பெரியார் பற்றி பி.ஏ.கிருஷ்ணன் கட்டுரையும் பிராமணத் துவேஷமும்

எழுத்தாளர் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஈ.வெ.ராமசாமி பற்றி ஆங்கிலத்தில் உக்கிரமான கட்டுரை ஒன்றை எழுதப் போக இணையத்தில், வேறெங்கே, கொதித்தனர் பலர். பலரின் கொந்தளிப்புகளுக்கு ஒரு ஸாம்பிள் பூ.கொ. சரவணன் என்கிற பிரபலமான பத்திரிக்கைகளில் அவ்வப்போது எழுதுபவருமானவரின் பேஸ்புக் பதிவு. எல்லா ஈ.வெ.ரா பக்தர்களையும் போல் சரவணன் கருத்தை எதிர்கொள்ள எழுதியவரின் ஜாதியை வைத்துக் கீழ் தரமாக எழுதியுள்ளார்.

என் போன்றவர்களும் கிருஷ்ணன் போன்றவர்களும் பெரியார் வெறுப்பரசியலில் ஈடுபட்டதாக மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது பெரியாரின் எழுத்துக்களை வைத்து மட்டுமல்ல அவரைத் தங்கள் ஆதர்சமாகக் கொண்டவர்கள் பொது வெளியில் எழுதுவதை வைத்து தான். சரவணனின் பதிவில் பிண்ணூட்டமிட ஒருவர் என்னையும் குறிப்பிட அதற்கு மறுமொழியிட்ட ஒருவர் “இங்கே அம்பிகளை ஏன் கூப்பிடுகிறீர்கள். அவர்களுக்கு மூளை உள்ளதா” என வினவினார்.

பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எனக்கு முதலில் பரிச்சயமானது சில வருடங்கள் முன் நேரு பற்றி அவர் எழுதிய கட்டுரைக்கு இந்துத்துவரான நீலகண்டனின் மறுப்புரைக்கு நான், நேருவின் மீதுள்ள பற்றாலும் உண்மைக்குப் புறம்பானதை மறுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், விரிவான எதிர் வினையாற்றிய போது. அன்று முதல் அவர் நண்பரானார். எங்களுக்குள் நேரு, காந்தி, இந்திய விடுதலைப் போராட்டம், வரலாறு என்று பல விஷயங்களில் ஒத்தக் கருத்துகள் உண்டு. ஆனால் பொருளாதாரம், மார்க்ஸியம், ஸ்டாலின் (ஜோசப்) என்று சில விஷயங்களில் எதிர் துருவங்களும். எல்லா விஷயங்களிலும் ஒத்தக் கருத்துடையவர்கள் கிடைப்பதரிது. அது சுவாரசியமாகவும் இராது. முழுவதும் எதிர் கருத்துடையவர்களுடன் நட்பு வைத்துக் கொள்வதும் சிக்கலே. வயதில் அவர் என் தந்தையின் வயதொத்தவர் ஆயினும் இளையவர்களோடு மிக நட்போடு பழகும் பண்பாளர். நான் மூர்க்கமாக எதிர்ப்பவரிடமும் நான் ஏதாவது கற்றிருக்கிறேன் பி.ஏ.கே சுட்டும் நூல்களைத் தேடிப் படித்திருக்கிறேன், சில சமயம் அவரை மறுப்பதற்காகவும்.

தமிழ் நாட்டில் இன்று மிக மனச் சோர்வைத் தரும் விஷயம் உரையாடல் என்பதே, அதுவும் எதிர் தரப்போடு, மிகவும் அருகிவிட்ட ஒன்று. வரலாற்றைப் பேசுவது கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டது. கோயபல்ஸே வெட்கப்படும் அளவுக்குப் பிரச்சாரம், ஓங்கி ஒலிக்கின்ற பிரச்சாரமே, ஓங்கியிருக்கிறது. ஜெயமோகன் எழுதினால் படிக்காமலே, ‘இந்துத்துவா’, ‘மலையாளி’ என்று வசைகளே பதில்கள். கிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் எழுதினாலோ ‘பாப்பான்’ என்பதே பதில். ‘பார்ப்பன அடிவருடி’, ‘கிறிஸ்தவன்’ என்பவை என்னை நோக்கி பதில்களாக வரும். இந்துத்துவத்தையும் பிராமணத் துவேஷத்தையும் எதிர்க்கும் கிருஷ்ணனும் என் போன்றவர்களும் மாறி மாறி வசைகளை ஒவ்வொரு தரப்பிடமும் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டுள்ளோம். எதைக் குறித்தும் ஒரு விலகலோடு அகடெமிக்காகப் பேசுவது தமிழ்ச் சூழலில் மிக மிகக் கடினமாகிவிட்டது. மோசமான கருத்தையும் அகடெமிக்காக எதிர் கொள்ளும் பண்பும் அறவேயில்லை பெரும்பாலோரிடம்.

சரி எத்தனையோ பேர் கிருஷ்ணனை திட்டியிருக்கிறார்களே பூ.கொ.வின் பதிவைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பதில் சொல்வானேன்? பூ.கொ,  இளைஞர், மிகச் சாதாரணக் கிராமத்தில் இருந்து முன்னேறி சமீபத்தில் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தவர், அதிகம் படிப்பவர், நிறைய எழுதுகிறார், பல மாணவர்களோடு உரையாடுகிறார் அவருக்குள் இத்தகைய துவேஷம் இருப்பது மிகத் துரதிர்ஷ்டமானது மட்டுமல்ல பெரியாரின் நிழல் எத்தகைய தாக்கத்தை அப்படிப்பட்டவருள்ளும் ஏற்படுத்துகிறது என்பதாலேயே.

பூ.கொ.வும் நானும் சில காலம் பேஸ்புக்கில் நட்பாக இருந்திருக்கிறோம் பரஸ்பரம் நேருவின் மீதுள்ள பற்றால் இணைய முடிந்தது. ஓரிரு முறை அவரை அழைத்தும் பேசியிருக்கிறேன். சமீபத்தில் அனிதாவின் மரணத்தின் போது நான் இட ஒதுக்கீடு, கல்வியின் தரம், நான் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பித்த வருடம் நடந்த 5 மார்க் கூத்து ஆகியவற்றைத் தொகுத்து என் பார்வையாக எழுதிய குறிப்பினால் எரிச்சலுற்று பூ.கொ பேஸ்புக்கில் என்னை நட்பு விலக்கம் செய்து விட்டாரென்று நண்பர்கள் தெரிவித்தார்கள். நேரு பற்றிய ஒற்றுமையைத் தவிரத் திராவிட இயக்கம், இட ஒதுக்கீடு, பொருளாதாரம் என்று பல விஷயங்களில் வேறுபாடு. ஓரிரு முறை பிராமண வெறுப்பு, இடை நிலை சாதியினரை மென்மையாகக் கையாளுவது குறித்துக் கேள்விக் கேட்டபோது கிடைத்த பதில்கள் இந்த நட்பு ரொம்ப நாள் நீடிக்காது என்பதை உணர்த்தியது. எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. நஷ்டமில்லை.

ஈ.வெ.ரா யூதர்களை மற்றவர்களின் உயிரை உரிந்து வாழ்பவர்கள் என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு பிராமணர்களும் அப்படியே என்று மார்ச் 20 1938-இல் எழுதியதைக் குறிப்பிட்ட பி.ஏ.கே அக்காலக் கட்டம் ஹிட்லரின் கொடி உயரப் பறந்த காலம் என்றும் இந்த மேற்கோளைச் சொன்னவர் ஈ.வெ.ரா என்று தெரியாமல் நாஜிக்களின் வரலாறுத் தெரிந்த யாரும் படித்தால் அந்த மேற்கோள் ஏதோ ஒரு நாஜி செய்தித்தாளில் வெளிவந்திருக்கும் என்று நினைக்கக் கூடும் என்கிறார். ஈ.வெ.ராவை ஹிட்லர் என்று சொல்லுமளவுக்குப் பி.ஏ.கே வரலாறுத் தெரியாத முட்டாளோ வன்மமம் மட்டுமே அறிவில் குடிக் கொண்டவரோ அல்லர். அந்த மேற்கோள் அப்பட்டமான நாஜித்தனம் என்பது வரலாற்றைப் படித்தவர்கள் ஒப்புக் கொள்வார்கள்.



“ஆரிய இனவாதம் பேசிய அன்னிபெசண்ட், தயானந்தர், திலகர் எனும் பெரும் குழுவிற்கு எதிர்வினையாகவே திராவிட இயக்கம் திராவிட இனவாதம் பேசியது என மூச்சு கூட விடமாட்டார்.” என்று பூ.கொ கொதிக்கிறார். 

கட்டுரையின் நோக்கம் திராவிட இயக்கத்தின் வரலாறுப் பற்றியதல்ல. ஒரே வரியில் மிகச் சிக்கலான ஒரு காலக் கட்டத்தையும் அது உருவாக்கிய சிக்கலான மனிதர்களையும், மிகுந்த முரன்களைத் தன்னகத்தே கொண்டு எழுந்த திராவிட இயக்கத்தையும் பொதுப் புரிதலில் இருக்கும் ஒற்றைப் படையான சித்திரத்தை ஒட்டிய வாக்கியத்தைப் பிஏகே ஒற்றைப்படையான பார்வையைக் கொண்டுள்ளார் என்று குற்றம் சாட்டிவிட்டுச் செய்கிறார் பூ.கொ. பிஏகே செய்தது ஒற்றைப்படையென்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அதற்குப் பதில் இன்னொரு ஒற்றைப்படையா?

“நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன் என்கிற பகத்சிங் நூலையும், ரஸ்ஸல் அவர்களின் கிறிஸ்தவ மதம் மீதான விமர்சன நூலை தமிழிற்குக் கொண்டு வந்தவரும் பெரியார் என்பதோ மறந்து போயிருக்கும்.” என்கிறார் பூ.கொ. 

நாத்திகம் என்பதை இந்திய ஞான மரபுக்கு சொல்லிக் கொடுக்க ரஸ்ஸல் தேவையா? பூ.கொ கொஞ்சம் ஜெயமோகனைப் படிக்கலாமே. ஆத்திகத்தில் பல படி நிலைகள் உண்டு. சாதாரணப் பூசைகள், எளிய நம்பிக்கைகள் என்று தொடங்கி உயரியத் தத்துவங்கள் நோக்கிச் செல்ல முடியும். அது போல் நாத்திகமும் பல படி நிலைகள் கொண்டது. ‘பரிசுத்த ஆவியிலே இட்லி வேகுமா’, ‘பிள்ளையார் போன்ற பிறப்புச் சாத்தியமா?’ என்பதெல்லாம் ஆரம்பப் படி நிலை. அங்கிருந்து எத்தனையோ தத்துவார்த்தமான மேல் படி நிலைகள் நோக்கிச் செல்ல முடியும் ஆனால் தமிழ் நாட்டில் பெரியாரின் கருணையால் உண்டான நாத்திகம் பாமரத்தனமான நாத்திகத்திலேயே நின்றுவிட்டது. அதனால் தான் இன்று பெரியாரும் மடாதிபதியாகிவிட்டார். ‘தி.க.காரர்கள் நாத்திகர்களல்ல அவர்கள் கடவுள் பெரியார்’ என்றார் ஜெயகாந்தன். பெர்டிரண்ட் ரஸ்ஸல் பெரும் அறிவு வீச்சுக் கொண்டவர் அவரை ஏதோ தெரு முனை நாத்திகவாதியாகச் சுருக்கிப் புரிந்துக் கொண்டவர்கள் திராவிட இயக்கத்தினர். இன்று எந்த மேலை நாட்டுத் தத்துவ மேதையும் ரஸ்ஸலின் அந்நூலை இடது கையால் கூடப் பொருட்படுத்த மாட்டார். இந்துத்துவர்கள் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டும் ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸின் புத்தகமும் அப்படியே.

பூ.கொ பொங்குகிறார் “ராமாயணத்தை மிக மட்டமாக அணுகினார் என்கிற நீங்கள் அவர் புராணங்கள், தமிழிலக்கியங்களின் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் சாடினார் என மறந்தும் மூச்சுவிடாதீர்கள். புராணங்கள் புனிதப்படுத்தப்படுவதை மட்டுமல்ல கண்ணகியை புனிதப்படுத்தியதையும் பெரியார் கேள்வி கேட்டார். உங்களுக்கு வசதியானது தான் கண்ணில் படும்.” 

பிஏகே என்ன பிராமணர் என்பதாலா ஈவெராவின் ராமாயணம் பற்றிய கருத்தை மறுக்கிறார். ஜெயகாந்தன் கூடத்தான் ஈவெரா இலக்கியம் பற்றிப் பேசியதையெல்லாம் புறந்தள்ளியிருக்கிறார். இலக்கியம் மற்றும் தத்துவங்களின் புலமைக் கூட அல்ல அறிமுகம் கொண்டவர்கள் கூட ஈவெராவின் நாத்திகம் பற்றிய கருத்துகளைச் சின்னப் புண்ணகையோடு கடந்துவிடுவார்கள்.



“சவார்க்கர் மகத்தான தேசபக்தர். அவர் மன்னிப்பு கேட்டதும், வெறுப்பரசியல் செய்ததும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் பார்வையில் தனி அத்தியாயம். சவார்க்கர் காந்தி கொலை பற்றி உங்கள் கருத்து எனச் 'சவார்க்கர் தேசபக்தர்' என்கிற பதிவில் கேட்டதற்கு 'அது தனிக்கதை' என்ற நடுநிலையாளர் அவர்”.

