எல். இளையபெருமாள்: நெடுவழி விளக்கான ஒரு போராட்ட வரலாறு

எல். இளையபெருமாள் அவர்களின் நூற்றாண்டான இவ்வருடம் வெளிவந்திருக்கும் பாலசிங்கம் இராஜேந்திரனின் “இளையபெருமாள்: வாழ்க்கை சரித்திரம்” ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கையின் வரலாறு. வாழ்க்கை வரலாறுகளுக்கே உரித்தான வகையில் அது ஒரு காலக்கட்டத்தின் வரலாறும் கூட. வாழ்க்கை வரலாறுகள் சிறப்புறுவது அவ்வரலாற்றுக்கு சமகாலத்தில் இருக்கும் பொருத்தப்பாடு, அவ்வகையில் இளையபெருமாளின் போராட்ட வரலாற்றுக்கு இன்றைய தமிழகத்தில் பொருத்தப்பாடு இருப்பது ஒரு வகையில் நம் சமூகத்தின் அவலமென்றாலும் அது அவரின் வாழ்வின் செயல்பாட்டை புரிந்துக் கொள்ளவும் உதவுகிறது. 

காலமும் களமும்

ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் நூலுக்கு மிகச் செறிவான முன்னுரையை வழங்கி இருக்கிறார். வாசகனுக்கு இளையபெருமாள் வாழ்வுக்குள் நுழைவதற்கு ஒரு நுழைவாயிலை, ஒரு சட்டகத்தை ஸ்டாலினின் முன்னுரை அளிக்கிறது. 

இளையபெருமாள் பெரும்பாலும் பணியாற்றிய சிதம்பரம் பகுதி பற்றி ஸ்டாலின் ஒரு குறுஞ்சித்திரம் அளிக்கிறார். “வைதீக மதக் கதையாடலுக்கு இணையாகத் தீண்டாமை பற்றிய தொன்மத்தைக் கொண்டதாகவும் சிதம்பரம் இருக்கிறது. நந்தனார் என்னும் உருவகத்தை, தமிழக அளவிலான தீண்டாமைக்கான கருத்தாடலாக, சிதம்பரத்தை வைத்தே உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த வைதீகக் கதையாடலுக்கும் இப்பகுதியில் உருவான / நிலவிய சாதி அமைப்புக்கும் நெருக்கமான தொடர்பு உண்டு.” “இன்று வரையிலும், ரயில் நிலையம், பல்கலைக்கழகம் தவிர்த்து நகரத்தின் நவீனக் குணாம்சங்கள் அதிகம் பரவாத பகுதி இது.” 

தலித்துகளின் அரசியல் செயல்பாடு தனித்துவச் சிக்கல்கள் கொண்டது. “ஒரே நேரத்தில் அரசு எந்திரத்தை எதிர்ப்பவர்களாகவும் சமூக அதிகாரத்தை எதிர்ப்பவர்களாகவும்” தலித்துகளின் செயல்பாடுகள் இருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் உருவாக்கும் “எதிர்மறை விளைவுகளைப் புரிந்துகொண்டவர்களாகவே” இளையபெருமாள் போன்றோரது அரசியலும் சமூகச் செயல்பாடுகளும் இருந்தன. 

அரசியல் அல்லது சமூகச் செயல்பாட்டாளர்களின் பங்களிப்பை மதிப்பிடும் போது தற்காலத்தில் நிகழும் ஒரு போக்கு நாம் இன்று முற்போக்கு என்ற வகைமையில் உள்ளடக்கிய கருத்தியல்களை வரித்துக் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்களா என்றும் பிற்போக்கு என்ற வகைமையில் உள்ளடக்கியவற்றை மறுப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்களா என்று எடைப் போட்டு அதனடிப்படையில் அவர்கள் இடத்தைத் தீர்மானிப்பது நடக்கிறது. இவ்வகைத் தீர்ப்புகளில் கருத்தியல் தூய்மைவாதம் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுச் செயல்பாட்டின் நேர்மையோ பலனளிக்கும் தன்மையோ பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது. “கருத்தியல் ஆதரவாளர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களை விட நடைமுறை சார்ந்து செயல்பட்டவர்களால் நடந்த நன்மைகளே தலித்துகளுக்கு அதிகமாக இருக்கின்றன” என்கிறார் ஸ்டாலின். உதாரணத்துக்கு முற்போக்கு கொள்கைகளும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளுக்குக் குரல் கொடுக்கும் இயக்கமெனச் சொல்லப்படும் திராவிட இயக்கத்தின் எம்.ஆர்.கிருஷ்ணமூர்த்தி இளையபெருமாளுக்கு எதிர் தரப்பில் வன்னியர் பிரதிநிதியாகவே செயல்பட்டதை ஸ்டாலின் சுட்டிக் காட்டுகிறார். 

காங்கிரஸ் பேரியக்கம் தமிழகத்தில் கடந்த 50 வருடமாக முன்னெடுக்கப்பட்ட பெரியாரிய கதையாடல்களில் பிற்போக்கானதென்றும் சாதியத்துக்கு எதிரான செயல்பாடுகள் அற்றதாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் இதனை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தவறென்று அவரின் அரசியல் ஆய்வுகளில் மறுக்கிறார். “எல்.இளையபெருமாள் காங்கிரஸிற்குள் ஒரு தலித் தலைவராகவும் - அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தயக்கமில்லாமல் ஆதரவு காட்டுகிறவராகவும் இருக்க முடிந்தது என்பதே அவரது தனித்துவம். காங்கிரஸில் தலித்துகளுக்கான இந்த வெளி காந்தியின் அரிஜன சேவா சங்கத்தின் தொடர்ச்சியால் உருவாகியிருந்தது.” 

“தலித்துகளைக் கையாளுவதில் காங்கிரஸுக்குள் சுவாரஸ்யமான முரண் ஒன்றிருந்தது. சமூகரீதியாக நிலவுடைமையாளர்களையும் அரசியல்ரீதியாகத் தலித்துகளையும் அரவணைப்பதாக அக்கட்சி இருந்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு வந்த காங்கிரஸ் ஆட்சி அரிஜன முன்னேற்ற விழுமியங்களையும் தொடர வேண்டி இருந்தது. இந்த வாய்ப்பைத் தலித்துகளை நோக்கி இணக்கப்படுத்தியவர்களுள் எல்.இளையபெருமாள் முக்கியமானவர்.” 

காங்கிரஸில் தலித்துகளுக்கு இருந்த செயல்பாடு சுதந்திரம் பற்றிச் சொல்லும் ஸ்டாலின் அதே வேளையில் காந்தியத்தின் தலித்திய செயல்பாடுகள் சுகாதாரம், கல்வி, சாதி இந்துக்களின் மனமாற்றம் என்ற வட்டத்துக்குள் இயங்கியதையும் இளையபெருமாள் போன்ற காங்கிரஸ்காரர் இழித் தொழில் மறுப்புப் போராட்டங்களை முன்னெடுக்கும் போது அம்பேத்கரிய தன்மையை வெளிப்படுத்தியதையும் நுட்பமாக விளக்குகிறார். 

வரலாற்றெழுத்தில் கருத்தியலாளர்கள் முதன்மைப் பெற்றுச் செயல்பாட்டாளர்கள், அதுவும் பெரிய கருத்தியல் கதையாடல்கள் நிகழ்த்தாதவர்கள், பின்னுக்குத் தள்ளப்படும் மரபை மறுத்து இளையபெருமாளின் செயல்பாடு சார்ந்த வரலாற்றின் முக்கியத்துவம் இன்று அதிகம் பேசப்படாத ‘இளையபெருமாள் கமிட்டி அறிக்கை” போன்றவற்றை அறிவதன் மூலம் விளங்கும் என்கிறார் ஸ்டாலின். 

“இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே பிற வட்டார ஒடுக்கப்பட்டோர் அரசியலிலிருந்து சிதம்பரம் வட்டார அரசியல் வேறுபட்டிருந்தது. இந்தப் பின்னணியில் தான் பெரியவர் இளையபெருமாள்” செயல்பட்டார். நந்தனார் தொன்மத்தை தன் அடையாளமாகக் கொண்ட சுவாமி சகஜானந்தர் தன் களப் பணிக்குச் சிதம்பரம் நோக்கி நகர்ந்ததில் வியப்பில்லை. இளையபெருமாளை அறியும் முன் சகஜானந்தரை அறிதல் அவசியம். 

முன்னோடியாக சகஜானந்தர் 

பிராமணர்களும் சாதி இந்துக்களும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் அறிமுகமான நவீனக் கல்வி நிலையங்களில் பயில மிகவும் உதவிய ஒரு ஏற்பாடு அவர்களுக்கான உறைவிடங்கள் அந்நிறுவனங்களில் உருவாக்கப்பட்டது. கிராமங்களில் இருந்து தொலைவில் நகரங்களிலும் சிறு நகரங்களிலும் அமையப்பெற்ற கல்வி நிறுவனங்கள் உண்டு, உறைவிடக் கல்வி நிலையங்களாக இருந்தது பிராமணர்களுக்கு எந்தளவு உதவியதென்று ரமேஷ் பேரி போன்ற ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்துள்ளார்கள். இந்தப் பின்னணியில் தான் நாம் சகஜானந்தர் அவரது 26-ஆவது வயதில் 1916-இல் தொடங்கிப் பின் உண்டு, உறைவிடப் பள்ள்ளியாக மாறிய ‘நந்தனார் கல்வி கழகம்’ எத்துனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததென்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்பளிக்க்கு அடிக்கல் நாட்டியவர் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி சதாசவ ஐயர். 1923-இல் அப்பள்ளிக்கு காட்டுமன்னார்குடி அருகே 56 ஏக்கர் நிலமும், சேத்தியாத்தோப்புக்கு அருகே 28 ஏக்கர் நிலமும் வழங்கியது ராஜாஜியின் அரசு. 

கல்விப் பணியோடு அட்டவணைச் சமூக மக்களுக்கான உரிமைப் போராட்டங்களையும் சகஜானந்தர் முன்னெடுத்தார். “நந்தன் அக்னியில் இறங்கியதாகக் கூறாப்படும் சிதம்பரம்-ஓமக்குளத்தில் அட்டவணாஇ சமூகத்தவர்கள் நுழயவும் நீர் எடுக்கவும் தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்தது”. 1917 முதல் அக்குளத்தில் நீர் எடுக்கத் தொடர் போராட்டங்களைச் சகஜானந்தர் மேற்கொண்டார். அதன் தாக்கமும் வேறு போராட்டங்களின் தாக்கமும் 1924-இல் இரட்டமலை சீனிவாசன் போன்றோரின் முன்னெடுப்பால் பொது இடங்களில் யாரையும் விலக்குதல் கூடாதென்ற சட்டம் அமலானது. 

சகஜானந்தரின் பள்ளியில் மாணவர்கள் பிராமணர்களைப் போல் குடுமி வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் விபூதி பட்டை அடித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் நிபந்தனை இருந்ததை இளையபெருமாள் பிற்காலத்தில் எதிர்த்தார். இருப்பினும் இளையபெருமாள் ஒரு போராட்டத்தின் விளைவாகப் போலீஸால் தேடப்பட்ட போது சகஜானந்தரின் நந்தனார் மடத்தில் அடைக்கலம் தேடினார், சகஜானந்தரும் அவரைக் காப்பாற்றியதோடல்லாமல் வழக்கையும் நடத்த உதவி புரிந்தார். சகஜானந்தரின் நூற்றாண்டு விழாவை 1990-இல் அன்றைய தமிழக முதல்வர் கருனாநிதியை சிறப்பு அழைப்பாளராகக் கொண்டு இளையபெருமாள் நடத்தினார். 

இளையபெருமாள் வாழ்வில் 1946-ஆம் ஆண்டு: 

பள்ளிப் பருவத்திலேயே பள்ளியில் நிலவிய சாதிய வேற்றுமைகளை மாணவப் பருவத்துக்கே உரிய அளவில் எதிர்த்த இளையபெருமாள் தொடர்ந்து கல்விப் பயில வாய்ப்பில்லாமல் 1944-இல் அவரின் 20-ஆவது வயதில் இராணுவப் பணியில் சேர்ந்தார். ராணுவப் பணியிலும் சாதிய வேற்றுமைகளை அவர் எதிர்கொண்டார் என்று சொல்லும் ஆசிரியர் மேலதிக விபரங்கள் அளிக்கவில்லை. 

இரண்டாம் உலகப் போர் சமயமது. அப்போரில் லட்சகணக்கான இந்தியர்கள் இராணுவத்தில் பணியாற்றியிருக்கின்றனர். இராணுவ ரெஜிமெண்டுகளில் போர்க் குடிகள் என்று சில சாதிகள் குறிக்கப்பட்டு அதிக அளவில் சேர்க்கப்பட்டனர். அப்போதைய இராணுவத்தின் சாதியம், ஆள் சேர்ப்பில் நிலவும் சாதியத்துக்கு எதிரான அம்பேத்கர் செயல்பாடுகள் பற்றி அறிய வரலாற்றாசிரியர் ஸ்டீவன் வில்கின்சனின் “Army and Nation” முக்கியமானதொரு புத்தகம். 1937-இல் இந்திய ரானுவத்தில் சேரும் சாதிகள் பற்றிய குறிப்பேட்டில் பற்பல சாதிகள் பற்றி சாதிய நோக்கில் குறிப்புகள் இருந்ததாக வரலாற்றாசிரியர் ஶ்ரீநாத் ராகவன் “India’s War” புத்தகத்தில் தகவல் சொல்கிறார். 

