் விடுதலையானால் தமிழகத்தில் பெரும்பான்மையோர் சந்தோஷப்படுவார்கள். ஒரு அப்ஸல் குருவுக்கு கிடைக்காத வாய்ப்புகள் இந்த எழுவருக்கு கிடைக்கிறது


யாகூப் மேமானோ, பேரறிவாளனோ ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு தரப்பு அவர்களெல்லாம் நீதி மறுக்கப்பட்டவர்களாக கருதுகிறது. இந்திய நீதித் துறையின் மீதான அவ நம்பிக்கை, விசாரணை அமைப்புகள் மீதான அவநம்பிக்கை பரவலாக இருக்கிறது. தவறுகள் நடந்திருக்கின்றன ஆனால் எல்லாமே தவறுகளல்ல


எழுவர் விடுதலைக் குறித்துப் பேசப்படும் அளவுக்கு கோவை வெடிகுண்டு வழக்கின் பேரில் கைது செய்யப்பட்ட பலர் பற்றி பேச்சே இல்லை. இஸ்லாமியர் கைது செய்யப்பட்டாலே கைதுக்கான காரணத்தில் தீவிரவாதம் சேர்க்கப்படுகிறது. அதனாலேயே தண்டனைக் குறைப்பு லிஸ்டுகளில் அவர்கள் இருக்க முடியாது. இன்று குதூகலிக்கும் பத்திரிக்கையாளர்கள் பலர் இதை குறித்தெல்லாம் அலட்டிக் கொள்வதில்லை


காந்தி கொலையில் நேரடி தொடர்பு கொண்ட கோபால் கோட்ஸே விடுதலை செய்யப்பட்டு அவரும் சிலருக்கு ஹீரோவாக வலம் வந்தார். ஒரு நிராயுதபாணி கிழவரைக் கொன்றது பற்றி எந்த குற்ற உணர்வுமில்லாதவராகவே வாழ்ந்தார். வாழ்க்கை தான் எத்தனை குரூரமானது


மீண்டும் சொல்கிறேன் பேரறிவாளனின் விடுதலை சரி. அதனைக் கொண்டாடுவதெல்லாம் வேறு லெவல். சரி கொண்டாடிக் கொள்ளுங்கள், கூடவே மற்ற பாதிக்கப்பட்டோருக்கு ஒரு வரியாவது ஒதுக்கி மனசாட்சியோடு கொண்டாடுங்கள்

Thursday, May 12, 2022

Ambedkar and the Metaphor of Moses

"I confess", Ambedkar wrote in 1941, "that if anything sustains me in my efforts to emancipate the Depressed Classes, it is the story of Moses undertaking the thankless but noble task of leading Jews out of their captivity". Writing for a Bombay publication in 1941 Dr. Ambedkar drew upon the metaphor of Moses to contextualize his own mission in life and the plight of his people, the Depressed Classes, as the Dalits were then referred to. That essay shows a very human side of Ambedkar that we could benefit from exploring to understand his persona. In this blog I've attempted to flesh out a human perspective of Ambedkar. 

Gandhi and the Bible

Gandhi and Ambedkar rarely saw eye to eye and that extended even to how they approached the Bible and what they took from it for their respective movements. When Gandhi read the Bible the Old Testament "repelled" him. "The Sermon on the Mount", Gandhi wrote, "went straight to my heart". He went on to say "Supposing I was deprived of the Gita and forgot all its contents but had a copy of the Sermon on the Mount, I should derive the same joy from it". Asked to justify his economic philosophy of trusteeship Gandhi reached to a quote from St. Mark, "it is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter heaven". 

From Romain Rolland to Will Durant to Rev. Martin Luther King Jr. many westerners, theologians and historians, saw a Christ like spirit in Gandhi. Romain Rolland called Gandhi, "another Christ". When Martin Luther King Jr named a society he started after Gandhi he met with opposition for naming a Christian association after a Hindu. King Jr. responded, "what if the world's greatest Christian is not a Christian". Will Durant wrote, "Not since St. Francis of Assisi has any life known to history been so marked by gentleness, disinterestedness, simplicity and forgiveness of enemies". 