 பிஏகே கட்டுரை எழுதியது பெரியார் போன்று வெறுப்பரசியல் செய்தவர் எப்படி ஏற்புடையவர் ஆனார் என்பது பற்றி. எதிர்வினையோ எங்கெங்கோ அலைகிறது பூ.கொவின் சினத்தில். எதையெல்லாம் சொல்லி அடிக்க முடியுமோ அதையெல்லாம் சொல்லி அடிக்கச் சினத்தில் தாறுமாறாக எழுதியிருக்கிறார் பூ.கொ.


பெரியாரின் பங்களிப்பை மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார் பிஏகே, “Periyar was a selfless and incorruptible man of considerable personal charm. He spent his long life tirelessly working in support of what he believed in and against what he detested. What he believed in were self-respect, rationalism, gender equality and his own version of social justice. What he detested were caste discrimination, Gandhi, god, religion, Brahmins and the then-prevailing idea of India.”

சவர்க்கருக்கு ஒரு நீதி பெரியாருக்கு ஒரு நீதியல்ல. பிஏகே அன்றாடம் இந்துத்துவர்களை ‘braying brigade’ என்று விளித்து அதி தீவிரமாகச் சண்டியிட்டுக் கொண்டிருப்பார் இணையத்தில். அது சரி சேறு வாரியிறைப்பது என்று முடிவானப் பின் எதற்கு உண்மைகளைச் சட்டைச் செய்ய வேண்டும்.

சவர்க்கரின் நினைவு நாளில் இந்துத்துவர்கள் களிக் கொண்டு எழுதுவார்கள் இன்னொரு பக்கம், “என்ன பெரிய வீர சவர்க்கர், மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதி மண்டியிட்டவர்’ என்பார்கள் பெரியார் பக்தர்கள். சவர்க்கரின் தியாகம் மகத்தானது. எனக்கு அவரின் பிந்நாள் அரசியல் ஒவ்வாதது அதற்காக அவர் தேசத்துக்காகச் செய்த தியாகத்தை மறுக்க முடியாது.

இரட்டை ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டுச் சிறைக் கொட்டட்டியில் தனிமைச் சிறை, கடும் வேலைச் செய்ய விதிக்கப்பட்டவர். அவர் சகோதரரும் அப்படியே. அக்காலத்தில் ராஜாங்க எதிரி என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டால் சொத்துக்களை அரசாங்கம் பிடுங்கிக் கொள்ளும். சவர்க்கர் சகோதரர்கள் குடும்பங்கள் சகலத்தையும் இழந்து நடுத்தெருவில் நின்றனர். சவர்க்கரின் சகோதரர் கை கால்களில் விலங்கிடப்பட்டு, தலையில் துணியைச் சுமந்தவாறு நாயைப் போல் தெருக்களில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். திராவிட இயக்கதின் எந்தத் தலைவரும் இத்தகைய தியாகத்தை என்றில்லை அதன் அருகில் வைக்கத் தகுந்த எந்தத் தியாகத்தையும் தேசத்துக்காகச் செய்ததில்லை என்பதே உண்மை. சவர்க்கர் 10 வருடம் மிகக் கொடுமையான சிறைவாசத்தை அனுபவித்து விட்டே அந்த மன்னிப்புக் கடிதத்தை எழுதினார். பாரதியும் மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். பெரியாரின் தனிப்பட்ட நேர்மையையும், கொள்கைக்காகப் போராடும் குணத்தையும் ஏற்க முடிந்த பிஏகே சவர்க்கரின் தியாகத்தை எப்படி மறுப்பாற். கவனிக்கவும், அரசாங்க அச்சுறுத்தலுக்குப் பயந்து ஈவெரா கம்யூனிஸம் பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்துக் கொண்டதற்காக அவரை என்னவென்று அழைப்பது? சவர்க்கர் பற்றியும் இந்த மன்னிப்புக் கடிதம் பற்றியும் விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன் (காண்க: http://contrarianworld.blogspot.com/2017/06/veer-savarkar-question-his-politics-not.html )


“அம்பேத்கர்-பெரியார் வாசிப்பு வட்ட சிக்கலின் போது இந்து மதத்தை விமர்சிக்கும் வரிகளை அம்பேத்கரின் வரிகளை விநியோகித்ததற்கு 'இஸ்லாம் மதத்தைப் பற்றி விமர்சித்தது எல்லாம் சொன்னால் என்ன ஆகும்' என முத்தை உதிர்த்தார்”. 

அம்பேத்கரின் ‘Thoughts on Pakistan’ அப்பட்டமான இஸ்லாமிய எதிர்ப்புக் கருத்துகள் கொண்டது தான். அம்பேத்கர் இந்து மதத்தைத் தூற்றியதை களிப்போடு பகிர்ந்துக் கொள்வோர் அவர் இஸ்லாமியர், கிறித்தவர்கள் பற்றி எழுதியதை மௌனமாகக் கடந்து செல்வதைச் சுட்டிக் காட்டுவதில் என்ன தவறு? 



“பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டை காப்பாற்ற அயராது போராடினார் என ஆதாரங்களோடு அடுக்கிய போது நீங்கள் உடனே க்ரான்வில் ஆஸ்டினே சொல்லிவிட்டார் என ஒரு வாதத்தை முன்வைத்தீர்கள். காங்கிரசே சுயமாக இட ஒதுக்கீடு தந்தது, 'பாவம் பெரியார் ஓரமாகப் போராடினார்' எனத் தட்டி கழித்தீர்கள். க்ரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆய்வுகளிலும் இடைவெளிகள் உண்டு, போதாமைகள் உண்டு என விக்ரம் ராகவன் முதலிய அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். சுனில் கில்நானி முதல் சட்டத்திருத்தத்திற்குப் பெரியார் முக்கியக் காரணம் என்கிறார்.” 

பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டைப் பெற்றுத் தந்தார் என்பது மிகைப்படுத்தலே. தமிழ் நாட்டில் இட ஒதுக்கீடு என்பதற்கு ஜாதிவாரியான பிரதிநித்துவம் என்பதில் தொடங்கி மிக நீண்ட வரலாறுண்டு. சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் சம்பகம் துரைராஜன் என்பவர் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு எதிராகத் தொடர்ந்த வழக்கில், எல்லோரும் சட்டத்தின் முன் ஒன்றே எனும் ஷரத்தின் படி தனக்கிருக்கும் சம உரிமையை அது பாதிக்கிறது என்று சொன்னார், அவர் சார்பில் தீர்ப்பு வந்தது. தமிழக அரசு, கவனிக்கும் இது குமாரசாஇ ராஜா தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு, உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடுச் செய்தது. கிரான்வில் ஆஸ்டின் தன் புத்தகத்தில் எழுதுகிறார், உச்ச நீதி மன்றம் அப்போதிருந்த மன நிலையை யூகித்த சட்ட அமைச்சகம் நேருவின் மந்திரி சபைக்கு அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை உரிமைக்கான ஷரத்தை மாற்றி அமைக்குமாறு ஒரு குறிப்பை அனுப்பியது. குறிப்புச் சென்ற ஒரு மாதத்திற்குள் உச்ச நீதி மன்றம் உயர் நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பை ஊர்ஜிதம் செய்தது.

நிச்சயமாகத் தமிழகத்தில் நடந்த போராட்டங்கள் ஒரு காரணமே. ஆனால் இந்த ஒரு பிரச்சிணையைத் தவிரக் கணன்று கொண்டிருந்தது வேறொன்று. ஜமீந்தாரி ஒழிப்புத் திட்டம். இதற்கும் நீதிமன்றங்கள் தனி மனித பொருளுடைமையின் அடிப்படையில் அத்திட்டத்தை ஒழித்துவிடுமோ என்று நேருவும், அம்பேத்கரும் மற்றவர்களும் அச்சப்பட்டனர். அப்புறம் கட்டுபாடற்ற பேச்சுரிமைப் பற்றியும் கவலை எழுந்தது பிரிவினையின் வரலாறுக் காணாத வன்முறையின் இடையே சிக்கித் தவித்த தேசத்தில். இதெல்லாம் ஒரு புயலாக உருவெடுக்க நேருவும் அம்பேத்கரும் முயல இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் முதல் சட்டத் திருத்தம் வந்தது. காக்காய் உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது. பூ.கொ. விக்ரம் ராகவன் கிரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆராய்ச்சியில் இடைவெளிகளைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார் என்கிறார். நான் தேடிய வரையில் அதற்கான ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை. இணையத்தில் ராகவனின் தளம் ஒன்று கிடைத்தது அதில் ஆஸ்டின் இறந்த போது ராகவனும் மற்றவர்களும் எழுதிய அஞ்சலிகள் மற்றும் வேறொரு கட்டுரையில் ஆஸ்டினின் ஆராய்ச்சியில் குறைகள் இருப்பதாகவோ, இடைவெளிகள் இருப்பதாகவோ எழுதவில்லை. ஆஸ்டினின் சித்திரத்தை சற்றே விமர்சித்திருக்கிறார்கள் ஆனால் எல்லோரும் அவர் மிகப் பெரும் உழைப்பைச் செலுத்தி ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார் அடிப்படை ஆராய்ச்சியில் தவறுகள் ஏதும் சொல்லவில்லை.

சுனில் கில்நானியும், ராமச்சந்திர குஹாவும் பெரியாரை ஒரு சிந்தனையாளராகவே முன்னிறுத்துகிறார்கள். ஆராய்ச்சியில் இடைவெளி என்கிறாரே பூ.கொ. அது இவர்களுக்குப் பொருந்தும். பாரதி முதலானோர் ஒரு நீண்ட சமூக மாற்றத்திற்கான முயற்சிக்கு வித்திட்டவர்கள் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. கில்நானி பெரியார் குறித்து, “ ‘பாம்பையும் பார்ப்பானையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் பார்ப்பானை முதலில் அடிக்க வேண்டும்’ என்றார். இதை 19-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு தலித் இதைப் பேசியிருந்தால் கொல்லப்பட்டிருப்பான்”. பாவம் கில்நானி அவருக்கு ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் வரலாறும் தெரியவில்லை, பெரியார் பணக்கார நாயக்கர் என்பதும் தெரியவில்லை. ‘பிராமணரல்லாதோர் சபை’ என்று ஒன்றை ஆரம்பித்து ‘பிராமணர்கள் நடு நடுங்க வேண்டும்’ என்று பிரகடனம் செய்தார்கள் பெரியார் அந்த விஷத்தை கக்கும் முன்பே.

பெரியார் இடைநிலைச் சாதிகளைக் கண்டித்தார் என்கிறார் பூ.கொ. இது ஜோக்.

கீழ் வெண்மனியில் 44 தலித்துகள், பெண்களும் குழந்தைகளும், கொடூரமாகத் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்ட போது ஈவெரா விஷம் கக்கினார், எரித்த நாயுடுகள் மேல் அல்ல, பிராமணர்கள் மீது (காண்க http://mugamoodireader.blogspot.com/2014/12/blog-post.html )

பூ.கொ.வும் இன்னும் பலரும் உடனே சுட்டுவது முதுகுளத்தூர் கலவரத்துக்குப் பின் ஈவெரா முத்துராமலிங்கத் தேவர் குறித்து வெளியிட்ட அறிக்கைகளை. இதற்கு முக்கிய ஆவணம் தினகரன் எழுதிய “முதுகுளத்தூர் கலவரம்’ (அப்புத்தகமும் டி.எஸ். சொக்கலிங்கம் எழுதிய ‘முதுகுளத்தூர் பயங்கரம்’ புத்தகமும் ஒன்றாக மயிலைநாதன் தொகுப்பில் ‘சிந்தனனை வெளியீடு’ வந்திருக்கிறது)
இம்மானுவேல் சேகரன் படுகொலைக்குப் பின் கைது செய்யப்பட்ட தேவர் பற்றி ஈவெரா சொல்கிறார், “தேவர் சிறைவாசத்தை நாமும் விரும்ப வில்லை என்றாலும், இந்தச் சூழ்நிலையில் அவரைச் சிறைப் பிடிக்காதிருந்தால் சாதிச் சண்டை நின்றிருக்காதென்பது உறுதி. அவர் வெளியிலிருந்த வரை கலவரம் நடந்து கொண் டிருந்ததும், கைது செய்யப்பட்ட பின் கலவரம் அடியோடு ஓய்ந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.”

வார்த்தைகளைக் கவனிக்கவும். “தேவர் சிறைவாசத்தை நாமும் விரும்ப வில்லை”. மேலும் அந்த அறிக்கை முழுதும் (தினகரனின் புத்தகத்தில் இருந்து இந்தப் பகுதிகளைக் கீற்றூத் தளம் தொகுத்திருக்கிறது http://keetru.com/index.php/homepage/2009-10-07-11-18-55/2012-sp-1447863194/21151-2012-09-14-09-23-48 ) தேவரை மட்டும் தனி மனிதராக விமர்சிக்கிறார் ஈவெரா. கீழ் வெண்மணியில் சம்பந்தமேயில்லாத பிராமணர்களை ஒரு தொகுப்பாகவும், இனமாகவும் கரித்துக் கொட்டியவர் இப்போது கவனமாகத் தேவரை விமர்சித்தாரே தவிரத் தேவர்கள் என்ற ஜாதியை ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. கீற்றுத் தளத்தில் இல்லாதது புத்தகத்தில் இருக்கும் முக்கியமான ஒரு குறிப்பு ஈவெராவின் மேற்கோள், “முதுகுளத்தூரில் நடக்கும் ஜாதிச் சண்டையை நிறுத்த நான் என் கருப்புச் சட்டைப் படையை அனுப்ப மாட்டேன். அங்கே போய்ச் சும்மா சாகவா? அல்லது தமிழனைத் தமிழன் சாகடிக்கவா? ஜாதிகள் ஒழிந்தாளொழிய சண்டைகள் தீராது”.

இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்களை அடக்கத் தன் உயிரை பணையம் வைத்த மகாத்மா என் மனக்கண்ணில் ஒரு நிமிடம் வந்து மறைந்தார். தினகரனின் புத்தகத்தில் பெரியார் தேவர்களைக் கண்டித்தார் என்பதை நிறுவ பழைய விடுதலை இதழ்களில் இருந்து சில பக்கங்கள் புகைப்படமாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அதில் பெரும்பாலானவை வெறும் செய்திக் குறிப்புகள் பெரியாரின் தனிப்பட்ட கண்டனங்கள் அல்ல. ஆனால் அப்புகைப்படங்களில் இரண்டு என் கவனத்தை ஈர்த்தன.

“குறும்புக்கேள்விக்குப் பெரியார் சாட்டைப் பதில்” என்ற தலைப்பில் 16(10).10.57 அன்று வெளியான பத்தி. கத்தி வைத்துக் கொள்ளச் சொன்ன பெரியார் கைதுச் செய்யப்படவில்லை ஆனால் சமாதான விரும்பியான தேவர் கைதாகிவிட்டாரே என்ற கேள்விக்குத் தேவர் கைதுக்குப் பின் கலவரம் அடங்கியதை சுட்டிவிட்டு மிக விஷம் தோய்ந்த வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறார்.

“நான் கத்தி வைத்துக் கொள் என்று பேசுவதால் இது வரை எந்தப் பார்ப்பானுக்கும் ஒரு சிறு காயம் கூட ஒரு அடி கூட விழவில்லையே! ஏன்?

நான் குத்தச்சொல்லி உத்தரவு கொடுத்தால் தானே நடக்கும். சும்மாவா கொல்வோம் என்கிறோம். ஒரு நிபந்தனையின் மீது தானே சொல்கிறோம். இன்னது செய்யாவிட்டால் இன்னது நடக்கும் என்கிறோம். நீ பிராமணன் என்று சொல்லாமல் பூணூலைக் கழற்றி விடேன். அப்படிக் குத்துபம்படியாகச் சொல்வதாக இருந்தாலும் ரகசியமாகவா செய்வேன்? சர்க்காருக்கு இன்னின்னார் இன்னின்னாரை குத்துவார்கள் என்று பெயர் கொடுத்து அவர்களுக்கும் பாதுக்காப்பளிக்க ஒரு வாய்ப்பளித்துவிட்டுத் தானே செய்வோம்!”

“தூக்கிலிடப்படவும் தயாராகுங்கள்” என்ற அறிக்கையில் சொல்கிறார், “சாதி ஒழிபடவேண்டுமா வேண்டாமா? என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள் தூக்குக் கயிற்றுக்கு உங்களைத் தயாராக்கிக் கொள்ளுங்கள். இளைஞர்களாயிருப்பவர்கள் இரத்ததில் கையெழுத்துப்போட்டு அனுங்கள், காந்தி சிலையை உடைக்கிறேன், பார்ப்பானை ஒழிக்கிறேன் என்று! ஒன்றுமில்லாத குப்பை சங்கதிக்கு முதுகுளத்தூரில் 30-40 பேர் செத்திருக்கிறார்கள்”

“முதுகுளத்தூர், நீடாமங்கலம் ஆகியவற்றில் பெரியார் எதிர்த்தது பிராமணர்களையா?” என்று கேட்டீர்களே பூ.கொ மேற்கண்டவைகளுக்கு என்ன பதில்?

பிஏகே கட்டுரை முழுதும் பெரியாரின் பிராமண எதிர்ப்புப் பற்றியே இருக்கிறதே என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள். யாரொ வைத்த நெறுப்பில் யாரோ கொல்லப்பட்டு ஊரே ரணகளமாகும் போதும் “பார்ப்பானைக் ஒழிக்க வேண்டும்” என்று அறிக்கை எழுதும் மனோ வியாதிக் கொண்டவரைப் பற்றி வேறென்ன எழுத முடியும். காந்தியைப் பற்றி எழுதினால் தேச விடுதலை, சத்தியாகிரஹம் என்று எழுதலாம் அவர் எத்தனையோ விஷயங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்தியிருந்தாலும், தீண்டாமை ஒழிப்பு உட்பட. நாம் என்ன செய்ய முடியும் ஈவெராவின் மூச்சும் பேச்சும் பிராமணர்களை ஒழிப்பதைப் பற்றியே இருந்தால் பிஏகே என்ன செய்ய முடியும்.

‘நாங்கள் பார்ப்பனர்களை எதிர்க்கவில்லை பார்ப்பனீயத்தைத் தான் எதிர்க்கிறோம்” என்று பெரியாரிஸ்டுகள் பம்மாத்துக் காட்டுவார்கள் ஆனால் பெரியார் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதை மேற்கோள் காட்டுகிறார் பிஏகே- “நீங்கள் வெறுப்பது பார்ப்பானையா? அல்லது பார்ப்பனீயத்தையா? அல்லது பார்ப்பனீயம் என்பது என்ன? என்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் என்பது என்ன? பார்ப்பானில் இருந்துதானே பார்ப்பனீயம் வந்தது; எனவேதான் பார்ப்பான் ஒழிய வேண்டும் என்கிறேன். திருடனை வெறுக் கிறாயா அல்லது திருட்டை வெறுக்கிறாயா என்பதுபோல் இருக்கிறது; திருடனாக இருப்பதால்தானே அவன்திருடுகிறான்; எனவே இது அர்த்தமற்றதாகும். திருட்டுத் தனத்தை வெறுக்கும்போது திருடனையும் வெறுப்பதாகத்தானே அர்த்தம்? எனவே பார்ப்பானில் இருந்துதான்பார்ப்பனீயம் வந்தது; மூலத்தை ஒழிக்கப் பாடுபடுகிறேன்.”

பெரியார் தலித்துகளின் அறிவுத்திறன் மற்றும் அம்பேத்கர் குறித்தும் மிக அருவருப்பாகச் சொன்னதைப் பிஏகே ஆதாரத்துடன் சுட்டிக் காட்டுகிறாறர், “அவர் (அம்பேத்கர்) 10% இட ஒதுக்கீடு கேட்டார், அவர்கள் (பிராமணர்கள்) 15% கொடுத்தனர் ஏனென்றால் 25% கொடுத்தால் கூட 3 அல்லது 4 சதவீதம் தான் தகுதியானவர்கள் கிடைப்பார்கள் (தலித்துகளிடம்). அவர் பிராமணர்கள் எழுதிய அரசியல் சாஸனத்தில் கைக்காட்டிய இடத்தில் கையெழுத்திட்டார்”. சத்தியமாக இதை மட்டும் அன்றோ இன்றோ எந்தப் பிராமணராவது இப்படிப் பேசினால் கழுவில் ஏற்றியிருப்பார்கள். ஏற்றியிருக்க வேண்டும். தவறில்லை.

ஓரு இனமே அழிய வேண்டும் என்று மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிய ஒருவர் சமூகத்தின் ஆசானாகக் கொண்டாப்படும் இடத்தில் அச்சமூகத்தினர் அதைச் சுட்டிக் காட்டிக் கூடப் பேசக் கூடாது என்கிறார்கள் இந்த நாஜிக்கள். அவரின் இந்த நாஜித்தனம் ஒரு சமூகத்தின் நாஜித்தனமாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்பதைச் சமூகத்தைப் பற்றிக் கவலைக் கொள்ளும் எந்த மனிதனும் கண்டும் காணாமல் இருக்க முடியாது. இருக்கவும் கூடாது.

ஒரு இனத்தில் பிறந்தவன் இப்படித்தான் இருப்பான் என்றோ, பேசும் கருத்துகளுக்குப் பிறந்த இனத்தைத் தவிர வேறெதுவும் காரணமேயிருக்காது என்றும் பேசுவதும் அப்பட்டமான நாஜித்தனம் தான்.

ஜெயகாந்தனைப் பற்றிய ஆவணப்படம் எடுத்தவர் பிராமண எதிர்ப்பு பற்றிக் கேட்ட போது ஜெயகாந்தன் சினந்துச் சொன்னார், “நீங்க தான் பகைமையை மட்டும் மாத்திக்காம இருக்கீங்க, ‘தள்ளிப் போடா’ அப்படீன்னு சொல்ற பாப்பான் எங்க இருக்கான் இன்னைக்கு? இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவீங்களா (அதை விட்டு விட்டு) அன்னைக்கு அவன் தாத்தா என் தாத்தாவைச் சொன்னான்னு சண்டைப் போட்டுகிட்டு இருக்கீங்க…சும்மா பகைமைக்குத் தூபம் போட கூடாது. தமிழன் அதைச் செய்யக் கூடாது. பகைமையை வெச்சுக்கிட்டாப் பேச முடியாதுல்ல. எதன் பேராலும் அதைப் பரப்புவது சரியில்லை’.

இன்று பூ.கொ. அடைந்திருக்கும் உயரத்திற்கு அவர் குடும்பம், குறிப்பாக அவர் அம்மா, அளித்த ஊக்கமும் அவரின் உழைப்பும் காரணம். அவரைச் சுற்றி அவரைப் படிக்க ஊக்குவித்தவர்கள் அநேகம் பேர் என்கிறார் பேட்டிகளில். நல்லது. அந்த முக்கியமான ஆதரவு இல்லாமல் அனிதாவின் சக்திக்கு மீறிய சம்பவச் சூழலில் சிக்கித் தானே அவர் இறந்தார். உணர்ச்சிக்கு ஆட்பட்டு எதிர்ப்பவர்களையெல்லாம் பிறப்பைச் சொல்லிப் பேசுவதும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பைத் தாண்டி பொது விவாதத்தின் இன்னொரு தரப்பை கேட்கவே மாட்டேன் என்பதும் என்ன பண்பு?

References:

1. Working a democratic Constitution - Granville Austin
2. Vivek Raghavan on Granville Austin http://www.india-seminar.com/2010/615/615_comment.htm 
3. Raghavan’s obituary http://scroll.in/article/670221/How-Granville-Austin-beat-Delhi-babudom-to-write-his-book-on-the-Indian-Constitution
4. Periyar on Keezvenmani http://mugamoodireader.blogspot.com/2014/12/blog-post.html
5. P.A. Krishnan's article http://thewire.in/179688/periyar-ev-ramasamy-dravida-nadu-brahmins-dmk/
6. பார்ப்பன எதிர்ப்பா, பார்ப்பணீய எதிர்ப்பா "http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-41-26/2014-03-14-11-17-84/27587-2014-12-25-13-07-40?code=1&state=tt"
7. Pu.Ko Related interviews http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/படிச்சிட்டுத்-திட்டு-என்பாள்-அம்மா/article8685663.ece
8. Pu.kO interview http://www.dinamalar.com/supplementary_detail.asp?id=37446&cat=1360&Print=1
9. EVR on Muthuramalinga Thevar (Excerpted from Dinakaran book by Keetru) http://keetru.com/index.php/homepage/2009-10-07-11-18-55/2012-sp-1447863194/21151-2012-09-14-09-23-48
10. A Thevar website http://thevarkalam.blogspot.com/2010/03/blog-post_2039.html
11. A Devendrakula Web site recounting the riots http://devendrarsangamam.blogspot.com/2008/11/1957.html
12. பூ.கொ. சரவணன் பதிவு https://www.facebook.com/pu.ko.saravanan/posts/1631893846841685

"தன் சாதிப்பற்றை விடாமல், வெறுப்போடு மட்டும் ஆளுமைகளை அணுகுகிறவர்களுக்கு மகத்தான தலைவர்கள், மக்கள் சேவகர்கள், அடையாளங்களைத் தாண்டி அயராது இயங்கியவர்கள் ஒற்றைப்படையாகவே தெரிவார்கள்.

பெரியாரை ஹிட்லரோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருக்கும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஆரிய இனவாதம் பேசிய அன்னிபெசண்ட், தயானந்தர், திலகர் எனும் பெரும் குழுவிற்கு எதிர்வினையாகவே திராவிட இயக்கம் திராவிட இனவாதம் பேசியது என மூச்சு கூட விடமாட்டார். திராவிட நிலப்பரப்பில் அறிவுஜீவிகளே இல்லை என்றும் அதில் முளைத்த கள்ளிச்செடியே பெரியார் என்றும் ஒரு முத்தை உதிர்த்திருக்கிறார். இது தமிழ் அறிவுப்பரப்பை முற்றாகத் தட்டையாக அணுகும் மேட்டிமைப்பார்வை. 

பெரியாரின் நாத்திகவாதம் தட்டையானது என்கிற பி.ஏ.கிருஷ்ணன் இந்துவாக நம்பிக்கை அதன் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவரும் இருக்கலாம் என்று எழுதிய முத்துக்கள் நினைவுக்கு வருகிறது. நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன் என்கிற பகத்சிங் நூலையும், ரஸ்ஸல் அவர்களின் கிறிஸ்தவ மதம் மீதான விமர்சன நூலை தமிழிற்கு கொண்டு வந்தவரும் பெரியார் என்பதோ மறந்து போயிருக்கும். 