ஒரு வருடத்தில் இராணுவத்தில் இருந்து வெளியேறிய இளையபெருமாள் 1946-இல் அடுத்தடுத்து போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார். ஆசிரியர் சுட்டிக்க்காட்டும் போராட்டங்களின் வாயிலாக ஒரு சமூக சித்திரமே நமக்கு கிடைக்கிறது. 

காட்டுமன்னார்குடி வட்டாரத்தை சேர்ந்த உடையூர் கிராமத்தில் பறையர் கூலி விவசாயி ஒருவருக்கு நிகழ்ந்த கொடுமையை எதிர்த்த போராட்டமே இளையபெருமாள் வாழ்வில் முதல் பெரும் போராட்டம். உடல்நலக்குறைவால் இரண்டு நாள் வேலைக்கு வராதததால் அந்த விவசாயியை கட்டி வைத்து அடித்ததோடு குடும்பமும் துன்புறுத்தப்பட்டது. அக்காலத்தில் அம்மாதிரி வேலைக்கு வராதவர்களை பறையர்களைக் கொண்டே சாட்டையால் அடிக்கும் வழக்கமிருந்தது. பின்னர் ஏதேனும் விசாரனை வந்தால் அடித்தவரே பறையர் தான் என்று சொல்லித் தப்பித்துக் கொள்ளத் தான் இத்தந்திரம். மேலும் விவசாயியின் வீட்டைச் சுற்றி முள் வேலி அமைத்து குடும்பத்தாரையும் இன்னலுக்கு ஆளாக்குவதுண்டு. “பண்ணை வேலைக்கு வரும் ஆண்களுக்கு தினக்கூலியாக ஒரு மெட்ராஸ் மெஷர் மட்டுமே கொடுப்பார்கள், பெண்களுக்கு அதுவும் கிடையாது”. 

பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகள் சார்பாக இளையபெருமாள் உயிருக்கு அஞ்சாமல் களமிறங்கியதும் சுற்றுப்புற கிராமங்களிலிருந்து 3000க்கும் மேற்பட்ட அட்டவணைச் சமூக மக்கள் திரண்டு அவருடன் பேரணியாக வந்தார்கள். நிலவுடமையாளர்களுக்கும் விவசாயிகளுக்குமிடையே கலவரம் மூளாமல் தடுக்க காவல்துறையின் உயர் அதிகாரிகளும் விரைந்தனர். பேச்சுவார்த்தைகளின் முடிவில் விவசாயிகளுக்கு இரண்டு மடங்கு கூலி உயர்வு ஒப்பந்தமானது. 1964-இல் சிதம்பரத்தில் மாபெரும் கூலி உயர்வு மாநாடு ஒன்றை இளையபெருமாள் நடத்தியது இவ்விஷயத்தில் அவரின் தொடர் ஈடுபாட்டைக் காட்டுவதோடு அத்தகைய போராட்டங்களின் தேவை விவசாயிகளுக்கு நெடுங்காலமாக, சுதந்திர இந்தியாவிலும் இருந்ததை காண்பிக்கிறது.

அதே வருடம் புளியங்குடியில் இராணுவத்தில் இருந்து திரும்பி வந்த இளைஞர் ஒருவர் மீசை வைத்து நல்ல உடை அணிந்ததற்காக வன்னியர்களால் கட்டி வைத்து அடிக்கப்பட்டதோடு மீசையை தீ வைத்து பொசுக்கவும் பட்டார். வன்னியர்கள் மிகுதியாக இருந்த கிராமமாதலால் பறையர்களை அக்கிராமத்தை விட்டே வெளியேறி வேறொரு கிராமத்தில் குடியமர்த்தினார் இளையபெருமாள். பின்னர் நடந்த சமாதான பேச்சு வார்த்தையின் விளைவாக வன்னியர்கள் சார்பில் மன்னிப்புக் கோரப்பட்டதுடன் பறையர்கள் மீதான வன்முறை இனி நடைபெறாதென்று உறுதி அளிக்கப்பட்டது.

1946-இல் தொடங்கப்பட்ட ஆதிதிராவிட மகாஜன சங்கத்தின் பொறுப்பேற்ற இளையபெருமாள் கோயிலில் சாமியாடும் பெண்கள் உடை அலங்கோலமாவதை கண்டு கொள்ளாமல் ஆடுவதும் அது சாதி இந்துக்களுக்கு ஏளனமாகத் தெரிவதும் அவரை வருத்தியதால் அப்படியான ஆட்டங்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்தார். கூடவே நாகரீகமான உடை அணியவும் சங்கம் வழிகாட்டியது. மாட்டிறைச்சி உண்பது, கள் குடிப்பது ஆகிய வழக்கங்களுக்கு எதிராகவும் இச்சங்கத்தின் வாயிலாக இளையபெருமாள் பிரச்சாரம் செய்தார். சகஜானந்தரைப் போலவே இளையபெருமாளும் ஒரு உண்டு-உறைவிடப் பள்ளியை 1948-இல் துவக்கினார். பள்ளி காந்தியின் பெயரால் இயங்கியது. 

காங்கிரசில் இளையபெருமாள்

இந்தியாவின் முதல் தேர்தல் 1951-இல் நடந்த போது சமூகச் செல்வாக்குப் பெற்ற தலைவர்களைக் காங்கிரஸில் இணைப்பதில் காமராஜர் நேரடியாக ஈடுபட்ட போது இளையபெருமாளை சந்தித்துக் காங்கிரசில் சேர வேண்டுகோள் விடுத்தார். தொடர்ந்து தேர்தலில் கடலூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு 27 வயதில் பாராளுமன்றம் சென்றார். அச்சமயத்தில் ராஜாஜி இவரை நேரடியாக அம்பேத்கரிடம் அழைத்துச் சென்று அறிமுகம் செய்தார். தொடர்ச்சியாக 1957, 1962 தேர்தல்களிலும் போட்டியிட்டு மூன்று முறை பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தார். 1967-இல் முதல் முறையாகத் தோல்வியைச் சந்தித்தார் இளையபெருமாள். 

ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தன் பிற நூல்களிலும் இந்நூலின் முன்னுரையிலும் காங்கிரஸில் தலித் தலைவர்கள் தலித் நலனுக்காகச் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்டதை அடிக்கோடிடுகிறார். இந்நூலாசிரியரும் அதனை இளையபெருமாளின் செயல்பாடுகள் மூலம் நிறுவுகிறார். காஙிரசின் இச்செயல்பாடு காந்தியின் தாக்கமே என்று அவர்களும் நானும் சொல்வோம். இதற்கான விதை எம்.சி,ராஜாவுக்கும் காந்திக்கும் இடையே நடந்த ஒரு பேச்சுவார்த்தை எனலாம் என்பேன். தீண்டாமை ஒழிப்புக்கு எதிரான யாத்திரையின் போது காந்தியை சந்தித்த எம்.சி,ராஜா தலித்துகள் காங்கிரசில் செயல்படுவது குறித்துப் பேசினார். அப்போது காந்தி தலித்துகள் காங்கிரஸில் பணியாற்ற வேண்டும் என்று கோரியதுடன் அவர்கள் எக்காலத்திலும் தலித்துகளுக்கு விரோதமான எந்தக் கொள்கையையும் காங்கிரஸ் கட்சியில் இருப்பதாலேயே ஆதரிக்கத் தேவையில்லை என்று உறுதியளித்தத்தோடு சத்தியமூர்த்தி மூலம் அப்படி ஓர் அறிக்கையே வெளியானது. கக்கன் முதலானோரும் இத்தகைய சுதந்திரத்தை காங்கிரஸில் அனுபவித்தனர். அம்மாதிரி சுதந்திரத்தை சத்தியவாணி முத்துக் கருணாநிதியிடம் எதிர்பார்த்த போது கிடைத்த ஏமாற்றம் அவரை அக்கட்சியை விட்டு விலக வைத்தது. 

காங்கிரஸில் இருந்து கொண்டே தான் இளையபெருமாள் ஆதி திராவிட மகாஜன சபை தலைவராகவும் இருந்தார், 1961-இல் காமராஜர் தலைமையில் அம்பேத்கர் பெயரிட்ட இல்லம் ஒன்றையும் திறந்து வைத்தார். காங்கிரஸ் பற்றியும் காந்தி பற்றியும் மிகக் காட்டமான கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தவர் அம்பேத்கர் என்று வாசகர்கள் நினைவு படுத்திக் கொள்ளவும். காங்கிரஸ்காரராகவே இளையபெருமாள் தொடர்ச்சியாகத் தலித்துகள் தொடர்பான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார். 

ஜூலை 1978-இல் விழுப்புரத்தில் நடந்த மிகப் பெரிய சாதிக் கலவரத்தில் 12 தலித்துகள் கொல்லப்பட்டனர். அன்றைய அரசு நீதிபதி சதாசிவம் தலைமையில் ஒரு குழு அமைத்தாலும் தலித் தரப்பிலான அறிக்கை ஒன்றினை டி.டேவிட் என்பவர் தயாரித்து வெளியிட்டார். அவ்வறிக்கைக்கு உறுதுணையாக இருந்ததவர்களுள் இளையபெருமாள் முக்கியமானவர். இது தொடர்பாக டேவிட்டின் நூலை மறு வெளியீடு செய்திருக்கிறார் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். அந்நூலுக்கான பின்னுரையில் ஸ்டாலின், “விழுப்புரம் கலவரத்தின் போது தலித் மக்களுக்கு அதரவாயிருந்தவர்களில் காங்கிரஸ்காரர்களே அதிகம்” என்கிறார். 

காங்கிரஸில் தலித் தலைவர்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்டதோ தலித்துகளுக்கு ஆதரவாகக் காங்கிரஸ்காரர்கள் செயல்பட்டதோ அவ்வியக்கம் முற்றிலும் சாதியம் கடந்த இயக்கமென்ற புரிதலை வாசகன் அடைந்துவிடக் கூடாது. 1979-இல் இளையபெருமாள் தமிழகக் காங்கிரஸின் தலைவரானார். இன்று வரை சமூக நீதி கட்சிகளில் பட்டியல் இனத்தவர் தலைவர்களாகவில்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. எமர்ஜென்ஸிக்குப் பின் தன் அரசியல் மீட்சிக்காகக் காங்கிரஸும் இந்திரா காந்தியும் போராடிய முக்கியமான காலக் கட்டம் அது. 

1980 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் திமுகவிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி 24 தொகுதிகள் பெற்று 21 தொகுதிகளில் வேட்பாளர்கள் வெற்றிப் பெற்றதில் இளையபெருமாளின் பங்கு முக்கியமானது. இத்தேர்தலில் போது கே.பி.எஸ்.மணியை வேட்பாளராக்கியது கட்சியிலுள்ள சாதி இந்துக்களை எரிச்சலடையச் செய்தது. தேர்தலுக்குப் பின் இளையபெருமாளுக்கு எதிராக மூப்பனார் செயல்பட்டு அதில் வெற்றியும் பெற்றார். 1984-இல் இளையபெருமாள் காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறினார். 

இளையபெருமாள் கமிட்டி

இளையபெருமாள் காங்கிரஸில் இருந்த காலத்தில் அவரின் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கப் பங்களிப்பு அவர் 1965-69-இல் தலைமையேற்று நடத்திய ‘இளையபெருமாள் கமிட்டி’-யும் அதன் அறிக்கையும். 4 வருடங்கள் இக்கமிட்டி இந்தியா முழுதும் சுற்றி வந்து தீண்டாமை குறித்துப் புள்ளி விபரங்களைச் சேகரித்தனர். இன்று தலித் தரப்பும் காங்கிரஸும் அதிகம் மறந்து விட்ட இவ்வறிக்கைப் பற்றி முக்கிய விபரங்களை இப்புத்தகம் அளிக்கிறது. 

இளையபெருமாள் கமிட்டியின் அறிக்கையில் தெளிவாகும் செய்தி ஒன்று தான், அது அசாம் முதல் தமிழகம் வரை இந்தியா முழுதும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகத் தீண்டாமையும் நிலவியது என்ற செய்தி தான் அது. 

“சித்தூர் மாவட்டத்திலுள்ள பங்காரிபோல்யம் கிராமத்திலுள்ள உணவு விடுதிகளில் அட்டவணைச் சமூக மக்களுக்குத் தட்டில் உணவு வழங்கப்படுவதில்லை”. பீகரில் ஒரு மாவட்டத்தின் பள்ளிகளில் மாணவர்கள் பெஞ்சில் அமர அனுமதியில்லை. விக்கிரவாண்டியில் சாதி இந்துக்களின் தெரு வழியே செல்லும் அட்டவணைச் சமூகத்தினர் செருப்பணிந்து செல்ல முடியாது. திருச்சியில் ஒரு கிராமத்தில் அட்டவணைச் சமூகத்தினர் தங்களது திருமண ஊர்வலங்களில் வாத்திய கருவிகள் பயன்படுத்த அனுமதியில்லை. 