Two hymns that Gandhi loved gives us an understanding of what he loved best in Christ. "The Wondrous Cross" and "Rock of Ages" both speak of Christ's suffering and salvation. I've often felt that Gandhi's martyrdom that served to largely bring to a halt the murderous communal riots that rocked India was a moment akin to Christ suffering and carrying a cross for all humanity. 

For all the admiration for Christ and spiritual succor he drew from Christ's teachings Gandhi remained, till the last, a devout Hindu and a very harsh critic of Christianity itself. In 1927 Harvard's student newspaper The Crimson quoted Dr. J.H. Holmes to who Gandhi said, "I like your Christ, but not your Christianity". 

Ambedkar and a Jewish Interviewer

Ambedkar, in Oct 1941, wrote for the Bombay Sentinel, an article titled "Moses and His Significance". The article caught the eye of Maurice David Japheth, the editor of a Jewish monthly publication in Bombay, "The Jewish Advocate". Japheth interviewed Ambedkar in November 1941. While the details of the interview are not accessible the article on Moses' significance is now widely available. The Maharashtra government's archives of Ambedkar's writings (Vol 17, part 1) wrongly identifies the interviewer as one Glora Becher "Consul of Israel in Bombay". Israel was not a nation until 1948 and Google searches of Glora Becher lead nowhere. However, "The Jewish Communities of India: Identity in a Colonial Era" by Joan G. Roland identifies the interviewer as Japheth. 

Maurice David Japheth, a Baghdadi Jew, married to a Bene Israel Jew, a controversy by itself, had met Gandhi in Nagpur in 1935 and was drawn to Gandhian teaching of a simple life. Interestingly the Madiga Dalits in Andhra, towards the end of the twentieth century, "declared their affiliation to the Lost Tribe of Israel" and called themselves Bene Ephraim. That story is told is "The Jews of Andhra Pradesh: Contesting Caste and Religion in South India" by Yulia Egorova and Shahid Perwez. 

Moses as Metaphor

"What did Moses not do for the Jews?", wrote Ambedkar, "He led them out of bondage, he laid the foundation for their religion by bringing the Ten Commandments from Mount Sinai. He gave them laws for social, civil and religious purpose and instructions for building the tabernacle". Here we see a premonition of Ambedkar leading his people to Buddhism, in 1956, complete with vows to be taken. 

Writing further Ambedkar recounts the querulous and fractious relationship the Jews had with Moses who had led them out of bondage during the years of wandering in the desert. "Even his (Moses) leadership" was challenged, notes Ambedkar. 

Writing in 1941 Ambedkar must have had in his mind the bitter squabbles he had with another Dalit leader, M.C. Rajah, notably during the talks with Gandhi leading to the Poona Pact. On 13th October, at Yeola, Ambedkar had declared that he'd not die a Hindu and advocated conversion for Dalits. Rajah, on 12th November 1935, issued a stinging rebuttal on the need to convert. The rebuttal was noticeable for omitting to refer Ambedkar by name. Rajah went on to list "other leading members of the community" who disagreed with Ambedkar's call. To further rub in his point Rajah compared the efforts of hitherto unnamed Ambedkar with Ambedkar's bete-noire Gandhi. In a declaration on September 18th 1936 an organization named "Harijan Conversion Movement in South India" released a note saying at a meeting that Rajah spoke in resolved that Ambedkar was not a representative for Dalits and further resolved that Rajah was the sole representative of Dalits. 

"Moses was not merely a great leader of the Jews. He is a ;eager whose birth, any downtrodden community may pray for". "The leadership of Moses", Ambedkar said, was "a source of perennial inspiration and hope". 

