Sardar Patel, RSS, Communists and Ramaswamy: When Hate Clouds Mind

Few days back P.A.Krishnan shared a short excerpt from a speech by Sardar Patel that was sharply critical of RSS for its communalism. Othisaivu Ramaswamy has gone at it with hammer and tongs but with no sense or honesty. Alas, his erudition notwithstanding his mind is addled with the venom of communalism and Hindutva. 

I’ll ignore his jibe at my relationship with P.A.K (ironically I was not completely in support of P.A.K on his recent posts on RSS run schools and even in that post I had only posed a question. 

Ramaswamy alleges that P.A.K played a dishonest game with selective quoting. This is the crux of his blog. Ramaswamy who adores Sardar Patel, for the usual misconstrued reasons that Hindutva morons always do, thankfully provided the full speech and as he asked for it I did read the speech in full too. Did P.A. Krishnan make a mistake? No, and here's why.

A charge of selective quoting is valid ONLY if the parts not quoted are in opposition to what was quoted or provides a different mitigating context. This is simple logic of criticism. PAK had quoted these lines from Patel’s speech wherein Patel warns the RSS and said:

“ (I) have made them an open offer : ‘Change your plans, give up secrecy, eschew communal conflict, respect the Constitution of India, show your loyalty to the Flag and make us believe that we can trust your words, to say one thing and to do another is a game which will not do.”

Nowhere in the full speech has Patel said anything contradicting that passage or nuanced it in any different context to mitigate the sharpness of those words.  Ramaswamy himself, waving his self-righteousness of not giving a merely convenient excerpt, had provided a more detailed paragraph where Patel really drives home the point:

“We in the government have been dealing with the R.S.S. movement. They want that Hindu Rajya or Hindu culture should be imposed by force. No government can tolerate this. There are almost as many Muslims in this country as in the part that has been partitioned away. We are not going to drive them away. It would be an evil day if we started that game, in spite of partition and whatever happens. We must understand that they are going to stay here and it is our obligation and our responsibility to make them feel that this is their country. It is, of course, their responsibility, on the other hand, to discharge their duties as citizens of this country.”

Patel’s advice to Muslims to discharge their duties as citizens of this country warms the cockles of Ramaswamy’s heart but, and this is where Ramaswamy is dishonest, Patel practically asks that of RSS and Communists too, both of whom were the chief targets of the speech. 

Given P.A.K’s self-identification as Marxist Ramaswamy picks an argument over PAK omitting to mention how Patel had, in the same speech, scolded the Communists as terrorists. Patel lashes out at Communists for violent uprisings and talk of revolution. 

Now, Ramaswamy adores Patel and like any Hindutva lout ridicules Jawaharlal Nehru. Patel’s address was on Feb 23rd 1949 and here’s Nehru writing to Chief Ministers, a practice he started, on 15th April 1948, “some of the activities (of the communist party) in the recent past have been far from legitimate and have created grave disorder. There has been open incitement for the collection of arms and violence, and sabotage has been feared”. With all that Nehru still refuses to ban the Communists just as he had not clamored for a ban on RSS (which only for a short while banned after Gandhi’s assassination and then the ban was lifted). Nehru, citing how unleashing a repression unshackles the police who are bound more to abuse power as it happened in the unfortunate case of jailing a communist who was ill for long and who died in jail. 

Nehru cautions the chief ministers, “We have to be very careful in having recourse to repressive measures because the appetite grows with use and it appears a simple way out of a difficulty. But as believers of civil liberty know, the consequences are apt to be bad, and a popular government like ours has to be particularly careful”. India was a democracy not a Stalinist state to crush everyone with a hammer.

On 16th April 1949, Nehru again writes to the chief ministers, and this time he accuses the communists of “following a policy of sabotage and terrorism”. He still argues against a ban not out of any dovish sentiments to ideological fellow travelers but with reason. He rightfully suggested that a ban would be a propaganda victory and furthermore it’d be futile since the party anyway conducted most of its subversiveness underground. “Generally speaking therefore, banning does not give any greater powers to deal with an organization which is essentially functioning underground, The slight balance in favor of banning is rather outweighed by Communists posing as ideological martyrs instead of saboteurs and terrorists”. Nehru, too, did not shy from calling communists as terrorists. Of course to Ramaswamy’s hate filled mind it was only Patel who had the spine to call Communists as terrorists.

This is precisely where Gandhi’s faith in Nehru as the chosen heir is vindicated because Nehru is neither blind to the problem nor does he prevaricate but, unlike most others, retains an approach that’s mindful of a problem’s larger dimension and a democratic spirit. Jeyamohan in a conversation paid tribute to Nehru for not keeping the ban on RSS once investigation revealed that the organization had no direct link to Gandhi’s assassination. The RSS, like the Communists, enjoyed the virtues of Nehruvian democracy.

How did the communists themselves perceive of Nehru at this point? Sarvapalli Gopal’s biography of Nehru provides some answers. B.T. Ranadive attacked Nehru and the government, “Nehru becomes more and more a democratic mask for Patel”. In Randive’s eyes Nehru and Patel were interchangeable and were playing good-cop and bad-cop in tandem. By hindsight that, if that was the case, was a brilliant strategy and we should be in awe of the illustrious partnership of Sardar and Nehru. After the communists started their insurgency in Hyderabad and Telangana region Nehru was condemned by communists as acting ‘fascist’ and obeying “the dictates of Anglo-American capital”. A railway strike, also referred by Patel in the speech, later petered and in due course the communist insurgency was put down too.

At this point we’ve to ask which organization, between the communists and RSS that Patel scolded for violence, still carries within it the capability and willingness to use violence to further its agenda? Without a doubt it is the RSS and not the communist party. I’m well aware of the violence of West Bengal Left Front but that is par for the course for any political party in India. Violence is NOT the stated operating method of communist party today. Whereas it is RSS that takes out armed flag marches in cities. So, it is relevant to quote just the RSS part of that speech (I’m not sure if P.A.K had indeed read the full speech or got the quote on RSS alone from elsewhere).

While fulminating against communists Ramaswamy bares his own fangs and says, his prose dripping with venom, “The so-called minorities are thriving in India – having a peaceful time and when possible, setting fire to trains with passengers and without passengers, in their march towards progress”. In the recent two days police have accepted that they opened fire at a library in Jamia and now Davinder Singh has been arrested for abetting terrorists.

The targets of Patel in the speech, for fomenting divisiveness, were RSS and Communists, two organization dominated by Hindus, especially Brahmins and Sikhs. Yet, Ramaswamy conveniently grafts his Islamophobia onto that speech. So much for intellectual integrity and honesty.

The speech by Patel, delivered when India was still unifying and dealing with the seismic socio-economic upheavals of partition, is impassioned in appealing to all, laborer and businessman alike, to unite in a moment of crises. He speaks of the cost of shipping food to address severe food crises and how the country, not owning enough ships, had to pay high freight charges and to address that was building a shipyard. Portugal and France still had their colonies. He pleads for people to donate what they’ve in excess. Unlike Ramaswamy I, an unabashed admirer of Nehru, will always pay tribute to Patel. Together Nehru and Patel formed a duo that few nations were blessed with in such crises. 

Unlike Nehru the Sardar is shortsighted on the issue of language. In the very opening paragraph Patel scolds Tamils for not learning Hindi and cautions that they’d “drag the country backward”. Happily history has shown that Tamil Nadu, still resisting Hindi, remains one of the most prosperous states of the country. Again, these are the shortcomings of the Sardar.

Interestingly the speech also highlights how much Patel was very much for partition, based on practical experience and ground realities. For all the dreams of a unified large India (Akhand Bharat) by the Hidutva group Patel is actually contented with India as it was shaped post-partition. Actually without partition India would've had such a large population of Muslims that a Modi may not have been possible. 

The shortcomings of Patel’s intellectual persona is compensated by the largeness of his heart for he closed the speech with these words, “In return for your affection, I can only ask you to forgive me if I have said anything harsh ; take it as a piece of advice which comes from an honest and humble servant.”

Giants have trodden the soil of India where the likes of Modi now strut about puffing their chests sowing hatred and venom. 

A note: Few days back a person commented on an FB post that P.A. Krishnan and I became friends out of a shared hatred for Dravidian politics. I told him no our friendship was not born out any shared hatred but out of love for Nehru. Long back when neither of us knew each other P.A. Krishnan had written a beautiful column on Nehru in Tamil Hindu titled "Prince of Spring" (a play on the name Tagore called Nehru, Rturaj. The column was titled in Tamil 'வசந்தங்களின் இளவரசன்'). Aravindan Neelakandan wrote a spiteful rebuttal to that and pilloried Nehru. I had written a rebuttal to Neelakandan then though I had no idea who P.A. Krishnan was. This is just my simple habit. Neelakandan was rebutting not just P.A.K. but Nehru and therefore I found it perfect to rebut, not necessarily on behalf of P.A.K. Likewise today. P.A.K read that column and liked it and we got introduced, thanks to Nehru.

Hindutva and Dravidian party merchants of hate share a common grammar of hatred and adopt similar techniques. One of their cheap tricks is to twist another person's name. Ramaswamy conveniently uses P.A.Krishnan's initials to write PAK, as in the popular abbreviation of Pakistan. 

References:

1. Patel's Speech Provided by Othisaivu (thanks) https://othisaivu.files.wordpress.com/2020/01/sardarspeech.pdf

2. Othisaivu's blog https://othisaivu.wordpress.com/2020/01/16/post-1093/

3. Jawaharlal Nehru: A Biography by Sarvepalli Gopal Volume 2, 1947-1956

4. Letters for a Nation: From Jawaharlal Nehru to His Chief Ministers 1947-1963 -- Edited by Madhav Khosla

'Army and Nation:The Military and Indian Democracy'. Nehru, Congress and Indian Army

Why did two countries, India and Pakistan, that inherited, from their colonial rulers, a professional army have such divergent destinies with one being a rambunctious and robust democracy and the other being mired in a cycle of military coups where democracy has effectively been snuffed out? Steven I. Wilkinson, Nilekani Professor of India and South Asian studies and Professor of Political Science and International affairs at Yale University, has written a succinct and compelling analysis of the above question in "Army and Nation:The military and Indian democracy since independence".

Wilkinson identifies three causes for the divergent fates of India and Pakistan. First, the socio-economic nature of the states inherited by the nations post-partition. Second, the differences between Congress party and Muslim League as vehicles of democracy and democratic institutions. Third, the coup-proofing policy prescriptions of Jawaharlal Nehru, Vallabhai Patel and the Congress party and the failure of Jinnah and the Muslim league in framing such policies.

"The Indian army had been designed by the British, like most imperial armies, to be loyal to the colonial regime and not to the people". To that end the British, particularly after the near death experience during the revolt of 1857, organized the regiments in such a manner so that, as Sir Charles Wood, Secretary of State for India, put it in 1862, "Sikh might fire into Hindoo, Gorkha into other, without any scruple in case of need".

The Colonial regime made an art out of creating an army built on 'Divide and Rule' and at the same time homogenized enough, by recruiting heavily from so called 'martial classes'. A retired Indian officer recalled that at the Indian army headquarters in 1946-47 a map s "had brown pins for Indian units, green for Gorkha units and red for British, and the strategy was, do not allow clusters of brown pins on their own with no reds or greens". "Gurkhas, Rajputs, Dogras, Garhwalis, Jats and Marathas", were collectively referred to as 'martial class' and the regions of Punjab and NWFP (North West Frontier Provinces) provided the most regiments from the regions. In 1931 Punjabi Muslims and Sikhs constituted nearly 50%, Other Punjabis constituted 18% and recruitments from Madras and Bombay constituted a mere 11% of the then armed forces.