1955-இல் தீண்டாமை ஒழிப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இச்சட்டம் பொது இடங்களில் தீண்டாமை சட்ட விரோதமானது என்று மட்டும் தான் சொன்னது. அதன் பிறகும் தீண்டாமை நாடு முழுதும் தலை விரித்தாடியதை தான் இளையபெருமாள் கமிட்டி அறிக்கை சொன்னது. நூலில் சுட்டிக் காட்டாத ஒரு விபரம் ஒன்று இணையம் வழி கிடைத்தது இக்கமிட்டி அறிக்கையின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்லும். 1970-இல் மத்திய அரசு அட்டவணைச் சமூகத்து மாணவர்களுக்குக் கல்வி நிலயங்களில் தங்கும் வசதி சரியாக இருக்கிறதா என்று மாநில அரசுகளிடம் இக்கமிட்டி அறிக்கையைத் தான் சுட்டிக் காட்டி கேட்டது (காண்க தரவுப் பட்டியலில் சுட்டி). இளையபெருமாள் கமிட்டி அறிக்கையைக் காங்கிரஸ் அரசே கிடப்பில் தான் போட்டது. ஆயினும் இந்திரா அரசு 1976-இல் தீண்டாமை ஒழிப்புச் சட்டத்தை மேலும் கடுமையாக்கி பொது உரிமைச் சட்டம் என்று பாராளுமன்றத்தில் அமலாக்கம் செய்ய முன் நின்றார். அச்சட்டத்திற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் இளையபெருமாள் அறிக்கை. 1989-இல் ராஜீவ் காந்தி அரசு வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் இயற்றியதற்கும் இக்கமிட்டி அறிக்கை முக்கியத் தூண்டுதல்.

வன்கொடுமைக்கு எதிர்ப்பு, இயக்கங்கள், 1989 தேர்தல்

காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறிய இளையபெருமாள் இயக்கங்கள் தோற்றுவிக்கிறார், வன்கொடுமைக்கு எதிரான போராட்டங்களை மேற்கொள்கிறார், 1989 தேர்தலில் தனிக் கட்சியாகக் களம் காண்கிறார். ஒரு பேரியக்கத்திலிருந்து பிரிந்தாலும் தன் சமூகத்தின் நலனுக்காகத் தொடர்ந்து தீவிரமாகச் செயலாற்றினார் இளையபெருமாள். 

1984-இல் ‘இந்திய மனித உரிமைக் கட்சி’யை இளையபெருமாள் தொடங்கினார். பொருளாதார மேம்பாடு, கடன் வசதிகள், அட்டவணைச் சமூகத்திற்குத் தனி வங்கி அமைத்தல், மதமாற்றம் மேற்கொண்ட தலித்துகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு போன்ற கோரிக்கைகளை இவ்வியக்கம் வலியுறுத்தியது. 

ஆகஸ்டு 15, 1985 அன்று இழித்தொழில் மறுப்புப் போராட்டம் ஒன்றை ஒடுக்கிய போலீஸாரின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் ரெட்டியூர் பாண்டியன் கொல்லப்பட்டார். ரெட்டியூர் பாண்டியன் பற்றி ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தன் “எழுதாக் கிளவி” புத்தகத்தில் விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். அச்சமயத்தில் தலித் இயக்கங்கள் தொகுப்பாக இயங்கினால் அரசின் மீது அழுத்தம் கொடுக்கவும் சமூக அநீதிகளை எதிர்க்கவும் வலுவாக இருக்கும் என்று பல்வேறு தலித் இயக்கங்கள் ‘ஷெட்யூல்ட் இன விடுதலை கூட்டமைப்பு’ என்ற பெயரில் இயக்கம் ஆரம்பித்தன. 

‘ஷெட்யூல்ட் இன விடுதலை கூட்டமைப்பு’ இயக்கத்தின் முக்கியக் கோரிக்கைகளாவன, “கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் புதைகுழி தோண்டுதல், செத்த மாட்டை அப்புறபடுத்துஅல், பிணம் எரித்தல், மலத்தைச் சுமந்து செல்லுதல் உள்ளிட்ட இழிதொழில்களைச் செய்ய மாட்டோம் என மறுத்தல்”. 1985-இல் ஓர் இயக்கம் இத்தகைய கோரிக்கைகளை வைக்க வேண்டிய நிலையில் தான் தமிழகம் இருந்தது என்பது எந்தவொரு தனி இயக்கம் மீதான விமர்சனம் என்பதை விட ஒரு சமூகத்தின் மீதான விமர்சனம் என்றே கொள்ளலாம். அக்கோரிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு 30 வருடங்களுக்கு மேலாக இன்றும், 2023-இல், மலக்குழி மரணங்கள் பற்றித் தலித்துகள் கட்டுரை எழுதுவது என்னே ஓர் அவலம். இக்கூட்டமைப்பு வெகு சீக்கிரமே பிளவுற்றது. பின் உதயமானது “ஷெட்யூல்டு இன விடுதலை இயக்கம்”. 

1989 தேர்தலில் தனிக் கட்சியாக “ஷெட்யூல்டு இன விடுதலை இயக்கம்” களம் கண்டது. ஒரு வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றார். மற்றவர்கள் தோல்வியடைந்தாலும் கணிசமான வாக்குகள் பெற்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதே வருடம் நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட இளையபெருமாள் கணிசமான வாக்குகள் பெற்றாலும் தோற்றார். இத்தேர்தலில் இவ்வியக்கம் தலித் வாக்கு வங்கி பற்றி ஒரு கருத்தியல் உருவாக உதவியது என்று புரிந்துக் கொள்ளலாம். 

இக்காலக்கட்டத்தில் மிக முக்கியப் பிரச்சனையாக உருவெடுத்தது பறையர்-வன்னியர் மோதல். 

பறையர்-வன்னியர் மோதலும் உறவும் முரண்களும்

வன்னியர் சாதி பெண்ணைக் காதலித்ததற்காகக் கொல்லப்பட்ட தலித் இளைஞன் இளவரசன் நினைவாகத் தலித் ஆய்வறிஞர்கள் ஐவரால் கூட்டாக வெளியிடப்பட்ட “சாதி இன்று” அறிக்கை தமிழ்நாட்டில் நூற்றாண்டு கடந்து ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்தியலான பிராமணருக்கு எதிரான பிராமணரல்லாதார் அரசியலின் எல்லைகளைச் சுட்டிக் காட்டும் நூல். பாலசிங்கம் இராஜேந்திரன் நூலில் ‘பறையர்-வன்னியர்’ உறவு பற்றிய அத்தியாத்தை புரிந்து கொள்ள ‘சாதி இன்று’ நூலில் இருந்து சில மேற்கோள்கள். 

“பிராமணரல்லாத சாதிகளின் எழுச்சியைப் பெரியார் உற்சாகப்படுத்தினார். ஏனெனில், சாதி என்றால் அது பிராமணர் சாதியோடு மட்டுமே தொடர்புடையது என்றே பெரியார் விளங்கிக் கொண்டார்”. “ பிராமணரல்லாத சாதிகளின் அதிகார மேலான்மை ‘புரட்சிகரச் சொல்லாடலோடு’” இணைக்கப்பட்டது. 

“இங்குச் சமூக மாற்றத்திற்கு ஆதாரமாக இட ஒதுக்கீட்டு முறைதான் ஒரே வழிமுறையாக நம்பப்படுகிறது”. “பெரும்பாலான சாதி அமைப்புகள் இட ஒதுக்கீட்டு கோரிக்கைக்காகவே முளைத்தன. இட ஒதுக்கீடு கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருப்பதால், அத்தகைய சாதிக் கட்சிகளின் இட ஒதுகீட்டுக் கோரிக்கைகளும் இங்கு ஆதரிக்கப்படுகின்றன”. 

“திராவிட இயக்கம் வகுப்புவாரியான ஒதுக்கீடு என்கிற கருத்தை மிக நீண்ட காலமாகப் பேசி வந்துள்ளது. பிராமணரால் பிராமணரல்லாதோர் அனைவருமே ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகச் சொல்லப்பட்டதால் பிராமணரல்லாதாரிடையே காணப்பட்ட சாதி உயர்வு, தாழ்வு மற்றும் தலித்துகள் மீதான ஒடுக்குமுறை ஆகியவை இந்த இயக்கத்தின் ஒற்றைமயப் பிரச்சாரத்தால் மறைந்து போனது. இதன் மூலம் தீண்டப்படாதவர்களுக்குப் போலவே தீண்டப்படுவோர்களுக்கும் ஒதுக்கீடு செய்வது நியாயமாக்கப்பட்டது”. 

இந்தப் பிண்ணனியில் தான் 1987 ஆண்டில் அப்போது வன்னியர் சங்கம் செப்டம்பர் 17 முதல் 23-ஆம் தேதி வரை தமிழகமெங்கும் இட ஒதுக்கீடு கோரி போராட்டம் நடத்தினர். அப்போரட்டத்தில் போக்குவரத்தை மாநிலம் முழுதும் ஸ்தம்பிக்கச் செய்வதற்கு அச்சங்கத்தினர் மரங்களை வெட்டி தெருக்களில் போடுவது வழக்கமாயிற்று. அதெல்லாம் முக்கியச் செய்திதாள்களில் கவனம் பெற்றன ஆனால் அப்போது அதிகக் கவனம் பெறாதது இப்போராட்டங்களின் சம காலத்தில் தலித் குடியிறுப்புகள் வன்னியர்களால் தாக்கப்பட்டன. “தென்னாற்காடு மாவட்டத்தில் மட்டும் 36 கிராமங்களில் அட்டவணைச் சமூக மக்களின் குடிசைகள் தீ வைக்கப்பட்டன”. பறையர்களின் குடிசை எரிப்புகளைத் தடுக்கத் தவறிய காவல் துறை பொது அமைதிக்கு மறியல் போராட்டம் குந்தகம் விளைவிக்கிறது என்று துப்பாக்க்கி சூடு நடத்தியதில் 21 வன்னியர் இறந்தனர். இன்றய திமுக அரசு அவர்களுக்கு நினைவு மண்டபம் எழுப்புகிறது. 

குடிசை இழந்த பறையர்களுக்கு வீடுகள் கட்டித் தர எம்.ஜி.ஆரை இளையபெருமாள் சந்தித்தார். “ஒரு கிராமத்தில் 30 வீடுகள் வரை தான் கட்டித் தர விதிகள் உள்ளன” என அதிகாரிகள் சொன்ன போது வீடிழந்த எல்லோருக்கும் வீடு கட்டித் தரவில்லையென்றால் தமிழகத்தில் “சட்டம் ஒழுங்கு இருக்காது” என இளையபெருமாள் எச்சரித்த பின் தாட்கோ அமைப்பின் மூலம் வீடு கட்டிக் கொள்ள வசதி செய்யப்பட்டது. 

இக்கலவரங்களைத் தொடர்ந்து இரு சமூகத்தினிரிடையே இணக்கம் ஏற்படச் சிலரின் முயற்சியால் இளையபெருமாளும் வன்னியர் சங்கத் தலைவர் ராமதாஸும் அப்போதைய தமிழக ஆளுநர் முன்னிலையில் 1988-இல் நவம்பர் 11-ஆம் தேதி சமாதான ஒப்பந்தம் செய்தனர். ஒப்பந்தத்தின் முக்கியக் கோரிக்கை வன்னியர்கள் பறையர்களை இழித் தொழில் செய்ய நிர்பந்திக்கக் கூடாது. இரண்டு தேசங்கள் ஒப்பந்தம் செய்வது போல் தமிழகத்தில் இரண்டு சாதியினர் ஒப்பந்தம் செய்தனர். இச்சமாதான முயற்சிகளில் சமூக நீதி இயக்கங்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் திராவிட இயக்கங்களின் பங்களிப்பு இல்லை என்றே தெரிகிறது. இதே போன்ற இன்னொரு ஒப்பந்தம் 1991-இலும் கையெழுத்தானது. 1988 ஓப்பந்தத்துக்குப் பின் இது ஏன் தேவைப்பட்டதென நூலில் விளக்கம் காணவில்லை. இந்த ஒப்பந்தத்திலும் பறை அடித்தல், செத்த மாட்டைப் புதைத்தல், பிணம் எடுத்தல் போன்ற இழித் தொழில்களுக்குப் பறையறை அழைக்கக் கூடாதென்று சொல்லப்பட்டது. இக்கோரிக்கைகள் தொடர்ச்சியாகப் பேசப்படுவதே நமக்குச் சமூகம் பற்றி ஒரு சித்திரத்தை அளிக்கிறது. 