சவார்க்கர் மகத்தான தேசபக்தர். அவர் மன்னிப்பு கேட்டதும், வெறுப்பரசியல் செய்ததும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் பார்வையில் தனி அத்தியாயம். சவார்க்கர் காந்தி கொலை பற்றி உங்கள் கருத்து எனச் 'சவார்க்கர் தேசபக்தர்' என்கிற பதிவில் கேட்டதற்கு 'அது தனிக்கதை' என்ற நடுநிலையாளர் அவர். அம்பேத்கர்-பெரியார் வாசிப்பு வட்ட சிக்கலின் போது இந்து மதத்தை விமர்சிக்கும் வரிகளை அம்பேத்கரின் வரிகளை விநியோகித்ததற்கு 'இஸ்லாம் மதத்தைப் பற்றி விமர்சித்தது எல்லாம் சொன்னால் என்ன ஆகும்' என முத்தை உதிர்த்தார். நேரில் பார்த்து உரையாடிய போது, 'தேசியக்கட்சிகள் ஆட்சி செய்திருந்தால்
தமிழ்நாடு இன்னமும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்' என்றீர்களே பி.ஏ.கிருஷ்ணன். எப்படி என்று இன்றுவரை வியந்து கொண்டேயிருக்கிறேன். தமிழ் பரப்பின் அறிவுஜீவியாக ராஜாஜி மட்டுமே உங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியக்கூடும். மகிழ்ச்சி.

பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டை காப்பாற்ற அயராது போராடினார் என ஆதாரங்களோடு அடுக்கிய போது நீங்கள் உடனே க்ரான்வில் ஆஸ்டினே சொல்லிவிட்டார் என ஒரு வாதத்தை முன்வைத்தீர்கள். காங்கிரசே சுயமாக இட ஒதுக்கீடு தந்தது, 'பாவம் பெரியார் ஓரமாகப் போராடினார்' எனத் தட்டி கழித்தீர்கள். க்ரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆய்வுகளிலும் இடைவெளிகள் உண்டு, போதாமைகள் உண்டு என விக்ரம் ராகவன் முதலிய அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். சுனில் கில்நானி முதல் சட்டத்திருத்தத்திற்குப் பெரியார் முக்கியக் காரணம் என்கிறார். வேறு பல அரசியல் அறிஞர்களும் அதையே வழிமொழிவதை ஆதாரத்தோடு அடுக்கினாலும் பெரியார் மீதான வெறுப்பால் 'ஆஸ்டினே அத்தாரிட்டி' என்றீர்கள். இட ஒதுக்கீட்டை தாராளமாகத் தந்த நேரு ஏன் பிற்படுத்தப்பட்டோர் இட ஒதுக்கீட்டிற்கான வாய்ப்பை 1953-ல் இழுத்து மூடினார் எனத் தெரிந்து கொள்ளலாமா? திறமைக்கு இட ஒதுக்கீடு தடை என உறுதியாகக் கருதிய நேரு மனம் உவந்து தானாகவே தமிழகத்திற்கு இட ஒதுக்கீட்டை ஈந்தார் எனக் கதை சொல்லுங்கள். கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு இருக்கலாம். எதேனும் கேள்விகள் கேட்டால், 'பெரியாரிய நாஜி' என முத்திரை குத்திவிட்டே உரையாடுவீர்கள். இனவாதம் பேசினார் பெரியார் என்கிற நீங்கள் அவர் இடைநிலை சாதிகளைக் கண்டித்துப் பேசியது குறித்து மூச்சு விடாதீர்கள். முதுகுளத்தூர், நீடாமங்கலம் ஆகியவற்றில் பெரியார் எதிர்த்தது பிராமணர்களையா? 

ராமாயணத்தை மிக மட்டமாக அணுகினார் என்கிற நீங்கள் அவர் புராணங்கள், தமிழிலக்கியங்களின் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் சாடினார் என மறந்தும் மூச்சுவிடாதீர்கள். புராணங்கள் புனிதப்படுத்தப்படுவதை மட்டுமல்ல கண்ணகியை புனிதப்படுத்தியதையும் பெரியார் கேள்வி கேட்டார். உங்களுக்கு வசதியானது தான் கண்ணில் படும். எனக்கென்ன தோன்றுகிறது என்றால் பெரியார் சவார்க்கரை போலப் பிராமணராக இருந்தால் கொண்டாடி இருப்பீர்கள். பெரியாரின் பிராமண வெறுப்பு மட்டுமே உங்கள் கண்முன் பெரிதாய் உறுத்துகிறது. ஆதிக்கங்களை, பிராமணியத்தை, மொழிவெறியை, ஆணாதிக்கத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்திய பெரியார் கள்ளிச்செடி தான். அவரின் முற்கள் ஆதிக்கத்தைக் குத்திக்கொண்டே இருக்கும். அவரின் உழைப்பின் கனிகளாகவே நாங்கள் இருந்து விட்டுப்போகிறோம்."

48 hours With Jeyamohan

Rabbi Ben Akiva told his favorite disciple Simeon Ben Yochai "Son, more than the calf wishes to suck does the cow wish to suckle". Those words were written by my father, as a sort of dedication, when he gifted his young boys a book of questions and answers that he had bought in order to wean them away from the smutty Tamil weeklies and puerile Amar Chitra Katha comics. Those words kept flashing in my mind the 2 days that Jeyamohan spent with me in New Jersey. Jeyamohan is often mockingly, and sometimes lovingly too, referred to as ஆசான். He has fully earned that moniker.

A few days before he embarked on his visit to US Jeyamohan (or his webmaster) had re-published his review of T.J.S. George's biography of M.S. Subbulakshmi. When first published it stirred a hornet's nest with the usual wailing questions of "do we need to know her antecedents", "why should a biography wash dirty linen" etc. Of course Jemo had answered all of them with gusto. The re-publication invited a torrent of the same questions from the same usual suspects and Jemo answered them, again, unflaggingly. I told a friend, the man is indefatigable in his quest to educate the Tamil society that is still intellectually feeble.

Despite the fact that I had written so much against Jeyamohan in blogs and Facebook somehow my email id had landed in the list of recipients in an email chain discussing travel arrangements for him. Boston Bala was co-ordinating the North East portion of Jemo's travel. It was decided that Jemo would spend nearly 5 days in New Jersey. A good hearted host agreed to take Jemo and his wife Arunmozhi to New York City for 2 days. Question was what to do for the remaining days? A curious thought struck me. After all I've spent a lot of time reading, discussing, debating and disagreeing with Jeyamohan I felt I owed him something for all the intellectual fodder that he provided. I always love to share my adoration of my adopted motherland and I thought why not take Jemo to Philadelphia, the cradle of America's constitution and to Lancaster, to visit the Amish, a very curious set of people.

Meantime Bala tried to get New Jersey Tamil Sangam (NJTS) organize a meeting. An NJTS functionary, a self declared regular reader and friend of Jeyamohan, was irked that NJTS is being asked to host an event during weekday and that NJTS was not properly looped in on the arrangements. To be fair, he had a point. It was at this juncture I decided to write to Jeyamohan directly offering my hospitality and home. I wrote to him that I'd like to host him and that he'd be treated very honorably, our disagreements notwithstanding. Jemo responded warmly that he holds me in regard and that our disagreements, while they may continue, are not personal in nature and that he'd be happy to stay with me.

One of the pleasant surprises of Jemo's trip to US this year was readers getting to see a doting and romantic man who luxuriates in the love of his adoring wife Arunmozhi. The photos that he published showed an intimate couple having the time of their life. Remo had written that Arunmozhi too loves to visit museums and historic places. I had come to know of a very unique exhibition in NYC organized by author William Dalrymple about Delhi Sultans. I immediately informed Jemo's host and he, with great effort, worked it into their schedule.

Meantime as it always happens with our wonderful Tamil brethren and even more wonderful Tamil Sangams a whole set of shenanigans unfolded. When I saw the happy couple picture of Jemo I so wished that the couple just have a fun time enjoying this country that I love dearly and not get dragged into the usual dog and pony show that usually happens around such visitors. However, I also decided that just because he is staying with me that I should in no way be an obstacle for what he may choose to do or who he wants to meet with. He gets to choose, not me.

Jeyamohan has written incessantly over the decades and especially over the past 5 years he has written copiously on the web about any number of topics. In fact one has to wonder if there is anything he has not written about. I wished we could spend some time in and around Philadelphia soaking in the American experience. Anyway I decided to be a spectator to the unfolding spectacle.

Our wonderful people have no respect for a person's time or privacy. Jeyamohan had announced nearly a month ahead about his travel and now at the very last minute a person hounded, literally hounded me, to get a time slot with him for an interview. This despite the fact the person had read, literally, nothing by Jeyamohan. Though a friend I found the request to be very unseemly. Anyway I just conveyed the request to Jeyamohan who politely turned it down. He was in US to show his wife around. He turned down another request too.

Finding a suitable venue for an evening meeting was a challenge. Pazhani Jothi, another devoted reader, found a venue and booked it with post-haste. Now that somebody else had taken the pains to arrange the venue NJTS happily stepped in to take credit and take over the meeting. தமிழர்கள் அல்லவா.  One of my persistent criticisms of Jeyamohan is that he steps into areas that are not his forte (right now P.A. Krishnan has a thread going on in Facebook about Jemo's remarks on Raja Ravi Verma). A few days before Jemo's NJ arrival I had sparred with two others about Gandhi's place in history. I thought it'd be a good idea to suggest a topic to Jemo that he could do justice to. I suggested, in the email chain, that he speak on Gandhi. Unbeknownst to me now NJTS and some other fringe organizations had taken control of the meeting. By the way I had also suggested that I could introduce both Jemo and the topic thus giving the evening a structure that it then seemed to lack. An NJTS functionary bristled at the suggestion and in an impolitic email he brushed it all aside. I just chuckled and put my faith in Jemo's ability to deliver despite the innate abilities that the Tamil Sangams have to screw up. And, trust me, my faith was prophetic.

"Welcome to the city of Ayn Rand". With those words I welcomed Jemo on a breezy and warm summer evening in NYC. We were near the NYSE building. Thus began a very pleasant 48 hours.

Jeyamohan did share some tit-bits concerning movies that he was working and the movie industry in general over the 2 days. To be fair to him never once did he say, regarding anything, 'this is off the record'. However I'd much rather leave the particulars aside, except where absolutely necessary, because it'd be fodder for gossip and unnecessary controversy.

We hit it off straight away by talking about Gandhi and Nehru. When we visited the 9/11 memorial I told him how the names were arranged in a unique manner, not alphabetically, but clustering names of colleagues and friends who died together that day thus giving a sense of the life the victims lived.

Pazhani had very kindly consented to drive us around for the next two days in his very spacious mini-van. Jemo and I occupied the second row and chatted away to glory thanks to Pazhani.

Jemo narrated how he maintains his self-worth, intellectually and economically, in the movie industry. Details aside, suffice it to say, the man knows his worth and even more important he knows how protect his 'brand value'. I told him that he has an Ayn Rand in him. விதி சமைப்பவரல்லவா. Intellectuals in an attempt to establish their uniqueness often decry and deny those that they resemble most. Incidentally Ayn Rand too enjoyed being in the movie industry.

The discussion turned towards education and how pathetic Indian education is. I then narrated about why the supremacy and uniqueness of American Universities is a much less spoken of dominance compared to the dominance of US in finance and military strength. I was quoting from Jonathan Cole's 'The Great American University' and Fareed Zakaria's recent column on the importance of liberal arts in education. As I was speaking I could see that he started staring out of the window. Maybe he was bored. Maybe he thought I was didactic. I guess it takes one to recognize another. Over the 2 days I figured out one thing he's on this trip entirely to show his wife around. Jeyamohan's curiosity about what he saw was cursory and passing. The stress of writing Venmurasu totally occupied his mind. And then there were the weighing concerns of how the new movie was being received, his deliverable to other directors etc. Don't get me wrong, he was an animated conversationalist most of the time, just not too much in a listening mode.

I think he mentioned something about his visit to Paris and then topics shifted to western art versus Indian conception of art. He quoted extensively from A.K. Ramanujan to establish that Indian art must be appreciated within its own paradigms and not through Western prism. Modern ideas on diversity and political correctness completely resonate with his views that each culture and civilization must be studied on its own plane for appreciation and one cannot be held as superior or inferior to another in comparison. However, I could not help remembering Allan Bloom's book 'Closing of the American mind' wherein Bloom had argued that one should not indiscriminately accept all as equals.

As we neared the Constitution Center in Philadelphia I went into the framing of the constitution, the Bill of Rights, the Ratification, the Federalist Papers, the anti-federalists etc. At the Constitution Center it was a glorious July 2nd and in view of July 4th there was no visitors fee. The whole place swarmed with hundreds of school children who had come to learn how this great nation was formed. I was telling Jeyamohan that this is what we miss in India. Even today there are not many good books written about Indian constitution. We had lunch at Farmicia, off Market Street. Delicious food. Jemo wanted to know if after 250+ years are there any current problems that can be traced to the US constitution and if there is any part of the constitution that is still hotly debated. I readily cited the hot debate that rages over the 2nd Amendment (the right to bear arms). Then I cited few key Supreme Court decisions starting with Marbury v Madison.  When we later toured the center I pointed out the exhibits that illustrated all that I had just listed. The short presentation on US constitution, from what I inferred from his body language, did not impress him much. He, however, noted how the presentation, made by an African-American, did not flinch in discussing the less than glorious chapters of US history like slavery, Vietnam, segregation etc. Of course I emphasized that school children watch this less than idolatrous version of the country's history.