World War I loosened this rigid recruitment formula and compelled more widespread recruiting to meet urgent needs. A 'Mahar regiment' was formed, recognizing that the community once used to be nearly 15% of all troops from Bombay prior to the 'martial class' based recruitments, in 1917 but was soon disbanded, due to caste prejudices, in 1922. Ambedkar, a member of the Defense committee on the Viceroy's council, demanded the re-creation of the Mahar regiment during World War II. A fact little known in India is that by the time the war ended in 1945 India had supplied "2.85 million" soldiers to the Colonial army. Wilkinson underscores the important point that contrary to popular impression this explosion in recruitment did not sweep away the prejudices about some classes being "martial" in nature and others unsuited for combat. The non-martial-classes were still not assigned to frontline duty. The Willcox Committee (1945), of which then Brigadier K.M. Cariappa was a member, looked into whether the class based recruitment should be changed and "recommended, not surprisingly, given the conservatism of the army, that it preserve the status quo".

In this backdrop the carnage of the partition unfolded. Wilkinson, based on his research with a colleague, establishes that one of the chief causes driving the bloodlust in the Punjab and NWFP is the overwhelming presence of ex-soldiers in those areas. He devastatingly observes "an additional average month of combat experience among veterans in a district was associated with a 1.1 percentage point reduction in the minority population". Post-partition the British officers left but the Indianization that had happened amongst the officer corps saw that India and Pakistan had officers who stepped into the vacated posts. However, that had a price as India learned. During World War II non-British officers were excluded, with the exception of General Thimayya, from commanding a combat unit and most importantly from military intelligence. This lack of wartime experience was "felt severely in 1962" during the India-China conflict.

Jawaharlal Nehru with US President Harry Truman in 1949 (Image courtesy Sulekha.com and WSJ)

The Congress, notably P.N. Sapru and Sivasamy Aiyer, had a jaded view of the structure of the army and how it was used the British. As early as September 12th 1946 Jawaharlal Nehru wrote to the Commander in Chief ad Defense Secretary pressing "for large scale reforms to the Indian army". However the partition and the security threats it brought basically stalled any reforms on the recruitment and compositional nature of the army. Though it was the stated policy of the government to open recruitment to all the class structure, supported by Cariappa and Thimmayya, remained intact.  However, the partition and the loss of Punjab and Bengal, ensured that the Indian army did not have the lopsided reliance on those regions for recruitment whereas Pakistani army was grossly imbalanced by a near total domination of Punjabi regiments and the near exclusion of all of then East Pakistan in the army. This imbalance, amongst other factors, proved fatal to Pakistan in 1971.

Nehru, prodded by Patel, conceded that no large scale reduction of armed forces could take place in view of the security threats and he further accepted the trade off to development programs that that expense entailed.

Wilkinson quotes Stephen Cohen, "Nehru, Patel and other Indian politicians, as well as their civilian advisers, had a clear idea of which elements of the British tradition they wanted to keep and which they wanted to discard". While Nehru harped on making the army reflect the diverse nature of the country Jinnah and Muslim league were eagerly defending the domination of Punjab's role and "Muslims' over-representation in the army".

When senior officers dragged their feet and were "obstructing Congress's plans for Independence Day celebration" Nehru wrote a stinger to the Commander-in-chief with copies to others including Cariappa laying down an iron clad rule that officers who are insubordinate to Government of India had "no place in the Indian army, or in the Indian structure of Government".

Nehru then in a series of steps began to institute far reaching changes that have protected India from falling to the fate that befell Pakistan. "The commander in chief no longer had a seat at the political decision making table", "all important decisions now had to go through the civilian officials and the politicians at the Ministry of Defense". Civilian leadership over the military has, throughout history and across nations, have produced mixed results when it comes to military victories during wars but wherever the military took the upper hand,almost without exception, nations have been destroyed. From Truman to Obama, firing popular and respected generals for indiscretions or independent policy making, has ensured better results in the long run than otherwise. The aura of military effectiveness often blinds people to assume that unbridled military leadership would be a good thing, at least, in areas of defense. Not at all. For the courage and foresightedness that Nehru and his colleagues showed generations of Indians owe them thanks.

"The pay and perks of the military were also reduced", substantially. This, Wilkinson points out, made "the army less attractive as a field of employment for members of the elite families". Nehru wrote to the Chief Ministers to "discourage the practice of senior officers giving public speeches". I'm reminded the pompous and arrogant speech given by General Douglas MacArthur to US Congress after being fired by Truman.

Of all the steps taken by Nehru in coup-proofing the country none would outrank the decision to abolish the post of Commander in Chief and replace it with a triumvirate of chiefs with equal powers. This, while coup-proofing the country, also promoted inter-agency rivalry that an irascible minister of Defense like Krishna Menon used very shamefully.

Nehru, Wilkinson says, "also recognized the potential danger of letting senior generals stay in their positions too long. "The normal tenure was reduced from four to three years". "Nehru also refused to bring generals into Indian politics at a high level as state governors". Instead, Nehru, sent former generals to far flung countries as ambassadors. Again, the vision and political will for these measure cannot be appreciated enough today, a half century away and from the comfort of peace that was the result of those measures. A cursory survey of India's neighbor and other ill fated nations would show us that to have undertaken these measures in such perilous times while setting the nation on a path of secularism, economic progress and constitutional framework is nothing short of being Olympian.

Other strategic "hedging" tactics to create a "balance outside the army" were taken with great forethought too. Patel, acting through Girija Shankar Bajpai, ensured that the Nepalese Gorkha units came to Indian army and not to the British. The creation of paramilitary forces to be used for quelling internal disturbances instead of the army played a key role in keeping the army out of areas of trouble that usually makes military leadership eager to override civilian control. This, like other measures, had its downsides too.

Too often Indian military is credited, too readily, for staying out of politics and internal affairs and Wilkinson says that it is not entirely true. He points out how Cariappa made statements regarding banning of political parties, restricting the vote to the educated and 'prohibiting students from political activities'. He was not, amongst the military brass, alone in holding such opinions. Wilkinson credits the Congress party for staving off military adventurism unlike the Muslim league in Pakistan.

On the issue of reservation for backward class and linguistic reorganization of states even a larger than life leader like Nehru had to "bend with the wind" reflecting the democratic impulses that were the undertow of a broad based populist party that the Congress was unlike the top-down authoritarian Muslim league of Jinnah which not failed to recognize fissures in the polity but even exacerbated them with their bull headedness. However, we should recognize the sterling quality of a person like General Tapishwar Narain "Tappy" Raina who refused to support Sanjay Gandhi's plan to usurp power from the victors of the 1977 elections by deploying 300 platoons. Raina very adroitly ignored the hot-headed lunatic and instead diplomatically appealed to Indira Gandhi, who was until then a mute witness to the hare brained plan of her son, to devolve power peacefully.

The one area where all reform attempts failed was in making the army reflect a diverse nation. The Indian army continues to be one of the critical arms of the government where all social justice measures, especially recruitment of Scheduled Castes and Scheduled Tribes, continues to be pathetically flouted.

The chapter "Army and Nation Today" is a brilliant analyses of the current state of Indian army as it relates to its caste composition and why it is so. The Indian army still has a regional imbalance when one considers the proportion of army recruits from each state relative to the 'recruitable male population'. However, it is not entirely due to prejudices. "The recruiting melas in Gujarat, which has a booming economy but no string military tradition, do not yield as many recruits as those in poverty stricken Chhattisgarh and Bihar".

The Indian army, Jagjivan Ram learned, was exempt from caste based reservations. What is worse the army even refuses to count its members on the basis of caste and religion and makes a virtue out of it. This has proved deleterious to the goals of social justice. When a lawsuit was filed in the Supreme Court about the President's Bodyguard being composed exclusively of "Jat Sikhs, Rajputs and Jats" the army responded that "the ceremonial duties demand common height, build appearance and dress for reason of pomp and projection which are important military attributes". The Supreme Court agreed with the army's stand and dismissed the lawsuit. Wilkinson, an American professor, is uniquely suited to present these facts and underscore the unfairness because he must be very familiar with the arguments against desegregating the US military and the current controversies regarding allowing women in combat positions in US army. I'd doubt if an Indian author would've presented these facts likewise.

Nevertheless Wilkinson is sympathetic and says that "no non conscript army in history ever looked exactly like its overall population". That said he also shows how states that are overrepresented in Indian army are overrepresented by "proportions that far exceed anything we see in the United States".

While Wilkinson highlights a US study that found "ethnically cohesive units were more likely to reenlist and less likely to mutiny and desert" he also mentions that recently the US army has shown that "with sufficient attention to training and incentives, it is possible to move from an ethnically more cohesive to an ethnically diverse military".

Partition dealt Pakistan a really bad set of cards. "80 percent of industries in West Punjab had been owned by non-Muslims","banking and insurance, and other financial sectors had also been run by Hindus". The flight of human and financial capital crippled Pakistan. But, Pakistan is what Jinnah and the Muslim league wanted. "The areas that made up the new state had supplied only around 17 percent of India's tax revenues before the war". To add to all that the ethnic composition of the army was lopsided, as pointed out earlier, between the overrepresented provinces of Punjab and NWFP and the vastly underrepresented East Pakistan.

Pakistan, Wilkinson shows in a succinct summary, did almost everything the opposite way and hurtled down a path of destruction. Where Nehru bent to the will of the people on language issue Jinnah was adamantly inflexible telling "let me make it very clear to you that the state language of Pakistan is going to be Urdu and no other language". Zulfikar Ali Bhutto used the occasion of a weakened army in the aftermath of the 1971 debacle to initiate reforms but his loss of "popular support because of his increasingly authoritarian rule", "use of FSF (Federal Security Force) like a Praetorian guard" to terrorize his opposition and finally reliance on the army itself to crush dissent all paved the way to his own downfall and the strangulation of democracy.

Wilkinson's book, lucidly written and well researched, is an important one to understand and appreciate India's founding fathers, particularly Jawaharlal Nehru, who showed admirable prescience in matters of nation building, the uncommon political courage to institutionalize reforms and, most importantly, a rare democratic spirit in yielding to popular will.

Indians would do well to appreciate the analysis that the author, as an outsider, brings to bear on the subject. The book showcases the importance of diversity in opinion. When I say that an American is uniquely equipped to write this book I do not mean it as an insult to Indians but rather I'm just stating a fact that an American who probably has witnessed similar debates in another country where the military plays a very vital role is better placed to be attentive to similar nuances. It is to Wilkinson's credit that he draws attention to an important but easy to ignore fact like parliamentary questions "on state and community recruitment in the army" spiked during an era when coalition governments where the norm. In a coalition government many regional and diverse voices find expressions and diversity, or the lack of it, in a major national institution draws scrutiny.

"Army and Nation" is a welcome addition to Stephen Cohen's outdated "The Indian army" which deals, mostly, with pre-independence era.


References:

1. Army and Nation: The Military and Indian Democracy Since Independence --- Steven I Wilkinson (Published by Harvard University Press, 2015)
2. Harry Truman firing of Douglas MacArthur https://en.wikipedia.org/wiki/President_Truman%27s_relief_of_General_Douglas_MacArthur
3. The Indian Army: Its contribution to the Development of a Nation -- Stephen P. Cohen (Published by Oxford India Publications, 2001. Paperback edition)

A survey of Nehruvian Economic Policies. (Tamil. நவ இந்தியாவின் முதன்மை சிற்பி: ஜவஹர்லால் நேரு. பொருளாதாரக் கொள்கை சீரழித்ததா?)

நவ இந்தியாவின் முதன்மை சிற்பி: நேரு. பொருளாதாரக் கொள்கை சீரழித்ததா?

நேருவின் யுகம்:

1947-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 15-ஆம் தேதியிட்ட ‘தி இந்து’ நாளிதழில் ஒரு கட்டுரை சொன்னது “யாருடைய கவனத்தையும் பெறாத ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு, கிட்டத்தட்ட உலகளவில் முக்கியமனது, நடந்தேறியிருக்கிறது, ஓர் யுகம் முடிந்து இன்னொன்று அந்த இடத்தில் நழுவி இடம் பிடித்தது. காந்தியின் யுகம் முடிந்தது-நேருவுடையது ஆரம்பமானது”. எழுதியவர் கே.எம். முன்ஷி. முன்ஷி மேலும் எழுதுகிறார், “பிரிடிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் முன்னாள் கைதி இப்போது ஒரு தேசத்தின் தலைவன், ஆசியாவின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தலைவன் மற்றும் உலகின் நான்கு தலைவர்களுள் ஒருவன்”. முன்ஷி சித்தாந்த ரீதியாக நேருவுக்கு மட்டுமல்ல காந்தியோடும் ஒத்துப் போகாதவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. முன்ஷியின் கருத்துகளைக் காலம் தீர்க்கதரிசனம் என்றே நிரூபித்தது. நேருவின் யுகம் ஆரம்பமானது.