தொல்.திருமாவளவன் ராமதாஸுடன் இணைந்து செயல்பட்ட காலத்தில் அவருக்கு “தமிழ் குடிதாங்கி” என்ற பட்டம் அளித்தார். அப்பட்டத்தின் பின் இருந்த ‘கதை’ குடிதாங்கி கிராமத்தில் தலித் பிணம் ஒன்றை புதைக்கத் தடங்கல் ஏற்பட்ட போது ராமதாஸே சடலத்தைத் தூக்கிச் சென்று பெருந்தன்மை காட்டினார் என்பதே அக்கதை. இப்பிரச்சனையில் ஏற்கனவே அ.தி.மு.க அரசு சடலம் எடுத்துச் செல்லும் பாதையைப் பொதுப் பாதை என்று அறிவித்திருந்தார். 

குடிதாங்கி சம்பவம் குறித்தும் அதன் நுட்பமான அரசியல் குறித்தும் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தன் ‘எழுதாக் கிளவி’ நூலில் சொல்கிறார், “அனுபவம் ஒன்றைத் தன்னுடைய ‘சாதி ஒழிந்தது’ நூலில் டி.எம். மணி பகிர்ந்துகொள்கிறார். அதாவது குடிதாங்கி என்ற கிராமத்தில் தலித் பிணத்தை வன்னியர்களால் மறுக்கப்பட்ட பாதை வழியே ராமதாஸ் தூக்கிச்சென்ற ‘புகழ்பெற்ற’ சம்பவமுண்டு. ஆனால், இந்தச் சுடுகாட்டுப் பாதைக்காகச் சுமார் நான்காண்டு காலம் வெவ்வேறு தருணங்களில் உள்ளூர் தலித் அமைப்புகள் போராடி வந்தன என்று கூறும் டி.எம். மணி, தலித்துகளின் போராட்டத்திற்குக் கிடைக்காத கவனம், தலித் அல்லாத ஒருவரின் கடைசிநேரத் தலையீட்டிற்குப் பெரிய அளவில் கிடைத்துவிடுகிறது என்கிறார். இந்த நுட்பமான பார்வையைப் பல தளங்களுக்கும் நாம் விவரித்துப் பார்க்க முடியும். ராமதாஸை எஸ்.சி / பி.சி ஒற்றுமையின் அரசியல் அடையாளமாகக் காட்ட பலருக்கும் குடிதாங்கிச் சம்பவம் உதவியது.” ‘இளையபெருமாள்’ நூலாசிரியர் இது போன்ற செய்திகளை அடிக்குறிப்பாகச் சேர்த்தளித்திருந்தால் நூல் இன்னும் சிறப்புற்றிருக்கும். டி.எம். மணி இளையபெருமாளுடன் சேர்ந்து பணி செய்தவர். 

இளையபெருமாளின் அரசியல் வாழ்வில் ஓர் ஆச்சர்யம் 1996 தேர்தலில் ராமதாஸின் பா.ம.க.வுடன் கூட்டணி வைத்தது. 1991-இல் ஆட்சிக்கு வந்த ஜெயலலிதா அரசு தலித்துகளுக்குத் துரோகம் இழைத்தது என்று இளையபெருமாள் கருதியதாகச் சொல்லும் ஆசிரியர் மேலதிக விபரங்களைச் சொல்லவில்லை. இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் சாதிய ரீதியாகத் தலித்துகளை ஒதுக்குகின்றன என்று விமர்சித்து ராமதாஸிடமே கூட்டணி வைத்தது ஆச்சர்யமே. இப்படியான கூட்டணியை மக்கள் ஏற்கவில்லை, தோல்வி தான் கிட்டியது. பிற்காலத்தில் திருமாவளவனும் இப்படியான தலித்-வன்னியர் கூட்டணியை அமைத்துத் தோல்வி தான் கண்டார். இம்மாதிரி கூட்டணிகள் சாதாரண அரசியல் ஆதாயக் கூட்டணிகளல்ல. இதிலுள்ள நுட்பமான அரசியல் தனியே விவாதிக்கப்பட வேண்டியது. 

திராவிட இயக்கமும் பெரியாரும் இளையபெருமாளும்

டிசம்பர் 25, 1968-இல் கீழ்வெண்மணி கிராமத்தில் கூலி உயர்வு கேட்டுப் போராடிய தலித்துகள் மீது நடந்த தாக்குதலில் 44 தலித்துகள், பெண்களும் குழந்தைகளும், உயிரோடு கொளுத்தப்பட்டது 1967-இல் சமூக நீதி முழக்கமிட்டு ஆட்சியைப் பிடித்திருந்த திமுகவுக்கு இச்சம்பவம் பெரும் களங்கமானது. இந்நூலில் அண்ணாதுரை “கூலி உயர்வு கேட்டு போராடும் தொழிலாளர்களை ஒடுக்குவதற்காக கிசான் போலீஸ் என்ற படைப்பிரிவை தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் உருவாக்கியிருந்தார்” எனும் செய்தி  சொல்லப்படுகிறது. சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டின் முக்கியத்துவம் கருதி அச்செய்திக்கான ஆதாரத்தையும் ஆசிரியர் சுட்டி இருக்கலாம். 

இளையபெருமாள் பெரியார் பற்றி எதிர்மறையான கருத்துக் கொண்டிருந்தார். 1948-ஆம் ஆண்டு பெரியாரை இளையபெருமாள் நேரில் சந்தித்து சந்தித்து இழிதொழில் மறுப்பு போராட்டத்துக்கு ஆதரவு கோரிய போது பெரியார் “உங்கள் சமூகத்தவர்கள் இந்தத் தொழில்களை செய்யவில்லை என்றால், வேறு யார் செய்வார்கள்” என்று வினவினாராம். 1998-இல் ஒரு பேட்டியில் இளையபெருமாள் தலித்துகளுக்காக “உண்மையாக பாடுபட்டதாக தெரியவில்லை” என்றார். 

“எழுதாக் கிளவி” நூலிலும் இளையபெருமாள் பெரியார் குறித்துச் சொன்ன ஒரு எதிர்மறை செய்தியை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் விவரிக்கிறார். பெரியாரோடு பணியாற்றிய தொண்டு வீராசாமி பெரியாரிடமிருந்து பிரிந்ததற்கு காரணம் தனிப்பட்ட காரணங்கள் என்று “பெரியார்: ஆகஸ்டு 15’ என்ற நூலில் எழுதும் எஸ்.வி.ராஜதுரை அக்காரணங்கள் என்னவென்று விவரிக்காததோடு அம்பேத்கர் விழா நடத்தியதால் விராசாமி பெரியாரால் வெளியேற்றப்பட்டார் என்ற இளையபெருமாளின் குற்றச்சாட்டை மறுக்கும் ஆதாரங்கள் இல்லாமல், “அபத்தமானது; அருவருக்கத்தக்க குற்றசாட்டு” என்று எஸ்.வி.ஆர் புறந்தள்ளினார் என்கிறார் ஸ்டாலின். 

இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்திலேயே திமுக உறுப்பினர் எம்.ஆர்.கிருஷ்ணமூர்த்தி வன்னியர் சார்பாகவே செயல்பட்டது சொல்லப்பட்டது. இளையபெருமாள் வரலாற்றில் வன்னியர்-பறையர் மோதல் மிகப் பிரதானமாக இருந்தது. அம்மோதலில் இரண்டு திராவிட கட்சிகளின் மீதும் குற்றச்சாட்டுகளை வைக்கிறார் இளையபெருமாள். ஆயினும் திமுக தன்னை சமூக நீதிக் கட்சி என்று முன்னிலைப்படுத்துவதால் அக்கட்சி மீதே, குறிப்பாக கருணாநிதி மீதே, இளையபெருமாள் சில அதிருப்திகளை தெரிவிக்கிறார். திமுகவின் இந்த சுய பிம்பம் தான் அக்கட்சியை தலித் வரலாற்றெழுத்தில் அதிக விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக்குகிறது.

கருணாநிதியின் மருமகள் தலித் என்பதாலேயே அவர் இளையபெருமாளை ‘சம்பந்தி’ என்று அழைப்பாராம். கருணாநிதிக்கும் இளையபெருமாளுக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் சுமுகமான உறவு இருந்தது என்றாலும் தலித் சமூகத்துக்கு எதிரான சாதிய வன்முறைகள் திமுக ஆட்சியில் அதிகமான போது கருணாநிதி போதிய அளவில் அரசு ரீதியில் செயல்படவில்லை என்ற விமர்சனத்தை இளையபெருமாள் வைக்கிறார். 

நெடுவழி விளக்கு

தலித் ஆளுமைகளும் போராட்டங்களும் குறித்து எழுதிய புத்தகத்துக்கு ‘நெடுவழி விளக்குகள்’ என்ற நயமான சொற்றொடரை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் தலைப்பாக்கினார் நானும் இளையபெருமாள் வாழ்வைக் குறிக்க அதையே வரித்துக் கொண்டேன். 

இளையபெருமாள் குறித்து இதற்கு முன்பே முனைவர் ரவிக்குமார் எழுதி ஒரு புத்தகம் வெளிவந்திருப்பினும் பாலசிங்கம் ராஜேந்திரனின் இந்நூல் இன்றைய வாசகருக்கு மீண்டும் இளையபெருமாளையும் அவர் போராட்ட வாழ்வையும் மீள் அறிமுகம் செய்கிறது. வாழ்க்கை வரலாறு எழுதப் புகும் ஆசிரியர்கள், எழுதப்படுபவர் ஹிட்லர் போன்ற வெகுஜன விரோதி போன்ற ஒருவராக இல்லாத போது, தாம் எடுத்துக் கொண்ட ஆளுமைகள் குறித்து ஏதேனும் ஒரு வகையில் ஈர்க்கப்பட்டிருப்பர், அதனாலேயே எழுத்திலும் அவ்வாளுமைக் குறித்து, விமர்சனம் சொல்லும் போது கூட, ஒரு பரிவு தென்படும். அந்தப் பரிவுத் தன்மை விதந்தோதுதலுக்குள் வீழ்ந்து விடாமல் தடுப்பது சொல்லப்படும் ஆளுமைகளின் சறுக்கல்களையும் வாசகனுக்கு அளிப்பதே. அவ்வகையில் இந்நூலாசிரியர் இளையபெருமாளின் நீண்ட வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களை நேர்மையாக அளித்து விடுகிறார். உதாரணத்துக்கு இளைய தலைமுறை தலைவராக உருவெடுத்துக் கொண்டிருந்த திருமாவளவன் பற்றி இளையபெருமாள் தன் அரசியல் தலைமைக்கு எதிராக எதிரிகளால் முன் நிறுத்தப்படுகிறார் என்று கருதியதை பதிவு செய்திருப்பது. அதே போல் இளையபெருமாள் அரசியலில் பல காரணங்களுக்காகக் கண்ட ஏற்றா இறக்கங்களையும் ஆசிரியர் விவரித்திருக்கிறார். 

இந்த நூலின் மீதான விமர்சனங்களாக நான் வைக்கக் கூடியவை சில. இது வரையிலான கட்டுரையிலேயே ஆங்காங்கே ஆசிரியர் என்ன மாதிரியான தகவல்களைச் சேர்த்திருந்தால் புத்தகம் மெருகேறி இருக்கும் என்று சுட்டிக் காட்டி இருக்கிறேன். இளையபெருமாளின் அரசியல் வாழ்வையே சுற்றி இந்நூல் நெய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவரின் தனி வாழ்வு பற்றிக் கிட்டத்தட்ட தகவல்கள் ஏதும் இல்லை. நாம் எதிர்கொள்ளும் அனைவரையும் இளையபெருமாள் வழியாகவே பார்க்கிறோம் மற்றவர்கள் பார்வையில் இளையபெருமாள் காட்டப்படும் போதெல்லாம் அவை அவரை மேன்மைப் படுத்தும் நிகழ்வுகளாகவே இருக்கின்றன. சில இடங்களில் இளையபெருமாள் தன் மதிப்பீடுகளாகச் சொல்லப்படுபவை அதிலுள்ள நியாய அநியாயங்களைச் சுட்டாமல் வாசகனுக்கு அளிக்கப்படுகிறது. ஆளுமைகள், இயக்கங்கள் மீதான அவரின் விமர்சனங்களை அவரின் அபிப்ராயங்கள் என்றே வாசகன் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என ஆசிரியர் நினைத்திருந்தால் அதனைச் சற்றே தெளிவுப் படுத்தி இருக்கலாம். 