I've used the word "metaphor" to refer to what Moses meant to Ambedkar to underscore the fact that the historicity of Moses and the events matter less than what the story of Exodus meant to an Indian leader who was waging war against an ancient and very stubborn evil. 

The Unspoken "F" and Moses's Ethiopian Wife:

In June 1945 Ambedkar published a stinging book, "What Congress and Gandhi have done to the Untouchables". The book was a harsh critique of Gandhi and Congress. The book opened with a warm and endearing dedication to a person cryptically noted, "To F". The dedication quoted from the Book of Ruth the famous verses Ruth, a Moabite woman, tells her Israelite Mother-in-Law, "Where you go I will go,, and where you stay I will stay. Your people will be my people and your God my God". 

Ambedkar reminisces that he used to read the Bible with "F" and that F would be moved by this passage that  expressed the sentiments of a good wife. He added that he used to disagree with her and would quote Prof. Smith's interpretation that that passage distinguishes modern society and ancient society. Ancient society was always "man plus god" whereas modern society, unlike the one in the passage, was just man. Ambedkar is quick to add, "pray remember that in men I include women also". He had promised 'F' that one day he'd write a book on that topic and dedicate it to 'F'. Given how he was drawn into the "vortex" of politics he couldn't write a literary book but he assures this book "not an unworthy substitute" and asks "Will you accept it?"

Who was this "F"? That was an English lady named Frances Fitzgerald also known as Fanny Fitzgerald. She's identified in a footnote to a letter from her to Ambedkar, in the book "Ambedkar's Letters" by Surendra Ajnath (translated in Tamil by S.J. Sivasankar), as an Irish widow and Ambedkar's friend. The letter from Frances, however, has a hint of a  tone of intimacy beyond just friendship. Frances worked in the House of Commons and it was through her that Ambedkar followed the proceedings at the House closely. 

When the letters of Ambedkar, including letters from Frances, were sought to be published by Arun Kamble, with the permission of Ambedkar's second wife Savita, his grandson Prakash Ambedkar wanted to quash them says a letter to a magazine (see references). This is not surprising. While Gandhi's Brahmacharya experiments were openly discussed by himself and Nirmal Bose had published a book detailing them it is a topic that Gandhians rarely address. Edwina Mountbatten's letters to Jawaharlal Nehru are still in the custody of Sonia Gandhi. Subhas Bose's marriage to a German lady is rarely mentioned. Frances, in all truthfulness, may have been nothing more than a friend to Ambedkar but she was surely quite a friend he considered intimate.

Why is this discussion of "F" pertinent? Here's Ambedkar about Moses, "Even his leadership was challenged. The Old Testament records that Miriam and Aaron spoke against Moses because of the Ethiopian woman he had married". It is possible that Ambedkar had in his mind the many challenges to his leadership from Dalit leaders and possibly, just possibly, something to do with Frances too.

Ambedkar, MLK Jr and Moses

Concluding his short tribute to Moses Ambedkar writes, "I believe that just as there was a land of promise for the Jews, so the Depressed Classes must be destined to have their land of promise. I trust that just as the Jews reached their land of promise, so will the Depressed Classes in the end reach their land of promise".

Leaders like Ambedkar, Gandhi, Martin Luther King Jr et al do think of themselves as saviors in some fashion and that they happen to have the best solutions possible. No leader escapes that hubris and no leader remains a leader if they give it a free run and don't rein it in. Jawaharlal Nehru openly addressed such a fear in an article he wrote. Ambedkarites, with good justification, accuse Gandhi of arrogating to himself the role of sole savior of all Indians. By the same token opponents of Ambedkar said the same of him. This fascination for Moses betrays precisely such a savior complex. I don't hold it against him I am merely acknowledging its presence. 