தன் வாழ்நாளில் ஒரு தேசத்தின் மகோன்னதத் தலைவராகப் பரிமளித்த ஒருவர் அவர் இறந்து ஓர் அரை நூற்றாண்டுக்குள் இன்று அத்தேசத்தின் அநேக குறைகளுக்கும் வித்திட்டவராகப் பரினமித்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். நேரு சிற்பியா இல்லை சீரழிவிற்கு வித்திட்டவரா என்பதை அவர் முன்னெடுத்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளைக் கொண்டு அளவிடுவது பல முக்கியப் புரிதல்களைக் கொடுக்கும்.

One of the many times that Nehru adorned the cover of Time Magazine.

மேற்கோள் அரசியல்:

இன்று நேருவை வசைப் பாடி எழுதுபவர்களைப் பீடித்திருக்கும் ஒரு நோய் “மேற்கோள் அரசியல்”. பள்ளிப் பருவம் தாண்டாத மாணவனின் மனோநிலையில் மேற்கோள்களைக் கொண்டே தங்கள் தரப்பை நிறுவ முயல்வது ஒரு விஷக் காய்ச்சலாகப் பரவி வருகிறது. நேரு ‘காமராஜ் திட்டம்’ மூலமாகத் தன் அரசியல் எதிரிகளை வீழ்த்தினார் என்று ராதாகிருஷ்ணனின் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் புத்தகத்தில் ஒரு வாசகம். அதையே ‘இதோ பாரீர் நேரு ஒரு பாஸிஸ்ட்’ என்று ஒருவர் அமிலம் கக்குகிறார். திட்டத்தை வகுத்துக் கொடுத்த காமராஜரைப் பற்றிப் பேச்சில்லை. ராஜாஜி, படேல், ராஜேந்திர பிரசாத் ஆகிய மூவரும் தன்னை விமர்சித்து எழுதிய கடிதத்தைத் தன் கடிதத் தொகுப்பில் சேர்த்து வெளியிட்ட நேரு அவரின் கண்களுக்குப் பாஸிஸ்ட்.


நேருவை மிகக் கடுமையாகச் சாடிய போஸ் தான் பிந்நாளில் தன் படையின் ஒரு பிரிவுக்கு ‘நேரு’ என்று பெயரிட்டார். நேருவை எதிர்த்து அரசியல் புரிந்த ராஜாஜியோ நேரு பற்றிய இரங்கல் குறிப்பில், “என்னை விடப் பதினோறு வயது இளையவர், என்னை விட இந்நாட்டிற்குப் பதினோறு முறை முக்கியமானவர், என்னைவிடப் பதினோறாயிரம் முறை தேசத்தால் நேசிக்கப் பட்டவர் நேரு”, என்று அங்கலாய்த்தார்.

பிரசாத்தும் நேருவும் பிரதமர் மற்றும் ஜனாதிபதிக்கான அதிகார எல்லைகள் குறித்து அதிகமாக வாதிட்டனர். அதிகார எல்லைகள் குறித்த அவர்களின் கடிதப் பரிமாற்றங்கள் இரு விஷயங்களைத் தெளிவு படுத்திகின்றன. ஒன்று, இருவரும் ஜனநாயக மரபுகளுக்கும், சட்டத்திற்கும், அதிகப் பட்ச மரியாதைக் கொடுத்தனர். இரண்டு, பரஸ்பர மரியாதைச் சிதையாதவாறு மிக நேர்த்தியாகத் தங்கள் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுகின்றனர்.

தாங்கள் எல்லோரும் ஒரு மஹாத்மாவின் கீழ் வரலாறு காணாத ஒரு சுதந்திரப் போராட்டத்தில் தோளோடு தோள் நின்று ஓர் உலகளாவிய ஏகாதிபத்தியத்தைற்கு சாவு மணி அடித்த சஹ்ருதயர்கள் என்ற உணர்வுப் பூர்வமான ஒற்றுமை அவர்களிடையே ஓங்கியிருந்தது.

வரலாற்றின் பன்முகம்:

பொருளாதார வரலாறு என்பது வெறும் வரவு செலவு கணக்காக இருக்கக் கூடாது. பொருளாதாரவியல் என்பதே தத்துவம், பொருளாதாரம், அரசியல் என்ற பன்முக ஸ்படிகத்தின் ஊடாக வெளிவரும் கலவையான ஒளிக் கீற்றென்றால் அது பற்றிய வரலாறும் பல தளங்களிலும் விரிந்துப் பற்பலக் காரணிகளை ஒரு மையச் சரடோடு இணைத்து ஒரு பெருங்கதையாக வாசகனுக்கு விவரிப்பது தான்.


நேரு இந்திய மரபிற்கு ஒவ்வாத சோஷலிஸத்தை முன் யோசனையின்றி இறக்குமதி செய்து இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தைச் சீரழித்தார், என்பதே இன்று அவரைப் பற்றி வைக்கப் படும் குற்றச்சாட்டுகளுள் முதன்மையானது. நேருவின் பொருளாதாரக் கொள்கைக்குள் செல்வதற்கு முன் உலகம் அன்றிருந்த நிலை, இந்தியாவின் அரசியல் சூழல் ஆகியவற்றைப் பார்ப்பது அத்தியாவசியம்.

பிரஸ்ஸல்ஸ் மாநாடு, ருஷ்யப் பயணம், மார்க்ஸிய ஈர்ப்பும் கம்யூனிஸ்டுகளுடனான உறவும்:

1926 முதல் 1927 வரை நேரு மேற்கொண்ட ஐரோப்பிய பயணங்கள் அவர் சிந்தனை பரிணாம மாற்றத்தில் ஒரு மைல் கல். பிரஸ்ஸல்ஸில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மாநாட்டில் காங்கிரஸின் சார்பில் கலந்து கொண்ட போது மார்க்ஸியக் கொள்கைகளின்பால் மேலும் ஈர்க்கப் பட்டார். 1927-இல் ருஷ்யப் புரட்சியின் பத்தாவது ஆண்டில் மாஸ்கோ சென்றார். அங்கே அவர் கண்ட முன்னேற்றங்கள் அவர் மனதைக் கவர்ந்தது.


மார்க்ஸியத்தின் மேல் நேருக் கொண்ட அபிமானம் இரண்டு தரப்பிலானது. ஒரு ஏற்றத் தாழ்வில்லாத சமூகத்தின் அடித்தளம் மார்க்ஸியப் பொருளாதாரம் என்றெண்ணினார். இரண்டாவதாக மார்ஸியத்தின் அறிவியல் அடிப்படைக் கொண்ட நோக்கு இந்தியாவிற்கு அத்தியாவசியம் என்பதை ஆணித்தரமாக நம்பினார்.

சித்தாந்தத் தூய்மைவாதம், காந்தியமானாலும் சரி மார்க்ஸியமானாலும் சரி, நேருவுக்கு ஒவ்வாதது. பிரஸ்ஸல்ஸ் கூட்டமைப்பு காந்தியை காட்டமாக விமர்சித்த போது நேரு அவர்களிடமிருந்து விலகினார் ஏனெனில் இந்தியாவுக்குக் காந்திய வழியே கம்யூனிஸப் புரட்சி வழிகளைவிட மேன்மையானது என்ற தெளிவிருந்ததால். ஆனால் அதே சமயம் காந்தி தன் ‘இந்து சுய ராஜ்ஜியம்’ நூலில் கூறப் பட்டப் பொருளாதாரக் கருத்துகளையே முன் வைத்த போது நேரு அவரிடமே அவை காலாவதியான கருத்துகள் என்று கடிதமெழுதினார். 1950-களில் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுக்க முனைந்த போது மார்க்ஸின் 19-ஆம் நூற்றாண்டுக் கால யூகங்கள் பொருந்தாது என்பதையும் பல இடங்களில் குறிப்பிடுகிறார். நேருவின் மிகப் பெரிய பலமே அவர் எந்தச் சித்தாந்தத்திற்கும் ஏகபோக அடிமையில்லை, ஒவ்வொன்றிலும் சிறந்ததையும், ஒவ்வொரு காலக் கட்டத்திற்குத் தேவையானதையுமே அவர் பெற்றுக் கொள்கிறார்.

நேரு தன்னை மார்க்ஸியர் என்று அழைத்துக் கொண்ட போதிலும் இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளுடனான அவர் உறவு என்றுமே சுமூகமாயிருந்ததில்லை. கம்யூனிஸ்டுகள் ஐம்பதுகளில் புரட்சிப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்த போது அவர்களை ‘தீவிரவாதிகள்’ என்றே நேரு விளித்தார்.நேருவை மார்க்ஸியர் என்பதை விடக் கீனீஸியர் என்பதே பொருத்தம்.

அமெரிக்காவும், உலகப் போருக்குப் பிந்தைய உலகும், கீன்ஸ் என்பவரும்:

“Great Depression” மற்றும் உலகப் போரின் முடிவில் உலகெங்கிலும் இடது சாரி பொருளாதாரக் கொள்கைகள் கொடிக் கட்டிப் பறந்தன. ரூஸ்வெல்டின் தலைமையில் அமெரிக்கா தீவிர இடது சாரிக் கொள்களையே கைக் கொண்டது. தனியார் நிறுவனங்கள் அரசாங்கத்தால் கட்டுப் படுத்தப் பட்டன, போர்க் குணமிக்கத் தொழிற் சங்கங்கள் சட்டத்தின் உதவியோடு தழைத்தன, பணக்காரர்கள் மீதான வரி விதிப்பு வானளாவியது இன்னும் ஏராளமான மாற்றங்கள் நடந்தேறியது. விலை நிர்ணயம் கூடச் செய்யப்பட்டது. விலயேற்றம் செய்த இரும்பு ஆலை முதலாளிகளைக் கென்னடி ‘தேவடியாள் மகன்கள்’ என்றார். இத்தகைய போக்குக் கிட்டத்தட்ட ரேகன் 1980-இல் பதவியேற்கும் வரை தொடர்ந்தது. முதலாளித்துவத்தின் கோயில் என்று நம்பப்படும் அமெரிக்காவிலேயே இது தான் சுருக்கமான சித்திரம் அக்காலக் கட்டத்தைப் பற்றி.
மார்கரெட் தாட்சருக்கு முந்தைய இங்கிலாந்தில் பொருளாதாரத்தில் அரசாங்கக் கட்டுப்பாடுகள் நேருக் காலத்திய இந்தியாவோடு ஒத்தவை என்றால் மிகையாகாது. தாட்சர் இறந்த போது ஒரு இடது சாரி எழுத்தாளரே தீவிர இடது சாரி பத்திரிக்கையான ‘தி கார்டியனில்’ பின் வருமாறு எழுதினார் “70-களில் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி நிரல்கள் பாதுகாக்கப் பட்ட தகவலாக (state secret) வைக்கப்பட்டது…வீட்டு தொலைபேசிக்கு எக்ஸ்டென்ஷன் போடுவது சட்ட மீறல், அதற்கான அரசாங்க ஊழியன் வந்து செய்வதகோ 6 வாரம் எடுக்கும்”.


இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் நடக்க வேண்டிய மறு நிர்மானங்களைப் பற்றி விவாதிக்க அமெரிக்காவில் கூடிய நிதி வல்லுநர்கள் அரங்கில் ஒரு மனிதர் ஜாம்பவானாக உருவெடுத்தார். அவர், ஜான் மேனார்ட் கீன்ஸ். பொருளாதாரத் தொய்வுகளின் போது அரசாங்கங்கள் மட்டுமே செலவு செய்வதின் மூலமாகப் பொருளாதாரத்தை முடுக்கி விட முடியும் என்ற தத்துவத்தைக் கீன்ஸ் முன் மொழிந்தார். அப்படிச் செய்யும் அரசாங்கங்கள் பொருளாதாரத்தைத் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க நேரிடும் என்பதும் யாவருக்கும் அன்று ஒப்புடையததாகவே இருந்தது.
இந்தப் பின்னனியில் தான் நேருவின் இந்தியாவைப் பொறுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தியா எனும் பரிசோதனை முயற்சி:

1947-இல் இந்தியா சுதந்திரமடைந்த போது உலக வரலாற்றில் இவ்வளவு பேதங்களை உள்ளடக்கி ஒரு ஜனத்திரள் தன்னை தேசம் என்று அழைத்துக் கொண்டதில்லை. வரலாற்றில் இந்தியாவைப் போன்ற ஒரு படிமத்தைக் காண முடியாது. ஒரு நிமிடம் அந்தப் பத்து வருடங்களுக்குள்ளாக நடந்தவைகளை அசைப் போட்டால் அன்று தேசத் தலைமையேற்றிருந்த நேருவை எத்தகைய இமாலய சவால்கள் எதிர் நோக்கின என்றுப் புரியும்.


தேசப் பிரிவினை, உள்நாட்டுப் போருக்கு ஈடான மதக் கலவரங்கள், மாபெரும் மானுட இடப் பெயர்வும் அதையொட்டிய அகதிகள் பிரச்சினையும், அரசியல் சாசனம் பற்றிய விவாதங்கள், பெரும்பாலும் எழுத்தறிவில்லாத ஒரு ஜனத் திரளுக்கான தேர்தல், ஜாதி பேதங்களற்ற ஓட்டுரிமை, பல்லாயிர வருட ஞான மரபுக் கொண்ட ஒரு பெரு மதத்தை சீரமைக்கும் பெரும் சட்டத் திருத்தங்கள், நில சீரமைப்பு மற்றும் ஜமீந்தாரி ஒழிப்பு, கல்வி சீரமைப்பு, பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகள், ஆராய்ச்சியகங்கள் என்று நீண்டதொருப் பட்டியலைச் சொல்லலாம். அவைப் போதாதென்று விடுதலையடைந்து பத்து வருடங்களுக்குள்ளாகவே தன் உள் நாட்டு வரைப் படத்தையே மாற்றிக் கொண்டது. மாநில சீரமைப்பு இந்த அளவில் உலகில் வேறெங்கிலும் நடந்திருந்தால் இரத்த ஆறு ஓடியிருக்கும்.

உலக வரலாற்றில் வேறெந்த தேசம் இவ்வளவையும் பத்து வருடங்களுக்குள்ளாக சமாளித்து ஒரு ஜனநாயகாமாகவும் இருந்தது என்று எண்ணிப் பார்த்தால் நானறிந்தவரை இந்தியா இன்று தான். அந்தப் பட்டியலில் உள்ள ஒவ்வொன்றிலும் நேருவின் பங்கு, பிரதமராக மட்டுமல்ல ஒரு சிந்தனையாளராக, ஒரு வழி நடத்துபவராக, அளப்பறியப் பங்கு என்பதை வரலாற்றை அறிந்தவர்கள் ஒப்புக் கொள்வர்.

ஜமீந்தாரி ஒழிப்பும் அரசியல் சாசனமும்:

இந்திய அரசியல் சாசனம் பற்றிய புத்தகத்தில் கிரான்வில் ஆஸ்டின் அன்றைய தலைவர்கள் பெரும்பாலோரின் பொருளாதாரச் சிந்தனை சோஷலிசக் கொள்கை சார்ந்தே இருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். பல தலைவர்கள் மேட்டுக் குடியினராகவும் இருந்ததைச் சுட்டி அவர்களுக்கு இயல்பிலேயே ‘பணம் ஈட்டுவது’ என்பது ஒரு கீழ்மையான பண்பாகவும் பார்க்கப்பட்டதையும் கூறுகிறார். அன்றைய இந்தியாவில் உழைப்பால் பணம் ஈட்டியவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். அரசியல் விடுதலையென்பது பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் களைவதற்கான முக்கியமான அடித்தளமாகவே பார்க்கப் பட்டது.


ஜமீந்தார்களை ஒழிப்பது என்ற குறிக்கோளில் நேரு, பிரசாத் மற்றும் படேல் ஆகியோரிடையே எந்தக் கருத்து வேறுபாடுமில்லை. ஆனால் அதைச் சட்டப் பூர்வமாகவும் தனி மனித சுதந்திரத்தை முற்றிலுமாக மீறாமலும் செய்யப் பட வேண்டுமென்றே அனைவரும் விரும்பினர்.

தனி மனித சுதந்திரமென்பது சொத்துரிமையையும் உள்ளடக்கியதே. ஜமீந்தாரி முறையை ஒழிப்பதை சட்டப் பூர்வமாகச் செய்வது குறித்த விவாதங்களைக் கிரான்வில் ஆஸ்டின் தெளிவுற விளக்குகிறார். அதிலிருந்து இன்றைய வாசகன் அறியக் கூடியது என்னவென்றால் தேசத் தலைவர்கள் ஒரு அநீதியேயாயினும் அது சட்டப் பூர்வமான அரசியல் சாசனத்தின் மூலம் களையப் பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர் என்பதே. மேக்ன கார்டா (Magna Carta) போன்ற மரபில்லாத நாட்டில் இது சாதாரண விஷயமல்ல. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் விவாதிக்கப் பட்டது. நஷ்ட ஈடு ‘முழுமையானதாக’ இருக்க வேண்டுமா ‘நியாயமானதாக’ இருக்க வேண்டுமா என்பது முதல் ஜமீந்தார்களுக்கு அவர்கள் நிலத்தின் மீது உரிமை இருக்கிறதா என்பது வரை.

இரண்டாம் ஐந்தாண்டு திட்டம்: மஹலனாபிஸ், சோஷலிஸம், யூகங்கள், நிதர்சனங்கள்:

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைப் பற்றி ஏப்ரல் 1949-இல் உரையாற்றிய நேருத் தெளிவாக தேசிய மயமாக்கலைப் பின்னுக்குத் தள்ளி திட்டமிட்ட பொருளாதாரத்தை முன் வைத்தார். பி.ஸி.மஹலனாபிஸும் நேருவும் சோவியத் ருஷ்யா மற்றும் சீனாவில் கண்ட தொழில் வளர்ச்சியால் கவரப் பட்டார்கள் என்பது உண்மை. இதில் அவர்கள் விதி விலக்கல்ல. மரக் கலப்பையால் உழவு செய்த சமூகத்தின் தொழில் நுட்ப முன்னேற்றங்களைக் கண்டு அமெரிக்கர்களும் அப்பொருளாதாரக் கொள்கைகளை ஆச்சர்யத்துடனே நோக்கினர்.
நேரு முன்வைத்த சோஷலிசத்தை மைக்கேல் பிரஷர் துல்லியமாக வருணிக்கிறார். “வெற்றிடத்தைச் சோஷலிமயமாக்கல்” (‘socialization of the vacuum’). நேருக் காலத்தில் தறிகெட்ட தேசியமயமாக்கல் நிகழவேயில்லை. தனியார் பங்குப் பெறாத மற்றும் தேசத்தின் அத்தியாவசியத் தேவைக்கான பகுதிகளே பொதுத்துறையின் கீழ் வந்தன.
முதலாம் ஐந்தாண்டு திட்டம் பல திட்டங்களின் மேலோட்டமான தொகுப்பே. அதைத் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் என்று கணக்கில் கொள்ள முடியாது என்றாலும் அது ஒரு முக்கியமான வழிமுறையைக் கையாண்டது. பொருளாதாரவியலில் “மாதிரி” (model) என்று ஓரு வழிமுறையுண்டு. அவ்வகையில் முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் கீன்ஸியத் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஹாரட்-டோமர் மாதிரியைப் பின்பற்றியது.


இரண்டாம் ஐந்தாண்டு திட்டம் முழுக்க மஹலானாபிஸ் மாதிரியைப் பின்பற்றியது. இத்திட்டத்தில் விவசாயம் இரண்டாம் பட்சமானது என்றாலும் அது பின்னுக்குத் தள்ளப் பட்டது என்பதெல்லாம் உண்மையில்லை. இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றி விரிவாகப் பார்த்தல் அவசியம்.
காலணியாதிக்கத்தில் இருந்து வெளிவந்த தேசம் தன்னிறைவு நோக்கிப் பொருளாதாரத்தை வடிவமைத்தது. அதற்குத் தேவைத் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி. மஹலனாபிஸ் இரண்டு குறிக்கோள்களை முன் வைத்தார். பெரும் தொழில் சார்ந்த முதலீடுகளை அரசு செய்யும், அதே சமயம் அது வேலை வாய்ப்பினை பெருமளவுப் பெருக்காதென்பதால் சிறு தொழில் முயற்சிகள் ஊக்குவிக்கப் பட்டு அவை கிராமிய அளவில் நடை பெறும் என்பதே அது.
ஒரே நேரத்தில் தொழில் முதலீடு வேண்டுவோர், காந்தியப் பொருளாதாரத்தை விரும்புவோர், தனியார் தொழில் பாதுகாப்பு விரும்புவோர் என்ற முத்தரப்பையும் இது சந்தோஷப் படுத்தியது. இந்த முத்தரப்புகளின் முரணியக்கமே அன்றைய இந்தியப் பொருளாதாரக் கொள்கைகள்.
மஹலனாபிஸ் ஏற்றுமதிக்கேற்ற பொருளாதாரத்தையோ அதற்கான தேவைவகளைப் பூர்த்திச் செய்யும் வழிகளையோ கணக்கில் கொள்ளவில்லை. இத்திட்டத்தின் போது தான் ராஜாஜி எச்சரித்த ‘லைசன்ஸ்-பர்மிட் ராஜ்’ ஒரு முக்கிய அங்கமாக
நிறுவப் பட்டது.

இந்த ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் சவால்களும் அதைச் சந்திக்க அரசு மேற்கொண்ட வழிகளும் ஒரு சிக்கலான சித்திரத்தை நமக்களிக்கும்.

தொழில் மயமாக்கல், அரசாங்க சார்பிலும், ஆரம்பத்தில் எளிதாகக் கிடைத்த லைசன்சுகளின் ஊக்கத்தில் தனியார் நிறுவனங்களும், இறக்குமதிக்கான தேவையை அதிகரித்து அந்நிய செலாவணி கையிருப்பை வெகுவாகப் பாதித்தது. இறக்கிமதியில் பெரும் பகுதி தனியார் நிறுவனங்களின் சார்பிலேயே தான் நடந்தது. இதனிடையே பெரு வெள்ளங்களினாலான பாதிப்பு உணவு உற்பத்தியைப் பாதித்தது. விலையேற்றம் தொடர்ந்தது. அந்நிய நிதி மற்றும் கடுமையான வரி விதிப்புகள் மேற்கொள்ளப் பட்டன. இத்தகைய வரி விதிப்புத் தேவையென்று முன்பே அறிவுறுத்தியது நிகொலஸ் கால்டர் எனும் பிரித்தானிய அறிஞர். அவரும் கீன்ஸியரே.

காந்தியப் பொருளாதாரமும் நேருவும்:

காந்தியின் பொருளாதாரத்தை ஒரு தத்துவமாக நேரு திட்டவட்டமாக நிராகரித்தார், ஆனால் பொருளாதாரத் திட்டமிடலில் காந்தியத்தின் கூறுகள் இடம் பெற்றன, காந்தியர்களின் ஆதரவினைப் பெறுவதற்காகவாவது.


கிராம அளவில் ‘Block development’ எனும் முறை அறிமுகப் படுத்தப் பட்டது. விவசாய முறைகளில் தொழில் நுட்ப முன்னேற்றங்களை அறிமுகப் படுத்துதல், சுகாதார முறைகளை அறிமுகம் செய்தல், கூட்டுறவு முறைகளுக்கு உதவி செய்தல் எனக் கிராமத்தில் மக்களிடையே வாழ்ந்த அதிகாரிகள் மக்களின் ஒப்புதலோடு செயல்பட்டனர். மைக்கெல் பிரஷர் இது குறித்து மிகச் சிலாகித்து எழுதிகிறார் நேரு பற்றிய புத்தகத்தில்.