ஓர் ஆளுமைக் குறித்த வரலாறு முழுமைப் பெறுவது ஆசிரியர் முடிவில் அந்த வாழ்வை ஒரு தொகுப்பாக மதிப்பிட்டு வரலாற்றில் அவர் பார்வையில் என்ன இடம் என்று விளக்கி முடிக்கும் போது தான். இந்நூலில் ஒரு வாசகனாக நான் எதிர்கொண்ட ஒரு முக்கியமான முரண் ஆசிரியர் ஒரு பக்கத்தில் கருணாநிதி அல்லது கருப்பையா மூப்பனார் பற்றி விமர்சனம் வைத்து விட்டு அடுத்து வரும் பக்கங்களில் கருணாநிதியோ ஜி.கே.வாசனோ இளையபெருமாளிடம் காண்பிக்கும் தனிப்பட்ட கரிசனத்தைப் பதிவு செய்கிற போது அதனை “contextualize” செய்திருக்கலாம். திமுக மீது அநேக விமர்சனங்கள் உள்ள புத்தகத்தில் இளையபெருமாளுக்கு வந்த அஞ்சலிகளில் கருணாநிதியின் அஞ்சலியை முதன்மைப்படுத்தி இருப்பது ஆச்சர்யம் மட்டுமல்ல முரணும் கூட எனலாம். 

ஸ்டாலின் ராஜாங்கமின் நூல்களோடு பரிச்சயமுள்ள ஆசிரியர் பொருத்தமான பல இடங்களில் அவர் நூல்களில் இருந்து தகவல்களைச் சேர்த்தளித்திருந்தால் சில முக்கியமான பார்வைகள் முழுமை பெற்றிருக்கும். உதாரணத்துக்கு இட ஒதுக்கீட்டுக்கான வன்னியர் சங்க போராட்டம், பெரியார் பற்றிய இளையபெருமாளின் குற்றச்சாட்டு ஆகியவை. அடுத்தப் பதிப்பில் இன்னும் பட்டைத் தீட்டினால் காலத்துக்கும் உதாரணமாக நிற்க வல்ல வரலாறு இப்புத்தகம். 

இந்தப் புத்தகம் வெளிவந்த வருடம் தான் தலித்துகள் குடிக்கும் தண்ணீரில் மலம் கலக்கப்பட்டது, தலித்துகள் கோயிலுக்குள் நுழைவதை வன்னியர்கள் பெருந்திரளாகத் தடுக்கின்றனர், மாதம் தவறினாலும் மலக்குழி மரணங்கள் தவறுவதில்லை. இந்த அநீதிகளுக்கு எதிராகத் தலித் கட்சியான வி.சி.க கூடக் கூட்டணி தர்மம் கருதி சில சமரசங்களோடு தான் எதிர்வினையாற்றுகிறது. திமுக, அதிமுகத் தனித் தொகுதி எம்.எல்.ஏக்களோ கட்சியை மீறி எதுவும் சொல்லவியலா நிலையில் இருக்கிறார்கள். இளையபெருமாள் போல் சுதந்திரமாகச் செயல்படும் ஆளுமைகள் இன்று தலித்தல்லாத கட்சிகள் இல்லை, அக்கட்சிகளும் முன் காலத்திய காங்கிரஸ் போல் அந்தச் சுதந்திரத்தையும் சகிக்காது, ஊக்குவிக்காது. 

இந்நூலை படிப்பதற்கு முன்பு ஸ்டாலின் ராஜாங்கமின் "எழுதாக் கிளவி"-யையும் "நெடுவழி விளக்குகள்" புத்தகத்தையும் வாசித்தால் வாசகருக்கு ஒரு பரந்துப் பட்ட புரிதல் கிடைக்கும். 

பாலசிங்கம் இராஜேந்திரனின் வெற்றி இன்று இளையபெருமாளை மீண்டும் பேசு பொருளாக்கியது. இளையபெருமாள் நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாட்டம் பற்றி அறிவித்த முதல்வர் தன் அறிக்கையில் இப்புத்தகத்தில் இருந்தே சில தகவல்களைச் சுட்டிக் காட்டினார். இளையபெருமாளின் வரலாற்றில் இருந்து மேலதிகமாகப் பல விவாதங்களை வாசகர்கள் தனக்குள்ளாகவோ சமூகமாகவோ நிகழ்த்தத் தூண்டும் வகையில் இப்புத்தகம் அமைந்திருப்பதே ஆசிரியரின் வெற்றி எனலாம். 

நெடுவழி விளக்குகள் கடந்து வந்த தூரத்தை உணர்த்தவும் செல்ல வேண்டிய தூரத்தை அடையாளம் காட்டவும் உதவுவது. இளையபெருமாள் தமிழக வரலாற்றில் ஒரு நெடுவழி விளக்கு. 

References:

1. இளையபெருமாள்: வாழ்க்கைச் சரித்திரம் -- பாலசிங்கம் இராஜேந்திரன்.  (நீலம், 2022)

2. சாதி இன்று - சி.லக்‌ஷ்மணன், ஸ்டாலின் ராஜாங்கம், ஜெ.பாலசுப்ரமணியம், அ.ஜெகநாதன், அன்புசெல்வம். (நீலம், 2022)

3. நெடுவழி விளக்குகள்: தலித் ஆளுமைகளும் போராட்டங்களும் - ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். (காலச்சுவடு, 2022)

4. விழுப்புரம் படுகொலை 1978 -- டி.டேவிட், பதிப்பாசிரியர் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். (காலச்சுவடு, 2012)

5. எழுதாக் கிளவி: வழிமறிக்கும் வரலாற்று அனுபவங்கள் - ஸ்டாலின் ராஜாங்கம். (காலச்சுவடு, 2018. 

காந்தியின் தீண்டாமைக்கு எதிரான யாத்திரையில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் குரல்

(இக்கட்டுரை 'காலச்சுவடு' ஜனவரி 2023 இதழில் 'தீண்டாமை யாத்திரையில் ஒடுக்கப்பட்டோர் குரல்' என்ற தலைப்பில் வெளியானது. இத்தளத்தில் அக்கட்டுரையின் தலைப்பில் மட்டும் சிறு மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. வேறு மாற்றங்கள் இல்லை. -- அரவிந்தன் கண்ணையன்) 

தீண்டாமைக்கு எதிரான காந்தியின் பயணம் ஏறக்குறைய ஒன்பது மாதங்கள் நடைபெற்றது. காந்தி இந்தியாவில் பலமுறை பல்வேறு செய்திகளைச் சுமந்து பயணம் செய்திருக்கிறார். எனினும், இடைவிடாத பயணம் என்றால் அது இந்தப் பயணம்தான்.

அத்தோடு அவர் இந்தப் பயணத்தில் சந்தித்த அனுபவங்கள் வேறு பயணத்தில் நிகழாதவை. நீங்கள் வானொலியில் குறிப்பிட்ட நிலையத்தின் அலைவரிசைத் தொடர்பைப் பெற முயலும்போது சில சமயம் பல்வேறு நிலையங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இடைவெட்டிப் பல்வேறு குரல்கள் கேட்கும் நிலையைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். அதுதான் இந்தப் பயணத்தில் காந்தியின் அனுபவம்.

ஒருபுறம் இந்து மகாசபாவின் குரல்; மற்றொரு புறம் சனாதனிகளின் வலிமையான எதிர்ப்புக் குரல்; இன்னொரு புறம் காந்தியின் தரப்பை மறுத்த அந்தந்தப் பிரதேச எதிர்ப்பாளர்களின் குரல்; ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்குள்ளாகவே காந்தியின் தலையீட்டை மறுதலித்த குரல்; காந்தியின் செயல்பாடுகளைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தியவர்களின் குரல்; விடுதலை நோக்கிய பயணத்தில் இப்போது ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை என காங்கிரஸின் தரப்பிலேயே எழுந்த முணுமுணுப்புக் குரல்; அனைவருக்கும் பொதுவான தேசியத் தலைவர் ஒரு தரப்பு மக்களுக்காக நடத்தும் இந்தப் பயணம் தேவையற்றது என்ற சிறுபான்மையினரின் குரல்; காந்தியின் செயல்பாடுகளை ஏளனத்தோடு மட்டுமே பார்க்கக்கூடிய பத்திரிகைகளின் குரல்; ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் உடலுழைப்பு சார்ந்த தொழிலாளிகளாய் இருந்ததால் அவர்களைப் பிரதிநித்துவப்படுத்த எங்களுக்கே உரிமையுண்டு என்ற கம்யூனிஸ்டுகளின் குரல் எனப் பல்வேறு குரல்கள் ஏக காலத்தில் இந்திய மண்ணில் எதிரொலித்தன.

எதிர்ப்புக் குரல்களையெல்லாம் மீறி காந்தியின் பின்னால் திரண்ட கோடிக்கணக்கான எளிய மக்களின் நம்பிக்கைக் குரலும் இவற்றினூடே எதிரொலித்ததை நாம் மறந்துவிடுவதற்கில்லை. அதில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் குரலும் கலந்திருந்தது. அவர்கள் காந்தியை நம்பிக்கையோடு வரவேற்றார்கள். தங்களுக்கு வேண்டியது என்னென் வென்று எடுத்துரைத்தார்கள். காந்தியிடம் உரையாடுவது சாத்தியமாய் இருந்ததோடு வினா தொடுப்பதும் விமர்சிப்பதும் சாத்தியமாயிருந்ததால் வினா தொடுத்தார்கள், விமரிசிக்கவும் செய்தார்கள்.

தீண்டாமை குறித்த வலிமையான எதிர்ப்புக் குரலை காந்தி தென்னாப் பிரிக்காவிலேயே உருவாக்கிக் கொண்டார். அங்கு இந்தியக் கூலிகள் நடத்தப்பட்ட விதம் ஏறக்குறைய தீண்டாமைக்கு நிகரானதே. எனினும் இந்தியச் சமூகத்தில் நிலவிய தீண்டாமை எதிர்பார்க்கவியலாத பல்வேறு தன்மைகளை உள்ளடக்கியிருப்பதையும் காந்தி பின்னாட்களில் அறிந்துகொண்டார்.  தீண்டாமையைத் தம் மனதளவில் கொள்ளாமையில் தொடங்கி உண்மையில் அவர்களுக்கு வேண்டியதை உணரும் நெடிய பயணமாகவே அவரது சமூக வாழ்வு அமைந்தது எனலாம்.

பலரும் கலந்து வாழும் பொது அமைப்பு

காந்தி, தொடக்கக் காலகட்டத்திலேயே தீண்டாமை குறித்த தன் பார்வையைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டார். தொடர்ந்து அது குறித்துப் பேசியும் எழுதியும் செயல்பட்டும் வந்தாலும் இரண்டாம் வட்டமேஜை மாநாட்டுக்குப் பின் அமைப்பு ரீதியிலான முன்னெடுப்புகளைத் தீவிரப்படுத்த வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது என அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். பூனா ஒப்பந்தம் குறித்த இருவேறு நிலைப்பாடுகளும் அவரை உந்தித் தள்ளின. தீண்டாமைக்கு எதிரான கருத்து தன் சிறு வயதிலேயே உள்ளத்தில் படிந்துவிட்டதாக காந்தி ‘சத்திய சோதனை’யிலும் குறிப்பிட்டிருப்பார். தென்னாப்பிரிக்காவின் இருபத்தோரு வருட வாழ்வு அவரது வாழ்க்கை அமைப்பை முற்றிலும் மாற்றியிருந்தது. அங்கு நடத்தி அனுபவம் பெற்றிருந்த ஃபீனிக்ஸ், டால்ஸ்டாஸ் பண்ணை முறையிலான பல்வேறு வகைப்பட்ட மக்கள் கலந்து வாழும் ஆசிரம வகை முறையையே அவர் மனம் நாடியது. அதனாலேயே இந்தியா திரும்பி, ஒரு சுற்றுப் பயணம் முடிந்ததுமே அவர் அகமதாப் கோச்ரப் ஆசிரமத்தைத் தொடங்குகிறார்.

ஆசிரம விதிகள் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டிருந்தன. அவை விரிவான சுற்றறிக்கையாகத் தேசம் முழுதும் அனுப்பப்பட்டன. அவ்விதிகளில் முக்கியமானதாக எவ்வகையிலும் தீண்டாமையை அனுசரிக்கலாகாது என்று இருந்தது. அவ்விதிகளில் மனப்பூர்வமான சம்மதமும் அதைக் கடைப்பிடிப்பதில் மனவுறுதியும் கொண்டவர்களை மட்டுமே காந்தி அனுமதித்தார். இது ஒரு பயிற்சிக் களம் மட்டுமே, இங்கு பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டவர்கள் பின்னாட்களில் இதுபோன்ற அமைப்புகளை நாடெங்கும் ஏற்படுத்துவார்கள்; அல்லது அப்படித் தொடங்குபவர்களுக்கு உதவுவார்கள்.

காந்தி, தீண்டாமைக்கு எதிரான தம் நிலைப்பாட்டை உறுதியோடு சுமந்தபடியே இந்தியா திரும்பினார். அவருடைய தொடக்கக்கால நடவடிக்கைகள் சிலவற்றைப் பார்த்தாலே நமக்கு அது  விளங்கிவிடும்.  1917இல் சம்பாரண் போராட்டத்தில் முழுமூச்சாக ஈடுபடும் வரையிலான இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலைப் பலமுறை செவிமடுத்து அதற்குத் தகுந்த வினையாற்றியிருக்கிறார். 1915 பிப்ரவரி மாதம் 7ஆம் தேதி பம்பாயில் ‘Depressed Class Mission School’ நிகழ்வில் குழந்தைகளுக்கான பரிசளிப்பு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்கிறார். தான் இந்தியா திரும்பிய பின் நடத்தப்பட்ட பலநூறு நிகழ்வுகளைக் காட்டிலும் குழந்தைகளுடனான இந்நிகழ்வே தமக்குப் பெருமகிழ்வைத் தருவதாகவும், எந்தப் பணி இருப்பினும் இவர்களோடு கலந்துறைவதைத் தாம் தவறாமல் நடத்த முனையப்போவதாகவும் காந்தி பேசுகிறார் ( மகாத்மா காந்தி தொகுதி நூல்கள்: தொகுதி 13,பக் 17).