In a way like Moses Ambedkar glimpsed the promised land when he presided over the Constitution committee that outlawed untouchability. However, one doesn't know what went through his mind when he saw the assemble cheer the passage with cries of "Mahatma Gandhi ki Jai". That law punishing untouchability did not uproot the evil all together. That is why I'd say that Ambedkar, like Moses, glimpsed the promised land. Incidentally, New York Times reported on its front page dated April 30th 1947 that on April 29th India's Constituent Assembly outlawed untouchability. The article also noted that "Ambedkar did not see eye to eye with Mr. Gandhi".

In a tellingly analogous manner Martin Luther Kinj Jr., too, wrapped himself in the metaphor of Moses. Speaking to a Church congregation on April 3rd 1968 in Memphis, Tennessee he concluded a poignant and eloquent speech with the words, "I've been to the mountaintop. And I don't mind. Like anybody, I would like to live a long life. Longevity has its place. But I am not concerned about that now. I just want to do God's will. And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over. And I've seen the promised land. I may not get there with you. But I want you to. know tonight, that we, as a people will get to the promised land". King Jr had seen the passage of Civil Rights Act (1964) and Voting Right Act (1965). He was assassinated the next day. He was just 39 years old.


In a way not even the passage of a law against untouchability was the glimpse of promised land for Ambedkar. It could be argued that his embrace of Buddhism and leading thousands of Dalits into Buddhism on 14th October 1956. This marked the culmination of a long journey of a tumultuous and tortured life of Ambedkar much like that of Moses. He died on 6th December 1956 having glimpsed what he thought was the promised land and passed on the torch to generations that came after. 

References

  1. https://www.mkgandhi.org/articles/gandhi_christ.html 
  2. https://www.gandhiashramsevagram.org/what-jesus-means-to-me/appendix-2-two-favorite-christian-hymns-of-gandhiji.php 
  3. https://www.thecrimson.com/article/1927/1/11/mahatma-gandhi-says-he-believes-in/ 
  4. https://timesofindia.indiatimes.com/home/sunday-times/when-gandhi-taught-the-bible/articleshow/62675711.cms 
  5. What Congress and Gandhi have done for Untouchables? https://www.mea.gov.in/Images/attach/amb/Volume_09.pdf 
  6. Book of Ruth https://en.wikipedia.org/wiki/Book_of_Ruth
  7. https://www.outlookindia.com/magazine/story/bhim-row/229435 
  8. Nilanjana Roy on Ambedkar Letters https://www.business-standard.com/article/beyond-business/nilanjana-s-roy-the-ambedkar-letters-105112901088_1.html 
  9. https://velivada.com/2016/01/31/pdf-writings-sppeches-of-dr-babasaheb-ambedkar/ 
  10. https://research.vu.nl/ws/portalfiles/portal/42132885/abstract+english.pdf 
  11. https://archive.org/stream/Dr.AmbedkarAndTheJewishPeople/Binder1_djvu.txt 
  12. அம்பேத்கர் கடிதங்கள்: தொகுப்பாசிரியர் சுரேந்திர அஜ்நாத்; தமிழில் எஸ்.ஜே/ சிவசங்கர், பதிப்பாசிரியர் அ.ஜெகநாதன்.
  13. பெருந்தலைவர் எம்.சி.ராஜா சிந்தனைகள்: தொகுப்பு வெ. அலெக்ஸ்
  14. An unforgettable Dalit Voice: Life, Writings and Speeches of M.C. Rajah - Edited by Swaraj Basu.
  15. https://www.nytimes.com/1947/04/30/archives/indians-outlaw-untouchability-in-formal-action-by-assembly.html










Wednesday, April 13, 2022

மொழி அரசியல்

அமித் ஷா இந்தியே இணைப்பு மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்றதும் தமிழகத்தில் எதிர்ப்பார்த்ததுப் போலவே சர்ச்சை கிளம்பியது. பி..கிருஷ்ணன் தொடர்ச்சியாக அந்த எதிர்ப்புகளை கிண்டலடித்தும், எதிர்த்தும் பல பதிவுகள் எழுதி விட்டார்


அரசியல் சாசனம் இந்தியை ஊக்குவிக்க வேண்டுமென்று சொல்கிறதென்றும் அதை ஒரு ஒன்றிய அமைச்சர் செய்வதில் என்ன தவறு என்றும் வேண்டுமானால் அரசியல் சாசனத்தை மாற்றக் கோரிக்கை விடுக்கலாம் என்றும் தன் தரப்பை பி..கே சொல்லி விட்டார். இது தொடர்பாக சில குறிப்புகள்.