While we were in Philadelphia an anxious NJTS functionary kept nagging Pazhani about our whereabouts. Apparently he was worried that given how he stymied me from introducing Jemo in the meeting that I might play spoilsport by somehow detaining Jemo on some trumped up excuse from attending the evening meeting. I told Pazhani that such things are beneath me and I'd respect Jemo's independence and his choice of speaking at any venue or meeting anybody. In this context Jemo recounted how his books were once published by a group in New Jersey. The publisher, run like a mom and pop operation, eventually folded and Jemo had to hunt for a publisher. Curiously the NJ based publishers that included an acquaintance of mine were not too happy and sought to influence Jemo's decision including advising him to choose an indie publisher though it may not be financially rewarding. I chuckled and told him that the person who advised him thus was a high priced independent consultant who would not sacrifice a dollar in his rates.

The issue of what Jemo was to speak on came up. The nagging NJTS representative too had been wanting to know the title so he could prepare his remarks. Fair enough, I'd do the same. Jemo said that while I asked him to speak on Gandhi the others wanted him to choose some topic that was literature oriented. I told him it's entirely his liberty to choose and that he can gladly discard my suggestion. Frankly I had no interest simply because there are no topics that I could think of that he had not written about or expounded in detail, including Gandhi. Actually I'd have preferred if we could've spent the evening going around the city of Brotherly Love and soaking in the experience instead of yet another evening of a speech followed by very predictable inane questions. Anyway it was his choice. We headed back to New Jersey with all of us dozing off and Pazhani being Parthasarathy.

Arunmozhi instructed Jemo to freshen up and wear a new shirt for the evening. It is fun to watch them interact. En-route to the venue Jemo recounted the  places Gandhi visited in Tamil Nadu, with dates, and how many of those places, now memorials, are in a dilapidated condition. Jemo was very warmly received by NJTS organizers and the function started without much ado and an excellent rendition of the song of benediction to Tamil by a very fine singer who looked fine too. Her name slips my memory. I heard from another friend that she's quiet the rebel.

Thankfully I did not get to speak at the function else the person who read out an interminably long essay, he thought he was speaking, would've been eclipsed and I hate nothing more than shining by contrast that too compared to one like that. I'd have preferred water boarding. I dozed off until Jeyamohan started speaking. Jeyamohan, as he himself  often says, is no flashy speaker. He lacks a stage presence, does not speak in a commanding tone and his speech itself does not have rhetorical flourishes. Put simply, he is not Jeyakanthan. What he lacks Jeyamohan more than compensates with insights and substance. A listener has to be patient and wait to be subsumed by the torrent of ideas. Speaking on the title இலக்கியத்தின் நாற்றங்கால் Jeyamohan composed his speech like a symphony put together by a composer with the pieces falling in one after another to culminate on a high note. The speech was easily a shining example of everything a fine speech should be. Jeyamohan was in a league of his own and did not merely shine by contrast.

Starting with Begali writer's of note like Bhibuthi Bhushan Bannerjee he went on to Kannada, Tamil, Malayalam, Telugu and Marathi listing highly acclaimed authors and select works that are critically acclaimed and have stood the test of time. He relished being the quintessential teacher. ஆசான். Rabboni. He listed India's writers from each state and in my mind I could picture the names as they dotted the Indian peninsula like a garland. And the connecting dot amongst all of them was Gandhi. At this moment of realization he appeared like a master composer who draws in the listener and then reveals in all sublimity the unifying theme of a symphony. When a topic and the speaker do each other proud the finest moment of a wonderfully delivered speech occurs. Jeyamohan artfully and succinctly illustrated how Gandhi and the Gandhian movement inspired a nascent renaissance of Indian literature. What impressed me most in the speech, apart from how he wove the tale, was how he picked out the authors and works and offered very sharp summaries of key works. It is a great loss to Tamil Nadu's academia that people like Jeyamohan, Nanjil Nadan, P.A. Krishnan and Ambai are not engaged to teach literature courses like how American universities used to engage William Faulkner and Saul Bellow. I later told Jemo that speaking on Gandhi brings out the best in him and that's why I had suggested that as topic. I am in no way taking any credit here. Jemo had not explicitly prepared anything and he probably took my suggestion and the desire of NJTS and struck an inspired compromise to deliver what even he himself considered a new outlook on Gandhi. That said I'd not think it was totally extemporaneous. As a one time avid practitioner of the art of extempore I could realize that in an inspirational moment the thoughts fell into a place in Jemo's mind where they were  previously a jumble of facts, often repeated in other contexts and in different articulations.

The Q&A session was predictably drab with very predictable questions that he had answered umpteen times in his blogs. "Why do you write Venmurasu", "why do you answer every reader's email" and few other very forgettable questions. Yesterday in an altercation on Facebook an NJTS functionary in a not too subtle jab at me had listed a few names as avid readers of Jemo (by implication I was not) and one of them asked a question which was nakedly provocative. "நீங்கள் காந்தி இலக்கியவாதிகளுக்கு ஒரு உந்துதலாக இருந்தார் என்று சொன்னதெல்லாம் சரி, அவர் ஏன் கேவலமானவர்களை தன் அரசியல் வாரிசுகளாக உருவாக்கினார்?". இதைக் கேட்டுவிட்டு ஒரு எக்காளமான எகத்தாள சிரிப்பினை சிரித்துவிட்டு (ஒரு ஆபாசமான சிரிப்பென்றே சொல்லலாம்) தன் பக்கத்திலிருந்தவர்களை நோக்கி இன்னும் எகத்தாளமானப் பார்வை ஒன்றை வீசிவிட்டு சந்தோஷமாக அமர்ந்தார் அந்த இந்துத்துவர். Jemo bristled at the implication of particularly Nehru he gave a stinging reply and concluded that such questions reflect a sick mind. I know the questioner by acquaintance and as we chanced to be together I told him "Pardon me but your tone was purely to irritate him and to put it bluntly you meant it in the vein of 'வக்காளி கேட்டேன் பாத்தியா'". he chuckled and persisted with "you know Nehru was a dictator". I replied "sorry I know there is no point in arguing with you so I'll desist".

Dinner was hosted at an NJTS functionary's residence. More q&a. Jemo was given a nice red color upholstered chair and like any Indian get-together the seating was gender segregated with men on one side and women on another side. More predictable questions. The questions from the women's section were embarrassingly pedestrian. I almost winced thinking "well no wonder Jemo thinks there are only 4 or 5 women in all of India to talk intellectually" (I disagree with that but the evening kind of proved him rather sadly). One lady even shocked by congratulating Arunmozhi for looking after the home and nourishing Jeyamohan thus giving Jemo to literature. Another lady wondered if Jemo watched TV with his kids. Luckily no one asked if Jemo knew how to change diapers. But to be fair to the ladies the men folk had their own variety of tiresome questions including some that were answered just a few minutes ago in the meeting. Jemo was patient with all questions and answered even the most trivial with all sincerity.

A brief moment of intellectual discussion was when Jemo spoke about Milan Kundera's 'Unbearable Lightness of Being' and 'பின் தொடரும் நிழலின் குரல்'.  His distrust of intellectual reasoning in his novel led to a discussion on his views on the role of inspiration in creativity. It was the only moment when I openly disagreed with him in the trip. When I decided to host him I decided not to dredge up every topic that I disagreed with him because I invited him only as an avid reader, however much I disagree with him, and to show him a good time in places that I love. I said I disagreed with his blog 'கம்பன் நிகழாத களம்' where he had opined that the poems of Kamban where Kamban's genius falters are those where Kamban, an instrument of an unnamed destiny (I am paraphrasing here), did not occur. I asked him "if a writer is nothing but an instrument of manifest destiny then why should we credit him or her? Sure, a writer reworks material from existing sources or is inspired by some idea but the 'act of creation' is entirely a volitional one and by making it look like it all 'just happened' we actually detract value from the creation". Jemo disagreed saying that he owes a debt to many predecessors for Venmurasu. I still don't buy the explanation but left it with the comment that as a person respecting guru  parampara this was his way of paying his respect to his predecessors.

On our way back Jemo circled to the topic of Nehru as dictator. He said, quoting an RSS member, "after Gandhi's murder there was an overwhelming hatred of RSS. It was the moment in all of RSS history when it was at its weakest. If Nehru had even executed all of RSS public opinion was on his side. RSS pleaded with him to let the law run its course and if proven innocent to be accepted. Nehru, a democrat, conceded and RSS still lives". The two days that he was with me Jemo kept returning to what a great leader Nehru was.

Given Jemo's interest in Gandhian life style I thought he might find it curious to see the Amish life in Lancaster PA. Lancaster is a good 2-3 hours drive from my home. Yet again Pazhani came to the rescue. This time his wife joined us too.

The chronology of discussions is a blurry now after a fortnight. Sometime in one of those long drives Arunmozhi raised the topic of intolerance amongst Tamil Pentecostal Christians and Christians in general. When we met in NYC I had recounted, over dinner, how my dad raised us in a very liberal outlook compared to many other Christian families including relatives. My brother is married to a Hindu in the  Hindu custom. The bride is the daughter of a person well known to Jeyamohan.

I replied to Arunmozhi that yes a culture of intolerance and a sense of siege mentality pervades Tamil Christians. Desirous of severing their Hindu heritage silly practices like frowning upon bindi, reading Mahabharata,even watching a Sivaji Ganesan starring movie about a Mahabharata character (Karnan), stepping foot in a temple etc are all commonly frowned upon by Christians. One of my relatives shocked and violated my sense of decency when she said Christians should no longer donate and support 'Udavum Karangal' Vidyagar, a Christian, because he is very Hindu friendly. Vidyagar provides yeoman service to orphan children and to say a Christian should not donate money is the most un-Christian act. Ever since Modi took up the yoga issue a message that went viral on a whatsapp group of Tamil Christians was about how evil yoga was and how its a pagan religion etc. I was appalled and disagreed with another relative on Facebook about that. My dad used to prescribe pranayama exercise to his patients who had breathing issues. While all that is deplorable one has to also see this intolerance contextually within how minority groups zealously try to protect their identity and even more zealously try to differentiate themselves from the majority. I told her that I equally know Christians who are liberal in outlook and then there are equally bigoted Hindutva proponents. We laughed about a famous group in California that is quite notorious on social media for their rabid Hindutva outlook. I know an Iyengar woman who would not eat at her daughter's home because she married, lo and behold, an Iyer boy. Intolerance is a disease that pervades Indian body politic cutting across religions.

Angered by the comments against yogas by Christians I decided to buy a book that was on my wish list for a while. Princeton University is publishing a series of books called "Lives of great religious books". I had reviewed "The Bhagwad Gita: A biography" by Richard Davis last year. Now I bought David Gordon White's acclaimed "The Yoga Sutra of Patanjali: A biography". Though I started reading it I felt like I should gift it to Jeyamohan. I asked him if he would be interested in reading it (not wanting to impose it on him and also mindful of the fact that many were gifting him books and he must be running out of space in his luggage). He said 'gladly, please sign and give'.

I almost forgot to mention how Jeyamohan is adept in mimicking accents and narrating hilariously comic incidents (many about the Church and clergy in Kerala) with panache. We had a rip roaring time enjoying those narrations.

We had booked a nice 3 hour Amish tour experience which took us to 3 Amish homes. As an Ayn Rand person the Amish life style and its inconsistencies, I'd even say hypocrisies, are contemptuous to me. What is the use of saying we will not use electricity but then we'll use propane gas to power equipments? The curious aspect of their life style aside it did not impress Jeyamohan either. He summed it up as "they are a religious group adhering  to a set of rules that's all". In Gandhi's negation of technology there's philosophy and a certain ideological edge unlike the Amish whose motivations are driven more by religion.

We went to 'Olive Garden' for dinner. Pazhani ran out and got some fruits for Jeyamohan who eats only fruits for dinner. Pazhani really pulled out all the stops in taking care of Jeyamohan and his wife. I am sure Jemo's stay with Pazhani's family must have been very enjoyable and something to remember. Dinner time chat turned to 'பின் தொடரும் நிழலின் குரல்'. I read that book, Koestler's 'Darkness at noon' (2nd reading) and Kundera's 'Unbearable Lightness of Being' all almost back to back. In addition I read 'Stalin' by Isaac Deutscher and 'The Red Tsar' by Simon Sebag Montefiore. Two days earlier I was telling Jemo how I wrote a blog on the incongruity of Trotsky writing in his diary that killing the Tsar's family was justified unmindful of the fact that at that very moment he was himself fleeing for his life from Stalin. Jemo's novel, which I read later, features the same wonderment about Trotsky.