அடுத்து 1915, ஏப்ரல் 30ஆம் தேதி மதராஸ் வரும் காந்திக்குப் பல்வேறு தரப்பு வரவேற்புகளுக்கிடையே South Indian Depressed Class Society என்னும் அமைப்பும் வரவேற்புத் தருகிறது. அவர்களோடு உரையாற்றிய காந்தி நம் நாட்டின் முக்கியமான இந்தப் பிரச்சினை பெரும் கவனத்தைக் கோருவது என்றும் வெட்ககரமான இந்த வேறுபாடுகள் மறைந்து இம்மக்களும் சம அந்தஸ்து எட்டுவதற்கான நிலையை ஏற்படுத்தப் பெரும் உழைப்புத் தேவைப்படும் என்றும் கூறுகிறார் (காந்தி தொகுதி நூல்கள்: தொகுதி 13,பக் 68).

1915ஆம் ஆண்டின் காந்தி டைரிக் குறிப்புகளில் இதுகுறித்து அவர் அதிகம் சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்தது தெரியவருகிறது. பிப்ரவரி மாத 15ஆம் தேதியிலான குறிப்பு Talk with Shinde about bhangis எனக் குறிப்பிடுகிறது. பிப்ரவரி 27ஆம் தேதிக் குறிப்பு Started Marathi. ‘Tried to think out a solution to the problem of bhangis’ என்கிறது. அதற்கு முன்னரே பிப்ரவரி 7 அன்று ‘went to see school for untouchables’ என்றும் பிப்ரவரி 5 அன்று ‘meeting with Patwari, discussions about caste restrictions’ என்றும் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

இவை அவரின் எண்ணங்களாக மட்டுமே இருந்த நிலையில் உண்மையான சோதனை தக்கர் பாபாவின் மூலம் வந்தது. காந்தியின் தீண்டாமைக்கு எதிரான செயல்பாடுகளில் முக்கியமாகத் துணை நின்றவர் தக்கர் பாபா. சொல்லப்போனால் தக்கர் பாபாவின் எண்ணங்களுக்கு காந்தி செயல்வடிவம் தந்தார் என்று சொல்வதுகூடப் பொருந்தும். அந்த அளவு முழுமூச்சாக இதில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டவர் தக்கர் பாபா. மகாராஷ்டிரத்தில் Depressed Class Mission அமைப்பைத் தொடங்கித் தீண்டாமைக்கு எதிராக முக்கியப் பணியாற்றிய வித்தல் ராம்ஜி ஷிண்டேவையும் (1873-1944) காந்தியின் அரசியல் குருவான கோபாலகிருஷ்ண கோகலேவையும் தம் முன்னுதாரணங்களாகக் கொண்டவர் தக்கர். அவரின் ஆலோசனை அல்லது வேண்டுகோளின்படி தமது முதலாவது கோச்ரப் ஆசிரமத்தில் ‘dhed’ என்ற ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சார்ந்த தூதாபாய் என்பவர் குடும்பத்திற்கு காந்தி இடமளிக்கிறார். ஆசிரமத்தில் அது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. கஸ்தூர் பாவும் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார். கஸ்தூர்பா இதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாதபட்சத்தில் நண்பர்களாகப் பிரிந்துவிடுவோம் என்ற முடிவைக்கூட காந்தி எடுக்கிறார். தீண்டாமையை ஒப்புக்கொள்பவர் எவருக்கும் ஆசிரமத்தில் இடமில்லை என்ற இறுதி முடிவை எடுத்தார்.

1915, செப்டம்பர் 23இல் சீனிவாச சாஸ்திரிக்கு காந்தி எழுதிய கடிதத்தில்,

“The step is momentous because it so lines with the suppressed class mission that I might have no distant time to carry out the idea of shifting to some dhed quarters and sharing their life with dheds” (நான் எடுத்து வைத்திருக்கும் இந்த அடி முக்கியமானதொன்று. ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினருக்கான திட்டத்தோடு பெருமளவு ஒத்துப்போவது. மிக விரைவாகவே நான் தேட் சமூக மக்களோடு அவர்கள் குடியிருப்பையே பகிர்ந்துகொள்ளும் காலமும் வரலாம்) என எழுதுகிறார். 1916இல் அகமதாபாதில் ஜூன் ஐந்தாம் தேதி, சாதி அமைப்பு குறித்து உரையாற்றும்போது, “தீண்டத்தகாதவர்கள் எனக் கூறப்படுபவர்கள் அறுபது மில்லியனுக்கும் அதிகமாக நம் நாட்டில் உள்ளனர். அவர்களது நிலையை மேம்படுத்த வேண்டியது மிக அவசியம். தென்னாப்பிரிக்காவில் என்னைப் பார்த்து, உங்கள் நாட்டில் தீண்டாமை எனும் பழக்கம் மூலம் பெருமளவிலான மக்களை ஒதுக்கிவைக்கும்போது இங்கு வந்து ஆங்கிலேயர்களின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடுகிறீர்களே என்ற கேள்வியை முன்வைத்தார்கள். நியாயமான கேள்விதானே” என்கிறார்.

1916இல் ஏப்ரல் 30ஆம் தேதி பெல்காமில் கோடிபிஸ் வாடா எனுமிடத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த கூட்டமொன்றில் காந்தி The Depressed Classes என்ற தலைப்பில் உரையாற்றினார். லிங்காயத்துகளும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுமே அதிகமாக அக்கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர்.  பிறப்பினால் உயர்வு தாழ்வு என்ற கருத்தைத் தான் ஆணித்தரமாக மறுப்பதாக காந்தி பேசினார். முன்னதாக, காந்தி இந்தக் கூட்டத்திற்கு வர மாட்டார் என வதந்தி எழுந்தபோது, கங்காதர்ராவ் தேஷ்பாண்டே (கர்நாடகத்தின் சிங்கம் என அறியப்பட்டவர்) காந்திக்கு அதுகுறித்துக் கடிதம் எழுதுகிறார். தன் இறப்பைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ளவிடாமல் தன்னைத் தடுக்க முடியாது என காந்தி பதில் அனுப்புகிறார்.

காந்தி இந்த வகையில் அம்மக்களுடனான உரையாடலில் தொடர்நது பங்கேற்றதற்கு ஏராளமான உதாரணங்களைத் தர முடியும்.

1929இல் தக்கர் பாபா ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த பொருளடைவு ஒன்றை உருவாக்குகிறார். இந்தியாவில் நிலவும் வகைமாதிரியான தீண்டாமையை அது எதிரொலிக்கிறது. அதை நவஜீவன் பத்திரிகையில் வெளியிட்டு ‘நமது அவமானம்’ என்ற பெயரில் காந்தி விரிவான கட்டுரையையும் எழுதுகிறார் (CWMG தொகுதி 40 பக் 341). அதில் பிர்லா வழங்கும் நிதியினை ஒடுக்கப்பட்டோர் முன்னேற்றத்துக்குச் சரிவரப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டதோடு மக்கள் தாராளமாக இதற்கு நிதி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் முன் வைக்கிறார். கூடவே, தக்கர் பாபாவிடம் இந்தப் பட்டியலில் அந்தந்தப் பிரதேசங்களில் அம்மக்களுக்காக உழைக்கும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் முக்கியமானவர்கள் குறித்தும் குறிப்புகள் இணைக்கும்படி கோருகிறார்.

பின்னாட்களில்,1932இல் ‘ஹரிஜன் சேவக் சங்’ அமைப்பை ஏற்படுத்த இந்தத் தகவல் சேகரிப்பு உந்துதலாக இருந்திருக்கும். (முதலில் இதற்கு ‘All India Anti

Untouchability league’ என்று பெயர் இருந்தது.) 1932இல் எரவாடா சிறையில் காந்தி, மகாதேவ் தேசாயின் ஒரு கேள்விக்கு, “ஒடுக்கப்பட்டவர்களைக் கை தூக்கிவிட நாம் யார்? அவர்களுக்கான விடுதலையையும் மேம்பாட்டையும் அவர்களே முயன்று பெறுவார்கள். நாம் அவர்களுக்கு இழைத்த அநீதிக்குப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியதே நம் கடன்” என்கிறார். இதே எண்ணம்தான் அவருடைய ஹரிஜன் யாத்திரையிலும் மேலோங்கியிருந்தது.

1934ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் தன் யாத்திரையை முடித்துக்கொண்டு வார்தா திரும்பும்முன் செய்தியாளர்களிடம் பேசுகிறார். அதில் ஒரு கேள்விக்கு,  ஒடுக்கப்பட்டவர்களிடையே  குறிப்பிடத்தக்க  அளவு  விழிப்புணர்வைத் தான் கண்ணுற்றதாகவும் பல இடங்களில் அவர்கள் பேசியவையும் அவர்கள் முன்வைத்த வினாக்களும் இதை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் கூறிய காந்தி, தீண்டாமை முடிவுக்கு வரும் நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லையென்றே அவர்களுடன் இணைந்து தாமும் நம்புவதாகவும் குறிப்பிட்டார்.

ஒடுக்கப்பட்டோர் காந்தியிடம் எழுப்பிய கேள்விகள்

தீண்டாமை யாத்திரை முழுக்கவே உரத்து ஒலித்த அவர்களது குரலைக் கேட்க முடிகிறது. அவை யாவும் காந்தி தொகுப்பு நூலிலும் ஹரிஜன் பத்திரிகையிலும் முழுக்கப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. ஹரிஜன் பத்திரிகை ஏப்ரல் 20,1934 இதழில் ஒடுக்கப்பட்டவர் ஒருவர் காந்திக்கு எழுதிய கடிதம் பிரசுரமாகியுள்ளது. அதில் இடம் பெறும் கேள்விகள்:

1. மகாத்மாஜி, உங்களுக்கு எங்கள் பிரச்சினைகளில் ஏன் இவ்வளவு ஈடுபாடு?

2. தீண்டாமையை ஒழித்துவிட்டால் எங்கள் மக்கள் பெறும் நன்மை என்ன?

3. இந்துக் கோயில்களுக்கு நாங்கள் ஏன் போக வேண்டும்?

4. இந்துக் கடவுளர்களின் அவதாரங்களும் எங்களை ஒடுக்கத்தானே செய்கின்றன?

5. ஆரியர், ஆரியர் அல்லாதவர்கள் என்ற பிரிவுகள் இருப்பதுபோல நாங்கள் தனித்திருந்தால் என்ன?

6. தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு உள்ளேயே பலப் பல சாதிப் பிரிவுகள் உள்ளன. அதுகுறித்து நீங்கள் செய்யப்போவது என்ன?

7. சுயராஜ்யம் வந்துவிட்டால் தீண்டாமை ஒழிந்துவிடும் என்று முன்பு கூறினீர்கள். இதோ, இந்த இயக்கம் அதை நோக்கியதுதானா?

8. எல்லா மதங்களும் உங்கள் பார்வையில் ஒன்றே எனும்போது, கிறித்துவர்கள் தீண்டாமைக்கு எதிராகப் போர்புரியக் கூடாதா?

9. கோடிக்கணக்கான தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு எல்லா இந்துக்களோடும் சம உரிமை வழங்குவீர்களா?

10. கோயில் நுழைவு, தீண்டாமை ஒழிப்பைவிட எங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்கு ஏதேனும் செய்யலாமே?

இவை கடிதத்தில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகள். காந்தி இவற்றுக்குப் பதில் அளித்திருக்கிறார். இதே போன்ற கேள்விகளே பல இடங்களிலும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகப் பிரதிநிதிகளால் முன்வைக்கப்பட்டன. பல இடங்களிலும் கேட்கப்பட்ட இன்னொரு முக்கியமான வினாவிற்கும் காந்தி தொடர்ந்து பதிலளித்துவந்தார்; ஹரிஜன் இதழிலும் அது பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஹரிஜன் சேவக் சங்கில் ஹரிஜனங்களை உறுப்பினர்களாகச் சேர்ப்பது ஏன் கூடாது என்பது அவ்வினா. இச்சங்கம் கடன்பட்டோர் சங்கம். அவர்கள் இதுகாறும் பட்ட கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டியவர்கள். ஆனால் நீங்கள் செய்ய வேண்டியது ஒன்று உண்டு. ஒரு சிறு கமிட்டி அமைத்து ஹரிஜன் சேவக் சங் செய்யும் செயல்களைச் சீர்தூக்கி மதிப்பிடுங்கள். உங்கள் தேவைகளைச் சொல்லுங்கள் என காந்தி பதில் தருகிறார்.