திராவிட இயக்கம் மொழியை வைத்து அரசியல் ஆதாயம் அடைந்தார்களா? ஆமாம். மொழிப் போர் என்ற பெயரில் இளைஞர்கள் தூண்டப்பட்டனரா? ஆமாம். “நாங்கள் இந்தி திணிப்பை தான் எதிர்க்கிறோம் இந்தியை அல்ல”, “நாங்கள் ஆங்கிலத்துக்கு எதிரிகள் அல்லஎன்று சொல்வதெல்லாம் திராவிட இயக்கத்துக்கே உரிய வார்த்தை ஜாலங்களா? ஆமாம். இந்தி திணிப்பை எதிர்க்கிறோம் என்று நவோதயா பள்ளிகளை தமிழகத்தில் தடுத்தது தவறா? ஆமாம். தமிழ் மொழி வெறியும் எனக்கு கொஞ்சமும் உவப்பில்லாதது. மொழியை வைத்து வியாபரமே நடக்கிறதென்றும் சொல்லலாம், உதாரணம் செம்மொழி மாநாடு


சரி இப்போது அமித் ஷாவுக்கு வருவோம். தமிழ் நாட்டுக்கு வரும் போதெல்லாம் வள்ளுவர், பாரதி என்று மழலைத் தமிழில் பிரதமர் பேசியதெல்லாம்பொய்யா கோப்ப்ப்பால்மொமண்ட் இது. அரசியல் சாசனம் எவ்வளவோ சொல்கிறது அதெல்லாம் அமித் ஷாவுக்கு பொருட்டே அல்ல, ஆனால் இதை மட்டும் ஏன் கையில் எடுக்கிறார். அவரும் குழந்தை அல்ல நாங்களும் முட்டாள்களல்ல


இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் போதுதேசியம்என்றால் ஏதேனும் குறைந்தப் பட்ச அலகில் ஒரே மாதிரி இருத்தல் அவசியம் என்கிற ஐரோப்பிய கருத்தியலே ஓங்கியிருந்தது. இந்திய ஞான மரபில் தேசம், தேசியம், விடுதலை என்பதெல்லாம் புழக்கத்தில் இல்லாதது. இந்தியா விடுதலை அடைந்த தருணத்தில் இந்தியா போன்ற ஒரு நாடே உலகில் எங்கும் சுதந்திரமான, ஜனநாயகமான நாடாக, இந்திய அளவில், இருந்ததில்லை. இந்தியா என்கிற தேசம் பற்றி எல்லா தேசியத் தலைவர்களுமே ஏதேனும் ஒரு வகையில், ஒரு அலகிலாவது, இந்தியா ஒற்றைப் படையான ஒற்றுமைக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்றே நினைத்தார்கள். மொழி, கலாசாரம், மதம் என்று இத்தனை வேறுபாடுகளோடு இந்தியா ஒன்றுபட்ட தேசமாக இருக்க இயலாது என்று அச்சப்பட்டனர். இந்தியப் பிரிவினையும் பின்னர் நிகழ்ந்த மொழி வாரி மாநில சீரமைப்பும் அந்த அச்சத்துக்கு உரம் சேர்த்தது