நேரு ஐந்தாண்டு திட்டத்தில் விவசாயத்தைக் கவணிக்காமல் விட்டுவிட்டு உணவு உற்பத்தி எதிர்ப்பார்த்த அளவு இல்லயென விவசாயிகளைக் கடிந்து கொண்டார் என்று இணையத்தில் ஒருவர் பொங்குகிறார். உண்மையில்லை. பாரம்பர்யமாக வந்த ஞானத் தொகுப்பினைக் கொண்டு வழி வழியாக விவசாயம் செய்தவர்கள் எள்ளி நகையாடப்பட்டு ஏட்டுக் கல்வி அதிகாரிகள் கோலோச்சினர் என்று இன்னொருவர் வருத்த படுகிறார். உண்மை நிலை வேறு.

ஸ்டாலின் சந்தித்த பிரச்சினையைத் தான் நேருவும் சந்தித்தார். ஒரு பின் தங்கிய உழவுச்சமூகம், அதுவும் இந்தியர்களுக்கே உரித்தான பழமையைக் கும்பிடும் சமூகம், முன்னேற்றங்களையும் புதிய முறைகளையும் ஏற்கத் தயங்கியது. ‘தன் திட்டங்களின் குறைகளும், மாற்றத்தை விரும்பாத விவசாயிகளின் மீதும் நேரு எரிச்சலுற்றார்’ என்ற ஒரு மேற்கோளைப் பிடித்துக் கொண்டு நேருவை சாடுவதில் நியாயமென்ன? அதே நேரு தான் 1951-இல் பஞ்சத்தால் பீடிக்கப்பட்ட பீஹாரைப் பார்வையிட சென்ற பொது தன்னைப் போற்றி கோஷம் எழுப்பியக் கூட்டத்தினரிடம் “உங்களுக்கு உணவுக் கொடுக்க முடியாத என்னை எதற்கு புகழ்கிறீர்கள்” என்றார். பசியால் வாடி வயிறு ஒட்டியக் குழந்தைகளைக் கண்டு நேரு அழுதார் என்கிறார் சர்வபள்ளி கோபால்.

பி.ஆர். நந்தா “Nehru: Rebel and Statesmen” புத்தகத்தில் இந்த விவசாயம் குறித்த அவதூறுக்கு ஆணித்தரமான பதிலைத் தருகிறார். ‘விவசாயத்தின் முகியத்துவத்துவத்தை உணர்ந்த நேரு மாநில முதல்வர்கள் விவசாயத் துறைக்குத் தாங்களே பொறுப்பேற்க வேண்டுமென யோசனைக் கூறினார்.” “1904-05 முதல் 1944-5 வரை விவசாயத்தின் வளர்ச்சி விகிதம் 0.25%. 1949-50 முதல் 1964-65 வர விவசாயத்தின் வளர்ச்சி விகிதம் 3.1%”.”1950-65 விவசாயத்தில் Rs 3446 கோடி, அதாவது 22.7%, திட்ட ஒதுக்கீடு செய்யப் பட்டது. தொழிற் முன்னேற்றத்திற்கு 17.2%, போக்குவரத்து மற்றும் மின் உற்பத்திக்கு 37.7% ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது”.

மூன்றாம் ஐந்தாண்டு திட்டம்: 

மூன்றாம் ஐந்தாண்டு திட்டங்களுக்கான ‘economic model’-ஐ உருவாக்கியது ரேஞ்சர் பிரிஷ் என்பவரும் ஜான் சண்டீ என்பவரும். இந்தப் பொருளாதாரப் படிமம் இது வரை பின்பற்றிய நேர்கோட்டுப் படிமத்தை (‘linear programming model’) விட்டு பற்பல தொகுதிக் கொண்ட பொருளாதாரப் படிமத்தை (“multi-sector model”) முன் வைத்தது. 1962 சீனாவுடனானப் போர் இத்திட்டக் காலத்தை வெகுவாகப் பாதித்தது. மேலும் இரண்டாவது திட்டத்தைப் போலல்லாது இத்திட்டத்தில் உலக வர்த்தகத்துக்குக் கவணம் கொள்ளப் பட்டது.


இந்த மூன்று திட்டங்களையும் ஒவ்வொன்றாக நோக்கினால் ஒரு மாபெரும் தேசம் பொருளாதார நிலைகளில் பரிணமித்து வந்ததும் ஒவ்வொரு காலக் கட்டத்திலும் புதுக் கனவுகள், புதிய திசைகள், புதிய சிந்தனைகள், புது வழிகள், பழையதில் கற்றப் பாடங்கள் என்று படிப்படியாக முன்னேறியது தெரியும். அமெரிக்கா, ருஷ்யா, கொரியா என்று பல நாடுகளின் ஆரம்பக் கால வரலாற்றின் அரிச்சுவடியாவது தெரிந்தவர்கள் நேருவின் காலத்தை ஒரு யுகப் புருஷனின் காலம் என்றே எண்ணுவர்.

ஏர்-இந்தியா தேசியமயமாக்கல்:

1980 எண்ணை இறக்குமதியில் ஏற்பட்ட நெருக்கடிக்குப் பிறகு அமெரிக்காவில் விமானப் போக்குவரத்து தாராளமயமாக்கப் பட்டது. அது வரை விமானப் போக்குவரத்து நிறுவனங்கள் மிகக் கடுமையான, கிட்டத்தட்ட தேசியமயமாக்கலுக்கு இணையான, அரசுக் கட்டுப் பாட்டில் தான் இயங்கி வந்தன. அமெரிக்காவிலேயே அது தான் நிலைமையென்றால் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடு போக்குவரத்துத் துறையில் தேசியமயமாக்கலைக் கையாண்டது ஒன்றும் ஆச்சரியமில்லை.
தனியார் போகுவரத்து நிறுவங்கள் போதிய இலாபம் ஈட்டாத வழித் தடங்களில் இயங்க மாட்டா. அந்நிலையில் பல கிராமங்கள் தொடர்பறுந்து போயிருக்கும். அதே சமயம் தனியாருக்கு இலாபம் கொழிக்கும் தடங்களைக் கொடுத்து விட்டு அரசு மற்ற தடங்களுக்குப் போக்குவரத்து இயக்குவதென்பதும் முடியாது. இன்றைய அமெரிக்காவில் கூட நியு ஜெர்ஸி போன்ற மாநிலத்தில் அரசாங்கம் சில தடங்களில் போட்டியைத் தவிர்ப்பதற்காகத் தனியாரை இயங்க விடுவதில்லை.
மீண்டும் மீண்டும் அமெரிக்க உதாரணங்களைக் காட்டுவது நேருவிய பொருளாதாரம் ஒன்றும் உலகில் எங்குமே நடக்காத கொள்கைகளைக் கண் மூடித்தனமாகக் கையாளவில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டவும் அக்கொள்கைகள் சோவியத் நாட்டில் மட்டுமின்றி அதன் எதிர் துருவமான அமெரிக்காவிலும் புழக்கத்தில் இருந்தது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டத் தான்.


கொல்லைப் புறமாக டாடா விமானப் போக்குவரத்து நிறுவனம் தேசியமயமாக்கப் பட்டது என்று ஜே.ஆர்.டி. டாடா மனம் குமுறினாலும் புதிதாக உருவெடுத்த பொதுத்துறை நிறுவனமான ஏர்-இந்தியாவிற்குத் தலைமைத் தாங்குமாறு அழைக்கப் பட்டதும் நேருவின் மீதும் விமானங்களின் மீதும் கொண்ட அபிமானத்தால் சரியென்றார்.

வல்லுநர்களின் பங்கு: 

நேருவிய பொருளாதாரமென்றவுடனேயே மஹலனாபிசிலும் மார்க்சியத்திலும் மட்டுமே போய் முட்டுச் சந்தில் நிற்பது போல் நிற்பவர்களுக்கு நேருவிய எதிர்ப்பைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. நேருக் காலத்திய நிதி அமைச்சர்களும் பொருளாதாரக் கொள்கை வடிவமைப்பில் பங்கு கொண்ட வல்லுநர்களைக் கூர்ந்து நோக்கினால் அது சிந்தனாவாதிகளின் பொற்காலம் என்பது விளங்கும்.


காங்கிரசுக்கு எதிர் நிலையிலிருந்த நீதீக் கட்சியைச் சார்ந்த டி.கே. ஷன்முகம் செட்டியை ராதாகிருணன் முலம் அணுகி முதல் நிதி அமைச்சராக ஆக்கினார் நேரு. அடுத்து வந்தது ஜான் மத்தாய், பிறகு சி.டி. தேஷ்முக், டி.டி.கே, கடைசியாக மொரார்ஜி தேசாய். இதில் யாரும் தீவிர மார்க்சியர்கள் இல்லை.

மேலும் சர்வதேச வல்லுநர்கள், குறிப்பாக அமெரிக்காவிலிருந்தும் ருஷ்யாவிலிருந்தும், கொள்கை விவாதங்களிலும், கொள்கை வகுப்பதிலும் பங்குப் பெற்றனர். பி.ஆர். நந்தா அமெரிக்க மற்றும் ஐரோப்பிய வல்லுநர்களின் பட்டியலைத் தருகிறார் “Paul Rosenstein, Rodan, Wilfred Malenbaum, Paul Baran, J.K. Galbraith, Nicolas Kaldor, Paul Streeten, W.S. Reddaway, Donald McDougall and Trevor Swan”.

பொருளாதார அமைப்பின் அடித்தளங்கள்: 

ஒரு தேசத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை நிர்ணயிப்பில் தகவல் சேகரிப்பு, புள்ளியியல் மற்றும் தகவல் ஆய்வு அத்தியாவசியமான ஒன்று அதன் அடித்தளத்தை ‘இந்திய புள்ளியியல் ஸ்தாபனம்’ நிறுவியதன் மூலம் சாதித்தவர் மஹலனாபிஸ் தான். அவருடைய கொள்கை வரைவு முற்றிலும் மோசம் என்றே புறம் தள்ளினாலும் அவர் நிறுவிய ஸ்தாபனம் இந்தியப் பொருளாதாரவியலுக்கு ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது.


ஜகதீஷ் பகவதி எழுதிய “India: planning for Industrialization” புத்தகத்தில் நேருக் காலத்தில் நிறுவப்பட்ட நிதி அமைப்புகள் ஆற்றிய அரும்பணியைக் கூறுகிறார். டாடா,பிர்லா போன்ற சில தொழிற் நிறுவனங்களைத் தாண்டி சிறு தொழில் மற்றும் புதுத் தொழில் நிறுவனர்களின் நிதி தேவைகளை தேசிய அளவிலான IFC (INdistrial Finance Corporation), மாநில அளவிலான SFC, RFC, ICICI ஆகியவை அளித்த ஊக்கம் முக்கியமானது. இந்நிதி நிறுவனங்கள் நேருவின் காலத்தையும் தாண்டி இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் அடித்தளங்களாக இருக்கின்றன.
பொது நிறுவனங்கள் பலவற்றிலும் அதிகாரிகளே தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார் பகவதி. மேலாண்மைப் படிப்புக்கென IIM (Indian Institute of Management) ஆரம்பிக்கப்பட்டதும் நேருவால் தான். இன்று அக்கல்லூரிகள் உலகப் புகழ் பெற்றவை.
ஒரு பொருளாதாரத்தின் ஆக முக்கியமான அடித்தளம் கல்வியமைப்பே. இந்தியாவின் கல்வியமைப்பில் நேருக் காலத்தில் நிகழ்ந்த பாய்ச்சல் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. நேருக் காலத்தில் துவங்கப்பட்ட ஆராய்ச்சி மையங்களின் பட்டியல் எந்தக் குடிமகனையும் பெருமிதம் கொள்ளச் செய்யும். பொருளாதாரம் பற்றி எழுதிய அநேகரும் இந்தக் கோணத்தைக் கவணிக்கவேயில்லை.