அதற்கு மேலும் விளக்கம் கோரும் விதமாக ஹரிஜன் பத்திரிகையாளர் ஒருவர் காந்திக்குக் கடிதம் எழுதி வினவுகிறார். “நீங்கள் அமைக்கச் சொல்லும் மதிப்பீட்டுக் கமிட்டியின் அமைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும்? அதன் பணிகள், உறுப்பினர் எண்ணிக்கை போன்ற தெளிவான வரையறைகளையும் நீங்கள் கூறினால் நலம். இதுபோன்ற கமிட்டிகள் அவசியம் என்றே நானும் உணர்கிறேன். எனவே தெளிவானதொரு பார்வையைத் தாருங்கள்” என அப்பத்திரிகையாளர் கேட்கிறார்.

காந்தி தீண்டாமை யாத்திரையின் பகுதியாக 1933 டிசம்பர் 10ஆம் தேதி டில்லி வந்தடைந்தார். அங்கு, சிரத்தானந்தா குடியிருப்புப் பகுதியில் வாழ்ந்த ஒடுக்கப்பட்டவர்களிடையே காந்தி நிகழ்த்திய உரை முக்கியமானது. அம்மக்கள் காந்திக்கு அளித்த வரவேற்புரையில், தங்களுக்கென்று தனியான கிணறுகள், பள்ளிகள், கோவில்கள் திறக்க வேண்டாம் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தனர். அதை ஒட்டியே காந்தி தமது உரையை அமைத்துக் கொண்டார்.

“உங்களுக்கெனத் தனியான பள்ளிகள், கிணறுகள், கோவில்கள் அமைப்பது என் நோக்கமல்ல. பொதுச் சமூகத்தோடு நீங்கள் இணைந்திருக்க வேண்டுவதே என் ஆவல். ஆனால் சாதி இந்துக்கள் உங்களைக் கிணறுகளின் பக்கம்கூட வரவிடாமல் நடத்துவதைக் கண்டும் காணாமலும் போவது எனக்குச் சாத்தியமில்லை. நகரங்களில் வாழ்ந்தால் ஒருவேளை பாகுபாடின்றிக் குடிநீர் கிடைக்கும். ஆனால் இத்தகைய குடியிருப்புகளில் உங்களுக்கு நீர் அருந்த ஒரு கலங்கிய குட்டைகூட இல்லாமல் இருப்பதுதான் கிணறுகள் ஏற்படுத்துவதன் காரணம். இதே காரணம்தான் பள்ளிகளைத் திறப்பதற்கும். உங்கள் குழந்தைகள் மற்றக் குழந்தைகளோடு பொதுப் பள்ளியில் பயில வேண்டும் என்று நான் கனவு காண்கிறேன். அதற்கான பெருமுயற்சிகளில் இப்போதுதான் வெற்றி கிடைத்துவருகிறது. அதுவரை உங்கள் குழந்தைகள் பயிலப் பள்ளிகள் திறக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஆனால், அதில் எவரும் சேர்ந்து பயிலலாம் என்பதே விதி” என காந்தி விடையளித்தார்.

அன்று மாலையில் காந்தியைச் சந்தித்த ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்நதவர்களின் குழு பின்வரும் கேள்விகளைக் காந்தியிடம் முன்வைத்தது.

1. கோவிலில் நுழைவது எங்களுடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான வழி என்று நம்புகிறீர்களா?

2. எங்களுடைய பொருளாதார நிலை உயர உதவமாட்டீர்களா? அதுதானே இப்போது முக்கியம்.

3. நீங்கள் திரட்டும் நிதியை எங்களிடம் வழங்கலாமே, உங்கள் ஊழியர்களிடம் எங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லை.

4. எங்களுக்கு இருக்கும் பிற பெயர்களோடு நீங்கள் ஹரிஜன் என்ற பெயரையும் சேர்த்திருக்கிறீர்கள். இதுவும் எங்களைப் பிரித்தே காட்டுகிறது. பெயரளவிலேயே பிரித்தால் மனத்தில் ஒற்றுமை வருவது எங்ஙனம்?

இந்தக் கேள்விகள் தில்லியில் மட்டுமல்ல, நாடு முழுக்கக் கேட்கப்பட்டன.

அடுத்து டிசம்பர் 22ஆம் தேதி மாலை நாகேஸ்வர்ராவ் பந்துலுவின்  ஸ்ரீ்ரீபாக் இல்லத்தில் தங்கியிருந்த காந்தியை, Madras Depressed Class Federation அமைப்புக் குழுவினர் சந்தித்தனர். ராவ் பகதூர் ஆர். சீனிவாசன், வி. தர்மலிங்கம் பிள்ளை, சுவாமி சகஜானந்தர், பி.வி. ராஜகோபால பிள்ளை, வி.கே. புஷ்பராஜ் (வழக்கறிஞரான இவர் எழுதிய சிறு புத்தகம் ஒன்றை ஹரிஜன் இரண்டாம் தொகுதி குறிப்பிடுகிறது. As an untouchable feels untouchability -P.K.Pushparaj ‘A clear exposition of the harijan’s view on

untouchability and his attitude towards the present movement for the eradication of untouchability’ price- 1 Ana) இரட்டைமலை சீனிவாசன் முன்வைத்த கோரிக்கைகளின் சுருக்கமான விவரம் பின்வருமாறு:

தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தார் தங்களுக்கு வேண்டிய வேட்பாளர்களைத் தங்கள் சமூகத்திலேயே தேர்ந் தெடுக்கும் காலங்களில் சாதி இந்துக்களால் நடைபெறும் முட்டுக்கட்டைகளைத் தடுத்து உதவிட சேவக் சங் முன்வர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் பூனா ஒப்பந்தம் வியர்த்த நிலைக்கே தள்ளப்பட்டுத் தோல்வியைச் சந்திக்கும்.

சென்னை அரசாங்கம் கொண்டுவந்திருக்கும் தீண்டாமைக்கு எதிரான சட்டத்தை நடைமுறைப் படுத்துவதில் சேவக் சங் பெரும் உதவி புரிய வேண்டும். அரசு நீதியைச் செலுத்துவதில் அதிகாரிகளுக்கு உதவியாக இருப்பதோடு இடையூறு செய்யும் சாதி இந்துக்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுத்துத் தண்டனை வாங்கித் தரவும் சங்கம் உதவியாக இருக்க வேண்டும்.

அரசாங்கம் முன்வந்து செய்யும் உதவிகளில் தலையிட்டு இடையூறு செய்யக் கூடாது.

நீங்கள் இப்போது செய்துவரும் கிளர்ச்சியினால், தென்னாப்பிரிக்க இந்தியர்களுக்கு நேர்ந்தது போன்ற வாய்ப்புகள் கிட்டாத அபாயம் நேருமோ என நாங்கள் ஐயுறுகிறோம்.

கோயில்கள் திறக்கப்பட்டாலும் எங்களுக்கு உசிதமான நேரத்தில் நாங்கள் அதைப் பயனபடுத்திக்கொள்வோம்.

கள்குடிக் கேடு குறித்து எங்களிடம் மாத்திரம் உபதேசிப்பது பொருத்தமாயில்லை. சாதி இந்துக்கள் உட்படப் பல சமூகத்திலும் இப்பழக்கம் இருக்கிறது.

ஹரிஜன் என்ற பெயரில் எங்களுக்கு உவப்பில்லை.

எங்களைச் சார்ந்தமட்டில் ராஜீய விஷயமாய் எது உசிதமானதென்று நிர்ணயிக்க எங்களுக்கே உரிமை இருக்க வேண்டும்.

கல்வி உதவியைப் பொறுத்தவரை, கிறுத்துவர்கள் அமைத்திருக்கும் கல்வி நிலையங்களைப்போல உம்முடைய சங்கம் லேபர் துறையோடும் கல்வி இலாக்காவோடும் ஒத்துழைத்து உயர்தர ஆரம்பக் கலாசாலைகளையாவது நடத்த வேண்டும்.

1934 ஜனவரி மாதம் காந்தி தன் பயணத்தின் அடுத்த கட்டமாகத் தமிழகம் வந்தார். 22ஆம் தேதி சுயமரியாதைக் கட்சியினர் காந்தியைச் சந்தித்துப் பல வினாக்களைத் தொடுத்தனர்.

1. ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு இந்த இயக்கம் மூலமாக என்ன செய்கிறீர்கள்?

2.கிறுத்துவத்திலும் இஸ்லாத்திலும்கூட ஒடுக்கப்பட்ட வர்கள் இருக்கிறார்களே, அவர்களுக்கான உங்கள் செயல்திட்டம் என்ன?

3. தென்னிந்தியாவில் நிலையான வேலை நேரம், உழைப்புக்கேற்ற கூலி இல்லை. கோவில் நுழைவை விடுத்து இதை ஏன் நீங்கள் பேசக் கூடாது?

4. நீங்கள் எங்களைவிட அனுபவம் மிக்கவர் என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் சோறும் சம அந்தஸ்தும் கேட்கிறார்கள். நீங்கள் கோவில் நுழைவை முன்வைக்கிறீர்கள்.

5. ஹரிஜன் என்ற பெயரைக் கொடுத்து எங்களைத் தனியாக்கி விட்டீர்கள். இதன்மூலம் சுலபமாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய ஒரு குழுவாக எங்களை மாற்றிவிட்டதை உணர்கிறீர்களா?

இப்படியாகத் தொடர் கேள்விகள்.

1934, பிப்ரவரி ஒன்றாம் தேதி காந்தி குன்னூரில் இருந்தார். அங்கு ஆதி திராவிட ஜன் சபையின் அங்கத்தினர்கள் பன்னிரண்டு பேர் ஆர்.டி. கேசவலு, மாணிக்கம் தலைமையில் காந்தியைச் சந்தித்துத் தம் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தனர்.

1. குன்னூரில் தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலையை உருவாக்கினால் பலரும் பயன் பெறுவார்கள்.

2. ஒடுக்கப்பட்டோரின் நிலை குறித்து விரிவாகப் பேச பத்திரிகை ஒன்றை நடத்த வேண்டும். அதற்கு நீங்கள் நிதி உதவி அளிக்க வேண்டும்.

3. இதுவரை இந்தப் பயணம் சார்ந்து சாதி இந்துக்களிடையே மன மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? ஆனால் நீங்கள் அவ்வளவு சொல்லியும் நாட்டார் தரப்பு மறுத்துவிட்டதே?

4. நாங்கள் முதலிலிருந்தே ‘joint electorate with

reservation of seats’ முறையை ஒப்புக்கொண்டு

பணியாற்றத் தயாராயிருக்கிறோம். உங்கள் கைகளில் எங்கள் எதிர்காலம் பத்திரமாயிருக்கும் என்ற

நம்பிக்கை உண்டு. ஆயினும் உங்களிடமிருந்து உத்தரவாதம் வேண்டும்.

5. எரவாடா ஒப்பந்தத்தில் கூறியபடி மதராஸ் லெஜிஸ்லேட்டில் எங்களுக்கு முப்பது இடங்கள் உறுதியானதுதானே?

இப்படிப் பல கோரிக்கைகளையும் ஐயங்களையும் காந்தியிடம் அவர்கள் உரைத்தார்கள்.

குன்னூரில் காந்தி தங்கியிருந்தபோது தமிழ் பேசும் பகுதிகளில் இருந்த ஆதிஇந்துக்கள் சேர்ந்து தம் குறைகளை விளக்கிக் கூறும் மனுவை காந்தியிடம் வழங்கினார்கள். Our Shame என்ற தலைப்பில் காந்தி இதை ஹரிஜன் இதழில் வெளியிட்டார்.

1. உணவகங்கள், லாண்டரி, சலூன், காபி, டீ கடைகள், மண்டபங்கள், பள்ளிகள், அக்ரஹாரங்கள், குளங்கள், கிணறுகள், குடிநீர்க் குழாய்கள், கிராமத்தில் உள்ளஅஞ்சலகங்கள் மற்ற பொது இடங்கள் - கோயில் குறித்துச் சொல்லவே வேண்டாம் - எங்கும் எங்களுக்கு அனுமதியில்லை.

2. பொது இடங்களில் குடை பிடித்தல், செருப்பு அணிதல், முட்டிக்குக் கீழே வேட்டி அணிதல் ஆகியவை பெருங்குற்றமாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. எங்கள் பெண்கள் தங்க நகை அணிவதையும் சுத்தமான துணி உடுத்துவதையும் சாதி இந்துக்கள் கடுமையாக எதிர்க்கின்றனர்.

3. சடலங்களைப் பொதுவழியாக எடுத்துச் செல்ல அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. பொதுச் சாலை வழியாகச் செல்லலாம் என்றாலும் ஏதேனும் கோயிலைக் காரணம் காட்டி அனுமதி மறுக்கின்றனர்.

4. எங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் பதவியேற்கும்போதுகூடக் குதிரைகளில் செல்ல அனுமதி இல்லை.

5. கிராமத்துச் சந்தைகளில் வெளுத்த துணிகளை வாங்க விரும்பிக் கைகளால் தொட்டுவிடக் கூடாது.