Writer P.A. Krishnan's fondness for Stalin featured prominently in our discussion. Neither of us had any rational explanation for a very erudite person like P.A.K adoring a monster like Stalin. I cited how Kundera's Tomas writes an article decrying the intellectuals for pulling the wool over people's eyes by concealing the grotesque nature of Communism. Having warmed up to the topic I posed a couple of questions to Jemo on his novel. First, why did he consider that if the Soviet Revolution had been led by women it'd have seen less bloodshed ('புரட்சிப் பெண்களால் நடத்தப் பட்டிருந்தால் இவ்வளவு ரத்த வாடை வீசியிருக்காது').  He demurred that that's only a view point expressed by a character. If I remember correctly Jemo has used that phrase as his own opinion in some blogs of his thats why I posed the question to him. A fiction writer can easily dissociate himself from what a character says in the pretext that it is the character speaking. I shall write a detailed review of the novel as to why I still consider it his own view. Though he veered away from communist circles he still retains a fondness for Marxism which, like P.A.K's love of Stalin, is inexplicable to me. I did tell Jemo that his research on Stalin was spot on and how he was correct about communists actively trying to cover  up Marx's affair with Helen Demuth. Written in pre-wikipedia times that too sitting in India it was difficult to research that topic. One curious thing I observed is that he often cites Malayalam or Tamil translations of many western authors including Deutscher (I think). Probably he feels more comfortable reading them and probably they were more readily available too. I pointed out that his characterization of Bukharin's wife as innocent and naive was not however true in real life. I had always wanted to tell Jeyamohan that he handles portrayal of sex scenes better than Charu Nivedita. தமிழ் எழுத்தாளர்களில் சிறந்த செக்ஸ் எழுத்தாளரென்று ஜெயமோகனை தாராளமாக சொல்லலாம். When I had a private moment with him I did tell him that (had to be safe because a lady I had not seen before was there with us. I am not referring to Arunmozhi). Jemo smiled and said "don't spoil my name".

We briefly discussed his writing of Venmurasu. I am not sure how the topic cropped up. He has answered a hundred times as to 'why' he writes it. I did not want to insult him by asking again "why are you putting so much effort into it? how many are reading?' etc. Earlier while discussing about Derrida he said Nitya used to say "when approaching a writer like Derrida who has written copiously we now have the luxury of just going directly to a summary of his corpus, a 'readers edition', because the sum total of his efforts is to reach that pinnacle. Every book is an incremental effort in that direction". I cited how many multi-volume books have gone out of print. He quickly pointed out that the books I cited are non-fiction and that Venmurasu, a re-creation of an epic that is close to the Indian psyche, will not lose relevance or reader interest. He expressed the hope that many 'reader editions', smaller novellas, would come out of each volume. May his hope be rewarded.

In the course of that discussion Will Durant again came up as a topic. He had once written that Durant was a typical colonial outlook writer who looked down upon Eastern philosophy. I had then written to him that that was not at all true and to the contrary Durant highly respected Eastern philosophy. I quoted Durant himself and then pointed out how he wrote his first volume on "Story of Civilization' dedicated to India and China. Durant had visited India to gather material for that and even met Gandhi. Now Jeyamohan brought it up and said "No, Aravindan I was about to reply you back but I forgot. I collected evidence about a protest letter signed by several Indian authors scolding Durant for his omission of India in the first edition of Story of Civilization". I told him that that simply could not be true and that probably some mistake happened either in the local translations or local editions. Only later I remembered that Durant wrote another book called 'The case for India" arguing for India's independence.

Finally as the evening was drawing to a close I asked him one question that had been nagging me for a long time. How could he, a person who considers Nithya Chaitanya Yathi and Sundara Ramasamy as his mentors, consider Ilayaraja a mentor. I omitted mentioning prostrating at Raja's feet. Jemo did not flinch or demur but he gave a lengthy answer cheerfully. I'll omit the answer here for the same reason that I said I'd rather not divulge any of the cinema related discussions. Suffice it to say it was an interesting and at least a part convincing answer. I left it at that.

So what are my impressions in summary? This was just a friendly hosting for a person with whom I had corresponded and one who I read avidly. I saw a very warm and funny side of Jeyamohan. I hope he has pleasant memories too. Other than that neither expected any revision of opinions of the other. He had charmingly written "I'll be happy to accept your hospitality and you can continue disagreeing with my opinions". I was indeed surprised that he had not read Sinclair Lewis. One thing I've observed about those who write in Tamil is that while they are very well read in the fiction area, especially of the Russian and Latin-American writers, their exposure to American writers beyond Faulkner, Bellow and a few others is not that much. Possibly a paucity of translations could be a reason. Jeyamohan, thanks primarily to his tutelage under Nitya and Su.Ra, has quite a breadth in World history, philosophy, art, sociology and anthropology. However, many of the authors he cites are pretty long gone. Sure, many of the books though dated are still gems but newer scholarship in recent years has added to the knowledge. Also once he arrives at a conclusion based on some author I don't think he relishes revising his opinion. For instance his recent talk on Ravi Varma was based on his readings of A.K. Ramanujan.

Tagore's chief bone of contention with Gandhi was the latter's nationalism. Tagore feared that strident nationalism would breed a certain parochialism. That's why Tagore probably saw a more kindred spirit in the more cosmopolitan Nehru. Jeyamohan loves India and Indian heritage very, very deeply and it completely colors his worldview. Anything Western raises suspicion in his eyes.

Another observation is about his fascination about the movie industry. I do not share his enthusiasm about the movie industry much less the Tamil movie industry. That said I'll gladly concede that it is his personal prerogative how he earns his money. Even if he stops writing literature today he has a body of work that'll speak his name for several decades. I don't expect him to serve Tamil society by writing literature and living in penury. Thats a silly and feudalistic expectation that does not behoove an Ayn Rand reader. But I'll be fair in probably saying that Jeyamohan the Atlas has decided to shrug literature and move on to movie industry. Let me be careful in saying categorically that I'll not characterize that kind of a move as sell out or Faustian bargain. A life can be lived at many levels in many phases. If he chooses to become a movie industry person that should in no way affect how his other works are judged. However, I doubt if another விஷ்ணுபுரம் or பின் தொடரும் நிழலின் குரல் or கொற்றாவை would happen anytime soon. Venmurasu has been a lifelong preparation for him so he could write that along side writing dialogues for Shankar and Kamal Hassan. The intellectual climate that he inhabited while writing those novels is different from what he inhabits today.

I am sure Jeyamohan will continue stir the hornet's nest every now and then. Just a day or two after we parted he re-published his blog "Am I a Hindu". It was a lengthy reply to a reader on what it means to be a Hindu. As usual it contained shockers in it like there being no place for 'doubt' in Christianity and how Buddhism was a very peaceful religion that never conflicted violently with other religions but engaged only in civil and high minded philosophical debate. I need to write a lengthy rebuttal to all that.

The natural question that arises at this point is what do I see in him? Whether I agree or disagree with him I owe him a debt because without those provocative blogs I'd not have gone in search of some answers and gained better wisdom.  While I disagree entirely with his view of the Christianization of South Korea I need to concede that if he had not raised it as an issue I may never have gone in search of details about that and that would've deprived me of a certain knowledge. Oh I almost forgot that he jokingly ribbed me that my blogs rebutting him have become staple diet for those who oppose him tooth and nail. And he also needled me on my blog against Abhilash's uncouth attack on Ambai. I later wrote to him that I don't write blogs instigated by somebody or to appease somebody. My blogs are in English and as such have limited readership. While I am happy to note that I now do have some decent readership I still plough my lonely furrow according to the dictates of my conscience. My choice of topic remains only what interests me that day and if I think I've a valid perspective to add. When a lady at the NJTS dinner asked if I'd write about Jeyamohan's speech that evening, which I told her I had liked, Jemo laughingly added "well, since he named his blog contrarian he tries not to write anything that is not contrarian or is complimentary of anything". Actually no. I've indeed written many that are about what I liked.

When all is said and done here are what I think will be Jeyamohan's contributions to the Tamil society outside of his novels. First, he incessantly and persistently teaches how to be a discerning reader. In a society where establishing standards and measuring against them is almost non-existent he is doing this at great personal cost because he mires himself in endless controversies. Sure other writers before him have done the same but thanks to the internet today Jeyamohan probably reaches more readers than others did before him and thanks to social media every time he kicks up a controversy there is discussion around it. Even if the discussions are mostly lumpen in nature it is still an incremental advance for the society. Second, in a state where political culture had completely decimated any healthy appraisal of India's heritage and its founding fathers Jeyamohan is almost the only sane voice stridently arguing for them. Third, in a feudal society that still asks "do we need to know M.S. Subbulakshmi's antecedents" he has patiently explained, time and again, why we need to tell inconvenient truths. Fourth, and this is most important, even when I disagree and say he is wrong on some issue I owe him the debt for at least having started a discussion.

Jeyamohan and controversies are inseparable. Even him being awarded the Iyal award became fodder for controversy. I had an exchange regarding that on Facebook. I've reproduced the transcript at the end of this blog (pardon the Tamil grammar mistakes).

ஜெயமோகனும் இயல் விருதும்: (http://arunmozhivarman.com/2015/07/08/இயல்-விருது-விழா-2015/) . அந்தப் பதிவை மறுத்து நான் எழுதியக் குறிப்பு:

ஜெயமோகனை அதிகம் மறுத்து எழுதிய என்னால் சற்றும் ஏற்க முடியாதப் பதிவு இது. தனி மனித காழ்ப்பே இப்பதிவில் தெரிகிறது. இயல் விருது மட்டுமல்ல ஞானபீடத்திற்கு முற்றிலும் தகுதியானவர் ஜெயமோகன் என்றுக் கூறுவேன். அவருடைய சமீபத்திய 'நான் இந்துவா" என்றப் பதிவிற்கு நீண்டதொரு மறுப்பை எழுத உத்தேசித்துள்ளேன். அப்பதிவில் உள்ள என் பார்வையில் தவறான முடிவுகள் மற்றும் கருத்துகளை தக்கத் தரவுகளோடு எழுத உள்ளேன். ஆயினும் அவர் மீது மதிப்புண்டு. தமிழ் இலக்கியம் மற்றும் கருத்தியல் சூழளில் ஜெயமோகனுக்கென்று ஒரு பீடம் இருக்கிறது.

"ஜோர்ஜ்.எல் ஹார்ட்டும், லணமி ஹோம்ஸ்ரோமும் தமிழின் பெரும் பங்களிப்பாளர்களாக எப்படிப் படுகிறார்கள் இவ்விருதுக் குழுவின் கண்களுக்கு?" என்று அவர் கேட்டதில் என்ன தவறு? அப்படி இந்தப் பதிவர் அது தவறானக் கருத்தென்றால் அதைத் தரவுகளோடு மறுத்துவிட்டுப் போகட்டுமே. ஈழத்திலிருந்து காத்திரமான இலக்கியம் வரவில்லை என்று ஜெயமோகன் பதிவிட்டதாக ஞாபகம். நான் படித்த வரையில் வேறெவரும் ஈழ எழுத்தாளர்கள் என்று யாரையும் கொண்டாடிப் பார்த்ததில்லை. அப்படியிருக்க ஜெயமோகன் ஈழ எழுத்தாளரைக் குறிப்பிடவில்லையென்று அவரை மட்டும் குற்றம் சாட்டுவது சரியல்ல. நாஞ்சில் நாடனும், எஸ்.ராவும் இயல் விருதுப் பெற்றப் போது அதைப் பாரட்டி சரியானத் தேர்வு என்று கொண்டாடியதும் ஜெயமோகனே.

உலக இலக்கிய வரலாற்றில் இலக்கியவாதிகள் விருதுகள் பற்றி இகழ்ந்துரைப்பது, விமர்சிப்பது பின் அந்த விருதைப் பெறுவது என்பதெல்லாம் ஒரு விஷயமேயில்லை. சரி அவர் விமர்சனமெல்லாம் தவறு என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அந்த விருதுக்கு அவர் முற்றிலும் தகுதியானவரே என்பதில் யாரும் ஐயம் கொள்ள முடியாது.
ஈழப் போரட்டத்தை எதிர்த்தற்காக ஜெயகாந்தனின் ஞானபீடத்தைப் பிடுங்கிக் கொள்வதா அழகு? நாஜிக்களுக்குப் பிரசாரம் செய்தார் என்பதற்காக பி.ஜி.வோடவுஸ் நூல்களைக் குப்பைஎன்றா சொல்ல முடியும்? வாக்னர் யூத வெறுப்பாளன் என்பதற்காக அவன் இசையைப் புறந்தள்ள முடியுமா? மொஸார்த் ஒருப் பொறுக்கி என்பதற்காக அவன் மேதமையை மறூக்க முடியுமா? 

ஜெயகாந்தன் பெண் படைப்பாளிகளையும்,பெண்ணிய வாதத்தையும் தூக்கிப் பிடித்தவர்ல்லர் அதற்காக அவர் எழுதியது குப்பையா? இது என்ன பத்தாம் பசலித்தனம்? நாய்பாலும், பிலிப் ராத்தும் பெண் வெறுப்பாளர்களென்றே அறியப் பட்டவர்கள் அவர்களுக்கு கிடைக்காத பெயரும் புகழுமா?

கவனிக்கவும், நான் ஜெயமோகனை மறுத்து அந்தப் பெண் எழுத்தாளர்கள் விவகாரத்தில் மிகவும் காட்டமான பதிவுகளை எழுதியுள்ளேன். 

இது ஏதோ அவர் மேல் நான் கொண்ட திடீர் அன்போ, மதிப்போ அல்ல. அவரை, முன்பேக் கூறியதுப் போல் நான் இன்றும் விமர்சிப்பவனே, ஆனால் அவரின் மதிப்பை சாரமில்லாமல் காழ்ப்புணர்ச்சியோடு வசைப் பாடுவது ஏற்க முடியாதது மட்டுமல்ல அதை மறுப்பதும் ஒரு அறமே.