சுதந்திராக் கட்சியும், ராஜாஜியும் நேரு எதிர்ப்பும்: 

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் பெருமளவில் ஸ்தாபிக்கப் பட்ட ‘லைசன்ஸ்’ முறையை ராஜாஜி தீர்க்கத் தரிசனத்துடன் ‘இது லைசன்ஸ் பெர்மிட் ராஜ்’ என்று சாடினார். ஜகதீஷ் பகவதி ஆரம்பக் காலத்தில் லைசன்ஸுகள் தாராளமாக வழங்கப்பட்டதையும் காலப் போக்கில், 1960-களில், அம்முறை பெரும் ஊழலையும் அதிகார எதேச்சாதிகாரத்தையும் உருவாக்கியது என்பதை அட்டவனையோடு பட்டியலிடுகிறார். இந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை மேற்கோள் காட்டியே இன்று பலரும் நேரு மட்டும் வலது சாரிப் பொருளாதாரத்தை மேற்கொண்டிருந்தால் இன்று இந்தியா வல்லரசாக ஆகியிருக்கும் என விமர்சிக்கின்றனர்.


ராஜாஜித் தலைமையில் அமையப் பெற்ற சுதந்திராக் கட்சியில் சகத் தலைவர்களாக இருந்த மினு மசானி, என்.ஜி. ரங்கா மற்றும் கே.எம். முன்ஷி ஆகியோர் சுதந்திராக் கட்சியை ஏன் ஆரம்பித்தார்கள் என்று தனித் தனியாகப் பிரகடண அறிக்கை எழுதியுள்ளார்கள். அவ்வறிக்கைகளில் பிரதானம் நேரு எதிர்ப்பு, அதுவும் அவர் பொருளாதாரக் கொள்கையை எதேச்சாதிகாரம் என்று வசைப் பாடுவது. அதைத் தாண்டி சாமான்ய இந்தியனின் பல்வேறு அன்றாடப் பிரச்சினைகள் குறித்தோ அவற்றுக்கானத் மாற்றுத் தீர்வுகளோ இல்லை. சுதந்திராக் கட்சி வெறும் நேரு எதிர்ப்பில் ஒற்றுமைக் கண்ட, பரஸ்பரம் முரண்பட்டவர்களின், சந்தர்ப்ப வாதக் கூட்டனியே.

இங்கே ஒரு சுவையான முரன்பாடு உள்ளது. இந்தியா கொரியா, ஜப்பான் போல் ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரத்தை முன்னெடுத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்வோர் அநேகம். ஜகதீஷ் பகவதி தன் நூலில் எப்படிக் காந்திய பொருளாதாரம் என்ற பெயரில் விசைத் தறிகளை நெசவுத் தொழிலில் பொருளாதாரக் கொள்கை தவிர்த்தது என்று சொல்லி அதனால் ஏற்றுமதிக்குத் தக்க ஆடைகளை, ஜப்பான் போல், கொடுக்க முடியவில்லை என்பதை விவரிக்கிறார். என்.ஜி. ரங்கா தொழில் நுட்பத்தையே எதிர்த்தார். நெசவுத் தொழிலில் விசைத் தறிகளுக்கு இடமேயில்லை என்பதில் ரங்கா உறுதியாக இருந்தார்.

ராஜாஜியே வலது சாரி சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பிரதிநிதியாக முன் வைக்கப் படுகிறார். லைசன்ஸ் முறையை ராஜாஜி எதிர்த்ததில் நேருவைப் போல் அல்லாது மனித பலஹீனங்களைத் துல்லியமாக எடைப் போட்ட சாமர்த்தியம் இருந்ததே தவிரச் சந்தைப் பொருளாதாரத்திற்கான வேறெந்த சிந்தனைக் கூறினையும் ராஜாஜியிடம் காண முடியாது.

ராஜாஜி, காந்திய வழியில், சீர் திருத்தவாதியே ஆனால் வர்ணாஸ்ரமத்தினுள் பொருளாதாரக் கூறுகளைக் கண்டு அதனை அப்படியே பாதுகாக்க முனைந்தார். ஒரு கிராமத்தில் பானை செய்யும் குயவனின் ஒரே மகன் அத்தொழிலைச் செய்யாமல் கிராமத்தை விட்டு குடிப் பெயர்ந்தால் அக்கிராமத்தில் வேறு யார் அத்தொழிலைச் செய்வார்? அது அக்கிராமத்துக்கு ஒரு பொருளாதார வீழ்ச்சியை உண்டாக்காதா என்று கேட்டார். அதிகாரம் மனிதனுக்கே உரித்தான பலஹீனத்தால் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படும் என்பதை உணர்ந்த மூதறிஞர் அப்பட்டமான ஜாதியத்தைக் காந்திய முலாம் பூசி பொருளாதாரக் கொள்கை என்று முன் வைத்தார்.

சுதந்திராக் கட்சியனர் ஒருவரோடொருவர் முரன் பட்டதோடல்லாமல் நேரு எதிர்ப்பு என்பதைத் தாண்டி எந்த ஒரு ஒருங்கிணைந்த கொள்கையயும் முன் வைக்க முடியவில்லை அவர்களால். நேருத் திரட்டிய மக்கள் சக்தியின் முன் இவர்கள் சூறாவளியில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட உமிப் போலானார்கள்.

வரலாற்றெழுத்தின் குறைகள்: 

நேருவைப் பற்றிய சிறந்த வாழ்க்கை வரலாறென்றால் இன்றுவரை ஸர்வபள்ளி கோபால் எழுதிய மூன்று தொகுதிகளாக வெளிவந்த வரலாறுதான். கோபாலின் 1000 பக்கங்களைத் தாண்டிய தொகுப்பில் 30 பக்கங்களுக்கும் குறைவாகவே நேருவின் பொருளாதாரக் கொள்கை விவாதிக்கப் படுகிறது. எம்.ஜே.அக்பரின் வரலாற்றில் அதற்கும் குறைவானக் கவணமே பொருளாதாரத்திற்கு.
பொருளாதாரத்தைப் பற்றி எழுதப் புகுந்த வல்லுநர்களான ஜகதீஷ் பகவதியும் அரவிந்த் பனகரியாவும் அக்கொள்கைகளைப் பாதித்த அரசியல் மற்றும் சூழல்களைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைக் கூட எழுதவில்லை. பனகரியா நேருக் காலத்திற்கு ஒதுக்கிய பக்கங்களில் பெரு வெள்ளங்கள் பற்றியோ, சீனப் படையெடுப்புப் பற்றியோ வேறு அரசியல் நிர்பந்தங்கள் பற்றியோ எந்தக் குறிப்புமில்லை. பனகரியா தென் கொரியா ஏற்றுமதிப் பொருளதாரமானது பற்றி எழுதுகிறார் ஆனால் அந்த மாற்றம் ஒரு சர்வாதிகாரியின் எதேச்சாதிகாரக் காலத்தில் நிகழ்த்தப் பட்டதென்பதைக் குறிப்பிடவில்லை.


மேற்சொன்ன இரண்டு குறைப் பாடுகளையும் ஓரளவு நிவர்த்திச் செய்வது நேருக் காலத்திலேயே எழுதப் பட்ட மைக்கேல் பிரஷரின் “நேரு: ஒரு அரசியல் வாழ்க்கை வரலாறு”.
யாஸ்மின் கான் எழுதிய “Greatest Migration” ஒரு முக்கியத் தகவலை முன் வைத்தது. பல்லாயிர கணக்கில் இந்தியாவினுள் நுழைந்த அகதிகளை மாநில அரசுகள் ஏற்க மறுத்தன என்கிறார். இன்று பங்கிலாதேஷ் இந்துக்களை இடம் பெயர்வதிலிருந்து தடுத்து நேரு அவர்கள் பின்னர்க் கொலையுண்டதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று கறுவுபவர்களுக்கு அந்நாளைய வரலாறு பரிச்சயமில்லை. அப்படி இடம் பெயர்ந்தவர்களினால் உண்டான பொருளாதார நெருக்கடி சாதாரணமான ஒன்றல்ல.

இன்னொரு கோணம் சமூக நீதி. கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்பில் இட ஒதுக்கீடு கொண்டுவந்தது ஒரு புரட்சியே. இன்று அது வாக்கு வங்கி அரசியலாக நீர்த்துவிட்டாலும் அக்கொள்கையின் வீச்சமும் அதற்கு அடித்தளமான கல்வி மற்றும் தொழிற்துறையிலான அரசு முதலீடுகளும் ஆற்றிய பங்கு பற்றி எந்தப் பொருளாதார அறிஞரும் எழுதுவதில்லை.
எந்த ஆசிரியரும் ஒருவரைப் பற்றி, அதுவும் நேரு போன்ற ஒருவரைப் பற்றி, சில பார்வைகளைத் தான் முன் வைக்க முடியும். ஒரு வாசகன் பற்பல சித்திரங்களிலிருந்து ஒரு கறாரான சித்திரத்தைத் தானே நேர்மையுடன் உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

இணையத்தை ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தலாம் ஆனால் நமக்குச் சாதகமான கருத்துக் கிடைத்தவுடன் தேடுவதை நிறுத்திக் கொள்வது அல்லது நமக்கு வேண்டிய கருத்துக் கிடைக்கும் வரை தேடுவது என்று ஸங்கல்பம் கொள்வது நேர்மையான ஆராய்ச்சி ஆகாது. மஹலனாபிஸ் பற்றி இணையத்தில் தேடினால் போர்ப்ஸ் பத்திரிக்கையின் ஒரு சுட்டி அவர் கொள்கைகளைச் சி.என். வகீல் மற்றும் பிரம்மானந்தா மறுத்தனர் என்று ஒற்றை வரியை ஒரு கட்டுரையில் சொல்வதைக் காணலாம். மேலும் தேடிய போதே ஜகதீஷ் பகவதியின் விரிவானக் கட்டுரை ஒன்றில் வகீலின் விமர்சனமும் மார்க்ஸியக் கோனத்தில் தான் என்றும் அவரின் “model” சில யூகங்களை அதற்கே உரித்தான சாதகப் பாதகங்களோடு கொண்டிருந்தன என்பது தெரிய வரும்.

நேருவிய பொருளாதாரம்: வெற்றியாத் தோல்வியா? 

புள்ளி விவரங்களின் படி நேரு பதிவியேற்ற 1947 முதல் அவர் இறந்த 1964 வரையிலான வளர்ச்சி பிரமிக்கத் தக்கது. “The Cambridge Economic History of India 1757-1970” (Volume 2) சுதந்திரத்திற்குப் பிந்திய இந்தியாவின் வளர்ச்சியை விவரிக்கின்றது.
பயிர் விளைச்சல் 80 சதம் அதிகரித்தது. விளைச்சலுகுட்பட்டப் பகுதிகள் 16 மில்லியன் ஹெக்டேர் அதிகரித்தது. 1950-இல் 1 லட்சம் டன்னுக்கும் குறைவான உரம் உபயோகித்தல் 1970-இல் 2 மில்லியன் டன் ஆனது.


கனரகத் தொழில் முதலீடுகளினால் தொழிற்சாலைகளின் உற்பத்தி 250 சதம் உயர்ந்ததோடு பொருளாதாரத்தில் 1950-இல் 50% ஆக இருந்த விவசாயத்தின் பங்கு 1970-இல் 45% ஆகக் குறைந்தது. (இது ஒரு பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியின் வெளிப்பாடே).

பள்ளி மற்றும் பல்கலைக் கழகச் சேர்க்கை எண்ணிக்கைகள், சாலைகள், மருத்துவமனைகளில் படுக்கைகளின் எண்ணிக்கை, மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கை என்று எதை எடுத்தாலும் ஒரு மக்களின் அரசாங்கம் அரசுக் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தது என்பது தெளிவு. 1950-இல் இந்தியக் குடிமகனின் சராசரி மரணிக்கும் வயது 32.5, 1970-இல் அதுவே 46.2.
சந்தைப் பொருளாதாரமென்று இன்று கூக்குரலிடுகிறார்களே தனியார் மருத்துவ மனைகள் அதிகமில்லாத காலத்தில் இந்தியரின் மரணிக்கும் வயது கிட்டத் தட்ட 14 வருடங்கள் உயர்ந்திருப்பதற்கு எந்தப் பொருளாதாரத்திற்கு நன்றி கூறுவார்கள்?