6. சந்தைகளில் உணவுப் பொருட்களை வாங்கும் விருப்பத்துடன் தொட்டுவிட்டால் தீட்டுப் பட்டுவிட்டது எனக் கூறி மொத்தப் பொருளுக்கான விலையையும் வாங்கிக்கொண்டுதான் நகரவே விடுகிறார்கள்.

7. குடியிருப்புகள் என்று தனியாக எங்களுக்கு எதுவும் இல்லாததால் நிலத்தின் சொந்தக்காரர்கள் ஒதுக்கும் இடங்களில்தான் வசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. வேலை நேரத்திற்குக் கணக்கில்லை. கூலி சற்று உயர்த்திக் கேட்டாலும் மறுமொழி இல்லை. மிகக் குறைந்த அளவு ஊதியமாகத் தானியமே வழங்கப்படுகிறது.

8. இசைக்கருவிகள் வாசிப்பவர்கள் திருமணத்திற்கு

அல்லது எங்கள் கடவுளர் ஊர்வலங்களுக்கு வரமறுக்கிறார்கள். எங்களில் எவருக்கும் அக்கலை தெரியாது.

9. மிக ஒதுக்குப்புறமான இடங்களில் வசிக்கும் நாங்கள் சைக்கிள் பயன்படுத்த அனுமதி இல்லை. குதிரை வண்டிகள், பேருந்துகளில் எங்களுக்கு அனுமதி இல்லை.

10. பொது நிதியிலிருந்து கட்டப்பட்ட பொதுக் கழிப்பறைகளில் எங்களுக்கு அனுமதி இல்லை. தொடர்ந்து கேட்டதன் மூலம் தற்போது தனியான கழிப்பறைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

11. உள்ளூர் நிர்வாகங்களின் சிகிச்சை மையங்களில் எங்களைத் தொட்டு வைத்தியம் பார்க்க மறுக்கின்றனர்.

12. கடுமையான கோடைக் காலங்களில் தண்ணீர்ப் பந்தல்களில் நீர் தர மறுக்கின்றனர். அப்படியே கொடுத்தாலும் மிக அவமானகரமான நிலையிலேயே அதைப் பெற வேண்டியிருக்கிறது.

13. உள்ளூர் நிர்வாக அமைப்புகளில் நாங்கள் தேர்வானாலும் சாதி இந்துக்கள் தங்கள் பதவிகளை ராஜினாமாசெய்துவிடுகின்றனர்.

14. நாங்கள் எங்கள் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தாலும் ஒரு சாதி இந்து அந்த வழியைக் கடந்து போனால் எழுந்து நின்று தலைகுனிந்து மரியாதை செய்ய வேண்டும், தவறினால் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன.

15. முனிசிபாலிட்டி பகுதிகளில் பொதுக் குடிநீர்க் குழாய்கள் வைக்கச் சாதி இந்துக்கள் தொடர்ந்து மறுக்கின்றனர்.

16. பொதுநிதியிலிருந்து கட்டப்பட்ட பள்ளிகளிலும் எங்கள் குழந்தைகளுக்கு இடமில்லை. அப்படியே சேர்ந்தாலும் தனியாகவே அமர வேண்டும். ஆசிரியரிடம் சந்தேகம் கேட்க நெருங்கக்கூட அனுமதியில்லை. பள்ளிக் கழிவறைகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. சில பள்ளிகளில் எல்லாப் பருவங்களிலும் எங்கள் குழந்தைகள் ஜன்னலுக்கு அருகில் நின்றே பாடம் பயில அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். எங்களுக்கான தொடக்கநிலைப் பள்ளிகளில் பயின்ற குழந்தைகள் அடுத்துத் தொடர்ந்து பயிலச் சிரமம் உள்ளது. நாங்களேகூட பஞ்சாயத்து உறுப்பினர் என்ற பெயரில் பள்ளிகளில் நுழைந்துவிட முடியாது.

பள்ளிகளில் எங்கள் குழந்தைகள் குடிநீர்ப் பானைகளையோ குழாய்களையோ தொட்டுவிடக் கூடாது. யாராவது சாதி இந்துக் குழந்தை வந்துதான் நீர்சேந்தித் தர வேண்டும். அதையும் கைகளில் பிடித்தே குடிக்க வேண்டும், டம்ளர் வைக்க அனுமதி இல்லை. உண்ணும்போதும் எங்கள் குழந்தைகள் தனியாகவே அமர வேண்டும்.

17. பொதுஇடங்களில் இருக்கும் அஞ்சலகங்களில் நாங்கள் நேரடியாகச் சென்று எதையும் வாங்கிவிட முடியாது. எங்களைக் கடந்து செல்லும் சாதி இந்துக்கள் எவரையாவது கெஞ்சிக் கூத்தாடித்தான் தள்ளி நின்று அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

18. உங்களைப் போன்ற ஒருவர் எங்கள் ஆதி இந்துப் பிரிவில் பிறக்கவில்லையே, பிறந்திருந்தால் எங்கள் துன்பங்கள் புரிந்திருக்குமே என்று நாங்கள் வருந்துகிறோம்.

காந்தியின் தொடர்ந்த பயணத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவு மக்களின் பிரதிநிகள் காந்தியை பிப்ரவரி பத்தாம் தேதி டாக்டர் தி.சே. சௌ. ராஜன் இல்லத்தில் சந்திக்கிறார்கள்.

ஹரிஜன் சேவக் சங்கத்தில் பணிபுரிவோர் 98% பிராமணர்களாகவே இருக்கிறார்களே? இதில் 50% ஊழியர்கள் ஏன் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினராக இருக்கக் கூடாது? இந்த ஊழியர்கள் எங்களது நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டும் அல்லவா எனப் பல வினாக்கள் தொடுக்கப்பட்டன. இந்த வினா தொடர்ந்து பல இடங்களிலும் எழுப்பப்பட்டதை நாம் நினைவுகூரலாம்.

அடுத்து அஸ்ஸாமில் 18.4.1934இல் ஜோர்கட் எனுமிடத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவுப் பிரதிநிதிகள் காந்தியைச்

சந்தித்துப் பல வினாக்களைத் தொடுக்கின்றனர். இந்த இயக்கம் உண்மையாகவே எங்கள் பிரிவு மக்களுக்கு நன்மை ஏற்படுத்தும் என நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? கிலாபத் இயக்கத்திற்காகத் துணை நின்று பழிகொண்டதுபோல இதுவும் ஆகிவிடாதா?

இடையறாத உரையாடல்கள்

பம்பாயில் பயணம் மேற்கொண்டிருந்த காந்தியை டாக்டர் அம்பேத்கர், தம் குழுவினரான ஜி.வி. நாயக், அம்ரித் ராவ் காம்பே, பாபுராவ் கெய்க்வாட் ஆகியோருடன் சென்று சந்தித்து உரையாடினார். இது 1934 ஜூன் 15ஆம் தேதி. காந்தி அம்பேத்கரிடம் ஹரிஜன் சேவக் சங் அமைப்பின் பணிகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து விமர்சனங்களையும் அதை மேலும் சிறப்புறச் செயல்படுத்த ஆலோசனைகளையும் வழங்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அதற்கு அம்பேத்கர் சங், கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றிற்கு உதவுகிறது. இதை அரசாங்கமே பல இடங்களில் செய்வதால் இதுபோலச் செய்தல் ஆகிவிடுகிறது. அத்தோடு, தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு உபகாரச் சம்பளம் கொடுத்து உதவினால்அந்தத் தனிப்பட்டவர் மீண்டும் சமூகத்துக்குப் பங்களிப்பாரா என்ற கேள்வி அந்தத் தனி நபரைப் பொறுத்தது. எனவே, சேவக் சங் கிராமங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தடையின்றி நீர் பெறவும் பொதுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்து பயிலவும் உதவுவதோடு கிராமங்களில் ஒடுக்கப்பட்டோர் மோசமாக நடத்தப்படுவதைத் தடுப்பதிலும் முக்கியப் பணியாற்ற வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டார்.

அடுத்து கராச்சியில் ஜூலை 10ஆம் தேதி ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவு மக்கள் 140 பேர் காந்தியைச் சந்தித்தனர். Punjab Land Alienation Actஇன் காரணமாகத் தாங்கள் தம் நில உரிமைகளை இழந்துவருவது குறித்தும் தேர்தல்களில் தமக்கான இடப்பகிர்வு குறித்தும் அவர்கள் காந்தியோடு உரையாடினார்கள். ஜூலை 13முதல் 17வரை லாகூரில் தங்கியிருந்து பிரச்சாரம் செய்த காந்தியைச் சந்தித்தவர்களில் 13ஆம் தேதி சந்தித்த சர்வ தலித் சபா என்ற அமைப்பும் ஒன்று. தீண்டாமை ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலும் பொதுவான சில ஒடுக்குமுறைகளையும் பிரத்யேக ஒடுக்குமுறைகளையும் கொண்டிருந்தது கண்கூடு.

ஜூலை 21ஆம் தேதி கல்கத்தாவிலிருந்து கான்பூருக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்த காந்தியைக் கல்கத்தாவின்

Depressed Class Association அமைப்புக் குழுவினர் சந்தித்தனர். பிற இடங்களில் எழுந்த வினாக்களே இங்கும் எழுந்தன.

ஆகஸ்டு 2ஆம் தேதி காந்தியின் தீண்டாமை யாத்திரை பனாரஸில் நிறைவுக்கு வந்தது. ஆனால் தொடர்ந்து

அவர் இப்பிரிவு மக்களிடையே உரையாடிக் கொண்டேதான் இருந்தார்.

இந்த நீண்ட ஒன்பது மாத யாத்திரையில் காந்தி தான் பயணித்த இடங்களில் அமைந்திருந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குடியிருப்புகள் பெரும்பாலானவற்றிற்கு நேரில் சென்றார். அங்கும் வாய்மொழியாகப் பல்வேறு கோரிக்கைகளும் வினாக்களும் எழுந்தன. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வாசித்தளிக்கப்பட்ட வரவேற்புரைகளில் இப்பிரிவு மக்களின் வரவேற்புரைகளும் இருந்தன. அவையும் தொகுக்கப்பட்டிருந்தால் மிகச்சிறந்த ஆவணங்கள் கிடைத்திருக்கும்.

நீளம் கருதியே காந்தியின் பதில்கள் தரப்படவில்லை. இந்தக் கேள்விகள் இன்றளவும் கண்கூடாய் உயிர்ப்போடு இருப்பதால் கேள்விகளும் கோரிக்கைகளுமே முக்கிய மாகின்றன.

இப்பெரும் பிரயத்தனத்தைப் பிரமாண்டமான மரத்தின் சிறு இலை அசைவாகவே காந்தியும் பின்னாட்களில் உணர்ந்துகொண்டார். 1945, ஆகஸ்ட் 21 அன்று பி.எஸ். மூர்த்தி என்பவருடனான உரையாடலில், ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீங்கள் கல்வியளிக்கலாம்; ஆனால் தீண்டாமைக்கெதிரான கல்வியை சவர்ண இந்துக்களின் மனத்தில் ஊட்டுவது கடினம் என்ற தம் வருத்தத்தைப் பதிவுசெய்துள்ளார்.

‘வென்றிலன் என்றபோதும்’ என்ற கம்பரின் வரிதான் நினைவில் எழுகிறது.

பயன்படுத்திய நூல்கள்.

மகாத்மா காந்தி தொகுப்பு நூல்கள் (ஆங்கிலம்) தொகுதி- 56, 57, 58, 81

ஹரிஜன் இதழ் (ஆங்கிலம்) தொகுதி ஒன்று, இரண்டு

ரெட்டமலை சீனிவாசன் எழுத்துகளும் ஆவணங்களும் தொகுதி -1, தொகுப்பும் பதிப்பும்: கௌதம் சன்னா.

சித்ரா பாலசுப்ரமணியன்: கல்லூரி விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியவர். அகில இந்திய வானொலி, பொதிகை தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றில் செய்தி வாசிப்பாளராகவும் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராகவும் பகுதி நேரப் பணியாற்றிவருகிறார். காந்தியின் 150ஆவது பிறந்த நாளை ஒட்டிப் பல்வேறு ஆளுமைகளை நேர்காணல் செய்தவர். காந்தியின் தண்டி யாத்திரை குறித்த ‘மண்ணில் உப்பானவர்கள்’ என்ற நூலின் ஆசிரியர். காந்தியின் தீண்டாமை யாத்திரை குறித்த நூல் ஒன்று விரைவில் வரவிருக்கிறது.

        

(இக்கட்டுரை 'காலச்சுவடு' ஜனவரி 2023 இதழில் 'தீண்டாமை யாத்திரையில் ஒடுக்கப்பட்டோர் குரல்' என்ற தலைப்பில் வெளியானது. இத்தளத்தில் அக்கட்டுரையின் தலைப்பில் மட்டும் சிறு மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. வேறு மாற்றங்கள் இல்லை. -- அரவிந்தன் கண்ணையன்)