என்னைப் பலர் “அவரிடம் ரசிக்கவோ சிலாகிக்கவோ உணக்கு எதுவுமில்லையா” எனக் கேட்டிருக்கிறார்கள். “நான் ரசிக்கும் ஜெயமோகன்” என்றுக் கூட எழுத நினைத்தக் கட்டங்களுண்டு. அவர் நியூ ஜெர்சியில் ஆற்றிய உரையைப் போல் வேறு யார் பேசியிருக்க முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

நான் அவரை ஆசான் என்று குறிப்பிட்டது இணைய வழமையைப் பின் பற்றி தான். I'd much rather use the English phrase 'public intellectual'. என்னுடைய வழக்கம் அவர் பெயரைக் குறிப்பிடுவதுதான். ஆசான் என்று நான் குறிப்பிடுவது பெரும்பாலும் ஒரு kidding (நக்கல் என்றோ கிண்டல் என்றோ அர்த்தம் கொள்ள வேண்டாம்) அவ்வளவே. எழுத்தாளர் மீது யார் வேண்டுமானாலும் காட்டம் கொள்ளலாம். அவர் மீது மிகக் காட்டமாக எழுதியவன் என்ற முறையில் அந்த சுதந்திரத்தை நான் எப்படி மற்றவருக்கு மறுக்க முடியும். ஆனால் காட்டமாக எழுதப் பட்டது என்பதை சுட்டிக் காட்டுவதையும் யாரும் செய்யலாம். பொது வாழ்க்கையில் இருக்கும் யாரும் ஒழுக்க சீலர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் எதிர்ப்பார்ப்பதில்லை. அவர்களின் தனி வாழ்க்கை மற்றும் முரன்களை மூடி மறைப்பதை நான் விரும்பாத போதிலும் அதைக் கொண்டே அவர்களை எடைப் போடுவதும் எனக்கு ஒப்புமையில்லை. Unless the personal failing has a direct correlation with what they do or affects the public I've no issues. Radhakrishnan and Tolstoy were womanizers. You probably know more examples. I was only disagreeing with the article in as much as it seemed to imply Jemo was undeserving of the prize due to extraneous factors. If the article had established that his literature was no good and THEREFORE he was ineligible for a literary prize then I'd agree with the premise.

Since the topic of how to judge artists and writers is an interesting one I shall add a few remarks here. I don't mean to flog the topic however. 

ஜெயமோகன் யூத படுகொலைகள் வரலாற்றுப் பூர்வமாக ஆராயப்படவில்லையென்று அதிர்ச்சித் தந்தவர் தான். 2009-இல் அமெரிக்கா வந்துவிட்டு அப்படி எழுதினார். வேதனையான வேடிக்கையென்னவெனில் அவருடைய 'பின் தொடரும் நிழலின் குரல்' நாவலில் யூதப் படுகொலைகளை வரலாற்றில் நிகழ்ந்துவிட்டத் துயர் மிகுந்த சம்பவம் என்று எழுதியிருப்பார். 2009-இல் நான் அவருக்கு யூதக் கொலைகள் ஒன்றும் செவி வழி செய்தி அல்ல மாறாக மிகக் கறாரான வரலாற்றாய்வுகளுக்குட்படுத்தப் பட்டதெனெ எழுதினேன். அவர் அதை ஏற்கவில்லை. 2012-இல் அந்தக் கொலைக் களன்களுக்கு நான் நேரில் சென்று வந்தப் பிறகு மிக விரிவான மறுப்புரையை எழுதினேன். அவர் ஏற்பார் என்ற நம்பிக்கையில் எழுதவில்லை. வாசகர்களுக்கு வரலாறு தெரிய வேண்டுமென்று எழுதினேன். வரலாற்றில் ஆழ்ந்து ஆய்வு செய்யப்பட்ட ஒரு துயரத்தையே மறுத்த அவர் அதிகம் ஆவணப்படுத்தப்படாத IPKF வண் புணர்வுகளை மறுத்தது ஆச்சர்யமல்ல. அது சரியுமல்ல. ஜெயமோகன் எனும் எழுத்தாளரைப் பற்றிக் குறிப்பெழுதினால் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் கட்டாயம் இடம் பெற வேண்டும். அவருடைய 'அறம்' கதைகளைப் பற்றிய மதிப்பீட்டில் கூட 'அறம் எழுதியவரின் தனி மனித அறம் வழுவியது' என்ற அளவில் தான் எழுதலாம். ஆனால் அறம் கதைகளின் இலக்கிய மதிப்பீட்டில் அதற்கு இடமில்லை. 'அண்ண கரணினா'வை டால்ஸ்டாயின் தனி மனித வாழ்க்கையைக் கொண்டு மதிப்பிடக் கூடாது. 

யூத வரலாறும், யூதப் படு கொலைப் பற்றிய வரலாறும் எனக்கு ஆருயிரானவை. ஜெயமோகன் அப்படி எழுதியது என் ரத்தத்தைக் கொதிப்படைய வைத்தது என்றால் மிகையில்லை. நிற்க. இங்கே வேறொரு ஒப்புமையும் தேவை. 

பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஸ்டாலினின் படுகொலைகளை மறுக்க மாட்டார் ஆனால் அவை ஏகாதிபத்திய சக்திகளால் அத்தீதமாக பூதாகரமாக்கப் பட்டன என்றும் புகாரின் போன்றோரின் கொலைகள் அக்காலத்திய நியமங்கள் படி அப்படி ஒன்றும் அநியாயமானவையல்ல என வாதிடுவார். பெர்னார்ட் ஷா கூட ஸ்டாலினை ஆதரித்துள்ளார் ஆனால் அவர் காலக் கட்டத்தில் ஸ்டாலினின் கொடுங்கோல் ஆட்சிப் பற்றி அவ்வளவாக வெளியேத் தெரியவில்லை. இன்றோ ஆதாரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவ்வளவு ஏன் உங்கள் தந்தைக் கூட சமூகத்தை மாற்றி அமைக்க தனக்கு ஸ்டாலின் போல் அதிகாரம் கிடைத்தால் நன்று என்றுக் கூறியதாக ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பார் (அது உண்மையா என எனக்குத் தெரியாது). மேற்கத்திய இலக்கியவாதிகள் பலரும் ஸ்டாலினை விதந்தோதி அவர் நிகழ்த்திய ரத்த வெறியாட்டத்தை நியாயப் படுத்தியோ மறுத்தோ எழுதியிருக்கின்றனர். 

ஜெயகாந்தனும், குஷ்வந்த் சிங்கும் இந்திராவின் அவசர நிலைப் பிரகடனத்தை ஆதரித்தனர். 

IPKF-இன் வண்புனர்வுகளுக்கு வானளாவ குதிப்பவர்கள் விடுதலைப் புலிகளின் மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றிப் பேசத் தயாரா (உங்களைச் சொல்லவில்லை அந்தப் பதிவர் போன்றவர்களைக் கேட்கின்றேன்). பதின்ம வயது பெண்கள் மற்றும் பெண் குழந்தைகளை அமைதிப் படை சோதிக்கத் தயங்கும் என்றறிந்து அப்பெண்களை போராளிகளாகவும் ஆயுதம் கடத்துபவர்களாகவும் பயன்படுத்தியதை மறுக்க முடியுமா?

ஜெயகாந்தன் ஸமஸ்கிருதத்தை ஆதரித்து சொன்னக் கருத்துக்காக ஒரு சாரார் காறி உமிழ்ந்தது நாமறிந்ததே. அவரும் புலிகளின் பிரிவினைவாதத்தை நிராகரித்து அவர்களை பாஸிஸ்டுகள் என்று சாடியதற்காக எவ்வளவு நிந்தனை செய்யப்பட்டார் சமீபத்தில். ஆனால் அவைகளைக் கொண்டா நாம் அவர் இலக்கியப் பங்களிப்பினை அளப்பது?

தனி மனித சுதந்திரம் பற்றி மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிய ஜெயகாந்தன் அவசர நிலைப் பிரகடனத்தை ஆதரித்தது ஒரு சறுக்கலே. அதைக் கட்டாயம் நாம் பதிவு செய்ய வேண்டும். ஜெயகாந்தன் எனும் இலக்கியவாதிக்கு தான் ஞானபீடம் ஜெயகாந்தன் எனும் அரசியல் விமர்சகருக்கோ தனி மனிதனுக்கோ அல்ல. ஜெயமோகனுக்கோ ஜெயகாந்தனுக்கோ ஏதேனும் 'அமைதி விரும்பி' பரிசளித்தால் இந்த் முகாந்திரங்கள் கொண்டு அவர்கள் அப்பரிசுக்குத் தகுதியானவர்களில்லை எனக் கூறலாம். 

எந்த மானுட அழிவையும், அமைதிப் படைக் கொலைகளோ, புலிகளின் மீறல்களோ, ஸ்டாலினின் வெறியாட்டங்களோ, யூதப் படுகொலைகளோ எதுவாயினும் சித்தாந்தத்தின் பெயரிலோ வேறெதுப் பெயரிலோ அவற்றை மறுப்பதோ, குறைத்துப் பேசுவதோ அறமல்ல. இது அமெரிக்காவிற்கும், இஸ்ரேலுக்கும் கூடப் பொருந்தும். 

I'd heartily recommend Paul Johnson's "Intellectuals" to know how Marx, Tolstoy, Ibsen, Russell, Shelley, Rousseau were all practically scumbags. smile emoticon

Perspectives on Writing History, Historians and (of course) Tamil Historians.

Tamil columnist and writer P.A. Krishnan recently solicited his Facebook friends to help research on the 'sacks of Sri Rangam'. 'Sri Rangam', of course, refers to the Vishnu temple at Sri Rangam. One of the references, another person cited, was one Sakkottai Krishnaswami Aiyangar's 'South India and her Muhammadan invaders'. The reference and the topic occasioned a lively exchange on writing history and paucity of Tamil historians of academic stature. Krishnaswami, along with K.A. Neelakanta Shastri, is of a bygone era, however flawed, of academic excellence. That a researcher in 2014 has to harken back unto a book written in 1921 shows the merit of the book and, sadly, the lack of progress in adding new material ever since. I've nothing against the merits of the book per se but the preface shed a new perspective in light of Jeyamohan's recent admonition that Tamil Nadu has a surfeit of historians who are better classified as ethnic or tribal historians who mostly focus on those chapters of history which either concerns their own clan and especially those that they consider would benefit from either revisionism or re-telling.

What an author chooses to write is his/her own prerogative as long as truth shines through. Nevertheless, fealty to truth on selective pages of history is still selective truth telling. Aiyangar had dedicated the book to the Maharaja of Mysore "who devoted his life to the cause of hinduism and made it possible for the south Indian Hindus to be the Hindus they are to-day". Aiyangar quotes Lord Morley's dictum, 'we have no business to seek more from the past than the very past itself', and hopes that he has 'kept out all bias one way or another'. I'll refuse to take umbrage at sentences that characterize the Hoysala king's effort to repel Muhammad's invasion as 'patriotic effort' or calling the war a 'great national war of the Hindus'. Western historians of that era were more blatantly racist. That said, it is indeed interesting to note and ask if Aiyangar would've received the same patronage from the Maharaja of Mysore if he had chosen to write about untouchability or child marriage or Sati?

What kind of historians do I like? What kind of writing impresses me?

A historian earns respect, first, with painstaking research of primary material. A re-telling based on other books, while still valuable for a very lay reader, cannot be called history. Nothing impresses me more than those who comb through material, especially of an ancient kind, to bring to us a long dead era in all its vividness and thoroughness without partiality.

Two women changed the course of writing history in fiction and non-fiction. Marguerite Yourcenar's research into Roman emperor Hadrian is legendary. She practically reconstructed his library. Yourcenar's powers of fiction matched her ability to research and re-create an era that was little known or little studied. For over 50 years her 'Memoirs of Hadrian', though a fiction, remained the standard book to learn about Hadrian. Historian Anthony Everett quibbled that the book was over-rated when he wrote his history of Hadrian which was dry and did not unearth much that was unknown to Yourcenar. Barbara Tuchman set a new bar for popular history writing with her ground breaking analyses of the hubris of countries that rushed into World War I in her masterly written 'Gun's of August'. Neither woman had a degree in history.

Two time Pulitzer winner Bernard Bailyn recently documented a dark chapter of US history in his very meticulously researched 'Barbarous years'. Bailyn undertook painstaking research of logs kept in slave ships and pored over documents that existed centuries ago to recreate a tumultuous era.

Lyndon Johnson, born in a home that had no toilets, presided over what can be called the apogee of liberalism as President. Sweeping civil rights legislations, a horrendous war spiraling out of control, the remaking of American polity with dreamy liberalism where the themes of a very contentious presidency that was born in a moment of great tragedy in modern American history. Biographer Robert Caro is painstakingly marching through the Johnson years with a planned 5 volume biography. Caro's research was prodigious including scouring through every scrap of evidence to find out if LBJ had indeed stolen his first senate election victory with ballet stuffing. The verdict is 'guilty'.

Soviet Russia and Stalin have always interested Western historians. I'd highly recommend David Remnick's 'Lenin's tomb' and Simon Sebag Montefiore's 'Stalin'. Remnick traces the events surrounding the fall of Soviet Union. The Russian state was so silly in its functioning that Gorbachev canvassed support for his reform agenda by threatening to cut off access to grocery stores meant for politburo members. A grocery store access was such a privilege that members fell in line. Vive la Marx. Montefiore pored over the recently opened Russian archives to give a detailed view of the grisly Stalinist regime.

The above is a very limited genre of history telling. If I were to include other histories, say of science, the list is even longer. I'd like to mention two books of 'science history'. Rebecca Skloot's investigative and researched book on Hela cells, 'The immortal life of Henrietta Lacks' and Siddhartha Mukherjee's gripping tale of cancer in 'Emperor of Maladies'. Both are great personal favorites of mine. A lighter read would be Jon Gertner's book on AT&T Bell Labs, 'The idea factory'.