முடிவுரை: 

மைக்கேல் பிரஷர் எழுதிகிறார், “ இந்தியாவின் வளர்ச்சி, அதன் முந்தைய நிலையோடு ஒப்பிட்டாலும், ஜனநாயக அரசியலமைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்த மற்ற வளர்ச்சிக் குன்றிய நாடுகளோடு ஒப்பிட்டாலும், பிரமிக்கத் தக்கது. இதில் மிக முக்கியமாக எவ்வளவு வலியுறுத்தினாலும் போதாதது அந்த முன்னேற்றங்களில் பிரதானப் பங்கு வகிப்பது பிரதமரின் முயற்சிகளே”.
ஜகதீஷ் பகவதி ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை முன் வைக்கிறார். “திட்டமிட்ட பொருளாதாரத்தின் குறைகளாக இந்நூலில் கூறப் பட்டவை அநேகமாகத் தவிர்க்கவியலாதவை: ‘செய்முறையினால் கற்றல்’ என்பதிலிருந்து தப்பிக்கவே முடியாது, மேலும் இத்திட்டங்களின் விமர்சகர்கள் அநேகம் பேர், அதுவும் சந்தைப் பொருளாதாரம் பற்றிப் பேசியவர்கள், 1950-இல் இந்தியாவின் திட்டமிடல் மற்றும் வளர்ச்சி பற்றிய பிரச்சினைகளைப் புரியாதவர்களே”


ஒரு நேர்க் காணலில் ஜகதீஷ் பகவதி இந்தியாப் பின் பற்றிய சோஷலிஸக் கொள்கைக்கு நேருவைக் குறைக் கூறலாமா என்ற கேள்விக்கு“நேரு வல்லுநர்களின் யோசனைகளைக் கேட்டு கொள்கைகளை வகுக்க விரும்பினார்…துரதிர்ஷ்டவசமாக அன்றிருந்த பொருளாதாரவியலாளர்கள் தவறான யோசனைகளைக் கூறினர்”. பகவதி இன்னொரு இடத்தில் ஏன் வல்லுநர்கள் இடது சாரிகளாக இருந்தனர் என்று காரணம் கூறுகிறார். அன்று இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடு சென்று படித்த பலரும் இங்கிலாந்திற்கே சென்றனர். அன்றைய இங்கிலாந்துப் பல்கலைக் கழகங்களில் ஆடம் ஸ்மித்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மார்க்ஸியக் கோணத்தில் விமர்சிக்கப் பட்டதையும் அதையே அவரும், அமார்த்தியா சென் போன்றோரும் பயின்றதோடு கொள்கைக்கான கருத்துகளாக வரித்துக் கொண்டனர் என்கிறார்.
பொருளாதாரத்தில் விவாதிப்பதற்கு எவ்வளவோ இருக்கிறது. இன்று வரை, அமெரிக்கா உள்ளிட்ட முன்னேறிய நாடுகளில் கூட, அவ்விவாதங்கள் சூடு பறக்க நடக்கின்றன. அருமையான விவாதத்திற்குரியக் கேள்விகளை எழுப்பலாம் இந்தத் தளத்தில். அது போல ஒரு முதலாளித்துவச் சமூகத்தின் அடித்தளங்கள் என்ன? அவை இந்தியாவில் 1947-இல் இருந்தனவா? அம்மாதிரியான சமூகத்தை நோக்கி நகரும் ஒரு பாதையை நேருவியம் அளிக்கவாவது செய்ததா என்றால் ஆமாம் என்றே சொல்லலாம் அல்லது விவாதிக்கலாம்.

ஆனால் இன்று நமக்குக் கிடைப்பதோ காழ்ப்புடன் கூடிய முன் முடிவுகளும், வன்மத்தின் வெறியூட்டப்பட்ட அவதூறுகளுமே விமர்சணங்களென்றப் பெயரில் உலா வரும் பம்மாத்துகள் தான்.
ரூஸ்வெல்ட், சர்ச்சில் போன்று ஒரு மிகவும் இடர் மிகுந்த நம்பிக்கையிழந்த காலத்தில் பதிவிக்கு வந்த நேரு அளித்த 17 ஆண்டுக் கால ஸ்திரத் தன்மை மற்றும் மக்கள் நலத் திட்டங்களினால் இந்தியாவை செதுக்கிய சிற்பிகளில் முதன்மையானவர் அவரே என்பதை நிரூபிக்கிறது. ரூஸ்வெல்ட், சர்ச்சில் என்ற வரிசையில் வைக்கத் தகுந்தவரே ஜவஹர்லால் நேரு.

நன்றி:

என்னுடைய ஆறாம் வகுப்பில் பேச்சுப் போட்டிக்காக முதன் முதலாக நேரு, காந்தி, பாரதி ஆகியோரைப் பற்றி எழுதிக் கொடுத்ததோடு எப்படி மேடையில் பேச வேண்டுமென்றும் கற்றுக் கொடுத்த என் தந்தையின் நினைவுக்கு இக்கட்டுரைச் சமர்ப்பனம்.


தான் உருவாக்கிய சொற்களைப் பயன் படுத்தாமல் இன்று யாரும் ஒரு நல்ல கட்டுரையை எழுதி விட முடியாது என்று ஜெயமோகன் எழுதிய போது எனக்கு அது அதீதமாகவே பட்டது. ஆனால் அது உண்மை என்பதற்கு இக்கட்டுரையே சான்று. அவரோடு நான் முரன்படும் இடங்கள் பல ஆனால் இன்று தமிழில் நான் அதிகம் படிக்கும் கட்டுரையாளர் அவரே. இக்கட்டுரையின் நிறைக் குறைகளுக்கு நானே பொறுப்பு. ஆனால் அங்கங்கே ஜெயமோகனின் சாயல் தெரிந்தால் அதற்கான நன்றி அவருக்கு.

Bibliography:

1. Jawaharlal Nehru - A Biography by Sarvepalli Gopal 3 Volumes. 
2. Nehru: A political biography by Michael Brecher. Especially pages 212-230; 509-554
3. Jawaharlal Nehru: Rebel and Statesman by B.R. Nanda. Pages 185-194;207-221
4. India: Planning for Industrialization. Industrialization and Trade Policies Since 1951 by Jagadish N. Bhagwati and Padma Desai. 
5. India: The Emerging Giant by Arvind Panagariya. Pages 3-46, 110-129
6. Working a Democratic Constitution by Granville Austin
7. The Cambridge Economic History of India 1757-1970 - 2nd Volume. Edited by Dharma Kumar. Refer to pages 947-995
8. The Swatantra Party and Indian Conservatism by Howard L. Erdman. Pages 82-109

Online Resources:

1. Jagdish Bhagwati Interview http://www.columbia.edu/~jb38/profiles/pdf/interview-feb-6.pdf

2. Socialism and Indian economy https://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=2&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwjizd6r58nJAhXKHT4KHbVMBBgQFggnMAE&url=http%3A%2F%2Facademiccommons.columbia.edu%2Fdownload%2Ffedora_content%2Fdownload%2Fac%3A156227%2FCONTENT%2F9739.pdf&usg=AFQjCNFXlQ_2dL5Hqr9jLTXGIfszx-wCvg&bvm=bv.108538919,d.eWE

3.https://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_Kaldor

4. https://en.wikipedia.org/wiki/Harrod–Domar_model

5. https://en.wikipedia.org/wiki/Finance_Commission_of_India

6. https://en.wikipedia.org/wiki/Ragnar_Frisch

7. https://en.wikipedia.org/wiki/Swatantra_Party

8. https://en.wikipedia.org/wiki/Planning_Commission_(India)

9. https://en.wikipedia.org/wiki/National_Development_Council_(India)

10. https://en.wikipedia.org/wiki/Zamindar#After_creation_of_India

11. https://en.wikipedia.org/wiki/States_Reorganisation_Act,_1956

12. NYT obituary of Nehru http://www.nytimes.com/learning/general/onthisday/big/0527.html

13. Guha on Nehru and Rajaji http://www.thehindu.com/thehindu/mag/2003/05/25/stories/2003052500010100.htm

14. K.M. Munshi on August 15th http://www.thehindu.com/news/national/km-munshi-writes-in-1947-indpendendance-day-issue-of-the-hindu/article7539935.ec

Mr. Swamy, Let's Burn Ignorance and Prejudice, Not Books

Subramanian Swamy is vying to be India's chief peddler of hatred and bigotry. Swamy is a blot on Harvard, Hinduism and India, in that order. He is proof, if proof is required, that any religion can produce a fundamentalist and all it takes is a twisted mind.

Echoing the words of Nazis, who burned the works of Thomas Mann and Sigmund Freud, Swamy exhorted an audience to burn history books written by 'Nehruvian Marxists'. In a country where a goddess symbolizes learning it is appalling that one who swears by that heritage should ask for books to be burned. Hating Jawaharlal Nehru is a litmus test for being a Hindtuva bigot and Swamy passes his test in flying colors. What is it about Nehru that brings out the venom from the Hindutva brood of vipers?

Subramanian Swamy

The 'Selected works of Jawaharlal Nehru' runs to 50 volumes and thats just 'selection'. I've read all 3 of Nehru's books, various anthologies of his writings and a few volumes from the 'Selected works'. I've never found any of his writing to be boring or lacking sincerity or blind. Nehru's love for his country and countrymen shines through every page he wrote about India. The post-independence era is marked by letters and speeches that had only one agenda, how to make India better for the poorest Indian in every village and city. More than anything that Nehru did or failed to do what angers the Hindutva crowd is his agnosticism and unimpeachable secularism. All other criticisms of Nehru, across many areas, stem purely from the fact that he has laid down the foundations of a secular republic much to the chagrin of many of his colleagues and today's purveyors of hatred.

It is informative to look at what Nehru himself thought of history writing especially as it related to Indian historians. "So far as Asia is concerned, we have been grossly mistreated by most historians from other countries. And, as a reaction to that, sometimes our own historians have perhaps gone too far...On the one side there is the nationalist history which, starting from a strong nationalist bias, praises everything that is national at the expense of other things and, on the other side, there is the reverse of this". There were, in Nehru's own time, many a bigot prattling nationalist nonsense much like Swamy of today. Perhaps addressing those bigots Nehru, ever the intellectual sceptic, offers his criticism of Spengler's magisterial 'Decline of the West' "it seems to me that as soon as we start looking at history with any preconceived approach, it turns us away from some patent facts which do not fit in with our theory. And we select things which agree with our own thinking."The words spoken more than half a century ago still echo with prescience against the bigots of today. The question is will India pay heed?

The quintessential Nehru shines in his address to the parliament on the then burning issue, literally burning, of reorganized India's states on the lines of languages spoken. Worried that 'parochialism' might rule the roost Nehru cautions, "each Member of Parliament is a member of India and represents India, and at no time can we afford to forget this basic fact that India is more tan the little corner we represent". Ever the capacious personality that he was Nehru expansively suggests "all the great languages of India which are mentioned in the constitution- but I would go a step further- and even those that are not mentioned in the constitution like those in the North East Frontier Areas and elsewhere ought to be developed; secondly, that the development of one language should not be and cannot be at the expense of the other." Finally as only Nehru could've said he exhorts his fellow parliamentarians, "I would go a step further and say that the knowledge of a foreign language helps the growth of an Indian language". I cannot think of another Indian politician who could've said that. Nehru, also added, that he wished his daughter Indira Gandhi learned the languages of South India, for instance, Tamil. Ironically the linguistic chauvinists in Tamil Nadu berated that great man as a Brahmin and aristocrat.