பன்மைத் தன்மையை ஏற்கும் போதே தேசத் தலைவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிஜத்தில் இருந்த சில பண்பாட்டு ஒற்றுமைகளையும், அவர்களாக கற்பிதம் செய்துக் கொண்ட ஒற்றுமைகளையும் அதீதமாக பிரகடனம் செய்தனர். பின்னதில் பெரும் பங்கு வகித்தது காந்தியும் நேருவும். இவற்றுக்கு அன்று தேவையும் இருந்தது. இந்த சூழலில் எழுதப்பட்ட அரசியல் சாசனத்தில் என்றாவது ஒரு நாள் இந்தியா முழுமையும் இந்திப் பரவலாகும், ஆக வேண்டும், அது நோக்கிய முயற்சிகள் வேண்டுமென்று நினைத்தார்கள்


காலமும் தொழில்நுட்பமும் உலகமயமாக்கலும் இந்தி பரவலாக்கம் தேவையே இல்லாத முன்னெடுப்பு என்கிற நிலைக்கு கொண்டு வந்து விட்டது. பாராளுமன்றத்திலேயே இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில் தான் பேசலாம் என்கிற விதிக்கு விலக்காக மற்ற் மொழியினர் பேசும் வகை 60-கள் தொட்டே இருந்து வந்திருக்கிறது, இன்றைய தொழில் நுட்பம் அவ்வேலையை எளிதாக்கி இருக்கிறது. இந்நிலையில் அந்த மொழிக் கட்டுப்பாட்டையே நீக்கலாம் என்றே நாம் கோர வேண்டும்.


இந்தியை ஊக்குவிக்க வேண்டுமென்ற அரசியல் சாசனம் புதிய சொற்கள் தேவைப்படும் போது சமஸ்கிருதத்தையே முதலில் நாட வேண்டுமென்றும் என்றும் அதன் பின்னரே பிராந்திய மொழியை நாட வேண்டும் என்கிறது. உடனேஇந்தி பெரும்பாலும் சமஸ்கிருதத்தை அடிப்படையாக கொண்டதுஎன்பார்கள். இருக்கட்டுமே. அதற்காக புதிய சொற்களை உருவாக்குவது தொடர்பாக ஏன் அப்படியொரு கட்டுபாடு? “சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும்என்ற பிராமண கவிஞனுக்குசமஸ்கிருதத்துக்கு முதலில் போஎன்று எழுத தெரியாதா? அவனுக்கு இருந்த யதார்த்தமும் மன விசாலமும் ஏன் அரசியல் சாசனம் எழுதியவர்களுக்கு இல்லை? சரி, அவர்களுக்கு இல்லை, நாம் ஏன் இன்றும் அதைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கி கொண்டிருக்க வேண்டும்? அமித் ஷாவுக்கு உளப் பூரிப்பளிப்பது இது போன்ற காரணம் தானே? இது தானே அவர் கட்சியின் “world view”. பாஜகவுக்கு பாரதியும் அம்பேத்கரும் தேர்தல் தந்திரோபாயங்கள் அடிப்படையில் அக்கட்சி இந்துத்துவ கட்சி தான், இந்துத்துவத்தின் அடிப்படை பிராமணியமும் சமஸ்கிருதமும் தான்





திராவிட இயக்கத்தின் இந்தி எதிர்ப்புக்கு அடிப்படையே இல்லையா? இருக்கிறது. அன்றும், இன்றும். 90-களில் ரஷ்யாவிலேயே படித்து வளர்ந்த ஒரு தமிழ் உறவினர் கேட்டார், “நான் வரி கட்டும் குடிமகன். என் பணத்தில் நடக்கும் தொலைக் காட்சி ஏன் என் படுக்கை அறை வரை எனக்கு புரியாத, தேவையில்லாத பாஷையிலேயே நிகழ்ச்சிகளை அளிக்கிறது?” தாராளமயமாக்கலினால் சன் டீ.வி தோன்றும் வரை இந்திக்காரர்கள் அடித்த கொட்டம் கொஞ்சமா நஞ்சமா