Though I remain an opponent of affirmative action and reservation policies (both are different) I remain an ardent advocate of diversity in the classroom and faculty. Affirmative action is a highly flawed albeit with limited effect in ensuring diversity. Why is diversity important?

Perry Miller is a legendary historian who, possibly, got the only posthumously awarded Pulitzer that too for a book he was yet to complete. Miller's students and their students in turn have gone on to win Pulitzers. Miller, an authority on New England history, his student and later Pulitzer awardee David Brion Davis recalls, 'never mentioned the moral horror of slavery in his course on America religion'. British historian Roy Jemkins's critically acclaimed biography of Churchill fails to mention how callously Churchill dealt with the Bengal famine that killed tens of thousands. Imagine, when those texts are taught, if a black or Indian student were to be in the class what the reactions would be, let alone if the teacher was one?

For centuries it was rumored that Thomas Jefferson had fathered  a child through his slave Sally Hemings. It took a black historian, Annette Gordon Reed, to write "The Hemingses of Monticello". The book won the Pulitzer amongst many others for its impeccable scholarship.

While it is one thing for Reed, a black historian, to write such a book it is another for a man like David Brion Davis, a white, to write much acclaimed history books on slavery running into 3 volumes. Historians who step outside their ethnicity and write of a different people always amaze me. On that score I'd say that I cannot think of an Indian historian who would have written, as William Dalrymple did, "The last Mughal". Dalrymple went researched records kept in dusty museums and ill preserved libraries in several countries. He pieced together the last days of Bahadur Shah based on records he got from a Rangoon prison.

Another kind of writing history that always interests me are those which are thematic in scope. Tracing events and reconstructing the past is interesting but a higher level is to weave such data to present a thematic tapestry.

Samuel Huntington and his student Francis Fukuyama raised an academic furore with their contentiously told books, 'The clash of civilizations' and 'The end of history'. Fukuyama's second volume about the rise of liberal democracy as a form of government is to be released shortly. In this category we need to add books like Thomas Kuhn's 'Structure of scientific revolutions'. One can argue about these books, even disagree but one cannot ignore them. These are the books that help explain the 'why' of events. In that category we should include Francis Spufford's entertainingly written 'Red Plenty' which explains what the Soviet economic system set out to achieve and why it miserably failed. Erudite Marxists would be eager to include the un-apolegtically Marxist historian Eric Hobsbawm.

Marxism and what passes for Marxism are deeply repugnant to my sense of decency. I am yet to see a Marxist who, though building an edifice on reason and rationality, would face truth and accept what was wrong. P.A. Krishnan, an erudite Marxist, celebrated Lenin's birthday with a column 'Another Lenin is needed'. David Remnick, Russian speaking left wing editor of New Yorker, wrote in his profile of Lenin, for Time magazine's centenary edition, that 'Stalin was a lamb compared to Lenin'.

All that said of Marxism I'd add that a Marxist interpretation of history is not to be readily rubbished. Indian school students learn of Moplah riots of 1921 as one in which Muslims butchered Hindus by the hundreds and converted many others at the point of a knife or gun. A Marxist historian presented a different angle. All the Muslims were penniless laborers toiling in the lands owned, exclusively, by upper caste Hindus. The riot was less about conversion and religion than about rebelling against landowners. It was, the author argued, an agrarian rebellion that took the contours of a religious violence. The role of economics in the partition is also a very valid interpretation.

A historian should pursue truth wherever it may lead. Nobody popularly associates the word 'radicalism' with the American revolution. One tends to think of the French and Soviet revolution as 'radical'. Historian Gordon Wood argues otherwise in 'The radicalism of the American revolution'. Newt Gingrich, a rising star in conservative GOP politics when the book was published in 1993, happily touted the book as evidence of America's innate conservatism. Asked about Gingrich's publicity in an interview Gordon Wood chuckled. Wood, like many US university professors, is probably not a conservative and even if he is one he is most certainly not a conservative of the Gingrich type. Wood had argued in his book that the American revolution upended social relationships and with its evolving focus on commerce as the unifying glue of a disparate society the revolution paved the way for a republic by papering over differences and appealing to an universal instinct in all men, making money.

'Revisionism' is a much reviled word in writing history. Yet, occasionally, there comes a revisionist history which 'revises' our understanding of the past with compelling new evidence or at least invites us to consider an alternative understanding based on newly uncovered uncertainties. The Declaration of Independence is, as historian Pauline Maier put it, America's most sacred 'scripture'. Every schoolchild learns "we hold these to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of happiness.-That to secure these rights Governments are instituted among men'. Professor Danielle Allen argues that the period, '.', after 'pursuit of happiness', was nothing but a printer's devil and does not form part of the document. Conservatives have argued for decades, using this scripture, that America was created to protect the individual and that Government is a corollary. Allen insists that by removing the 'period' "the logic of the sentence moves from the value of individual rights to the importance of government as a tool for protecting those rights. You lose that connection when the period gets added'. A tectonic shift in understanding a sacred document. Allen, as I expected, is African-American and naturally is excited about according primacy to the place of Government in a nation.

Another instance of 'healthy' revisionism is a recent book on Adolf Eichmann. Eichmann the Nazi was kidnapped by Israel from Argentina and prosecuted in Israel for his part in orchestrating Holocaust. Marxist writer Hannah Arendt sat through the trial and wrote her immensely controversial book 'Banality of evil' where she suggested that Eichmann was not a man of intelligence and only acted upon orders as a 'banal' executioner of orders. It is a divisive theory till today. Nearly 50 years since Arendt's book Bettina Stangneth finally resolves the issue in 'Eichmann before Jersusalem'. Stangneth listened to hours of audio transcriptions of the trial and other audio documents, traced Eichmann's day in Argentina to reconstruct a man who was not 'banal' but a well read man with a keen mind. Stangnet had 'shattered' Arendt's theory.

All the above are examples I love. I also have criteria for authors I avoid.

I avoid, for instance, Harvard historian Niall Ferguson who churns out a book every year. When a historian argues that the dominance of the West is well nigh over and presents as evidence a picture of Obama bowing to a Saudi King I tend to recoil from the partisan attitude though I've great disdain for Obama myself. Anti-Obama books are a cottage industry as anti-Bush and anti-Hillary books used to be. I don't touch any of them with a ten foot pole. I've refrained from buying British conservative historian Paul Johnson's 'Modern Times' because he charges, based on the Chauri Chura incident, that Gandhi undertook his satyagraha protests with no concern for loss of life. Silly.

I prefer to buy books by authors who have devoted their lives to the subject and are engaged with the topic in all its dimensions and complexities. Howard Zinn and Noam Chomsky fail that litmus test. Both of their books, wildly popular amongst knee jerk anti-Americans and shallow Marxists, are shot through with defects.

With all of the above the backdrop let me now circle back to the issue at hand.

Kizhvenmani is a small sleepy hamlet in an even sleepier Thanjavur in Southern India. On 25th December 1968 42 Dalit landless laborers were burned alive by upper caste Hindus (Thevars, I believe. Thevars, incidentally are listed as 'backward caste' thus garnering rich dividends of reservation policies). 23 of the dead where children. Till today there is no solid Pulitzer quality history book that would trace the events and its aftermath. Echoes of that massacre are still very much there. Two weeks ago a Dalit man's arm was severed for the sin of wearing a watch. It is common practice to prohibit Dalits, including children, from wearing slippers or riding a cycle when they go past colonies of upper caste members. It should be noted that K.A. Nilakanta Shastri would live for another 7 years after the massacre. Assuming he was in good health at the time of the event I'd not be surprised if the event, nevertheless, did not catch his attention.

"Children from lower caste walking with their slippers in the hand in the village Poovalamparuthi near Pollachi"

It took a black historian like Manning Marable, a supporter of affirmative action, to give a more detailed and unvarnished look at a complex person like Malcolm X. Marable was irritated with the embellished version that Alex Haley presented. It is easy to ask where is the Dalit Manning Marable or Annette Reed but one should go to what were the conditions that enabled an Aiyengar and a Shastri to become history teachers but prevented somebody like Theodor Bhaskaran.

Writer and columnist Theodor Bhaskaran wanted to become an archeologist but could not be one because one of the pre-requisites was knowledge of Sanskrit. Brahmins learn Sanskrit as almost a second language and have historically denied others a chance to learn it. Before one argues that knowledge of Sanskrit would be an asset to an aspiring archeologist and that there was nothing sinister in that requirement let us remember that that requirement existed for medical college admissions too. And, to be fair to Bhaskaran and others like him ignorance of Sanskrit is not a big impediment to an archeologist looking to analyze Tamil heritage and Tamil inscriptions. Incidentally, I am sure Aiyangar probably did not know how to analyze ancient Tamil inscriptions prior to becoming a historian and archeologist.

Stephen Greenblatt romped through history tracing the art of preserving books, book banning, monasteries etc in an attempt to retrace how Lucretius's poem was transmitted across the ages and how it became, in his opinion, the corner stone of Western civilization. I asked a visiting Tamil writer why such historical analyses does not take place in Tamil. He, not being familiar with English books or such writing, could not grasp what I asked and instead went on to his pet topic of how Kamban uses 100 words to denote 'quiver'. Before readers pelt me with replies citing Tamil titles please try reading Greenblatt's 'The swerve: How the world became modern'. The book won both the Pulitzer and the National Book Award.

Every time I read the Sangam era poetry a yearning grips my heart. Whether it is Milton's England or Homer's Greece we've wonderful books in English that would give a portrait of the society, the culture and many other aspects of that time. The poems of friendship between Kapilar and Pari, and Kapilar's poems of desolation as he tries to get Pari's daughter's married after his death in battle, are fertile grounds to do a Greenblatt. Alas I've no hope of it happening. A number of books could be written on many themes on just the war anthology of 400 poems. Poems that extol friendship between kings and poets, poems that praise learning, a poem of universal brotherhood and much more are taught in trite fashion or with oodles of chauvinistic jingoism. Any attempt to do otherwise would require patient and painstaking research in many a hamlet that dots the landscape of Tamil Nadu. Forget about the Sangam era we don't have a good history of a recent poet like Bharathi.

P.A.Krishnan himself wrote a much discussed column on the controversy of impalement of 8000 Jains at the instigation of Saivaite savant Sambandar. The lore regarding the impalement arose from a Tamil epic. Krishnan, based on several sources (mostly western), had argued that that was a fabricated event and had no basis in history. Of course, since nothing could be said with certainty he left himself some nuanced wiggle room lest any new evidence crops up to corroborate the event. Nothing wrong with any of that. But, the article had a tad eagerness to 'set the account straight' on behalf of Hinduism. Even the proposed research on the 'sacks of Srirangam' he had averred was to correct some misconceptions including those propagated by fellow Marxists. A controversial book, in this context, is Romila Thapar's book on sacking of the Somnath temple. I am all for telling history however uncomfortable it may be but a broader canvas would've done justice to such a topic. Hindutva brigade repeatedly pulls up the 'Abrahamic religions', as they call it, for 'conversions' and take pride that such proselytization was unheard of in Hinduism whereas that is exactly what Sambandar attempted. Also, the article focused like a laser on the event of the impalement alone without the larger context of how Jainism was uprooted from a land where it had thrived for centuries.

Ethnic histories, as Jeyamohan lamented, are what abound in Tamil Nadu today. Su. Venkatesan's supposedly well researched fiction 'Kaavalkottam', based on his caste members raised a few controversies. The book was based on a caste that was labeled, in the british era, 'thieves'. Thugee or thuggery or thievery was a prevalent custom of a group of people in those days for many complex socio-economic reasons. Nanjil Nadan, while praising the book, demurred 'the book seems to justify thievery. As one who hails from an agrarian heritage I find that a little hard to accept since I've seen first hand the difficulties of a farmer being robbed of his seeds'. Venkatesan, armed with a creative license, has an escape hatch.

Even the much acclaimed historians like Aiyangar and Shastri only specialized in plain history of reconstructing events mostly. They were hand maidens of then prevailing notions of history that they learned from British imperialist historians. In the 1930s Will Durant had started writing history in an integral manner in his magisterial 'Story of civilization'. Durant did not consider history as just recounting page after page of kings and battles. If one stacked Durant's 'Our oriental heritage', the second volume of his 'Story of civilization' and Nilakanta Shastri's 'History of South India' the latter would pale into insignificance.

 A thousand histories await to be written and yet I don't have much hope that that would happen.



References:

1. David Brion Davis on Perry Miller's teaching http://www.nytimes.com/2012/08/26/books/review/the-victims-revolution-by-bruce-bawer.html?pagewanted=all
2. New York Times Book Review of David Brion Davis's 'The Problem of Slavery' http://www.nytimes.com/2014/03/30/books/review/the-problem-of-slavery-in-the-age-of-emancipation-by-david-brion-davis.html
3. Annette Gordon Reed http://en.wikipedia.org/wiki/Annette_Gordon-Reed
4. Moplah Rebellion http://en.wikipedia.org/wiki/Malabar_Rebellion
5. Keezhvenmani Massacre http://en.wikipedia.org/wiki/Kilvenmani_massacre
6. NYT article on latest book on Eichmann http://www.nytimes.com/2014/09/03/books/book-portrays-eichmann-as-evil-but-not-banal.html
7. NYT article on Danielle Allen's analysis of Jefferson's Declaration of Independence http://www.nytimes.com/2014/07/03/us/politics/a-period-is-questioned-in-the-declaration-of-independence.html