A frequent charge against Nehru is that he molly-coddled Muslims. Speaking at the Aligarh Muslim University amidst the carnage of partition and barely six days before the assassination of the Mahatma Nehru tells his Muslim audience "I do not like this University being called the Muslim University just as I do not like the Benares University to be called Hindu University". Swamy recently raised a furore when he stated "all Indians are culturally and scientifically Hindus". During the recent parliamentary elections he wanted India's minorities to forfeit their right to cast a vote if they did not sign a declaration that they accept their Hindu ancestry. Nehru, mindful of the perilous times in which he was speaking and out of his innate nature of being secular, told the Muslim audience at AMU "You are Muslims and I am a Hindu. We may adhere to different religious faiths or even to none: but that does not take away from that cultural inheritance that is yours as well as mine. The past holds us together; why should the present or future divide us in spirit?" The words of Nehru and Swamy are separated by a vast gulf with one being the epitome of a lofty civilization and the other its twisted perversion. Nehru goes on to conclude his speech saying "do not think you are outsiders here, for you are as much flesh and blood of India as anyone else, and you have every right to share in what India has to offer. But those who seek rights must share in obligations also". I hope it warms the hearts of Hindutva bigots that Nehru identified himself as a Hindu. Incidentally Nehru was also given to quoting, where appropriate, verses from Gita.

Nehru with Gandhi

Do Marxists dominate India's cultural institutions? Without a doubt yes. Are they any more open to opposite viewpoints than the Hindutva crowd? Not at all. That said, the Marxist historians, at least not all, are propagandists. There is validity in a Marxist view point of history but it certainly has its limitations. The limitations of Marxist analyses should be countered with better history not by burning books. If Marxists have falsified history let them be shamed with better scholarship not by fascist silencing.

Germany while it rebuilt itself from the ashes of Nazism outlawed not just anti-semitism but even denial of holocaust as a theory. Such extreme measures had a place given what the society was trying to rebuild after the world's most horrific genocide. However, the ban on disputing holocaust does have a counterproductive effort because then conspiracy theories swirl, nevertheless, without being challenged with the power of academic scholarship. A telling example is how holocaust denier David Irving was finally shamed in a very public trial.

Another example would be the trial against 'Intelligent Design' in Dover, PA USA. 'Intelligent Design' is backdoor 'creationism' trotted out by Christian bigots to combat the 'Theory of Evolution' being taught in US schools. In the tradition of Scopes trial this case went to a court and academics shamed and exposed the creationists for what they truly are, bigots.

Swamy and his cohorts do not have any interest in objective history. Swamy recently asked on Facebook "why does Delhi have a street named after Aurangzeb? does Israel have a street named after Hitler". What he could've also asked is why Government of India run Construction Industry Development Council name its top architecture award after mythical Hindu architect Viswakarma instead of Shah Jahan, the man who built India's most famous landmark. Why does not Swamy ask that Indian Government's award for a sports teacher should not be named after Dronacharya, the mythical warrior-priest who was the archetype of everything that a teacher should not be?

The Hindutva love of history only extends to recounting in gory details the pillages of Muhammad of Ghazni's invasions centuries ago but not more recent massacres of Dalits and Muslims by upper caste Hindus or just Hindus. A survivor of the carnage at Keezhvenmani, where in 1968 44 Dalits, mostly women and children, were burned alive, recounted the ghastly events in an interview to a Tamil weekly magazine. Women, themselves burning, tried to save children by throwing them out of the hut that was set ablaze but the thugs threw the children right back into the fire. The details of such a dark day live in folk lore mostly and find no mention in any book of history let alone school textbooks.

The Keezhvenmani episode actually illustrates the limits of Marxist perspective on history. It was the Communist party that was supporting the indigent laborers who were Dalits too. Orthodox Marxism would see the conflict as classically between landowning capitalists and labor. But that's only part of the story. Laborers asking for higher wages was bad enough but that they were Dalits was what infuriated the zamindars most. The survivor in his interview recalled how in those days the lower caste, mostly poor, were practically slaves in the modern definition of the term 'slave'. Many Hindus would demur against the characterization that slavery existed in India. Slavery, the common Indian would think, existed in the West where blacks were treated like property and even worse. Yet, the zamindari system was nothing short of slavery. I'd love to see a history session on that in an Indian university with Swamy as chair person.

A newfound fad for the Hindutva louts is their love for Israel, which, in reality, is rooted in hatred for Islam and Islamic countries. These louts do not realize that a section of Israel, especially the left, is supportive of Palestine and there is a good amount of dissent against many of Israel's policies towards Palestine. Swamy, delivering a speech in support of Israel, amply demonstrated that his love for Israel is thinly disguised racist hatred of Islam and the real purport of the speech was to castigate Pakistan and by extension Muslims in India. Swamy insults Israel more than the nakedly anti-semitic critics of Israel.

The label 'Neo-Nazi' can be equally applied to K. Veeramani and Subramanian Swamy. Swamy and Veeramani are polar opposites in what they believe but literally indistinguishable in their attitude towards whom they perceive as the root of societal problems. Veeramani, a self-identified enemy of Brahmins and Hinduism, called the Bhagavad Gita a book that encourages murder. In his speech supporting Israel Swamy said "Muslims are clear, it is the Hindus who are confused. Look at Arjuna. Krishna had to convince him to kill his opponents". From the context it is clear that Swamy, when he says 'Muslims are clear', means that Muslims are not confused, like Arjuna, about killing. The Hindu audience lustily cheered Swamy without realizing that he had just reduced Hinduism's most venerated treatise to jihadi literature.

Sadly, Swamy is wrong about the Hindu reticence to kill. Hindus of Gujarat showed the Muslims of Gujarat that they, too, can kill with not just impunity but more effectively since they vastly outnumber the muslims. A Muslim member of parliament, not just a nobody, was dragged into the streets and gruesomely murdered by a Hindu mob that did not wait for any Krishna to exhort them to kill. In the land of a man who, cast out of a train onto a cold platform in the night, found courage by holding onto Gita there was no need for any god-head to explain why killing was necessary duty. Later, the MP's daughter penned a moving oped decrying the hatred and recounting her pain.

Terrorism is not the preserve of any one religion or any one section of a people. Once Sikhs terrorized India's most prosperous state and assassinated an unarmed woman Prime Minister. As a reprisal thousands of Sikhs of were killed and many raped for several days by murderous gangs, reportedly at the behest of the ministers of the then ruling party, Congress.

In this modern age of social media the cliche that lies travel half the globe while truth is putting on shoes is very true. Subramanian Swamy is very active in peddling wild conspiracy theories on Twitter and Facebook. Thousands subscribe to his social media pages and consume poison on a daily dose basis. His twitter profile states "former minister and MP, Harvard Ph.D in Economics;Professor, BJP member, I give as good as I get". His prestige as Harvard alumnus and former minister is what makes him all the more dangerous since his nonsense gets an academic sheen and is actively propagated by his followers with bated breath. Incidentally he was only a visiting summer  time faculty at Harvard, not a tenured professor, and he was fired by Harvard from that post too for a hate filled oped he had written.

Digvijay Singh, a Congress party leader, wrote a sham oped in The Hindu assailing Swamy's call to burn books by Nehruvian historians. Swamy, Harvard Ph.D in economics, now turned historian, wrote an equally sham reply in The Hindu. That two such non-academicians battled on an academic topic in opeds is the level to which academic rigor had sunk in India.

Swamy and his followers have a new found love for Sardar Patel whom they hold up as better leader compared to Nehru. Patel, called India's Bismarck for unifying the princely states under the umbrella of a nation-state, has earned his place in history duly and does not need the world's most expensive statue to commemorate him. Nehru was handpicked by Gandhi, overruling a party vote, to lead a free India with very good reasons. Much is made of Nehru not winning the party vote until Gandhi asked Patel to step down. Nehru, no less an activist and soldier in freedom movement than anybody else, always floated above petty party politics. Patel and others like him had a better grip on the party organization than Nehru which came handy in such a vote. The Mahatma, an astute judge of people, saw in Nehru an unswerving commitment to secularism, a crying need of the hour and one which his beloved Sardar crucially fell short of, and soaring visions of what a free country needs.

Compared to Nehru all the rest of the Congress high command come off as intellectual pygmies. Rajendra Prasad's biography and volumes of correspondences smack of a pedestrian mind that had nothing much to speak of. I cannot think of any idea of Patel as being visionary. People like Patel have a role and he fulfilled it adroitly.

Too much is made of Patel coaxing the truculent princes to accede to India. The princes were given a sweet heart deal to make them accede their territories to India. The princes were given constitutional assurances of astronomical sums of money as privy purses for perpetuity in lieu of conceding their role as titular overlords. In one of his letters to the princes Nehru, the stickler for constitution as an organ of democracy, literally pleads with them to reduce their expenses given the parlous state of existence of the majority Indians. The privy purses were later undone by Nehru's daughter by literally breaking Patel's promise of life in perpetual luxury.

Rajaji, Rajendra Prasad, Patel and a host of Congress leadership were all in reality crusty orthodox upper caste Hindus with little progressive thought or egalitarian vision of steering the country. Most were inimical to lower castes and Muslims. Their atavism and parochial attitudes were held in check only by their fealty to the Mahatma. Nehru was cut from a different cloth.

And then there is the charismatic Subhash Bose. He is yet another new found idol for the Nehru hating Hindutva brigade. Bose was patently asinine in equating the British with the Nazi regime. Nehru would never have been shortsighted like Bose and shook hands with Hitler. All of Nehru's mistakes, imagined and real, in the foreign policy area pale into insignificance before Bose's stupidity.

There are many myths about Nehru's economic policies (he was actually friendlier to foreign investment than is popularly assumed), failures in foreign policy, dreamy impractical ideas and weak leadership. In view of Nehru's upcoming 125th birthday I shall write on all that shortly. Suffice it to say that Modi's Indis, if ever such a thing comes about, will stand on the foundations of Nehru's India. Mangalyaan and Pokhran II owe more to Nehru than  to Modi or Vajpayee.

Swamy talking about science and incorporating scientific evidence in historical analyses is an irony given that the man believes that a mythical bridge exists between India and Sri Lanka.

A person like Subramanian Swamy is not to be brushed aside lightly as a crank or a wayfarer. He is a blot on a great country, a great civilization and a great religion. Hindus who cheer Swamy, like those jihadis who cheer Bin Laden or Anwar Al Awlaki, insult Hinduism and do not understand it. The saving grace of India is that Swamy's rants are continually challenged, mostly by Hindus themselves, not all of whom are leftists. However, as one who always lurks close to the citadels of power Swamy is one who should be watched with care, trepidation and caution.

India's poet laureate Rabindranath Tagore said it best in his Gitanjali:

Where the mind is without fear and the head is held high

Where knowledge is free

Where the world has not been broken up into fragments

By narrow domestic walls

Where words come out from the depth of truth

Where tireless striving stretches its arms towards perfection

Where the clear stream of reason has not lost its way

Into the dreary desert sand of dead habit

Where the mind is led forward by thee

Into ever-widening thought and action

Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake.

References:

1. Nehru's speech to Parliament on Linguistic reorganization and address to AMU students was from 'Nehru's India: Selected Speeches' edited by Mushirul Hasan.
2. Swamy's reply to Digvijaya Singh in The Hindu http://www.thehindu.com/opinion/op-ed/history-and-the-nationalist-project/article6489516.ece?ref=relatedNews
3. Muslim MP, Ehsan Jafri, killed in Gujarat riots http://en.wikipedia.org/wiki/Ehsan_Jafri
4. Nishrin Hussain (daughter of Jafri) oped in Outlook 'Coping with Pain' http://www.outlookindia.com/article/Coping-With-Pain/216731
5. "All Indians are Hindus-Culturally and Scientifically, says Swamy" http://timesofindia.indiatimes.com/city/lucknow/All-Indians-are-Hindus-culturally-and-scientifically-says-Swamy/articleshow/44843049.cms
6. "Indian Muslims have Hindu ancestry" - Swamy's interview with Karan Thapar- A must read - http://ibnlive.in.com/news/indian-muslims-have-hindu-ancestry-subramanian-swamy/175660-3.html