பண்பாட்டு தளத்தில் இந்திக்காரர்கள் எத்தனை அராஜகமாக உலா வந்தனர் என்று பி..கிருஷ்ணனின் தலைமுறைக்கு நன்றாகத் தெரியும். அதன் பின் வந்த என் தலைமுறைக்கும். இந்தியாவில் பண்பாடென்றால் சினிமா தான் பிரதானம். 60-களில் வெளி வந்த செம்மீன் தான் முதலில் தேசிய விருது பெற்றது. பிராந்திய சினிமாவை சினிமா என்றே கருதாத காலம் அது. இந்தி திரையுலகில் அவமானப்படுத்தப்பட்ட தென்னகத்து நடிகர்கள் அநேகம். 80-களின் பிற்பகுதியில் தான் இந்தியா டுடே ரஜினியும், சிரஞ்சீவியும் அமிதாப்பை விட மிகப் பெரிய வணிக வெற்றிகள் அடைந்தவர்கள் என்று எழுதியது. அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்


அமெரிக்க அலுவலகத்தில் கூட இந்த இந்திக்காரர்கள் தொல்லைத் தாங்காது. அவர்கள் உண்மையிலேயே தாங்கள் மட்டுமே இந்தியர்கள், தங்களுக்கு தெரிந்ததே இந்தியா, இந்தியே இந்தியா என்று நினைப்பவர்கள். மற்ற மொழியினருக்கும் இக்குணமுண்டு ஆனால் இந்திக்காரகள் மட்டும் தான்இந்தி தெரியாதா, அது தேசிய மொழி ஆச்சேஎன்பார்கள். அப்போதெல்லாம்டேய் அப்படியே இருந்தாலும் அது இந்தியாவில், நீ இருக்கிறது நியூ யார்க்கில்என்று சொல்லத் தோன்றும்


திராவிட இயக்கம் மொழியை வைத்து செய்த பண்பாட்டு அரசியலின் அதீதங்களை ஒதுக்கினாலும் அந்த அரசியல் இங்கு நடத்தப்படவே இல்லை என்றால் தமிழ் மொழியையும் பண்பாட்டையும் இந்தி ஒழித்திருக்கவே வாய்ப்புண்டு


இந்தியை ஊக்குவிப்பதை அரசியல் சாசனம் வலியுறுத்துகிறது என்பதற்காகவே மக்கள் வரிப்பணத்தில் நடக்கும் மத்திய பொதுத் துறை நிறுவனங்களில் இதற்கென ஒரு துறையும் அலவலரும் உண்டு. சென்னையில் இருக்கும் இந்தியன் ஆயில் அலுவலகத்தில் “Today’s Hindi Word” என்று ஒரு பலகை இருக்கும் அதில் ஒரு வெட்டி ஆபீஸர் தினமும் ஏதேனும் ஒரு வார்த்தையை எழுதி, அர்த்தம் சொல்லி ஒரு வாக்கியமும் எழுதி வைக்க வேண்டும். பார்த்து சிரித்திருக்கிறேன்


இந்திய அரசியல் சாசனம் மிக நீளமானது என்கிற விமர்சனத்தை ஜவஹர்லால் நேரு முன் வைத்தார். ஒரு குடிமகனின் வாழ்வில் அநேக விஷயங்களில் அரசியல் சாசனத்தின் தலையீடுண்டு. அமெரிக்க அரசியல் சாசனம் அரசின் அதிகாரத்தை கட்டுப் படுத்துவதையே முதன்மை நோக்காகக் கொண்டது. அரசியல் சாசனம் புனிதப் பசு அல்ல. அதுவும் அரசியல் சாசனம் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட திருத்தங்களைப் பார்த்து விட்டது. இந்த இந்தி மொழித் தொடர்பான ஷரத்துகளை குப்பைக்கு அனுப்பலாம்.